Księga Daniela - numer pięćdziesiąt dwa

W ostatnim artykule wskazaliśmy, że Gabriel określił zakończenie „ostatniego czasu gniewu”, aby potwierdzić datę 1844 roku, na podstawie dwóch świadków. Miller rozumiał „siedem czasów” z dwudziestego szóstego rozdziału Księgi Kapłańskiej, które wymierzono przeciwko królestwu Judy, lecz nigdy nie doszedł do punktu, w którym zobaczył cel i związek sądu „siedmiu czasów” zarówno nad północnym, jak i południowym królestwem Izraela. Czy kiedykolwiek rozpoznał rozróżnienie „ostatniego czasu gniewu” w wersecie dziewiętnastym, jest wątpliwe, choć zapewne ogólnie rozumiał, że „gniew” to „siedem czasów”. Światło pierwszego i ostatniego czasu gniewu zostało odpieczętowane przez Palmoniego w 1856 roku, ale zostało odrzucone w 1863. Jednak poselstwo Millera o „siedmiu czasach” było poprawne, choć ograniczone.

Miller nie dostrzegłby, że mały róg pogańskiego Rzymu w wersecie jedenastym ósmego rozdziału Księgi Daniela podniósł i wywyższył pogaństwo, gdyż dla Millera "take away" oznaczało po prostu „usunąć” w każdym z trzech jego wystąpień w Księdze Daniela. Jednak jego przesłanie było nadal poprawne, choć ograniczone.

Zwolennicy Millera rzeczywiście rozpoznali, że "świątynia" w wersecie jedenastym była pogańską świątynią w mieście Rzymie (Panteonem), lecz język hebrajski nie stanowił podstawy ich przesłania. Przesłanie Millera koncentrowało się na czasie proroczym. Kontekst historyczny, w którym ich przesłanie zostało odpieczętowane, uniemożliwił im dostrzeżenie Stanów Zjednoczonych jako szóstego królestwa proroctwa biblijnego, a co więcej, uniemożliwił im dostrzeżenie papiestwa jako piątego królestwa proroctwa biblijnego.

Uwarunkowani historią, w której żyli, interpretowali proroctwa zgodnie ze swoim oczekiwaniem rychłego powrotu Chrystusa i doznali rozczarowania, jednak ich przesłanie było słuszne. Gdy Gabriel przedstawia interpretację dwóch widzeń w wersetach 15–27, zrozumienie Millera nie pozwoliło mu uchwycić szerszego objawienia królestw, które było przedstawione w wahaniu rodzaju gramatycznego małego rogu w wersetach 9–12. Milleriści widzą w interpretacji Gabriela jedynie Rzym jako czwarte i ostateczne królestwo ziemskie.

Chociaż Daniel otrzymał wizję nad rzeką Ulai (która obecnie jest w trakcie spełniania się), w historii Babilonu pierwsze królestwo zostało w tej wizji pominięte. Zostało uwzględnione jako głowa ze złota oraz lew w rozdziałach drugim i siódmym, lecz w ósmym rozdziale podkreślono proroczy aspekt usunięcia Babilonu i jego przywrócenia. Nabuchodonozor symbolizował śmiertelną ranę papiestwa, gdy został wypędzony spośród ludzi na „siedem czasów”, tym samym obrazując symboliczne siedemdziesiąt lat, kiedy nierządnica z Tyru jest zapomniana. W ósmym rozdziale Księgi Daniela Babilon zostaje pominięty wśród królestw biblijnego proroctwa, a wizja zaczyna się od Medów i Persów (baran), po których następuje Grecja (kozioł).

Królestwo Aleksandra Wielkiego rozpadło się na cztery królestwa słabsze niż za panowania Aleksandra, co zostało również przedstawione w rozdziale siódmym przez lamparta, który miał cztery skrzydła i cztery głowy. Liczba cztery oznacza powszechność, co wyrażają strony świata: północ, wschód, południe i zachód. W wersecie ósmym rozdziału ósmego powstały cztery znamienite ku czterem wiatrom nieba. W rozdziale siódmym cztery skrzydła Grecji odpowiadają czterem wiatrom rozdziału ósmego, a cztery głowy Grecji odpowiadają czterem znamienitym. Cztery głowy i cztery znamienite przedstawiają cztery królestwa, na które rozpadło się pierwotne królestwo Aleksandra, a cztery skrzydła i cztery wiatry przedstawiają cztery obszary podziału. Ważne jest dostrzeżenie tej różnicy, gdyż stanowi ona argument, którego milleriści używali przeciwko tradycyjnemu rozumieniu protestantów dotyczącym czwartego królestwa Rzymu.

