God never changes, and therefore Adventism is judged in its fourth generation.
Bóg nigdy się nie zmienia, dlatego też adwentyzm zostaje osądzony w swoim czwartym pokoleniu.
“‘And he called to the man clothed with linen, which had the writer’s inkhorn by his side; and the Lord said unto him, Go through the midst of the city, through the midst of Jerusalem, and set a mark upon the foreheads of the men that sigh and that cry for all the abominations that be done in the midst thereof. And to the others he said in mine hearing, Go ye after him through the city, and smite: let not your eye spare, neither have ye pity: slay utterly old and young, both maids, and little children, and women: but come not near any man upon whom is the mark; and begin at My sanctuary. Then they began at the ancient men which were before the house.’
'I zawołał do męża odzianego w lniane szaty, który u boku miał kałamarz pisarski; i Pan rzekł do niego: Przejdź przez środek miasta, przez środek Jerozolimy, i nałóż znak na czołach mężów, którzy wzdychają i płaczą nad wszystkimi obrzydliwościami, które się w nim dzieją. A do pozostałych powiedział w mojej obecności: Idźcie za nim przez miasto i uderzajcie: niech wasze oko nie oszczędza i nie miejcie litości; wybijcie do szczętu starców i młodzieńców, dziewice, małe dzieci i kobiety; lecz nie zbliżajcie się do żadnego człowieka, na którym jest znak; i zacznijcie od Mojej świątyni. Wtedy zaczęli od starców, którzy byli przed domem.'
“Jesus is about to leave the mercy seat of the heavenly sanctuary to put on garments of vengeance and pour out His wrath in judgments upon those who have not responded to the light God has given them. ‘Because sentence against an evil work is not executed speedily, therefore the heart of the sons of men is fully set in them to do evil.’ Instead of being softened by the patience and long forbearance that the Lord has exercised toward them, those who fear not God and love not the truth strengthen their hearts in their evil course. But there are limits even to the forbearance of God, and many are exceeding these boundaries. They have overrun the limits of grace, and therefore God must interfere and vindicate His own honor.
Jezus ma wkrótce opuścić przebłagalnię niebiańskiej świątyni, aby przywdziać szaty pomsty i wylać swój gniew w sądach na tych, którzy nie odpowiedzieli na światło, jakie Bóg im dał. "Ponieważ wyrok za zły czyn nie bywa szybko wykonany, dlatego serce synów ludzkich skłania się w pełni ku czynieniu zła." Zamiast zmięknąć pod wpływem cierpliwości i długiej wyrozumiałości, jaką Pan wobec nich okazał, ci, którzy nie boją się Boga i nie miłują prawdy, utwierdzają swoje serca w złym postępowaniu. Lecz nawet Boża wyrozumiałość ma granice, a wielu je przekracza. Przekroczyli granice łaski, dlatego Bóg musi wkroczyć i stanąć w obronie własnej czci.
“Of the Amorites the Lord said: ‘In the fourth generation they shall come hither again: for the iniquity of the Amorites is not yet full.’ Although this nation was conspicuous because of its idolatry and corruption, it had not yet filled up the cup of its iniquity, and God would not give command for its utter destruction. The people were to see the divine power manifested in a marked manner, that they might be left without excuse. The compassionate Creator was willing to bear with their iniquity until the fourth generation. Then, if no change was seen for the better, His judgments were to fall upon them.
O Amorytach Pan powiedział: „W czwartym pokoleniu wrócą tu ponownie, gdyż nieprawość Amorytów nie dopełniła się jeszcze.” Chociaż naród ten był znany ze swego bałwochwalstwa i zepsucia, nie napełnił jeszcze kielicha swojej nieprawości i Bóg nie wydał rozkazu jego całkowitego wytępienia. Lud ten miał ujrzeć w sposób wyraźny objawioną moc Bożą, aby nie mieli żadnej wymówki. Współczujący Stwórca był gotów znosić ich nieprawość aż do czwartego pokolenia. Wtedy, jeśli nie byłoby widać żadnej poprawy, miały spaść na nich Jego sądy.
“With unerring accuracy the Infinite One still keeps an account with all nations. While His mercy is tendered with calls to repentance, this account will remain open; but when the figures reach a certain amount which God has fixed, the ministry of His wrath commences. The account is closed. Divine patience ceases. There is no more pleading of mercy in their behalf.
