Paul’s identification of pagan Rome as the power that restrained the papacy from rising to power in the year 538, became the witness that William Miller recognized that established “the daily,” in the book of Daniel as representing paganism. William Miller’s framework was based upon the two desolating powers of paganism followed by papalism. Miller’s most important discovery in support of that framework was Paul’s testimony in 2 Thessalonians, chapter two, where Paul identifies that the restraint upon the papacy, produced by pagan Rome, would be taken away, in order for the “man of sin” to be placed in the temple of God, showing himself that he is God.
Utożsamienie przez Pawła pogańskiego Rzymu jako mocy, która powstrzymywała papiestwo przed dojściem do władzy w roku 538, stało się świadectwem, które William Miller rozpoznał jako potwierdzające, że „codzienne” w Księdze Daniela przedstawia pogaństwo. Ramy Williama Millera opierały się na dwóch mocach spustoszenia: pogaństwie, po którym nastąpiło papiestwo. Najważniejszym odkryciem Millera na poparcie tych ram było świadectwo Pawła w 2 Liście do Tesaloniczan, rozdziale drugim, gdzie Paweł wskazuje, że ograniczenie nałożone na papiestwo przez pogański Rzym zostanie zabrane, aby „człowiek grzechu” mógł zasiąść w świątyni Boga, ukazując, że jest Bogiem.
In the book of Daniel, the symbol of “the daily” representing paganism is always followed by a symbol of the papacy, whether it be represented as the transgression of desolation or the abomination of desolation. Yet in Christ’s warning to the Christians concerning the siege and destruction of Jerusalem that took place during the three-and-a-half years from 66 to 70 AD, Christ referred to “the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet” as the sign for the Christians that were in Jerusalem to immediately flee. History identifies that the sign was not the symbol of papal Rome, but of pagan Rome. The sign was to be recognized by the faithful, if they were to avoid the siege and destruction. Is “the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet,” a symbol of pagan Rome, or papal Rome?
W Księdze Daniela symbol „ustawicznej ofiary” oznaczający pogaństwo jest zawsze następnie zestawiony z symbolem papiestwa, czy to przedstawionym jako „przestępstwo spustoszenia”, czy jako „ohyda spustoszenia”. Jednak w ostrzeżeniu Chrystusa skierowanym do chrześcijan dotyczących oblężenia i zniszczenia Jerozolimy, które miały miejsce przez trzy i pół roku od 66 do 70 r. n.e., Chrystus wskazał na „ohydę spustoszenia, o której mówi prorok Daniel” jako znak dla chrześcijan będących w Jerozolimie, by natychmiast uciekać. Historia wskazuje, że znakiem nie był symbol Rzymu papieskiego, lecz Rzymu pogańskiego. Znak miał zostać rozpoznany przez wiernych, jeśli mieli uniknąć oblężenia i zniszczenia. Czy „ohyda spustoszenia, o której mówi prorok Daniel”, jest symbolem Rzymu pogańskiego, czy Rzymu papieskiego?
When ye therefore shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, stand in the holy place, (whoso readeth, let him understand:) Then let them which be in Judaea flee into the mountains: Let him which is on the housetop not come down to take anything out of his house: Neither let him which is in the field return back to take his clothes. And woe unto them that are with child, and to them that give suck in those days! But pray ye that your flight be not in the winter, neither on the sabbath day: For then shall be great tribulation, such as was not since the beginning of the world to this time, no, nor ever shall be. And except those days should be shortened, there should no flesh be saved: but for the elect’s sake those days shall be shortened. Matthew 24:15–22.
Gdy więc ujrzycie ohydę spustoszenia, o której mówił prorok Daniel, stojącą w miejscu świętym (kto czyta, niech rozumie), wtedy ci, którzy są w Judei, niech uciekają w góry; kto będzie na dachu, niech nie schodzi, aby wziąć coś ze swego domu; a kto będzie na polu, niech nie wraca, aby zabrać swoją szatę. Biada brzemiennym i karmiącym piersią w owych dniach! Módlcie się jednak, aby ucieczka wasza nie przypadła zimą ani w dzień szabatu, bo wtedy będzie wielki ucisk, jakiego nie było od początku świata aż dotąd i jakiego nie będzie. A gdyby owych dni nie skrócono, nie ocalałoby żadne ciało; lecz ze względu na wybranych owe dni będą skrócone. Ewangelia Mateusza 24:15–22.
Sister White comments on how this warning was fulfilled in the history of the destruction of Jerusalem from 66 through 70 AD, and she identifies that the flag, or the standard of the Roman army, was the sign for the Christians still in Jerusalem to flee. So, was the “abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet,” pagan Rome, or was it papal Rome, as Miller based his framework upon?
Siostra White komentuje, w jaki sposób to ostrzeżenie spełniło się w historii zniszczenia Jerozolimy w latach 66–70 n.e., i wskazuje, że flaga (sztandar) armii rzymskiej była znakiem dla chrześcijan wciąż przebywających w Jerozolimie, by uciec. A więc czy „ohyda spustoszenia, o której mówił prorok Daniel” była pogańskim Rzymem, czy też papieskim Rzymem, na którym Miller oparł swoje ramy interpretacyjne?
William Miller was led to understand both manifestations of Rome (pagan followed by papal), but he was forced by the history in which he lived, to treat both kingdoms as one kingdom. And of course, they are one kingdom, but they also represent two successive kingdoms. Forced by the prophetic history of 1798, Miller had to address Rome as primarily one kingdom. In 1798, Miller believed Christ’s Second Coming was approximately twenty-five years in the future. He knew full well that papal Rome had received a deadly wound in 1798. For Miller, there were no other earthly kingdoms to follow papal Rome, for Christ was about to return.
