The Book of Daniel - Number Five

Jojakim był pierwszym z ostatnich trzech królów Judy i kiedy został podbity przez Babilończyków, rozpoczęło się siedemdziesiąt lat niewoli dla królestwa południowego. Te siedemdziesiąt lat wyznacza okres, w którym Babilon, pierwsze królestwo proroctwa biblijnego, miał panować. W 23. rozdziale Księgi Izajasza nierządnica z Tyru miała być zapomniana na siedemdziesiąt symbolicznych lat, które proroczo określono jako dni jednego króla. W proroctwie biblijnym król oznacza królestwo, a jedynym królestwem w proroctwie biblijnym, którego dni wyniosły siedemdziesiąt lat, był Babilon.

W tamtym okresie dziejów nierządnica z Tyru, która reprezentuje papiestwo, zostałaby zapomniana. Pod koniec siedemdziesięciu symbolicznych lat przypomniano by o niej i wyszłaby, by uprawiać nierząd ze wszystkimi królestwami ziemi. Duchowy nierząd to bezprawny związek Kościoła z państwem. Pod koniec siedemdziesięciu symbolicznych lat papiestwo weszłoby w relację z Organizacją Narodów Zjednoczonych, reprezentowaną przez wszystkich królów, z którymi nierządnica z Tyru uprawia nierząd pod koniec siedemdziesięciu symbolicznych lat. Królestwo, które panuje podczas siedemdziesięciu symbolicznych lat, to Stany Zjednoczone, bestia z ziemi o dwóch rogach.

Rozdziały od pierwszego do piątego Księgi Daniela przedstawiają historię siedemdziesięciu lat Babilonu, a zatem te rozdziały reprezentują historię obu rogów bestii z ziemi. Rozdziały czwarty i piąty wskazują pierwszego i ostatniego króla Babilonu, a razem te dwa rozdziały przedstawiają historię bestii z ziemi i jej dwóch rogów. Sąd nad dwoma rogami i nad samą bestią z ziemi jest przedstawiony przez sąd nad pierwszym i ostatnim królem. Wyrokiem wobec Nabuchodonozora było wygnanie na „siedem czasów”; żył jak dzikie zwierzę przez dwa tysiące pięćset dwadzieścia dni, żywiąc się trawą i moknąc od rosy. Wyrok na Belszazara został napisany na ścianie i utożsamiony z liczbą dwa tysiące pięćset dwadzieścia, co wskazuje, że sąd nad bestią z ziemi i jej dwoma rogami jest przedstawiony przez „siedem czasów” z Księgi Kapłańskiej, rozdział dwudziesty szósty. Opiera się to na świadectwie dwóch królów, a ci dwaj świadkowie reprezentują pierwszego i ostatniego.

„Siedem czasów” stanowi kamień obrazy dla adwentyzmu, dlatego nie jest uznawane, choć jest tam wyraźnie — dla tych, którzy chcą to dostrzec. Jest symbolem sądu nad narodem (Babilonem), który panował przez siedemdziesiąt lat, oraz symbolem sądu nad królestwem, które panuje przez siedemdziesiąt symbolicznych lat. Kiedy William Miller przedstawił swoje rozumienie „siedmiu czasów” z rozdziału 26 Księgi Kapłańskiej, posłużył się okresem dwóch tysięcy pięciuset dwudziestu dni, gdy Nabuchodonozor żył jak zwierzę (rozdział 4 Księgi Daniela), jako jednym z proroczych świadectw potwierdzających „siedem czasów” z Księgi Kapłańskiej 26. „Siedem czasów” jest zarówno kamieniem węgielnym, jak i kamieniem szczytowym w rozdziale 4 Księgi Zachariasza. Jezus, siostra White, Izajasz i Piotr identyfikują je jako kamień, który staje się kamieniem węgielnym. Jest to koronna doktryna proroctw biblijnych, choć zasadniczo pozostaje niewidoczna dla tych, którzy podają się za posłańców trzeciego anioła.

Rozpoczynając rozważanie pierwszych sześciu rozdziałów Księgi Daniela, należy zauważyć, że już od samego początku zostaje wskazany okres „siedmiu czasów”. Gdy Jojakim został obalony przez Babilon, rozpoczęła się siedemdziesięcioletnia niewola. Księga Kronik wyjaśnia, dlaczego zostali uprowadzeni do niewoli na siedemdziesiąt lat.

