The northern and southern kingdoms were scattered under God’s indignation for twenty-five hundred and twenty years in fulfillment of the broken covenant of Leviticus twenty-five and twenty-six. The forty-six years between the conclusion of the first and last indignations represented the gathering of those two kingdoms into one kingdom of spiritual modern Israel in 1844. The gathering of those two nations was represented by the two sticks which Ezekiel joined together and the two sticks the widow of Zarephath gathered in the story of Elijah. On October 22, 1844 the prophetic history of the northern and southern kingdoms concluded and in so doing it repeated the history of the beginning of those two kingdoms.
Królestwa północne i południowe zostały rozproszone pod gniewem Bożym przez dwa tysiące pięćset dwadzieścia lat, w wypełnieniu złamanego przymierza opisanego w Księdze Kapłańskiej 25 i 26. Czterdzieści sześć lat pomiędzy zakończeniem pierwszego i zakończeniem ostatniego okresu gniewu symbolizowało zgromadzenie tych dwóch królestw w jedno królestwo duchowego współczesnego Izraela w 1844 roku. Zgromadzenie tych dwóch narodów było przedstawione przez dwa kije, które Ezechiel złączył razem, oraz dwa kije, które w historii Eliasza zebrała wdowa z Sarepty. Dnia 22 października 1844 r. prorocza historia królestw północnego i południowego dobiegła końca i w ten sposób powtórzyła historię początków tych dwóch królestw.
Jeroboam instituted a counterfeit system of worship in the northern kingdom in order to prevent his subjects from travelling to Judah and worshipping God in the sanctuary in Jerusalem.
Jeroboam ustanowił fałszywy system kultu w królestwie północnym, aby powstrzymać swoich poddanych przed udawaniem się do Judy i oddawaniem czci Bogu w świątyni w Jerozolimie.
And Jeroboam said in his heart, Now shall the kingdom return to the house of David: If this people go up to do sacrifice in the house of the Lord at Jerusalem, then shall the heart of this people turn again unto their lord, even unto Rehoboam king of Judah, and they shall kill me, and go again to Rehoboam king of Judah. Whereupon the king took counsel, and made two calves of gold, and said unto them, It is too much for you to go up to Jerusalem: behold thy gods, O Israel, which brought thee up out of the land of Egypt. And he set the one in Bethel, and the other put he in Dan. And this thing became a sin: for the people went to worship before the one, even unto Dan. And he made an house of high places, and made priests of the lowest of the people, which were not of the sons of Levi. And Jeroboam ordained a feast in the eighth month, on the fifteenth day of the month, like unto the feast that is in Judah, and he offered upon the altar. So did he in Bethel, sacrificing unto the calves that he had made: and he placed in Bethel the priests of the high places which he had made. So he offered upon the altar which he had made in Bethel the fifteenth day of the eighth month, even in the month which he had devised of his own heart; and ordained a feast unto the children of Israel: and he offered upon the altar, and burnt incense. 1 Kings 12:26–33.
A Jeroboam mówił w swoim sercu: Teraz królestwo wróci do domu Dawida. Jeśli ten lud będzie chodził, aby składać ofiary w domu Pana w Jerozolimie, wtedy serce tego ludu zwróci się z powrotem do ich pana, do Roboama, króla Judy; a mnie zabiją i wrócą do Roboama, króla Judy. Toteż król naradził się i sporządził dwa złote cielce, i rzekł do ludu: Za ciężko wam chodzić do Jerozolimy. Oto twoi bogowie, Izraelu, którzy cię wyprowadzili z ziemi egipskiej. I jednego postawił w Betelu, a drugiego umieścił w Dan. I rzecz ta stała się grzechem, gdyż lud chodził oddawać pokłon przed jednym z nich, aż do Dan. I zbudował dom na wyżynach oraz ustanowił kapłanów spośród najniższego stanu ludu, którzy nie byli z synów Lewiego. I Jeroboam ustanowił święto w ósmym miesiącu, piętnastego dnia miesiąca, na wzór święta, które jest w Judzie, i składał ofiary na ołtarzu. Tak uczynił w Betelu, składając ofiary cielcom, które uczynił; i osadził w Betelu kapłanów wyżyn, które uczynił. A piętnastego dnia ósmego miesiąca, w miesiącu, który wymyślił według własnego serca, złożył ofiary na ołtarzu, który uczynił w Betelu, i ustanowił święto dla synów Izraela; składał ofiary na ołtarzu i spalał kadzidło. 1 Księga Królewska 12:26-33.