William Miller został doprowadzony do rozpoznania obu postaci Rzymu (najpierw pogańskiej, potem papieskiej), lecz historia, w której żył, zmuszała go, by traktować oba królestwa jako jedno królestwo. I oczywiście stanowią jedno królestwo, ale zarazem reprezentują dwa następujące po sobie królestwa. Zmuszony przez proroczą historię roku 1798, Miller musiał traktować Rzym przede wszystkim jako jedno królestwo. W 1798 roku Miller wierzył, że Drugie Przyjście Chrystusa nastąpi za około dwadzieścia pięć lat. Doskonale wiedział, że papieski Rzym otrzymał w 1798 roku śmiertelną ranę. Dla Millera po papieskim Rzymie nie miało nastąpić żadne inne ziemskie królestwo, ponieważ Chrystus miał wkrótce powrócić.
In the history where Miller was located, he understood the statue of chapter two of Daniel, represented four earthly kingdoms, for that was what Daniel testified to.
W czasach, w których żył Miller, rozumiał on, że posąg z drugiego rozdziału Księgi Daniela przedstawiał cztery ziemskie królestwa, ponieważ o tym właśnie świadczył Daniel.
And the fourth kingdom shall be strong as iron: forasmuch as iron breaketh in pieces and subdueth all things: and as iron that breaketh all these, shall it break in pieces and bruise. And whereas thou sawest the feet and toes, part of potters’ clay, and part of iron, the kingdom shall be divided; but there shall be in it of the strength of the iron, forasmuch as thou sawest the iron mixed with miry clay. Daniel 2:40, 41.
A czwarte królestwo będzie mocne jak żelazo; gdyż żelazo kruszy i podporządkowuje sobie wszystko; i jak żelazo, które to wszystko kruszy, tak i ono będzie kruszyć i miażdżyć. A ponieważ widziałeś stopy i palce, częściowo z gliny garncarskiej, a częściowo z żelaza, królestwo będzie podzielone; lecz będzie w nim coś z siły żelaza, skoro widziałeś żelazo zmieszane z gliną błotnistą. Daniela 2:40–41.
Miller understood that there were only four kingdoms, and the fourth and final kingdom was Rome, which he knew from history was pagan Rome followed by papal Rome. The fourth kingdom for Miller, in agreement with Daniel’s word, was “divided,” but for Miller the division only represented a distinction between the literal and spiritual aspects of the kingdom of Rome. He was correct, but his understanding was limited.
Miller rozumiał, że istniały tylko cztery królestwa, a czwartym i ostatnim był Rzym, który, jak wiedział z historii, był najpierw pogański, a następnie papieski. Dla Millera czwarte królestwo, zgodnie ze słowem Daniela, było "podzielone", lecz dla Millera podział ten oznaczał jedynie rozróżnienie między dosłownym a duchowym aspektem królestwa Rzymu. Miał rację, ale jego zrozumienie było ograniczone.
Miller did not see that the division of pagan and papal Rome, was based upon the division that Paul was raised up to identify. Paul (and John the Baptist), identified that at the time period of the cross literal was to transition into spiritual. Without that understanding Miller was forced to accept that Rome was essentially one kingdom that had two phases. And of course, he was correct (but limited). He could not see that spiritual Rome was represented by literal Babylon, for spiritual Rome (the papacy) is also spiritual Babylon.
Miller nie dostrzegł, że podział pogańskiego i papieskiego Rzymu opierał się na rozróżnieniu, do wskazania którego Paweł został powołany. Paweł (i Jan Chrzciciel) wskazali, że w okresie krzyża to, co dosłowne, miało przejść w duchowe. Bez tego zrozumienia Miller był zmuszony przyjąć, że Rzym był zasadniczo jednym królestwem, które miało dwa etapy. I oczywiście miał rację (ale w ograniczonym zakresie). Nie dostrzegał, że duchowy Rzym był reprezentowany przez dosłowny Babilon, gdyż duchowy Rzym (papiestwo) jest także duchowym Babilonem.
Literal Babylon, as the first of four kingdoms in Daniel two, would typify the fourth kingdom, for the first always typifies the last. Pagan Rome had been typified by Babylon, but both pagan Rome and Babylon typified spiritual Rome (the papacy). The papacy therefore was the fifth kingdom, and it was represented by Babylon. This is a basic reason why Sister White compares the captivity of literal Israel in Babylon for seventy years, with the captivity of spiritual Israel in spiritual Babylon for twelve hundred and sixty years.
Dosłowny Babilon, jako pierwsze z czterech królestw opisanych w drugim rozdziale Księgi Daniela, stanowił typ czwartego królestwa, gdyż pierwsze zawsze jest typem ostatniego. Pogański Rzym był typologicznie przedstawiony przez Babilon, ale zarówno pogański Rzym, jak i Babilon były typami duchowego Rzymu (papiestwa). Papiestwo zatem było piątym królestwem i było reprezentowane przez Babilon. To podstawowy powód, dla którego siostra White porównuje niewolę dosłownego Izraela w Babilonie, trwającą siedemdziesiąt lat, z niewolą duchowego Izraela w duchowym Babilonie, trwającą tysiąc dwieście sześćdziesiąt lat.
“God’s church on earth was as verily in captivity during this long period of relentless persecution as were the children of Israel held captive in Babylon during the period of the exile.” Prophets and Kings, 714.
"Kościół Boży na ziemi był istotnie w niewoli podczas tego długiego okresu nieustannych prześladowań, tak jak synowie Izraela byli przetrzymywani w niewoli w Babilonie w okresie wygnania." Prorocy i królowie, 714.