Z nieomylną dokładnością Nieskończony wciąż prowadzi rachunek ze wszystkimi narodami. Dopóki Jego miłosierdzie jest okazywane wraz z wezwaniami do upamiętania, ten rachunek pozostaje otwarty; lecz gdy liczby osiągną pewną miarę, którą Bóg wyznaczył, rozpoczyna się działanie Jego gniewu. Rachunek zostaje zamknięty. Boska cierpliwość ustaje. Nie ma już w ich imieniu błagania o miłosierdzie.
“The prophet, looking down the ages, had this time presented before his vision. The nations of this age have been the recipients of unprecedented mercies. The choicest of heaven’s blessings have been given them, but increased pride, covetousness, idolatry, contempt of God, and base ingratitude are written against them. They are fast closing up their account with God.
Prorok, spoglądając przez wieki, ujrzał przed sobą ten czas. Narody tej epoki stały się odbiorcami niespotykanych łask. Najwyborniejsze z niebiańskich błogosławieństw zostały im dane, lecz wzmożona pycha, chciwość, bałwochwalstwo, pogarda dla Boga i podła niewdzięczność są zapisane przeciwko nim. Szybko zamykają swój rachunek z Bogiem.
“But that which causes me to tremble is the fact that those who have had the greatest light and privileges have become contaminated by the prevailing iniquity. Influenced by the unrighteous around them, many, even of those who profess the truth, have grown cold and are borne down by the strong current of evil. The universal scorn thrown upon true piety and holiness leads those who do not connect closely with God to lose their reverence for His law. If they were following the light and obeying the truth from the heart, this holy law would seem even more precious to them when thus despised and set aside. As the disrespect for God’s law becomes more manifest, the line of demarcation between its observers and the world becomes more distinct. Love for the divine precepts increases with one class according as contempt for them increases with another class.
Ale to, co napawa mnie drżeniem, to fakt, że ci, którzy mieli największe światło i przywileje, zostali skażeni panującą nieprawością. Pod wpływem nieprawych wokół nich wielu, nawet spośród tych, którzy wyznają prawdę, oziębło i ulega potężnemu nurtowi zła. Powszechna pogarda rzucana na prawdziwą pobożność i świętość sprawia, że ci, którzy nie łączą się blisko z Bogiem, tracą cześć dla Jego prawa. Gdyby szli za światłem i z serca byli posłuszni prawdzie, to święte prawo wydawałoby im się jeszcze cenniejsze wtedy, gdy jest tak pogardzane i odsuwane na bok. W miarę jak lekceważenie Bożego prawa staje się coraz bardziej jawne, linia demarkacyjna między tymi, którzy je zachowują, a światem staje się wyraźniejsza. Miłość do Bożych nakazów wzrasta u jednych w takim stopniu, w jakim u drugich wzrasta pogarda dla nich.
“The crisis is fast approaching. The rapidly swelling figures show that the time for God’s visitation has about come. Although loath to punish, nevertheless He will punish, and that speedily. Those who walk in the light will see signs of the approaching peril; but they are not to sit in quiet, unconcerned expectancy of the ruin, comforting themselves with the belief that God will shelter His people in the day of visitation. Far from it. They should realize that it is their duty to labor diligently to save others, looking with strong faith to God for help. ‘The effectual fervent prayer of a righteous man availeth much.’
Kryzys szybko się zbliża. Gwałtownie rosnące liczby wskazują, że czas Bożego nawiedzenia już niemal nadszedł. Chociaż niechętnie karze, jednak ukarze, i to rychło. Ci, którzy chodzą w światłości, dostrzegą znaki zbliżającego się niebezpieczeństwa; ale nie po to, by siedzieć w cichym, beztroskim oczekiwaniu zagłady, pocieszając się przekonaniem, że Bóg osłoni swój lud w dniu nawiedzenia. Bynajmniej. Powinni zrozumieć, że ich obowiązkiem jest usilnie pracować, aby ratować innych, z mocną wiarą zwracając się do Boga po pomoc. "Wiele może usilna modlitwa sprawiedliwego."
“The leaven of godliness has not entirely lost its power. At the time when the danger and depression of the church are greatest, the little company who are standing in the light will be sighing and crying for the abominations that are done in the land. But more especially will their prayers arise in behalf of the church because its members are doing after the manner of the world.