Siedemdziesiąt lat niewoli miało wypełnić słowo Jeremiasza: „aż ziemia nacieszy się swoimi szabatami; przez cały czas swego spustoszenia miała szabat”. Poza wersetem z Kronik, który cytujemy, jest tylko jeden fragment w Słowie Bożym, który odnosi się do tego, że ziemia „nacieszy się” swoimi szabatami. Ten fragment znajduje się w Księdze Kapłańskiej, rozdziałach dwudziestym piątym i dwudziestym szóstym. Rozdział dwudziesty piąty zawiera wskazania, jak pozwolić ziemi cieszyć się jej odpoczynkiem szabatowym, a rozdział dwudziesty szósty opisuje przekleństwo „siedem razy”, jeśli tych nakazów przymierza nie przestrzegano.

Los Jojakima oznaczał początek niewoli, która stanowi element tego, co Daniel w rozdziale dziewiątym nazwał „klątwą” i „przysięgą” Mojżesza. Daniel rozumiał klątwę „siedmiu czasów”, gdyż w rozdziale dziewiątym daje świadectwo, że dzięki studiowaniu proroctwa Jeremiasza o siedemdziesięciu latach zrozumiał liczbę lat, przez które lud Boży miał przebywać w niewoli w Babilonie.

Daniel zrozumiał z ksiąg liczbę siedemdziesięciu lat, a nie tylko z Księgi Jeremiasza. Drugą „księgą”, którą rozumiał, były pisma Mojżesza, gdyż w swojej modlitwie wskazuje, że „klątwa” siedemdziesięciu lat niewoli była „przysięgą” Mojżesza. Słowo w dziewiątym rozdziale Księgi Daniela, tłumaczone jako „przysięga”, jest tym samym słowem, które w Księdze Kapłańskiej 26 tłumaczy się jako „siedem razy”. Niewola Judy w Babilonie przez siedemdziesiąt lat była wypełnieniem klątwy „siedem razy”, niezależnie od tego, co twierdziłby którykolwiek współczesny teolog. To jasne jak słońce, ale tylko jeśli zechcesz to dostrzec.

Warto zauważyć, że w zaleceniach dotyczących pozostawienia ziemi na odpoczynek siedem cykli składających się z sześciu lat uprawy ziemi i jednego roku pozwolenia ziemi na odpoczynek trwa aż do czterdziestego dziewiątego roku, kiedy miał nastąpić jubileusz oznaczający dopełnienie siedmiu cykli po siedem lat. Kluczowe jest dostrzeżenie, że zabrzmienie trąby jubileuszowej miało nastąpić w Dniu Pojednania, co wskazuje, iż gdy 22 października 1844 roku rozpoczął się antytypowy Dzień Pojednania, wówczas miała zabrzmieć trąba jubileuszowa reprezentująca cykl „siedem razy”. „Siedem razy”, które zaczęło się, gdy Manasses został uprowadzony do Babilonu w 677 r. p.n.e., oznaczało dwa tysiące pięćset dwadzieścia lat, które zakończyły się w antytypowym Dniu Pojednania. Tego powiązania nie dostrzegą jedynie ci, którzy nie chcą go zobaczyć. Cykl „siedem razy” jest powiązany z dwoma tysiącami trzystu lat.

Trzeba też zauważyć, że w nakazach przymierza zawartych w pierwszych dziewięciu wersetach dwudziestego piątego rozdziału Księgi Kapłańskiej znajduje się najgłębsza ilustracja zasady dzień za rok w Słowie Bożym. Zbieranina bajek, którą teologowie podrzucają, by utrzymać trzodę otumanioną babilońskim winem, głosi, że zapowiedź kary „siedem razy” w rozdziale dwudziestym szóstym jest błędnym rozumieniem hebrajskiego znaczenia słowa tłumaczonego jako „siedem razy”. Ten argument nie jest prawdziwy. Hebrajskie znaczenie tego słowa w pełni zawiera w swojej definicji uzasadnienie dla zastosowania go w sensie liczbowym, lecz ich błędny wywód, który podpierają chybioną przesłanką opartą na ich samozwańczej biegłości w gramatyce hebrajskiej, jest po prostu próbą odwrócenia uwagi.