Miller therefore had no problem interchanging prophetic fulfillments that more specifically identified pagan Rome, with papal Rome. We will provide examples of this as we continue, but if we understand that Miller viewed pagan and papal Rome as one kingdom, we can understand why Miller would have no problem with Jesus referencing the “abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet,” as a fulfillment of pagan Rome, while still understanding the expression of the “abomination of desolation,” in the book of Daniel as a symbol of papal Rome. Miller could not see the three desolating powers, and for this reason his prophetic framework was limited, though accurate.
Miller zatem nie miał problemu z utożsamianiem wypełnień proroctw, które bardziej jednoznacznie wskazywały na Rzym pogański, z Rzymem papieskim. Podamy na to przykłady w dalszej części, ale jeśli zrozumiemy, że Miller postrzegał Rzym pogański i Rzym papieski jako jedno królestwo, możemy pojąć, dlaczego nie miał on problemu z tym, by wzmiankę Jezusa o "ohydzie spustoszenia, o której mówi prorok Daniel" traktować jako wypełnienie dotyczące Rzymu pogańskiego, a jednocześnie rozumieć wyrażenie "ohyda spustoszenia" w Księdze Daniela jako symbol Rzymu papieskiego. Miller nie dostrzegał trzech potęg pustoszących i z tego powodu jego ramy prorocze były ograniczone, choć trafne.
But how are we to understand the discrepancy of the historical fulfillment of 66 AD, when pagan Rome placed its standards in the sacred precincts of the temple in fulfillment of Christ’s prediction? Is “the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet,” a symbol of pagan or papal Rome? The answer to that dilemma is fairly simple when you recognize three desolating powers, instead of two. We should begin with Sister White’s commentary on the fulfillment of Christ’s prediction of the destruction of Jerusalem.
Ale jak mamy rozumieć rozbieżność z historycznym wypełnieniem z roku 66 n.e., kiedy pogański Rzym umieścił swoje sztandary na świętych dziedzińcach świątyni, w wypełnieniu zapowiedzi Chrystusa? Czy „ohyda spustoszenia, o której mówił prorok Daniel” jest symbolem pogańskiego czy papieskiego Rzymu? Odpowiedź na ten dylemat jest dość prosta, gdy rozpoznaje się trzy siły dokonujące spustoszenia, zamiast dwóch. Powinniśmy zacząć od komentarza Siostry White na temat wypełnienia się zapowiedzi Chrystusa o zniszczeniu Jerozolimy.
“In the Jews’ crucifixion of Christ was involved the destruction of Jerusalem. The blood shed upon Calvary was the weight that sank them to ruin for this world and for the world to come. So it will be in the great final day, when judgment shall fall upon the rejecters of God’s grace. Christ, their rock of offense, will then appear to them as an avenging mountain. The glory of His countenance, which to the righteous is life, will be to the wicked a consuming fire. Because of love rejected, grace despised, the sinner will be destroyed.
Ukrzyżowanie Chrystusa przez Żydów pociągnęło za sobą zburzenie Jerozolimy. Krew przelana na Kalwarii była ciężarem, który pogrążył ich w zgubie w tym świecie i w przyszłym. Tak będzie w owym wielkim dniu ostatecznym, gdy sąd spadnie na odrzucających łaskę Bożą. Chrystus, ich kamień obrazy, ukaże im się wówczas jako góra pomsty. Chwała Jego oblicza, która dla sprawiedliwych jest życiem, będzie dla bezbożnych ogniem trawiącym. Z powodu odrzuconej miłości, wzgardzonej łaski, grzesznik zostanie zgładzony.
“By many illustrations and repeated warnings, Jesus showed what would be the result to the Jews of rejecting the Son of God. In these words He was addressing all in every age who refuse to receive Him as their Redeemer. Every warning is for them. The desecrated temple, the disobedient son, the false husbandmen, the contemptuous builders, have their counterpart in the experience of every sinner. Unless he repent, the doom which they foreshadowed will be his.” The Desire of Ages, 600.
Przez liczne obrazy i powtarzane ostrzeżenia Jezus ukazał, jaki skutek przyniesie Żydom odrzucenie Syna Bożego. Tymi słowami zwracał się do wszystkich we wszystkich wiekach, którzy odmawiają przyjęcia Go jako swego Odkupiciela. Każde ostrzeżenie jest dla nich. Zbezczeszczona świątynia, nieposłuszny syn, fałszywi dzierżawcy, pogardliwi budowniczowie mają swój odpowiednik w doświadczeniu każdego grzesznika. Jeśli się nie upamięta, los, który zapowiadały, stanie się jego udziałem. The Desire of Ages, 600.
When Paul identified the transition from literal to spiritual, he identifies that it occurred during the time period of the cross, and it should be noted that the destruction of Jerusalem is directly associated with the cross. The destruction of literal Jerusalem which was first accomplished by literal Babylon was accomplished a last time by literal Rome, for Jesus always represents the end with the beginning. The trampling down of the sanctuary and the host that began with the pagan power of Babylon, ended with the pagan power of Rome.
Gdy Paweł wskazał na przejście od dosłownego do duchowego, stwierdził, że nastąpiło ono w okresie krzyża, i należy zauważyć, że zniszczenie Jerozolimy jest bezpośrednio związane z krzyżem. Zniszczenie dosłownej Jerozolimy, którego najpierw dokonał dosłowny Babilon, zostało po raz ostatni dokonane przez dosłowny Rzym, gdyż Jezus zawsze ukazuje koniec wraz z początkiem. Deptanie sanktuarium i zastępu, które rozpoczęło się wraz z pogańską potęgą Babilonu, zakończyło się wraz z pogańską potęgą Rzymu.
The spiritual trampling down of spiritual Jerusalem was accomplished by papal Rome and both of those periods of trampling down (literal and spiritual) typify the trampling down of God’s people by the third desolating power, which in terms of Rome is called modern Rome.