Kwas pobożności nie utracił całkowicie swej mocy. W czasie, gdy zagrożenie i przygnębienie Kościoła są największe, niewielka garstka, która trwa w świetle, będzie wzdychać i płakać nad obrzydliwościami, które się dzieją w kraju. A zwłaszcza ich modlitwy będą się wznosić w intencji Kościoła, ponieważ jego członkowie postępują na wzór świata.
“The earnest prayers of this faithful few will not be in vain. When the Lord comes forth as an avenger, He will also come as a protector of all those who have preserved the faith in its purity and kept themselves unspotted from the world. It is at this time that God has promised to avenge His own elect which cry day and night unto Him, though He bear long with them.
Gorliwe modlitwy tej wiernej garstki nie pójdą na marne. Gdy Pan wystąpi jako mściciel, przyjdzie też jako obrońca wszystkich, którzy zachowali wiarę w jej czystości i pozostali nieskalani przez świat. Właśnie wtedy Bóg obiecał pomścić swoich wybranych, którzy wołają do Niego dniem i nocą, choć długo zwleka w ich sprawie.
“The command is: ‘Go through the midst of the city, through the midst of Jerusalem, and set a mark upon the foreheads of the men that sigh and that cry for all the abominations that be done in the midst thereof.’ These sighing, crying ones had been holding forth the words of life; they had reproved, counseled, and entreated. Some who had been dishonoring God repented and humbled their hearts before Him. But the glory of the Lord had departed from Israel; although many still continued the forms of religion, His power and presence were lacking.” Testimonies, volume 5, 207–210.
Rozkaz brzmi: „Przejdź przez środek miasta, przez środek Jerozolimy, i naznacz znakiem czoła mężów, którzy wzdychają i płaczą z powodu wszystkich obrzydliwości, które się w nim popełnia.” Ci wzdychający i płaczący głosili słowa życia; napominali, radzili i błagali. Niektórzy, którzy znieważali Boga, upamiętali się i ukorzyli swoje serca przed Nim. Lecz chwała Pana odstąpiła od Izraela; chociaż wielu wciąż zachowywało formy religii, brakowało Jego mocy i obecności. Świadectwa, tom 5, 207–210.
The illustration of God’s judgment that Sister White is identifying in the passage is the judgment brought upon the city of Jerusalem, which in the last days is the Seventh-day Adventist church. The judgment is finalized at the Sunday law, for it is there that the seal of God and mark of the beast are impressed. Ezekiel chapter eight identifies four escalating abominations. The first verse emphasizes the vision is to be understood just before probation closes by identifying the fifth day of the sixth month of the sixth year.
Ilustracją Bożego sądu, którą Siostra White wskazuje w tym fragmencie, jest sąd sprowadzony na miasto Jerozolimę, które w dniach ostatecznych jest Kościołem Adwentystów Dnia Siódmego. Sąd zostaje ostatecznie rozstrzygnięty przy ustawie niedzielnej, gdyż właśnie wtedy odciska się pieczęć Bożą i znamię bestii. Ósmy rozdział Księgi Ezechiela wskazuje cztery narastające obrzydliwości. Pierwszy werset podkreśla, że widzenie należy rozumieć tuż przed zamknięciem czasu próby, poprzez wskazanie piątego dnia szóstego miesiąca szóstego roku.
Ezekiel did not need to include that historical point of reference. He could have simply written, “And it came to pass as I sat in mine house, and the elders of Judah sat before me, that the hand of the Lord God fell there upon me.” The fact that he included the reference to the day before “666,” is a prophetic reference for students of prophecy. The reference for those who have the victory of the number of the beast’s name know “666,” is an element of the Revelation of Jesus Christ, which is unsealed just before probation closes. They know this for they are the people of God, that according to Peter, “in times past were not the people of God.”
Ezechiel nie musiał zamieszczać tego historycznego punktu odniesienia. Mógł po prostu napisać: „I stało się, gdy siedziałem w domu moim, a starsi Judy siedzieli przede mną, że ręka Pana Boga spoczęła tam na mnie”. To, że zamieścił wzmiankę o dniu poprzedzającym „666”, jest proroczym odniesieniem dla badaczy proroctw. Ta wzmianka jest przeznaczona dla tych, którzy odnieśli zwycięstwo nad liczbą imienia bestii; wiedzą oni, że „666” jest elementem Objawienia Jezusa Chrystusa, które zostaje odpieczętowane tuż przed zamknięciem czasu łaski. Wiedzą to, gdyż są ludem Bożym, który według Piotra „niegdyś nie był ludem Bożym”.