His system of worship was typical of Catholicism (paganism), for as with Aaron’s rebellion, it established an image to and of the beast. The two calf images were made of gold, symbolizing Babylon. The images were dedicated to the gods of Egypt, who were identified as Aaron had also identified them; as “the gods that had brought them up out of the land of Egypt.” He built two altars in two cities, which when considered together represent the combination of church (Bethel) and state (Dan). The altars were counterfeits of the true altar, which is Christ, just as Catholicism claims to be Christ’s earthly representative. He raised up a corrupted priesthood, as are the priests of Catholicism. He selected a day for his worship service that was specifically different from the days of any of God’s true feast days, thus representing the controversy over the true and false day of worship.
Jego system kultu był typowy dla katolicyzmu (pogaństwa), ponieważ, jak w przypadku buntu Aarona, ustanowił obraz bestii — zarówno jej samej, jak i ku jej czci. Dwa posągi cielców były wykonane ze złota, symbolizując Babilon. Posągi poświęcono bogom Egiptu, których określono tak, jak uczynił to Aaron: „bogom, którzy wyprowadzili ich z ziemi egipskiej”. Zbudował dwa ołtarze w dwóch miastach, które razem wzięte przedstawiają połączenie Kościoła (Betel) i państwa (Dan). Ołtarze te były fałszywymi odpowiednikami prawdziwego ołtarza, którym jest Chrystus, tak jak katolicyzm rości sobie prawo do bycia ziemskim przedstawicielem Chrystusa. Ustanowił skażone kapłaństwo, tak jakimi są kapłani katolicyzmu. Wyznaczył dzień dla swego kultu, który był wyraźnie inny niż dni jakichkolwiek prawdziwych świąt Bożych, tym samym przedstawiając spór o prawdziwy i fałszywy dzień oddawania czci.
In the inauguration of his false system of worship, God sent a prophet from Judah to rebuke his counterfeit system of worship.
Podczas inauguracji jego fałszywego systemu kultu Bóg posłał proroka z Judy, aby zgromić jego podrobiony system kultu.
And, behold, there came a man of God out of Judah by the word of the Lord unto Bethel: and Jeroboam stood by the altar to burn incense. And he cried against the altar in the word of the Lord, and said, O altar, altar, thus saith the Lord; Behold, a child shall be born unto the house of David, Josiah by name; and upon thee shall he offer the priests of the high places that burn incense upon thee, and men’s bones shall be burnt upon thee. And he gave a sign the same day, saying, This is the sign which the Lord hath spoken; Behold, the altar shall be rent, and the ashes that are upon it shall be poured out. 1 Kings 13:1–3.
A oto mąż Boży przyszedł z Judy na słowo Pana do Betel, a Jeroboam stał przy ołtarzu, aby palić kadzidło. I zawołał przeciw ołtarzowi na słowo Pana, mówiąc: O ołtarzu, o ołtarzu, tak mówi Pan: Oto urodzi się domowi Dawida syn, imieniem Jozjasz; na tobie złoży w ofierze kapłanów wyżyn, którzy palą na tobie kadzidło, i kości ludzkie będą na tobie spalone. I dał znak tego samego dnia, mówiąc: Oto jest znak, o którym przemówił Pan: Oto ołtarz się rozpadnie, a popiół, który jest na nim, rozsypie się. 1 Księga Królewska 13:1-3.
The prophet from Judah proclaimed a threefold prophecy identifying the future birth of king Josiah. He predicted that Josiah would slay the wicked priests who were employed at the counterfeit altar and that Josiah would also burn men’s bones upon that very altar. He also gave Jeroboam a sign, identifying that Jeroboam’s altar would be broken open and the ashes would pour out. All of these things were fulfilled according to the Word of the Lord, but when Jeroboam heard the proclamation of the prophet he was angered and sought to deal with the prophet, but God was in control.