Duchowe podeptanie duchowej Jerozolimy zostało dokonane przez Rzym papieski, a oba te okresy deptania (dosłowny i duchowy) stanowią typ podeptania ludu Bożego przez trzecią moc spustoszenia, która w odniesieniu do Rzymu nazywana jest współczesnym Rzymem.
There are three desolating powers that each persecute God’s people. The dragon of paganism, followed by the sea beast of Catholicism, that is followed by the earth beast of the United States (the false prophet). Paganism was represented by various pagan powers that trampled down literal Israel. Papalism then trampled down spiritual Israel for twelve hundred and sixty years from 538 to 1798. The three-fold union of the dragon, the beast and the false prophet is modern Rome and it also tramples down God’s people during the “hour” of the Sunday law crisis. The three desolating powers of the dragon, the beast and the false prophet are also represented as pagan Rome, papal Rome and modern Rome.
Istnieją trzy siły spustoszenia, z których każda prześladuje lud Boży. Smok pogaństwa, po nim katolicka bestia z morza, a po niej bestia z ziemi Stanów Zjednoczonych (fałszywy prorok). Pogaństwo było reprezentowane przez różne pogańskie moce, które deptały literalny Izrael. Papiestwo następnie deptało duchowy Izrael przez tysiąc dwieście sześćdziesiąt lat, od roku 538 do 1798. Potrójne przymierze smoka, bestii i fałszywego proroka to współczesny Rzym, który również depcze lud Boży podczas „godziny” kryzysu ustawy niedzielnej. Trzy siły spustoszenia smoka, bestii i fałszywego proroka są także przedstawione jako Rzym pogański, Rzym papieski i Rzym współczesny.
In terms of Revelation seventeen paganism is the first four kings, the fifth king is the papacy and the sixth, seventh and eighth kings is the three-fold union of modern Rome.
Według Objawienia 17 pogaństwo to pierwsi czterej królowie, piątym królem jest papiestwo, a szósty, siódmy i ósmy królowie to potrójny sojusz współczesnego Rzymu.
And there are seven kings: five are fallen, and one is, and the other is not yet come; and when he cometh, he must continue a short space. And the beast that was, and is not, even he is the eighth, and is of the seven, and goeth into perdition. Revelation 17:10, 11.
I jest siedmiu królów: pięciu upadło, jeden jest, a inny jeszcze nie przyszedł; a gdy przyjdzie, ma trwać przez krótki czas. A zwierzę, które było i którego nie ma, jest ósmym i jest z tych siedmiu, i idzie na zatracenie. Objawienie 17:10, 11.
In terms of Daniel chapter two, paganism is all four kingdoms from literal Babylon to literal Rome. Spiritual Babylon is the papacy (the head of gold), and the three-fold union of the dragon, the beast, and the false prophet (modern Rome), is represented by the three-fold union of spiritual Medo-Persia, spiritual Greece, and spiritual Rome (whose deadly wound is healed).
W odniesieniu do drugiego rozdziału Księgi Daniela pogaństwo obejmuje wszystkie cztery królestwa, od dosłownego Babilonu po dosłowny Rzym. Duchowy Babilon to papiestwo (głowa ze złota), a potrójny sojusz smoka, bestii i fałszywego proroka (współczesny Rzym) jest reprezentowany przez potrójny sojusz duchowej Medo-Persji, duchowej Grecji i duchowego Rzymu (którego śmiertelna rana została uleczona).
When Jesus referred to the “abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet,” he was identifying a specific “sign” that Christians must recognize in each of the three Rome’s. Pagan Rome, papal Rome and modern Rome all persecute God’s people. That persecution is represented prophetically as trampling down the sanctuary and host. Jesus provided a warning of the approach of that persecution for each of the three periods of persecutions. When the “sign” of Rome’s authority was placed within the sanctuary, the time to flee Jerusalem had arrived. Jesus was not using Daniel’s expression of the “abomination of desolation,” as a symbol of an earthly power, but as a symbol of the sign that Christians needed to recognize.
Kiedy Jezus odniósł się do „ohydy spustoszenia, o której mówił prorok Daniel”, wskazywał na konkretny „znak”, który chrześcijanie muszą rozpoznać w każdym z trzech Rzymów. Rzym pogański, Rzym papieski i współczesny Rzym wszystkie prześladują lud Boży. To prześladowanie jest proroczo przedstawione jako deptanie świątyni i zastępu. Jezus dał ostrzeżenie o nadejściu tego prześladowania dla każdego z trzech okresów prześladowań. Gdy „znak” rzymskiej władzy został umieszczony w świątyni, nadszedł czas, by uciekać z Jerozolimy. Jezus nie używał określenia „ohyda spustoszenia” u Daniela jako symbolu ziemskiej władzy, lecz jako symbol „znaku”, który chrześcijanie musieli rozpoznać.
“Jesus declared to the listening disciples the judgments that were to fall upon apostate Israel, and especially the retributive vengeance that would come upon them for their rejection and crucifixion of the Messiah. Unmistakable signs would precede the awful climax. The dreaded hour would come suddenly and swiftly. And the Saviour warned His followers: ‘When ye therefore shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, stand in the holy place, (whoso readeth, let him understand:) then let them which be in Judea flee into the mountains.’ Matthew 24:15, 16; Luke 21:20, 21. When the idolatrous standards of the Romans should be set up in the holy ground, which extended some furlongs outside the city walls, then the followers of Christ were to find safety in flight. When the warning sign should be seen, those who would escape must make no delay. Throughout the land of Judea, as well as in Jerusalem itself, the signal for flight must be immediately obeyed. He who chanced to be upon the housetop must not go down into his house, even to save his most valued treasures. Those who were working in the fields or vineyards must not take time to return for the outer garment laid aside while they should be toiling in the heat of the day. They must not hesitate a moment, lest they be involved in the general destruction.” The Great Controversy, 25.