Na Tablicach Habakuka, przedstawionych na pionierskich wykresach z 1843 i 1850 roku, znajduje się tylko jedno przedstawienie, które nie ilustruje zastosowania proroczego, i dotyczy ono rozróżnienia między czterema głowami i czterema znacznymi, a czterema skrzydłami i wiatrami. W wysiłku, by zaciemnić prawdę o Rzymie jako czwartym królestwie proroctwa biblijnego, Szatan wprowadził spór dotyczący prawdziwego bądź fałszywego znaczenia czterech głów i znaczących oraz czterech skrzydeł i wiatrów. Szatan uczynił to, ponieważ Księga Daniela wyraźnie wskazuje, że istnieje jeden wyróżniony symbol, który ustanowił to widzenie. Część dowodów potwierdzających ten symbol znajduje się w czterech głowach i czterech znacznych oraz w czterech skrzydłach i wiatrach. Protestanci podtrzymywali szatańskie stanowisko w tej kwestii, a spór ten był tak istotny dla historii milerowców, że zamieszczono do niego odwołanie na wykresie. Moc, która ustanawia wizję "chazon" w Księdze Daniela, jest określona jako "robbers of thy people", a Protestanci utożsamiali tę moc z jednym z długiej linii syryjskich królów o imieniu Antioch Epifanes, natomiast Miller utożsamiał ją z Rzymem.

Antioch był jednym z królów w linii królów wywodzącej się z jednego z czterech królestw, na które rozpadło się królestwo Aleksandra. Mały róg z dziewiątego wersetu ósmego rozdziału Księgi Daniela nastąpił po królestwie Aleksandra, a werset dziewiąty mówi, że z jednego z nich wyłonił się mały róg.

Spór o to, czy widzenie wypełnia Rzym, czy też wypełnia je słaby i dość nieznaczący król syryjski, obejmuje również kwestię, czy moc małego rogu wyszła z jednego z czterech rogów, czy z jednego z czterech wiatrów. To niezbyt mocny argument, ponieważ historia i proroctwo jasno pokazują, że Rzym nie wywodził się z imperium greckiego, lecz był nową potęgą. Jeśli Rzym był czwartym królestwem, to „jeden z nich” z wersetu dziewiątego musi być jednym z czterech wiatrów lub skrzydeł. Jeśli był to Antioch Epifanes, wyszedł z rogu Syrii.

Zwolennicy Millera stwierdzili, że potęga przedstawiona jako „rozbójnicy ludu twego” powstanie przeciwko Chrystusowi.

„Książę książąt” to Chrystus, a Antioch IV Epifanes żył na długo przed narodzeniem Chrystusa, dlatego milleriści wskazali na ten fakt na wykresie z 1843 roku. Na wykresie umieścili datę 164, która w rzeczywistości nie ma biblijnego odniesienia i była jedynie adnotacją wskazującą na znaczenie sporu o czwarte królestwo między Millerem a teologami protestanckimi. Obok roku „164” na wykresie napisali: „Śmierć Antiocha IV Epifanesa, który oczywiście nie wystąpił przeciw Księciu książąt, ponieważ zmarł 164 lata przed narodzeniem Księcia książąt.”

Dziś adwentyzm naucza, że "rozbójnicy twego ludu" to Antiochus Epiphanes, tak samo uczy odstępczy protestantyzm, mimo faktu, że w natchnieniu zapisano, iż "wykres z 1843 roku był kierowany ręką Pana i nie powinien być zmieniany". Milleriści wiedzieli, że król o srogim obliczu to Rzym, więc nie zachwiało nimi szatańskie nauczanie, które podważa zdolność do ustalenia wizji "chazon". Biblia jasno mówi, że jeśli nie ma wizji, lud ginie.