Prorok z Judy ogłosił potrójne proroctwo zapowiadające przyszłe narodziny króla Jozjasza. Przewidział, że Jozjasz zabije niegodziwych kapłanów służących przy fałszywym ołtarzu oraz że Jozjasz spali kości ludzkie na tym właśnie ołtarzu. Dał też Jeroboamowi znak, że ołtarz Jeroboama zostanie rozłamany i wysypie się z niego popiół. Wszystko to spełniło się zgodnie ze Słowem Pana, lecz gdy Jeroboam usłyszał orędzie proroka, rozgniewał się i chciał rozprawić się z prorokiem, ale Bóg panował nad sytuacją.
And it came to pass, when king Jeroboam heard the saying of the man of God, which had cried against the altar in Bethel, that he put forth his hand from the altar, saying, Lay hold on him. And his hand, which he put forth against him, dried up, so that he could not pull it in again to him. The altar also was rent, and the ashes poured out from the altar, according to the sign which the man of God had given by the word of the Lord. 1 Kings 13:4, 5.
I stało się, gdy król Jeroboam usłyszał słowo męża Bożego, który wołał przeciwko ołtarzowi w Betelu, że wyciągnął rękę od ołtarza, mówiąc: Pojmajcie go. I jego ręka, którą wyciągnął przeciwko niemu, uschła, tak iż nie mógł jej z powrotem cofnąć do siebie. Ołtarz także pękł, a popiół rozsypał się z ołtarza, zgodnie ze znakiem, który mąż Boży dał na słowo Pana. 1 Księga Królewska 13:4, 5.
The sign was immediately fulfilled, and Jeroboam’s hand was paralyzed.
Znak spełnił się natychmiast, a ręka Jeroboama została sparaliżowana.
And the king answered and said unto the man of God, Intreat now the face of the Lord thy God, and pray for me, that my hand may be restored me again. And the man of God besought the Lord, and the king’s hand was restored him again, and became as it was before. And the king said unto the man of God, Come home with me, and refresh thyself, and I will give thee a reward. And the man of God said unto the king, If thou wilt give me half thine house, I will not go in with thee, neither will I eat bread nor drink water in this place: For so was it charged me by the word of the Lord, saying, Eat no bread, nor drink water, nor turn again by the same way that thou camest. So he went another way, and returned not by the way that he came to Bethel. 1 Kings 13:6–10.
A król odpowiedział i rzekł do męża Bożego: Błagaj teraz oblicze Pana, Boga twego, i módl się za mnie, aby moja ręka została mi ponownie przywrócona. I mąż Boży ubłagał Pana, i ręka króla została mu ponownie przywrócona i stała się jak przedtem. I król rzekł do męża Bożego: Chodź ze mną do domu i pokrzep się, a dam ci nagrodę. I mąż Boży rzekł do króla: Choćbyś mi dał połowę twego domu, nie wejdę z tobą ani nie będę jadł chleba, ani pił wody w tym miejscu; albowiem tak mi rozkazano słowem Pana, mówiąc: Nie jedz chleba ani nie pij wody i nie wracaj tą samą drogą, którą przyszedłeś. Poszedł więc inną drogą i nie wrócił tą drogą, którą przyszedł do Betelu. 1 Księga Królewska 13:6-10.
Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing, and the beginning of the northern and southern kingdoms of literal ancient Israel end in the history where the two sticks are joined into one stick, representing the nation of spiritual modern Israel.
Jezus zawsze ilustruje koniec czegoś początkiem czegoś, a początki północnego i południowego królestwa dosłownego starożytnego Izraela kończą się w historii, w której dwa kije zostają połączone w jeden, reprezentując naród duchowego, współczesnego Izraela.
In the history where the two sticks were joined a three-step testing process was initiated at the time of the end in 1798. Both sticks (kingdoms) were being gathered in advance of the outpouring of the Holy Spirit in the Midnight Cry. At the first disappointment in the spring of 1844, the Protestants failed the testing process and became the daughters of Catholicism, thus repeating the inauguration of a counterfeit system of worship, as had been typified by Jeroboam.
W historii, gdy dwie laski zostały połączone, w 1798 roku, w czasie końca, zainicjowano trzystopniowy proces próby. Obie laski (królestwa) były gromadzone w oczekiwaniu na wylanie Ducha Świętego podczas Wołania o północy. Przy pierwszym rozczarowaniu wiosną 1844 roku protestanci nie zdali próby i stali się córkami katolicyzmu, powtarzając w ten sposób inaugurację fałszywego systemu kultu, jak ukazywał to przykład Jeroboama.