"Jezus oznajmił słuchającym uczniom wyroki, które miały spaść na odstępczy Izrael, a zwłaszcza karzącą odpłatę, która miała ich spotkać za odrzucenie i ukrzyżowanie Mesjasza. Niewątpliwe znaki miały poprzedzić ów straszliwy finał. Budząca trwogę godzina miała nadejść nagle i szybko. A Zbawiciel ostrzegł swoich naśladowców: 'Gdy więc ujrzycie ohydę spustoszenia, o której mówił prorok Daniel, stojącą na miejscu świętym (kto czyta, niech rozumie), wtedy ci, którzy są w Judei, niech uciekają w góry.' Mateusza 24:15–16; Łukasza 21:20–21. Gdy bałwochwalcze sztandary Rzymian zostaną ustawione na świętym terenie, który rozciągał się na kilka stadiów poza murami miasta, wówczas naśladowcy Chrystusa mieli znaleźć ocalenie w ucieczce. Gdy ukaże się znak ostrzegawczy, tym, którzy chcą ocaleć, nie wolno zwlekać. W całej ziemi Judei, jak i w samej Jerozolimie, wezwanie do ucieczki należy wykonać natychmiast. Kto przypadkiem znajdzie się na dachu, niech nie schodzi do swego domu, nawet aby ocalić swoje najcenniejsze skarby. Tym, którzy pracują w polu lub w winnicach, nie wolno tracić czasu na powrót po płaszcz odłożony na czas trudu w skwarze dnia. Nie wolno wahać się ani chwili, aby nie zostać wciągniętym w ogólne zniszczenie." Wielki bój, 25.
In the passage Sister White identifies the “abomination of desolation,” as an “unmistakable sign,” that was represented by the “idolatrous standards of the Romans,” which they set “up in the holy ground” of the sanctuary. Jesus was not using the “abomination of desolation” to represent either power of pagan or papal Rome, but as a “sign.” When the “sign” was placed in the holy ground of the temple, the Christians were to flee from Jerusalem “lest they be involved in the general destruction.” Sister White goes further later on in the same passage and identifies that the prophecy of Christ that identified the destruction had more than one fulfillment.
W tym fragmencie siostra White wskazuje „ohydę spustoszenia” jako „jednoznaczny znak”, który symbolizowały „bałwochwalcze sztandary Rzymian”, ustawione „na świętym terenie” świątyni. Jezus nie używał „ohydy spustoszenia”, by symbolizowała władzę ani pogańskiego, ani papieskiego Rzymu, lecz uczynił z niej „znak”. Gdy „znak” został umieszczony na świętym terenie świątyni, chrześcijanie mieli uciekać z Jerozolimy, „aby nie zostać wciągniętymi w powszechne zniszczenie”. Siostra White idzie dalej w tym samym fragmencie i stwierdza, że proroctwo Chrystusa, które zapowiadało zniszczenie, miało więcej niż jedno wypełnienie.
“The Saviour’s prophecy concerning the visitation of judgments upon Jerusalem is to have another fulfillment, of which that terrible desolation was but a faint shadow. In the fate of the chosen city we may behold the doom of a world that has rejected God’s mercy and trampled upon His law. Dark are the records of human misery that earth has witnessed during its long centuries of crime. The heart sickens, and the mind grows faint in contemplation. Terrible have been the results of rejecting the authority of Heaven. But a scene yet darker is presented in the revelations of the future. The records of the past,—the long procession of tumults, conflicts, and revolutions, the ‘battle of the warrior … with confused noise, and garments rolled in blood’ (Isaiah 9:5),—what are these, in contrast with the terrors of that day when the restraining Spirit of God shall be wholly withdrawn from the wicked, no longer to hold in check the outburst of human passion and satanic wrath! The world will then behold, as never before, the results of Satan’s rule.
Proroctwo Zbawiciela dotyczące nawiedzenia Jerozolimy sądami ma mieć jeszcze jedno wypełnienie, którego tamto straszliwe spustoszenie było jedynie bladym cieniem. W losie wybranego miasta możemy dostrzec zagładę świata, który odrzucił Boże miłosierdzie i podeptał Jego prawo. Ponure są zapisy ludzkiej niedoli, których ziemia była świadkiem przez długie stulecia zbrodni. Serce mdleje, a umysł słabnie, gdy się nad tym rozmyśla. Straszne były skutki odrzucenia autorytetu Nieba. Lecz objawienia dotyczące przyszłości ukazują jeszcze mroczniejszy obraz. Zapisy przeszłości — długi pochód rozruchów, konfliktów i rewolucji, „bitwa wojownika ... z wrzawą zamętu i szatami zbroczonymi krwią” (Izajasza 9:5) — czymże są w zestawieniu z grozą owego dnia, gdy powściągający Duch Boży zostanie całkowicie wycofany spośród bezbożnych, już nie powstrzymując wybuchu ludzkich namiętności i szatańskiego gniewu! Świat ujrzy wtedy, jak nigdy dotąd, skutki panowania szatana.
“But in that day, as in the time of Jerusalem’s destruction, God’s people will be delivered, everyone that shall be found written among the living. Isaiah 4:3. Christ has declared that He will come the second time to gather His faithful ones to Himself: ‘Then shall all the tribes of the earth mourn, and they shall see the Son of man coming in the clouds of heaven with power and great glory. And He shall send His angels with a great sound of a trumpet, and they shall gather together His elect from the four winds, from one end of heaven to the other.’ Matthew 24:30, 31. Then shall they that obey not the gospel be consumed with the spirit of His mouth and be destroyed with the brightness of His coming. 2 Thessalonians 2:8. Like Israel of old the wicked destroy themselves; they fall by their iniquity. By a life of sin, they have placed themselves so out of harmony with God, their natures have become so debased with evil, that the manifestation of His glory is to them a consuming fire.