In 1 Peter chapter two the people who are now the people of God, “have tasted that the Lord is gracious.” They are those who have prophetically “eaten” the word of God, as opposed to those who refused to eat the word of God. All the prophets speak of the last days, and in John chapter six, Jesus gave the message that His disciples must eat His flesh and drink His blood. In that chapter the disciples that refused to eat His flesh and drink His blood, did so in verse sixty-six.
W Pierwszym Liście Piotra, w rozdziale drugim, ludzie, którzy są teraz ludem Bożym, „zakosztowali, że Pan jest łaskawy”. To ci, którzy w sensie proroczym „spożyli” słowo Boże, w przeciwieństwie do tych, którzy odmówili spożycia słowa Bożego. Wszyscy prorocy mówią o dniach ostatecznych, a w Ewangelii Jana, w rozdziale szóstym, Jezus powiedział, że Jego uczniowie muszą jeść Jego ciało i pić Jego krew. W tym rozdziale uczniowie, którzy odmówili jedzenia Jego ciała i picia Jego krwi, uczynili to w wersecie sześćdziesiątym szóstym.
From that time many of his disciples went back, and walked no more with him. John 6:66.
Odtąd wielu jego uczniów odeszło i już z nim nie chodziło. Jan 6:66.
The wise who eat the flesh and drink the blood of Christ in the last days, understand that Christ as Palmoni, is the Wonderful Numberer, and they recognize His signature when it is presented. The number “665,” in the opening verse of Ezekiel eight, is there, for any who wish to see, that it is identifying at least two important prophetic points. The first is that the message is to be understood as covering a period of time before the Sunday law. The second is that the number “666” is in one of only two verses in the book of Revelation, that is qualified by identifying that the “wise” would understand in the last days.
Mądrzy, którzy w dniach ostatecznych jedzą ciało i piją krew Chrystusa, rozumieją, że Chrystus jako Palmoni jest Cudownym Rachmistrzem i rozpoznają Jego podpis, gdy zostaje przedstawiony. Liczba „665” w otwierającym wersecie ósmego rozdziału Ezechiela jest tam dla każdego, kto chce to dostrzec, i wskazuje co najmniej dwa ważne punkty prorocze. Pierwszy polega na tym, że przesłanie należy rozumieć jako obejmujące okres przed ustawą niedzielną. Drugi na tym, że liczba „666” znajduje się w jednym z zaledwie dwóch wersetów w Księdze Objawienia, które są opatrzone wskazaniem, iż „mądrzy” zrozumieją to w dniach ostatecznych.
Here is wisdom. Let him that hath understanding count the number of the beast: for it is the number of a man; and his number is Six hundred threescore and six. Revelation 13:18.
Oto mądrość. Kto ma rozum, niech obliczy liczbę bestii: gdyż jest to liczba człowieka; a jego liczba to sześćset sześćdziesiąt sześć. Objawienie 13:18.
The “wise” who understand the increase of knowledge in the last days, when the Revelation of Jesus Christ is unsealed will know that “666,” is an important prophetic symbol for they will have gotten victory over the number. Ezekiel therefore introduces an escalating rebellion in chapter eight, that is represented by four increasing abominations. The final identifies the foolish as bowing down to the sun, thus marking the judgment of Jerusalem (Adventism), in the last days. That judgment takes place in the fourth generation. The four abominations are the symbols of the four generations of Laodicean Adventism.
„Mądrzy”, którzy rozumieją wzrost poznania w dniach ostatecznych, gdy Objawienie Jezusa Chrystusa zostaje odpieczętowane, będą wiedzieli, że „666” jest ważnym proroczym symbolem, ponieważ odnieśli zwycięstwo nad tą liczbą. Ezechiel zatem w ósmym rozdziale przedstawia narastający bunt, ukazany poprzez cztery narastające obrzydliwości. Ostatnia z nich identyfikuje głupich jako oddających pokłon słońcu, tym samym wyznaczając sąd nad Jerozolimą (adwentyzmem) w dniach ostatecznych. Ten sąd ma miejsce w czwartym pokoleniu. Cztery obrzydliwości są symbolami czterech pokoleń laodycejskiego adwentyzmu.