The Protestant Reformation was a work which God accomplished in order to bring the church in the wilderness out of the superstitions, traditions and customs of the Roman church. From the time of Martin Luther more and more truths were revealed identifying the whore of Tyre as nothing more than a pagan system of worship covered with a false profession of Christianity. It was the Lord’s purpose to bring his captive people out of darkness, as He had done when His people were slaves in Egypt. He delivered them from the bondage of Egypt to give them His law. The Protestant’s refusal to follow after the increasing light of the knowledge that was unsealed in 1798, prevented them from recognizing the law and the true sanctuary work of Christ in 1844.
Reformacja protestancka była dziełem, którego Bóg dokonał, aby wyprowadzić Kościół, który przebywał na pustyni, z przesądów, tradycji i zwyczajów Kościoła rzymskiego. Od czasów Marcina Lutra coraz więcej prawd było objawianych, które wskazywały na to, że nierządnica z Tyru jest niczym innym jak pogańskim systemem kultu przykrytym fałszywym wyznaniem chrześcijaństwa. Zamysłem Pana było wyprowadzić swój zniewolony lud z ciemności, jak uczynił to, gdy Jego lud był w niewoli w Egipcie. Wyzwolił ich z niewoli Egiptu, aby dać im swoje Prawo. Odmowa protestantów, by podążać za wzrastającym światłem poznania, które zostało odpieczętowane w 1798 roku, uniemożliwiła im rozpoznanie Prawa oraz prawdziwego dzieła Chrystusa w sanktuarium w roku 1844.
Their rejection of the judgment-hour message represented their becoming daughters of the Roman church, and they then raised up a false system of worship identified in the Scriptures as the false prophet (apostate Protestantism). The faithful Millerites that entered into the sanctuary by faith on October 22, 1844, received the light of the third angel and presented a rebuke to the false system of worship that professes to be Protestant, while holding to the primary tradition of paganism, that being the worship of the sun. The prophet from Judah typified Millerite Adventism recognizing and presenting the message of the third angel that arrived on October 22, 1844.
Ich odrzucenie poselstwa godziny sądu oznaczało, że stały się córkami Kościoła rzymskiego, a następnie utworzyły fałszywy system kultu, zidentyfikowany w Piśmie jako fałszywy prorok (odstępczy protestantyzm). Wierni milleryci, którzy 22 października 1844 roku przez wiarę weszli do świątyni, otrzymali światło trzeciego anioła i skierowali naganę pod adresem fałszywego systemu kultu, który mieni się protestanckim, a jednocześnie trzyma się podstawowej tradycji pogaństwa, mianowicie kultu słońca. Prorok z Judy był typem adwentyzmu millerowskiego, rozpoznającego i przedstawiającego poselstwo trzeciego anioła, które nadeszło 22 października 1844 roku.
When confronted by Jeroboam’s request for the prophet to come to his home and refresh himself, the prophet expressed his specific directions that had been given to him by the Lord. That command was also given to Millerite Adventism. The command was to not return the way they had come, and Millerite Adventism had come out of the Protestant denominations. They had been separated from the Protestants at the first disappointment in the spring of 1844, and Jeremiah provides an example of the identical directions that had been given to the Judean prophet.
Gdy Jeroboam poprosił proroka, by przyszedł do jego domu i posilił się, prorok przedstawił dokładne polecenia, które otrzymał od Pana. To polecenie zostało również dane adwentyzmowi millerowskiemu. Brzmiało, by nie wracać drogą, którą się przyszło, a adwentyzm millerowski wyszedł z denominacji protestanckich. Zostali oni oddzieleni od protestantów przy pierwszym rozczarowaniu wiosną 1844 roku, a Jeremiasz podaje przykład identycznych poleceń, jakie zostały dane prorokowi z Judy.
Thy words were found, and I did eat them; and thy word was unto me the joy and rejoicing of mine heart: for I am called by thy name, O Lord God of hosts. I sat not in the assembly of the mockers, nor rejoiced; I sat alone because of thy hand: for thou hast filled me with indignation. Why is my pain perpetual, and my wound incurable, which refuseth to be healed? wilt thou be altogether unto me as a liar, and as waters that fail? Therefore thus saith the Lord, If thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them. And I will make thee unto this people a fenced brasen wall: and they shall fight against thee, but they shall not prevail against thee: for I am with thee to save thee and to deliver thee, saith the Lord. And I will deliver thee out of the hand of the wicked, and I will redeem thee out of the hand of the terrible. Jeremiah 15:16–21.