Lecz w owym dniu, jak w czasie zniszczenia Jerozolimy, lud Boży zostanie wybawiony, każdy, kto będzie znaleziony zapisany wśród żywych. Izajasza 4:3. Chrystus oświadczył, że przyjdzie po raz drugi, aby zgromadzić przy sobie swoich wiernych: "Wtedy wszystkie pokolenia ziemi będą biadać i ujrzą Syna Człowieczego, przychodzącego na obłokach nieba z mocą i wielką chwałą. I pośle swoich aniołów z donośnym dźwiękiem trąby i zgromadzą Jego wybranych z czterech wiatrów, od jednego krańca nieba po drugi." Mateusza 24:30, 31. Wtedy ci, którzy nie są posłuszni ewangelii, zostaną zgładzeni tchnieniem Jego ust i zniszczeni blaskiem Jego przyjścia. 2 Tesaloniczan 2:8. Jak niegdyś Izrael, bezbożni sami siebie niszczą; upadają przez swoją nieprawość. Przez życie w grzechu znaleźli się tak bardzo w niezgodzie z Bogiem, a ich natura została tak zepsuta przez zło, że objawienie Jego chwały jest dla nich ogniem trawiącym.
“Let men beware lest they neglect the lesson conveyed to them in the words of Christ. As He warned His disciples of Jerusalem’s destruction, giving them a sign of the approaching ruin, that they might make their escape; so He has warned the world of the day of final destruction and has given them tokens of its approach, that all who will may flee from the wrath to come. Jesus declares: ‘There shall be signs in the sun, and in the moon, and in the stars; and upon the earth distress of nations.’ Luke 21:25; Matthew 24:29; Mark 13:24–26; Revelation 6:12–17. Those who behold these harbingers of His coming are to ‘know that it is near, even at the doors.’ Matthew 24:33. ‘Watch ye therefore,’ are His words of admonition. Mark 13:35. They that heed the warning shall not be left in darkness, that that day should overtake them unawares. But to them that will not watch, ‘the day of the Lord so cometh as a thief in the night.’ 1 Thessalonians 5:2–5.” The Great Controversy, 36, 37.
Niech ludzie mają się na baczności, aby nie zaniedbali nauki przekazanej im w słowach Chrystusa. Jak On ostrzegł swoich uczniów przed zniszczeniem Jerozolimy, dając im znak zbliżającej się zagłady, aby mogli ujść; tak ostrzegł świat przed dniem ostatecznej zagłady i dał znaki jej zbliżania się, aby wszyscy, którzy zechcą, mogli uciec przed nadchodzącym gniewem. Jezus oświadcza: „Będą znaki na słońcu, księżycu i gwiazdach; a na ziemi udręka narodów.” Łukasz 21:25; Mateusz 24:29; Marek 13:24–26; Objawienie 6:12–17. Ci, którzy dostrzegają te zwiastuny Jego przyjścia, mają „wiedzieć, że jest blisko, u drzwi.” Mateusz 24:33. „Czuwajcie więc” — to Jego słowa napomnienia. Marek 13:35. Ci, którzy zważają na ostrzeżenie, nie będą pozostawieni w ciemności, by tamten dzień nie zaskoczył ich niespodziewanie. Lecz tym, którzy nie czuwają, „dzień Pański przychodzi jak złodziej w nocy.” 1 Tesaloniczan 5:2–5. Wielki bój, 36, 37.
When Sister White wrote these words there was still to be a future fulfillment of the destruction of Jerusalem. The retributive judgment that is carried out against modern Rome (the dragon, the beast and the false prophet), at the end of the world represents the final fall of spiritual Babylon, but spiritual Babylon (the papacy) already fell once in 1798. The destruction of Jerusalem represents God’s retributive judgment upon an apostate church.
Gdy siostra White pisała te słowa, zniszczenie Jerozolimy miało jeszcze znaleźć wypełnienie w przyszłości. Sąd odpłaty, wymierzony współczesnemu Rzymowi (smokowi, bestii i fałszywemu prorokowi) na końcu świata, oznacza ostateczny upadek Babilonu duchowego, lecz Babilon duchowy (papstwo) upadł już raz w roku 1798. Zniszczenie Jerozolimy oznacza Boży sąd odpłaty nad odstępczym kościołem.
The destruction of Jerusalem in the three and a half years from 66 AD to 70 AD typifies the destruction of God’s retributive judgment at the end of the world that is brought upon modern Rome (the dragon, the beast and the false prophet). The siege and destruction of Jerusalem, which was accomplished by paganism from 66 AD unto 70 AD, lasted exactly three and a half years.
Zniszczenie Jerozolimy w ciągu trzech i pół roku, od 66 do 70 r. n.e., obrazuje zniszczenie, jakie Boży sąd odpłaty na końcu świata sprowadzi na współczesny Rzym (smoka, bestię i fałszywego proroka). Oblężenie i zniszczenie Jerozolimy, dokonane przez pogan w latach 66–70 n.e., trwało dokładnie trzy i pół roku.
The siege and destruction of spiritual Jerusalem which was accomplished by papalism lasted three and a half prophetic years, from 538 unto 1798. Those two illustrations typify the siege and destruction of Jerusalem in the “hour” of the Sunday law crisis that is brought about by modern Rome. The last of the three destructions of Jerusalem is reversed, as represented in the book of Daniel.