Sąd przedstawiony jako „siedem razy” w rozdziale dwudziestym szóstym rozpoznaje się na podstawie kontekstu danego fragmentu, a nie dzięki temu, że jacyś współcześni teologowie naginają język hebrajski. William Miller doszedł do swojego wniosku bez odwoływania się do języka hebrajskiego, a natchnienie potwierdziło, że jego zrozumienie było poprawne. Aniołowie kierowali jego zrozumieniem na podstawie kontekstu rozdziału, w którym znajduje się sąd określony jako „siedem razy”, a nie na podstawie języka hebrajskiego.

W rozdziale dwudziestym piątym zostają określone nakazy przymierza, a rozdział dwudziesty szósty następnie przedstawia obiecane błogosławieństwo za przestrzeganie tych nakazów przymierza, a potem wskazuje to, co Daniel nazywa "klątwą Mojżesza" za nieposłuszeństwo tym nakazom.

Kontekst dotyczy zasady „dzień za rok” w proroctwach biblijnych. Te początkowe wersety z dwudziestego piątego rozdziału Księgi Kapłańskiej wskazują, że w proroctwach biblijnych dzień oznacza rok. W Księdze Wyjścia Mojżesz wyraźnie wskazuje związek między szabatowym odpoczynkiem siódmego dnia dla człowieka i zwierząt a szabatowym odpoczynkiem siódmego roku dla ziemi.

W owych trzech wersetach można dostrzec, że dzień odpoczynku dla ludzi i zwierząt odpowiada rokowi odpoczynku dla ziemi. W Księdze Kapłańskiej, w rozdziale dwudziestym piątym, w pierwszych pięciu wersetach, znajdujemy identyczną strukturę gramatyczną jak w przykazaniu szabatu z Księgi Wyjścia, rozdział dwudziesty, wersety od ósmego do jedenastego.

Razem dwa przykazania dotyczące szabatu określają kontekst Księgi Kapłańskiej 25 i 26. Zestawione wers po wersie świadczą, że przez "sześć dni będziesz pracował i wykonywał całą swoją pracę", a przez "sześć lat będziesz obsiewał swoje pole i sześć lat będziesz przycinał swoją winnicę i zbierał jego plon." "Lecz siódmy dzień jest szabatem Pana, Boga twego", oraz "siódmy rok będzie szabatem odpoczynku dla ziemi, szabatem dla Pana".

Oba wystąpienia słowa tłumaczonego jako „siódmy” w przykazaniach dotyczących szabatu — czy chodzi o szabat dla ludzi, czy o szabat dla ziemi — są tym samym hebrajskim słowem, które w rozdziale dwudziestym szóstym Księgi Kapłańskiej tłumaczone jest jako „siedem razy”. Kontekst rozdziałów dwudziestego piątego i dwudziestego szóstego Księgi Kapłańskiej osadzony jest w proroczej zasadzie, że dzień w proroctwie biblijnym oznacza rok. Równie istotna jest prorocza zasada pierwszej wzmianki.

Pierwszą rzeczą wspomnianą w tych dwóch rozdziałach jest zasada dzień za rok. William Miller został poprowadzony przez Gabriela i innych aniołów, aby rozpoznać "siedem czasów" z Księgi Kapłańskiej jako symbol dwóch tysięcy pięciuset dwudziestu lat, co w pełni zgadza się z kontekstem tych rozdziałów, czyli z zasadą dzień za rok przedstawioną w pierwszych pięciu wersetach rozdziału dwudziestego piątego.

Gdy autor Ksiąg Kronik wskazał powód, dla którego Babilonowi pozwolono uprowadzić południowe królestwo Judy do niewoli, powiedział, że było to po to, aby ziemia mogła zaznać swego szabatowego odpoczynku. Jedynym innym miejscem w Słowie Bożym, które stwierdza, że ziemia cieszy się odpoczynkiem, są rozdziały dwudziesty piąty i dwudziesty szósty Księgi Kapłańskiej. Siedemdziesiąt lat panowania Babilonu jako pierwszego królestwa w proroctwie biblijnym nie tylko przedstawia symboliczne lata, przez które bestia z ziemi miałaby panować jako szóste królestwo w proroctwie biblijnym, lecz także stanowi bezpośrednie odniesienie do "siedmiu razy" przekleństwa Mojżesza.