Gdy znalazłem Twoje słowa, zjadłem je; a Twoje słowo stało się dla mnie radością i weselem mojego serca, gdyż nazwano mnie Twoim imieniem, Panie, Boże Zastępów. Nie zasiadałem w zgromadzeniu szyderców ani się nie weseliłem; siedziałem samotnie z powodu Twojej ręki, bo napełniłeś mnie oburzeniem. Dlaczego mój ból jest nieustanny, a moja rana nieuleczalna, nie chce się zagoić? Czy będziesz mi zupełnie jak kłamca i jak wody zawodzące? Dlatego tak mówi Pan: Jeśli się nawrócisz, przywrócę cię i staniesz przede Mną; a jeśli oddzielisz to, co cenne, od tego, co podłe, będziesz jak Moje usta. Niech oni wrócą do ciebie, ale ty nie wracaj do nich. I uczynię cię dla tego ludu warownym miedzianym murem; będą walczyć przeciw tobie, lecz cię nie przemogą, bo Ja jestem z tobą, aby cię zbawić i wybawić — mówi Pan. I wyrwę cię z ręki niegodziwych i wykupię cię z ręki okrutników. Jeremiasza 15:16-21.
At the fulfillment of the time prophecy of the second Woe, on August 11, 1840, the mighty angel of Revelation ten descended with a little book open in his hand, and John was told to go and take the book and eat it. Jeremiah represents those that ate the little book at that point in history, and the words were sweet as honey, for they were “the joy and rejoicing of” his “heart.” But because of God’s “hand,” Jeremiah was “filled” “with indignation,” he was “wounded” and in “perpetual pain.” Because of God’s “hand” Jeremiah suggested that God had been “unto” Jeremiah “as a liar,” and as “failed waters.” The Lord had held his “hand” over a mistake in some of the figures of the 1843 chart.
W chwili wypełnienia proroctwa czasowego drugiego „Biada”, 11 sierpnia 1840 roku, potężny anioł z dziesiątego rozdziału Objawienia zstąpił z małą książeczką otwartą w swojej ręce, a Jan otrzymał polecenie, aby pójść, wziąć książeczkę i ją zjeść. Jeremiasz przedstawia tych, którzy w tamtym momencie historii zjedli tę książeczkę, a słowa były słodkie jak miód, ponieważ były „radością i weselem” jego „serca”. Lecz z powodu Bożej „ręki” Jeremiasz był „napełniony” „oburzeniem”, był „zraniony” i w „nieustannym bólu”. Z powodu Bożej „ręki” Jeremiasz zasugerował, że Bóg był dla niego „jak kłamca” i jak „zawodne wody”. Pan zakrył swoją „ręką” błąd w niektórych liczbach na tablicy z 1843 roku.
Jeremiah represents the first disappointment of the Millerites, when the vision of Habakkuk tarried. It appeared to those represented by Jeremiah that the message, which is represented as “rain,” had failed. But Habakkuk had stated “the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry.” Jeremiah had thought God lied, and that the message (rain) had failed, but it had only tarried.
Jeremiasz symbolizuje pierwszy zawód millerowców, gdy widzenie Habakuka się opóźniało. Tym, których symbolizuje Jeremiasz, wydawało się, że poselstwo, przedstawione jako „deszcz”, zawiodło. Lecz Habakuk stwierdził: „widzenie jest jeszcze na wyznaczony czas, lecz u kresu przemówi i nie skłamie; choćby się opóźniało, oczekuj na nie, bo z pewnością przyjdzie, nie będzie zwlekać.” Jeremiasz sądził, że Bóg skłamał i że poselstwo (deszcz) zawiodło, ale ono tylko się opóźniło.
Then God instructed Jeremiah that “if thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them.” After the disappointment Jeremiah, representing God’s people who must return to the service of the Lord and shake off the discouragement that had been produced when it appeared the message had failed. If Jeremiah would meet the designated requirements, God would allow him to be His spokesman.