Oblężenie i zniszczenie duchowej Jerozolimy dokonane przez papizm trwało trzy i pół proroczego roku, od 538 do 1798 roku. Te dwie ilustracje stanowią typ oblężenia i zniszczenia Jerozolimy w „godzinie” kryzysu ustawy niedzielnej, wywołanego przez współczesny Rzym. Ostatnie z trzech zniszczeń Jerozolimy jest odwrócone, jak przedstawiono w Księdze Daniela.
The book of Daniel begins with Babylon conquering and destroying Jerusalem and it ends with Babylon’s destruction and Jerusalem’s victory. In each of the three battles, there was a sign given to Christians that informed them to flee from the coming warfare. In AD 66, it was when the armies of pagan Rome placed their standards (their battle flags) in the sacred ground of the sanctuary. In the year 538, it was when the “man of sin” was revealed, sitting in the temple of God (the Christian church), showing himself that he was God, when he passed a Sunday law at the Counsel of Orleans in that year. Sunday enforcement is what the papacy identifies as the proof of their authority over the Christian world, for they argue (correctly) that there is no support for Sunday worship in God’s Word, and the fact that they instituted Sunday as the day of worship in Christianity is proof that the authority of their pagan traditions and customs are above the Bible.
Księga Daniela zaczyna się od podboju i zniszczenia Jerozolimy przez Babilon, a kończy zniszczeniem Babilonu i zwycięstwem Jerozolimy. W każdej z trzech bitew dany był chrześcijanom znak, który informował ich, by uciekli przed nadchodzącymi działaniami wojennymi. W roku 66 n.e. był to moment, gdy armie pogańskiego Rzymu umieściły swoje sztandary (chorągwie bojowe) na świętym terenie świątyni. W roku 538 n.e. był to moment, gdy „człowiek grzechu” został objawiony, zasiadając w świątyni Boga (Kościele chrześcijańskim), przedstawiając się jako Bóg, kiedy w tym roku uchwalił prawo niedzielne na Radzie w Orleanie. Papiestwo uważa przymus święcenia niedzieli za dowód swojej władzy nad światem chrześcijańskim, ponieważ twierdzi (słusznie), że w Słowie Bożym nie ma poparcia dla święcenia niedzieli, a fakt, że to ono ustanowiło niedzielę dniem nabożeństwa w chrześcijaństwie, jest dowodem, iż autorytet jego pogańskich tradycji i zwyczajów stoi ponad Biblią.
In the year 538, Christians were to separate from the Roman church, not simply because it was not truly a Christian church, but also because the sign of papal authority had been placed in the sacred grounds of God’s church. Sister White identifies the separation process of that history that began the period when God’s church fled into the wilderness for twelve hundred and sixty years.
W roku 538 chrześcijanie mieli oddzielić się od Kościoła rzymskiego nie tylko dlatego, że nie był on naprawdę Kościołem chrześcijańskim, lecz także dlatego, że znak władzy papieskiej został umieszczony na świętym terenie Kościoła Bożego. Siostra White wskazuje na proces oddzielenia w tamtej historii, który zapoczątkował okres, w którym Kościół Boży uciekł na pustynię na tysiąc dwieście sześćdziesiąt lat.
“But there is no union between the Prince of light and the prince of darkness, and there can be no union between their followers. When Christians consented to unite with those who were but half converted from paganism, they entered upon a path which led further and further from the truth. Satan exulted that he had succeeded in deceiving so large a number of the followers of Christ. He then brought his power to bear more fully upon these, and inspired them to persecute those who remained true to God. None understood so well how to oppose the true Christian faith as did those who had once been its defenders; and these apostate Christians, uniting with their half-pagan companions, directed their warfare against the most essential features of the doctrines of Christ.
Lecz nie ma jedności między Księciem Światłości a księciem ciemności i nie może być jedności między ich zwolennikami. Gdy chrześcijanie zgodzili się zjednoczyć z tymi, którzy byli tylko w połowie nawróceni z pogaństwa, wkroczyli na drogę, która prowadziła coraz dalej od prawdy. Szatan radował się, że udało mu się zwieść tak wielką liczbę wyznawców Chrystusa. Następnie w jeszcze pełniejszym stopniu skierował na nich swoją moc i natchnął ich do prześladowania tych, którzy pozostali wierni Bogu. Nikt nie rozumiał tak dobrze, jak zwalczać prawdziwą wiarę chrześcijańską, jak ci, którzy niegdyś byli jej obrońcami; a ci odstępczy chrześcijanie, łącząc się ze swymi półpogańskimi towarzyszami, skierowali swoją walkę przeciwko najistotniejszym elementom nauk Chrystusa.
“It required a desperate struggle for those who would be faithful to stand firm against the deceptions and abominations which were disguised in sacerdotal garments and introduced into the church. The Bible was not accepted as the standard of faith. The doctrine of religious freedom was termed heresy, and its upholders were hated and proscribed.
Od tych, którzy chcieli pozostać wierni, wymagało to rozpaczliwej walki, by zdecydowanie oprzeć się oszustwom i obrzydliwościom, przebranym w szaty kapłańskie i wprowadzonym do Kościoła. Biblia nie była uznawana jako norma wiary. Naukę o wolności religijnej nazywano herezją, a jej zwolennicy byli nienawidzeni i wyjęci spod prawa.
“After a long and severe conflict, the faithful few decided to dissolve all union with the apostate church if she still refused to free herself from falsehood and idolatry. They saw that separation was an absolute necessity if they would obey the word of God. They dared not tolerate errors fatal to their own souls, and set an example which would imperil the faith of their children and children’s children. To secure peace and unity they were ready to make any concession consistent with fidelity to God; but they felt that even peace would be too dearly purchased at the sacrifice of principle. If unity could be secured only by the compromise of truth and righteousness, then let there be difference, and even war.” The Great Controversy, 45.