The first generation began in 1863, with the rebellion against Moses’ oath of “seven times.” Twenty-five years later, the rebellion of 1888 was manifested. Thirty-one years later the rebellion of 1919 occurred, represented by W. W. Prescott’s book, “The Doctrine of Christ”. Thirty-eight years after that, in 1957, the rebellion represented by the book, “Questions on Doctrine” took place. We will now begin to demonstrate why these four waymarks align with the four abominations of Ezekiel eight.
Pierwsze pokolenie rozpoczęło się w 1863 roku, wraz z buntem przeciwko przysiędze Mojżesza „siedem razy”. Dwadzieścia pięć lat później ujawnił się bunt z 1888 roku. Trzydzieści jeden lat później doszło do buntu z 1919 roku, reprezentowanego przez książkę W. W. Prescotta „Nauka o Chrystusie”. Trzydzieści osiem lat później, w 1957 roku, miał miejsce bunt reprezentowany przez książkę „Pytania o doktrynę”. Teraz zaczniemy wykazywać, dlaczego te cztery punkty orientacyjne pokrywają się z czterema obrzydliwościami z Ezechiela 8.
In 1863, Laodicean Adventism introduced a new chart to replace the two charts that were fulfillments of Habakkuk chapter two’s command to, “write the vision and make it plain upon tables.” The 1863 chart dropped the “seven times” from the prophetic illustration, as it had been on the two sacred charts along with the 1260, 1290, and 1335. In Habakkuk the command identified that the tables (in the plural) would be published in a fashion that, “he may run that readeth it.” The 1863 chart was so far off the mark, that it required a handout of explanation to go with it. It was not possible to look at the 1863 chart and “run” without an extra handout.
W 1863 roku adwentyzm laodycejski wprowadził nową tablicę, aby zastąpić dwie tablice, które były wypełnieniem nakazu z drugiego rozdziału Księgi Habakuka: „zapisz widzenie i wyryj je wyraźnie na tablicach”. Tablica z 1863 roku usunęła „siedem czasów” z ilustracji proroczej, choć na dwóch świętych tablicach znajdowało się ono obok 1260, 1290 i 1335. W Księdze Habakuka nakaz wskazuje, że tablice (w liczbie mnogiej) będą opublikowane w taki sposób, „aby ten, kto je czyta, mógł biec”. Tablica z 1863 roku była tak nietrafiona, że trzeba było dołączyć do niej ulotkę z wyjaśnieniami. Nie dało się spojrzeć na tablicę z 1863 roku i „biec” bez dodatkowej ulotki.
And the Lord answered me, and said, Write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. Habakkuk 2:2.
I odpowiedział mi Pan i rzekł: Zapisz widzenie i napisz je wyraźnie na tablicach, aby czytający mógł biec. Habakuk 2:2.
The 1863, chart was a counterfeit designed to cover up the true, just as William Miller saw in his dream. The two sacred charts were the symbol of the covenant that Christ made with the people who had just taken the position as the true Protestant horn of the earth beast. Those two charts represented a symbol of the covenant relationship between the Millerites and Christ, who suddenly came to His temple in 1844, and when He came, He came as the Messenger of the Covenant. Ancient Israel illustrates modern Israel, and when Christ took ancient Israel out of the bondage of Egypt, He typified the time when He was to take modern Israel out of the bondage of twelve hundred and sixty years of papal rule. Sister White repeatedly upholds these two histories as parallel histories.
Tablica z 1863 roku była podróbką zaprojektowaną tak, by ukryć tę prawdziwą, dokładnie tak, jak William Miller widział w swoim śnie. Dwie święte tablice były symbolem przymierza, które Chrystus zawarł z ludem, który właśnie zajął pozycję jako prawdziwy protestancki róg bestii z ziemi. Te dwie tablice stanowiły symbol relacji przymierza między millerystami a Chrystusem, który niespodziewanie przyszedł do swojej świątyni w 1844 roku, a gdy przyszedł, przyszedł jako Posłaniec Przymierza. Starożytny Izrael obrazuje współczesny Izrael, a gdy Chrystus wyprowadził starożytny Izrael z niewoli Egiptu, było to typem czasu, w którym miał wyprowadzić współczesny Izrael z niewoli tysiąca dwustu sześćdziesięciu lat papieskiego panowania. Siostra White wielokrotnie przedstawia te dwie historie jako równoległe.