Wtedy Bóg pouczył Jeremiasza: «Jeśli się nawrócisz, przywrócę cię i staniesz przede Mną; a jeśli oddzielisz to, co cenne, od tego, co podłe, będziesz jak Moje usta; niech oni wracają do ciebie, lecz ty do nich nie wracaj». Po tym rozczarowaniu Jeremiasz uosabia lud Boży, który musi powrócić do służby Panu i otrząsnąć się ze zniechęcenia, jakie powstało, gdy wydawało się, że poselstwo zawiodło. Jeśli Jeremiasz spełni określone warunki, Bóg pozwoli mu być Jego rzecznikiem.
More importantly for our study at this time is what God told Jeremiah concerning the “assembly of mockers” who were “rejoicing” over his disappointment. He told Jeremiah that the mockers could return to Jeremiah, but he was never to return to them. Jeremiah represented those who stood against the Protestants who had just chosen to return to the fold of Catholicism and became the daughters of Babylon, the false prophets of Baal and Ashtaroth. Jeremiah represented the Judean prophet who at the same point in the prophetic line had rebuked Jeroboam’s false system of worship at the beginning of the northern kingdom, thus typifying the introduction of a false system of worship that was an image of Catholicism at the end of the history of the northern kingdom. The prophet told Jeroboam, when Jeroboam offered to form an alliance, that he was not to eat, drink or return the way he came.
Co ważniejsze dla naszego obecnego studium, jest to, co Bóg powiedział Jeremiaszowi w odniesieniu do „zgromadzenia szyderców”, które „radowało się” z jego rozczarowania. Powiedział Jeremiaszowi, że szydercy mogą wrócić do niego, ale on nigdy nie ma wracać do nich. Jeremiasz reprezentował tych, którzy sprzeciwili się protestantom, którzy właśnie zdecydowali się powrócić na łono katolicyzmu i stali się córkami Babilonu, fałszywymi prorokami Baala i Asztarte. Jeremiasz reprezentował judejskiego proroka, który w tym samym punkcie linii proroczej zgromił fałszywy system kultu Jeroboama na początku królestwa północnego, w ten sposób typologicznie ukazując wprowadzenie fałszywego systemu kultu, który był obrazem katolicyzmu pod koniec historii królestwa północnego. Prorok powiedział Jeroboamowi, gdy Jeroboam zaproponował zawarcie sojuszu, że nie wolno mu jeść, pić ani wracać tą drogą, którą przyszedł.
And the king said unto the man of God, Come home with me, and refresh thyself, and I will give thee a reward. And the man of God said unto the king, If thou wilt give me half thine house, I will not go in with thee, neither will I eat bread nor drink water in this place: For so was it charged me by the word of the Lord, saying, Eat no bread, nor drink water, nor turn again by the same way that thou camest. 1 Kings 13:7–9.
I rzekł król do męża Bożego: Chodź ze mną do domu i pokrzep się, a dam ci nagrodę. A mąż Boży rzekł do króla: Choćbyś mi dał połowę swego domu, nie wejdę z tobą ani nie będę jadł chleba, ani pił wody w tym miejscu; albowiem tak mi nakazano słowem Pana: Nie jedz chleba ani nie pij wody i nie wracaj tą samą drogą, którą przyszedłeś. 1 Księga Królewska 13:7–9.
The expression of the Judean prophet aligns with the work of the false prophets of Baal and Ashtaroth in the story of Elijah. Of course, the history of the Millerites is also the history of Elijah, for Miller was Elijah. In the story of Elijah, the prophets of Baal and Ashtaroth performed a dance of deception, which was exposed as foolishness when fire came down from God and consumed Elijah’s offering, thus typifying the outpouring of the Holy Spirit in the Midnight Cry of Millerite history. The confrontation of that history represented the confrontation of the second Elijah, which was John the Baptist during the dance of deception performed by the daughter of Herodias (Salome). Herodias was typified by Jezebel, and Jezebel is a symbol of the Catholic church.