"Po długim i ciężkim konflikcie nieliczni wierni postanowili zerwać wszelką łączność z odstępczym Kościołem, jeśli nadal będzie odmawiał uwolnienia się od fałszu i bałwochwalstwa. Uznali, że odłączenie jest absolutną koniecznością, jeśli mają być posłuszni Słowu Bożemu. Nie śmieli tolerować błędów zgubnych dla ich własnych dusz ani dawać przykładu, który naraziłby na niebezpieczeństwo wiarę ich dzieci i wnuków. Aby zapewnić pokój i jedność, byli gotowi pójść na wszelkie ustępstwa zgodne z wiernością Bogu; lecz uważali, że nawet pokój byłby zbyt drogo okupiony kosztem zasad. Jeśli jedność można by osiągnąć tylko za cenę kompromisu z prawdą i sprawiedliwością, niech więc będzie niezgoda, a nawet wojna." Wielki spór, 45.
We will continue these thoughts in the next article.
Będziemy kontynuować te rozważania w następnym artykule.
“Eternity stretches before us. The curtain is about to be lifted. We who occupy this solemn, responsible position, what are we doing, what are we thinking about, that we cling to our selfish love of ease, while souls are perishing around us? Have our hearts become utterly callous? Cannot we feel or understand that we have a work to do for the salvation of others? Brethren, are you of the class who having eyes see not, and having ears hear not? Is it in vain that God has given you a knowledge of His will? Is it in vain that He has sent you warning after warning? Do you believe the declarations of eternal truth concerning what is about to come upon the earth, do you believe that God’s judgments are hanging over the people, and can you still sit at ease, indolent, careless, pleasure loving?
Wieczność rozciąga się przed nami. Kurtyna wkrótce się podniesie. My, którzy znajdujemy się w tym uroczystym, odpowiedzialnym położeniu, co czynimy, o czym myślimy, skoro kurczowo trzymamy się naszego egoistycznego umiłowania wygody, podczas gdy wokół nas giną dusze? Czy nasze serca stały się zupełnie nieczułe? Czy nie czujemy ani nie rozumiemy, że mamy do wykonania dzieło dla zbawienia innych? Bracia, czy należycie do tych, którzy, mając oczy, nie widzą, a mając uszy, nie słyszą? Czy na próżno Bóg dał wam poznanie swojej woli? Czy na próżno posyłał wam ostrzeżenie za ostrzeżeniem? Czy wierzycie oświadczeniom prawdy wiecznej dotyczącym tego, co ma wkrótce przyjść na ziemię, czy wierzycie, że nad ludem zawisły sądy Boże, i czy możecie nadal siedzieć spokojnie, leniwi, beztroscy, kochający przyjemności?
“It is no time now for God’s people to be fixing their affections or laying up their treasure in the world. The time is not far distant, when, like the early disciples, we shall be forced to seek a refuge in desolate and solitary places. As the siege of Jerusalem by the Roman armies was the signal for flight to the Judean Christians, so the assumption of power on the part of our nation in the decree enforcing the papal sabbath will be a warning to us. It will then be time to leave the large cities, preparatory to leaving the smaller ones for retired homes in secluded places among the mountains. And now, instead of seeking expensive dwellings here, we should be preparing to move to a better country, even a heavenly. Instead of spending our means in self-gratification, we should be studying to economize. Every talent lent of God should be used to His glory in giving the warning to the world. God has a work for His colaborers to do in the cities. Our missions must be sustained; new missions must be opened. To carry forward this work successfully will require no small outlay. Houses of worship are needed, where the people may be invited to hear the truths for this time. For this very purpose, God has entrusted a capital to His stewards. Let not your property be tied up in worldly enterprises, so that this work shall be hindered. Get your means where you can handle it for the benefit of the cause of God. Send your treasures before you into heaven.” Testimonies, volume 5, 464.
Nie jest to czas, by lud Boży przywiązywał swe serca albo gromadził skarby na tym świecie. Czas nie jest daleki, gdy, podobnie jak pierwsi uczniowie, będziemy zmuszeni szukać schronienia na pustkowiach i w ustronnych miejscach. Tak jak oblężenie Jerozolimy przez wojska rzymskie było sygnałem do ucieczki dla chrześcijan w Judei, tak objęcie przez nasz naród władczej mocy w dekrecie egzekwującym papieski sabat będzie dla nas ostrzeżeniem. Wtedy nadejdzie pora, aby opuścić wielkie miasta, przygotowując się do opuszczenia mniejszych i przeniesienia się do zacisznych domów w ustronnych miejscach w górach. A teraz, zamiast szukać kosztownych siedzib tutaj, powinniśmy przygotowywać się do przeniesienia do lepszej ojczyzny, mianowicie niebiańskiej. Zamiast wydawać nasze środki na zaspokajanie własnych przyjemności, powinniśmy starać się oszczędzać. Każdy talent użyczony przez Boga powinien być użyty ku Jego chwale w przekazywaniu światu ostrzeżenia. Bóg ma dzieło dla swoich współpracowników do wykonania w miastach. Nasze misje muszą być utrzymywane; trzeba otwierać nowe misje. Pomyślne prowadzenie tego dzieła będzie wymagało niemałych nakładów. Potrzebne są domy modlitwy, gdzie ludzi można zapraszać, by słuchali prawd na ten czas. Właśnie w tym celu Bóg powierzył kapitał swoim szafarzom. Niech wasz majątek nie będzie uwikłany w światowe przedsięwzięcia, tak aby to dzieło nie było hamowane. Umieśćcie swoje środki tam, gdzie możecie nimi rozporządzać dla dobra sprawy Bożej. Posyłajcie swoje skarby przed sobą do nieba. Świadectwa, tom 5, 464.