“Upon us is shining the accumulated light of past ages. The record of Israel’s forgetfulness has been preserved for our enlightenment. In this age God has set His hand to gather unto Himself a people from every nation, kindred, and tongue. In the advent movement He has wrought for His heritage, even as He wrought for the Israelites in leading them from Egypt. In the great disappointment of 1844 the faith of His people was tested as was that of the Hebrews at the Red Sea.” Testimonies, volume 8, 115, 116.
„Na nas świeci nagromadzone światło minionych wieków. Zapis zapomnienia Izraela został zachowany dla naszego oświecenia. W tej epoce Bóg postanowił zgromadzić dla siebie lud z każdego narodu, rodu i języka. W ruchu adwentowym działał dla swego dziedzictwa, tak jak działał dla Izraelitów, prowadząc ich z Egiptu. W wielkim rozczarowaniu roku 1844 wiara Jego ludu została poddana próbie, jak wiara Hebrajczyków nad Morzem Czerwonym.” Świadectwa, tom 8, 115, 116.
When the Lord entered into covenant with ancient Israel, He gave two tables to represent the covenant relationship. When the Lord entered into covenant with modern Israel, He gave two tables to represent the covenant relationship. The two tables of the Ten Commandments typify Habakkuk’s two tables. He gave them the two tables shortly after the Red Sea crossing, which Sister White aligns with the great disappointment of 1844. Shortly after 1844, in terms of prophetic history, the Lord produced the second table. Ancient Israel was made the depositaries of God’s law, and modern Israel was made the depositaries of not only God’s law, but also those great prophetic truths.
Gdy Pan zawarł przymierze ze starożytnym Izraelem, dał dwie tablice jako symbol relacji przymierza. Gdy Pan zawarł przymierze ze współczesnym Izraelem, dał dwie tablice jako symbol relacji przymierza. Dwie tablice Dziesięciu Przykazań stanowią typ dwóch tablic Habakuka. Dał im dwie tablice wkrótce po przejściu przez Morze Czerwone, co Siostra White wiąże z Wielkim Rozczarowaniem roku 1844. Wkrótce po 1844 roku, w kategoriach historii proroczej, Pan dał drugą tablicę. Starożytny Izrael został ustanowiony depozytariuszem Bożego prawa, a współczesny Izrael — depozytariuszem nie tylko Bożego prawa, lecz także owych wielkich prawd proroczych.
“God has called His church in this day, as He called ancient Israel, to stand as a light in the earth. By the mighty cleaver of truth, the messages of the first, second, and third angels, He has separated them from the churches and from the world to bring them into a sacred nearness to Himself. He has made them the depositaries of His law and has committed to them the great truths of prophecy for this time. Like the holy oracles committed to ancient Israel, these are a sacred trust to be communicated to the world.” Testimonies, volume 5, 455.
„Bóg powołał w tym czasie swój Kościół, tak jak powołał starożytny Izrael, aby stał jako światłość na ziemi. Potężnym dłutem prawdy — poselstwami pierwszego, drugiego i trzeciego anioła — oddzielił ich od kościołów i od świata, aby przyprowadzić ich do świętej bliskości z Sobą. Uczynił ich depozytariuszami Jego prawa i powierzył im wielkie prawdy proroctwa na ten czas. Podobnie jak święte wyrocznie powierzone starożytnemu Izraelowi, są one świętym depozytem, który ma być przekazany światu.” Świadectwa, tom 5, 455.
The first two Commandments identify God’s hatred for idolatry, and in those first two Commandments He identifies that judgment is carried out unto the third and fourth generations, for He identifies that He is a jealous God.
Pierwsze dwa Przykazania wskazują na Bożą nienawiść do bałwochwalstwa, a w tych dwóch pierwszych Przykazaniach On stwierdza, że sąd jest wymierzany aż do trzeciego i czwartego pokolenia, gdyż oznajmia, że jest Bogiem zazdrosnym.
“The law was not spoken at this time exclusively for the benefit of the Hebrews. God honored them by making them the guardians and keepers of His law, but it was to be held as a sacred trust for the whole world. The precepts of the Decalogue are adapted to all mankind, and they were given for the instruction and government of all. Ten precepts, brief, comprehensive, and authoritative, cover the duty of man to God and to his fellow man; and all based upon the great fundamental principle of love. ‘Thou shalt love the Lord thy God with all thy heart, and with all thy soul, and with all thy strength, and with all thy mind; and thy neighbor as thyself.’ Luke 10:27. See also Deuteronomy 6:4, 5; Leviticus 19:18. In the Ten Commandments these principles are carried out in detail, and made applicable to the condition and circumstances of man.