Widzenie, które Salomon wskazuje w tym wersecie, to "chazon", który w wersecie trzynastym rozdziału ósmego Księgi Daniela wskazuje na pogaństwo i papizm depczące świątynię i zastęp. Dla millerystów te dwie pustoszące moce reprezentowały czwarte królestwo proroctwa biblijnego, a bez rozpoznania czwartego królestwa Rzymu (rozbójników z twego ludu) nie byliby w stanie utwierdzić widzenia. "Rozbójnicy z twego ludu" w wersecie czternastym rozdziału jedenastego Księgi Daniela mieli wystąpić przeciwko królowi południa, wywyższyć się, utwierdzić widzenie i upaść. Rzym spełnił wszystkie te cechy.

W siódmym rozdziale czwarte królestwo jest wyraźnie określone jako „odmienne” od królestw, które je poprzedzały.

Czwarte królestwo z siódmego rozdziału Księgi Daniela zostało dwukrotnie określone jako „odmienne” od królestw, które je poprzedzały. Gdyby „mały róg” z wersetu dziewiątego był po prostu przedłużeniem syryjskiego rogu (Antioch Epifanes), nie byłby odmienny. Bestie, które poprzedzały Rzym w rozdziale siódmym, to lew, niedźwiedź i lampart, wszystkie zwierzęta, które faktycznie istnieją w przyrodzie, lecz gdy mowa o czwartej bestii o żelaznych zębach i mosiężnych pazurach, Daniel nie znał żadnej bestii w naturze, która przedstawiałaby tę straszną bestię, która pożerała. Była inna (odmienna). „Mały róg” z wersetu dziewiątego wyszedł z jednego z obszarów reprezentowanych przez cztery wiatry i skrzydła, a nie z jednego z rogów czy znaczniejszych.

W ósmym rozdziale Księgi Daniela czytamy, że „u schyłku ich królestwa, gdy nieprawość dojdzie do pełni, powstanie król o srogim obliczu i rozumiejący mroczne zagadki”. W „schyłkowym czasie ich królestwa” (Grecji, która rozpadła się na cztery królestwa), w okresie „gdy nieprawość dojdzie do pełni”, miał powstać nowy król.

Pod koniec („późniejszym czasie”) królestwa Grecji, gdy napełniła się ich czara czasu próby („gdy przestępcy dopełnili miary”), powstanie „król o srogim obliczu”. Ten król będzie rozumiał „zagadkowe wypowiedzi”, gdyż będzie mówił zupełnie innym językiem niż hebrajski Żydów czy greka poprzedniego królestwa — będzie mówił po łacinie. To królestwo zostało wskazane przez Mojżesza jako naród, który przyniesie oblężenie lat 66–70 n.e., podczas którego między innymi głód był tak straszny, że Żydzi jedli własne dzieci, aby przetrwać.

W drugim rozdziale Księgi Daniela czwarte królestwo było symbolizowane przez „żelazo”, a Mojżesz wskazał na „naród”, który nałoży na Żydów „żelazne jarzmo”. Ten „naród” „zniszczy” Żydów i będzie szybki jak orzeł, a orzeł jest symbolem Rzymu. Będzie to „naród”, „którego języka nie zrozumiesz”, bo jego język będzie dla Żydów „mrocznymi słowami”. Będzie to „naród o srogim obliczu”, jak opisano w ósmym rozdziale Księgi Daniela jako „króla o srogim obliczu”. A podczas „oblężenia” Jerozolimy Żydzi jedli swoich „synów i córki”.

Miller rozpoznawał pogański Rzym jako moc zapowiedzianą przez Mojżesza, jako czwarte "żelazne" królestwo z Daniela 2 oraz jako "naród", który mówił po łacinie, a nie po hebrajsku ani po grecku. Miller nie rozróżniał czwartego i piątego królestwa w proroctwach biblijnych, bo dla niego oba były po prostu Rzymem. Dlatego gdy w wersecie dwudziestym trzecim powstał pogański Rzym, nie dostrzegał rozróżnienia przedstawionego w wersecie dwudziestym czwartym. W widzeniu mały róg oscylował między rodzajem męskim a żeńskim, następnie znów męskim i żeńskim, w wersetach od dziewiątego do dwunastego, a podczas gdy werset dwudziesty trzeci określa prorocze cechy pogańskiego Rzymu, interpretacja Gabriela w wersecie dwudziestym czwartym przechodzi do Rzymu w rodzaju żeńskim. Moc w wersecie dwudziestym czwartym miała posiadać "potężną moc", "lecz nie własną mocą; i będzie cudownie niszczyć, i będzie mu się powodziło, i będzie działał, i zniszczy możnych oraz lud święty".