Gdy zaczynamy studiować proroctwa zawarte w pierwszych sześciu rozdziałach Księgi Daniela, konieczne jest, aby wiedzieć, że zarówno przekleństwo „siedmiu czasów”, jak i błogosławieństwo „siedmiu czasów” stanowią element każdego z tych rozdziałów.

Warto również pamiętać, że seria siedmiu siedmioletnich cykli jest wyznaczana zatrąbieniem w trąbę jubileuszową dziesiątego dnia siódmego miesiąca, czyli w Dniu Przebłagania. Ten fakt łączy „siedem razy” z dwoma tysiącami trzystu dni z ósmego rozdziału Księgi Daniela, w wersecie czternastym. Warto również pamiętać, że rok proroczy to trzysta sześćdziesiąt dni, a jeśli dodamy trzysta sześćdziesiąt dni, raz po raz, przez „siedem razy”, daje to dwa tysiące pięćset dwadzieścia dni.

Gdy Daniel z ksiąg zrozumiał liczbę lat wskazaną przez Jeremiasza, rozpoczął modlitwę, która obejmuje każdy element pokutnej odpowiedzi uznanej za konieczną, jeśli lud Boży kiedykolwiek uświadomi sobie, że znajduje się w niewoli w kraju wroga. Pod koniec modlitwy Daniela z Księgi Kapłańskiej, rozdział dwudziesty szósty, ukazał się Gabriel, aby dać Danielowi zrozumienie widzenia, które "słyszał", widzenia o dwóch tysiącach trzystu dniach. Gabriel zaczął od poinformowania Daniela, że dla ludu Daniela "wyznaczono" siedemdziesiąt tygodni.

Słowo oddane w wersecie jako „determined” oznacza „odcięte”, a zatem znaczy to, że od dwóch tysięcy trzystu dni należało odciąć siedemdziesiąt tygodni. Począwszy od trzeciego dekretu z roku 457 p.n.e., lud Daniela miał do dyspozycji siedemdziesiąt proroczych tygodni jako czas próby. Siedemdziesiąt proroczych tygodni to czterysta dziewięćdziesiąt lat. Czterysta dziewięćdziesiąt lat po trzecim dekrecie, w roku 34, starożytny Izrael ukamienował Szczepana i został ostatecznie odłączony od Boga.

Niewola, która poprzedziła trzy dekrety wyznaczające punkt początkowy czterystu dziewięćdziesięciu lat czasu próby, trwała siedemdziesiąt lat. Te siedemdziesiąt lat miało pozwolić ziemi zaznać szabatowych odpoczynków, których starożytny Izrael nigdy nie przestrzegał. Siedemdziesiąt lat szabatowych odpoczynków dla ziemi było skutkiem czterystu dziewięćdziesięciu lat (czyli siedemdziesięciu tygodni lat) buntu przeciwko przysiędze Mojżesza.

Czterysta dziewięćdziesiąt lat buntu przeciwko przymierzu z Księgi Kapłańskiej 25 przyniosło siedemdziesiąt lat niewoli, aby ziemia mogła zaznać swego odpoczynku. Siedemdziesiąt lat niewoli doprowadziło do trzech dekretów, które wyznaczyły kolejne czterysta dziewięćdziesiąt lat czasu próby dla starożytnego Izraela. A zatem widzimy dwa okresy próby po czterysta dziewięćdziesiąt lat każdy. Te trzy dekrety są typem trzech poselstw anielskich, z których pierwsze nadeszło w 1798 roku, na końcu pierwszego okresu „siedmiu czasów” gniewu wymierzonego w północne królestwo. Trzeci anioł nadszedł dwa tysiące trzysta lat po trzecim dekrecie, 22 października 1844 roku, kiedy nadszedł również „ostatni koniec gniewu”.

W ciągu czterdziestu sześciu lat między końcem pierwszego gniewu a końcem ostatniego gniewu Jezus położył fundament świątyni millerystów, a kamieniem węgielnym było „siedem czasów”. Ten kamień miał być albo kamieniem węgielnym (albo kamieniem obrazy) dla adwentyzmu na początku, a na końcu albo kamieniem szczytowym i zwieńczeniem (albo kamieniem nagrobnym) dla adwentyzmu. Trzy dekrety, które przedstawiają nadejście poselstw trzech aniołów w historii od 1798 do 1844 roku, przedstawiają również pierwsze trzy rozdziały Księgi Daniela.

Zaczniemy omawiać pierwsze sześć rozdziałów w następnym artykule.