Prawo nie zostało wówczas ogłoszone wyłącznie dla dobra Hebrajczyków. Bóg zaszczycił ich, czyniąc ich strażnikami i opiekunami swego prawa, lecz miało być zachowywane jako święty depozyt dla całego świata. Przykazania Dekalogu są dostosowane do całej ludzkości i zostały dane dla pouczenia i prowadzenia wszystkich. Dziesięć przykazań, zwięzłych, wszechstronnych i mających autorytet, obejmuje obowiązki człowieka wobec Boga i wobec bliźniego; a wszystkie opierają się na wielkiej, fundamentalnej zasadzie miłości. „Będziesz miłował Pana, Boga swego, z całego swego serca i z całej swojej duszy, i z całej swojej siły, i z całej swojej myśli; a bliźniego swego jak siebie samego.” Łk 10:27. Zob. także Pwt 6:4–5; Kpł 19:18. W Dziesięciu Przykazaniach zasady te są rozwinięte w szczegółach i zastosowane do warunków i okoliczności życia człowieka.
“‘Thou shalt have no other gods before Me.’
Nie będziesz miał bogów cudzych przede Mną.
“Jehovah, the eternal, self-existent, uncreated One, Himself the Source and Sustainer of all, is alone entitled to supreme reverence and worship. Man is forbidden to give to any other object the first place in his affections or his service. Whatever we cherish that tends to lessen our love for God or to interfere with the service due Him, of that do we make a god.
Jehowa, odwieczny, samoistny, niestworzony, sam będący źródłem i podtrzymaniem wszystkiego, jedynie On jest godny najwyższej czci i uwielbienia. Człowiekowi zabronione jest stawiać cokolwiek innego na pierwszym miejscu w swoich uczuciach lub w swojej służbie. Cokolwiek cenimy, co osłabia naszą miłość do Boga albo przeszkadza w służbie, jaka Mu się należy, z tego czynimy sobie boga.
“‘Thou shalt not make unto thee any graven image, or any likeness of anything that is in heaven above, or that is in the earth beneath, or that is in the water under the earth: thou shalt not bow down thyself to them, nor serve them.’
'Nie będziesz czynił sobie rzeźbionego posągu ani żadnej podobizny czegokolwiek, co jest na niebie w górze, ani na ziemi na dole, ani w wodach pod ziemią: nie będziesz oddawał im pokłonu ani im służył.'
“The second commandment forbids the worship of the true God by images or similitudes. Many heathen nations claimed that their images were mere figures or symbols by which the Deity was worshiped, but God has declared such worship to be sin. The attempt to represent the Eternal One by material objects would lower man’s conception of God. The mind, turned away from the infinite perfection of Jehovah, would be attracted to the creature rather than to the Creator. And as his conceptions of God were lowered, so would man become degraded.
Drugie przykazanie zabrania czczenia prawdziwego Boga za pomocą obrazów lub podobizn. Wiele pogańskich narodów twierdziło, że ich wizerunki są jedynie figurami czy symbolami, za pomocą których oddawano cześć Bóstwu, lecz Bóg orzekł, że taki kult jest grzechem. Próba przedstawienia Wiekuistego za pomocą materialnych przedmiotów obniżyłaby ludzkie pojmowanie Boga. Umysł, odwrócony od nieskończonej doskonałości Jehowy, skłaniałby się ku stworzeniu zamiast ku Stwórcy. A im bardziej obniżałyby się jego wyobrażenia o Bogu, tym bardziej człowiek ulegałby degradacji.
“‘I the Lord thy God am a jealous God.’ The close and sacred relation of God to His people is represented under the figure of marriage. Idolatry being spiritual adultery, the displeasure of God against it is fitly called jealousy.” Patriarchs and Prophets, 305, 306.
"'Ja, Pan, twój Bóg, jestem Bogiem zazdrosnym.' Bliski i święty związek Boga z Jego ludem ukazany jest w obrazie małżeństwa. Ponieważ bałwochwalstwo jest duchowym cudzołóstwem, Boże niezadowolenie wobec niego słusznie nazywa się zazdrością." Patriarchowie i Prorocy, 305, 306.
God’s jealousy is especially manifested against idolatry, and it is not a coincidence that the first abomination in Ezekiel chapter eight is “an image of jealousy.”