Rzym papieski miał otrzymać wojskową potęgę pogańskiego Rzymu i miał niszczyć lud Boży przez tysiąc dwieście sześćdziesiąt lat, od roku 538 do 1798. Miał niszczyć „cudownie”, gdyż jest to bestia, za którą cały świat „idzie w podziwie”, i była to władza, która miała „działać i mieć powodzenie” aż do czasu, gdy wypełnił się pierwszy gniew, „wyznaczony”, by zakończyć się w roku 1798.

A następnie w wersecie dwudziestym piątym Gabriel podąża za naprzemiennością ustanowioną w wersetach, które objaśniał Danielowi, i ponownie zwraca się do pogańskiego Rzymu, który dzięki innego rodzaju „polityce” zjednoczył swoje imperium, co poświadczają wszyscy historycy. „Chytrość” pogańskiego Rzymu polegała na skłanianiu narodów do przystępowania do jego rosnącego imperium, a do budowy imperium wykorzystywał obietnicę pokoju i dobrobytu, w przeciwieństwie do wcześniejszych imperiów, które powstawały wyłącznie dzięki sile militarnej. Pogański Rzym miał także „wystąpić przeciw Księciu książąt”, jak uczynił, gdy ukrzyżował Chrystusa na Kalwarii.

Następnie Gabriel odnosi się do dwóch wizji, które objaśniał Danielowi, wskazując, że widzenie "mareh" dotyczące ukazania się (dwa tysiące trzysta dni) było prawdziwe, oraz że widzenie "chazon" o podeptaniu świątyni i zastępu przez pogański Rzym i papieski Rzym miało zostać "zamknięte (zapieczętowane) na wiele dni" (aż do czasu końca w roku 1798).

Potem Daniel chorował przez pewien czas, po czym wrócił do pracy, lecz wciąż nie rozumiał widzenia „mareh”, czyli tego widzenia, które Gabriel miał nakaz, by mu je wyjaśnić. Z tego powodu Gabriel powróci w rozdziale dziewiątym, aby dokończyć swoje dzieło wyjaśnienia Danielowi widzenia „mareh”.

W dziewiątym rozdziale Księgi Daniela Daniel studiował prorockie Słowo i zrozumiał z pism Mojżesza i Jeremiasza. Jeremiasz wskazał, że niewola, w której się znajdował, potrwa siedemdziesiąt lat.

Według Mojżesza niewola w ziemi nieprzyjaciela odpowiadałaby czasowi, w którym ziemia nacieszyłaby się swoimi szabatami.

Daniel z proroczego Słowa Bożego, na podstawie dwóch świadków, zrozumiał, że Jego lud został rozproszony po ziemi nieprzyjaciela, a w tym czasie ziemia nacieszy się swoimi szabatami. Rozumiał to, co rozumiał autor Kronik odnośnie siedemdziesięciu lat Jeremiasza.

Daniel zrozumiał, że siedemdziesiąt lat rozproszenia, o których mówił Jeremiasz, w ziemi wroga, podczas gdy ziemia korzystała ze swoich szabatów, opierało się na klątwie „siedem razy” z Księgi Kapłańskiej 26, i będąc posłuszny temu zrozumieniu, wypełnił nakazany tam środek zaradczy dany tym, którzy wreszcie budzą się do świadomości swojego stanu rozproszenia.

Modlitwa Daniela w rozdziale dziewiątym odnosi się do każdego aspektu rady dla tych, którzy znaleźli się rozproszeni na ziemi wroga. Tę modlitwę należy zestawić z jego modlitwą w rozdziale drugim, gdyż razem reprezentują modlitwę tych z rozdziału jedenastego Księgi Objawienia, którzy byli martwi na ulicach tego wielkiego miasta Sodomy i Egiptu, i odkrywają, że również oni zostali rozproszeni. Gdy Daniel kończy swoją modlitwę, Gabriel powraca, aby dokończyć dzieło wyjaśniania widzenia "mareh", tak jak Duch Święty zamierza uczynić dla dwóch świadków z jedenastego rozdziału Księgi Objawienia.

Będziemy kontynuować to badanie w następnym artykule.