Boża zazdrość jest szczególnie skierowana przeciw bałwochwalstwu i nie jest przypadkiem, że pierwszą obrzydliwością w ósmym rozdziale Księgi Ezechiela jest „obraz zazdrości”.
And it came to pass in the sixth year, in the sixth month, in the fifth day of the month, as I sat in mine house, and the elders of Judah sat before me, that the hand of the Lord God fell there upon me. Then I beheld, and lo a likeness as the appearance of fire: from the appearance of his loins even downward, fire; and from his loins even upward, as the appearance of brightness, as the colour of amber. And he put forth the form of an hand, and took me by a lock of mine head; and the spirit lifted me up between the earth and the heaven, and brought me in the visions of God to Jerusalem, to the door of the inner gate that looketh toward the north; where was the seat of the image of jealousy, which provoketh to jealousy. And, behold, the glory of the God of Israel was there, according to the vision that I saw in the plain. Then said he unto me, Son of man, lift up thine eyes now the way toward the north. So I lifted up mine eyes the way toward the north, and behold northward at the gate of the altar this image of jealousy in the entry. Ezekiel 8:1–5.
I stało się w szóstym roku, w szóstym miesiącu, piątego dnia miesiąca, gdy siedziałem w swoim domu, a starsi Judy siedzieli przede mną, że spoczęła tam na mnie ręka Pana Boga. I spojrzałem, a oto postać podobna do ognia: od wyglądu jego bioder w dół — ogień; a od jego bioder w górę — jak wygląd blasku, jak barwa bursztynu. I wyciągnął coś na kształt ręki i chwycił mnie za kosmyk włosów mojej głowy; a duch uniósł mnie między ziemię a niebo i w widzeniach Bożych zaprowadził mnie do Jerozolimy, do drzwi wewnętrznej bramy zwróconej ku północy, gdzie było miejsce posągu zazdrości, który wzbudza zazdrość. A oto chwała Boga Izraela była tam, zgodnie z widzeniem, które widziałem na równinie. I rzekł do mnie: Synu człowieczy, podnieś teraz oczy ku północy. Podniosłem więc oczy ku północy i oto na północy, przy bramie ołtarza, u wejścia, był ten posąg zazdrości. Ezechiel 8:1–5.
The image of jealousy is the first of four escalating abominations that Ezekiel is shown. The image of jealousy represents the beginning of the first of four generations of escalating rebellion in Adventism. The first generation began in 1863.
Obraz zazdrości jest pierwszą z czterech narastających obrzydliwości, które ukazano Ezechielowi. Obraz zazdrości symbolizuje początek pierwszego z czterech pokoleń narastającego buntu w adwentyzmie. Pierwsze pokolenie rozpoczęło się w 1863 roku.
We will continue this study in the next article.
Będziemy kontynuować to badanie w następnym artykule.
“Each of the ancient prophets spoke less for their own time than for ours, so that their prophesying is in force for us. ‘Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come.’ 1 Corinthians 10:11. ‘Not unto themselves, but unto us they did minister the things, which are now reported unto you by them that have preached the gospel unto you with the Holy Ghost sent down from heaven; which things the angels desire to look into.’ 1 Peter 1:12. . . .
„Każdy ze starożytnych proroków mówił mniej dla swoich czasów niż dla naszych, tak że ich prorokowanie zachowuje moc dla nas. „A to wszystko na tamtych przyszło dla przykładu i zostało napisane ku przestrodze dla nas, na których przypadł kres wieków”. 1 Koryntian 10:11. „Im zostało objawione, że nie sobie samym, lecz nam usługiwali w tym, co wam teraz zostało zwiastowane przez tych, którzy wam głosili ewangelię w Duchu Świętym zesłanym z nieba; w te rzeczy pragną wejrzeć aniołowie”. 1 Piotra 1:12....”
“The Bible has accumulated and bound up together its treasures for this last generation. All the great events and solemn transactions of Old Testament history have been, and are, repeating themselves in the church in these last days.” Selected Messages, book 3, 338, 339.
„Biblia nagromadziła i zebrała w jedno swoje skarby dla tego ostatniego pokolenia. Wszystkie wielkie wydarzenia i doniosłe sprawy historii Starego Testamentu powtarzały się i powtarzają w Kościele w tych dniach ostatecznych.” Wybrane poselstwa, tom 3, 338, 339.