Wypowiedź proroka z Judy współbrzmi z działalnością fałszywych proroków Baala i Asztarte w historii Eliasza. Oczywiście historia millerystów jest także historią Eliasza, bo Miller był Eliaszem. W historii Eliasza prorocy Baala i Asztarte wykonywali zwodniczy taniec, który został zdemaskowany jako głupota, gdy zstąpił ogień od Boga i pochłonął ofiarę Eliasza, w ten sposób stanowiąc zapowiedź wylania Ducha Świętego w Okrzyku o północy w historii millerystów. Konfrontacja tamtego czasu była odpowiednikiem konfrontacji drugiego Eliasza, którym był Jan Chrzciciel, podczas zwodniczego tańca wykonanego przez córkę Herodiady (Salome). Herodiada była typologicznie przedstawiona przez Izebel, a Izebel jest symbolem Kościoła katolickiego.
In 1844, the Protestant churches became Salome, the daughter of Herodias (Jezebel). In the dance of deception Herod had promised half his kingdom, and he did so on his birthday, thus typifying the last days when the ten kings, who are typified by Ahab (the king of the ten northern kingdoms), agree to give their kingdom to the papacy (Jezebel). Giving “half your kingdom” is a symbol of a confederacy, and the prophet from Judea was clearly informing Jeroboam that he would never form an alliance with the apostate king or support his counterfeit system of worship.
W 1844 roku kościoły protestanckie stały się Salome, córką Herodiady (Izebel). W zwodniczym tańcu Herod obiecał połowę swego królestwa i uczynił to w dniu swoich urodzin, ukazując tym samym czasy ostateczne, gdy dziesięciu królów, symbolizowanych przez Achaba (króla dziesięciu północnych królestw), zgadza się oddać swoje królestwo papiestwu (Izebel). Oddanie „połowy swojego królestwa” jest symbolem konfederacji, a prorok z Judei wyraźnie dawał Jeroboamowi do zrozumienia, że nigdy nie zawrze sojuszu z odstępczym królem ani nie poprze jego fałszywego systemu kultu.
That is what the Lord also told Jeremiah, when He said the “assembly of mockers” (apostate Protestantism) can return to Jeremiah, but Jeremiah must never return to them, or return by the way he came. But the Judean prophet did that very thing, for he was deceived by a false and lying prophet before he returned to Judea—before he finished the work he had been given.
Tak też Pan powiedział Jeremiaszowi, gdy rzekł, że „zgromadzenie szyderców” (odstępczy protestantyzm) może wrócić do Jeremiasza, ale Jeremiaszowi nigdy nie wolno do nich wracać ani wracać tą samą drogą, którą przyszedł. Lecz prorok z Judy uczynił właśnie to, gdyż został zwiedziony przez fałszywego i kłamliwego proroka, zanim powrócił do Judy, zanim dokończył powierzone mu dzieło.
Now there dwelt an old prophet in Bethel; and his sons came and told him all the works that the man of God had done that day in Bethel: the words which he had spoken unto the king, them they told also to their father. And their father said unto them, What way went he? For his sons had seen what way the man of God went, which came from Judah. And he said unto his sons, Saddle me the ass. So they saddled him the ass: and he rode thereon, And went after the man of God, and found him sitting under an oak: and he said unto him, Art thou the man of God that camest from Judah? And he said, I am. Then he said unto him, Come home with me, and eat bread. And he said, I may not return with thee, nor go in with thee: neither will I eat bread nor drink water with thee in this place: For it was said to me by the word of the Lord, Thou shalt eat no bread nor drink water there, nor turn again to go by the way that thou camest. He said unto him, I am a prophet also as thou art; and an angel spake unto me by the word of the Lord, saying, Bring him back with thee into thine house, that he may eat bread and drink water. But he lied unto him. So he went back with him, and did eat bread in his house, and drank water. And it came to pass, as they sat at the table, that the word of the Lord came unto the prophet that brought him back: And he cried unto the man of God that came from Judah, saying, Thus saith the Lord, Forasmuch as thou hast disobeyed the mouth of the Lord, and hast not kept the commandment which the Lord thy God commanded thee, But camest back, and hast eaten bread and drunk water in the place, of the which the Lord did say to thee, Eat no bread, and drink no water; thy carcase shall not come unto the sepulchre of thy fathers.
A mieszkał w Betel pewien stary prorok; i przyszli jego synowie, i opowiedzieli mu wszystkie dzieła, które mąż Boży uczynił tego dnia w Betel; także słowa, które wypowiedział do króla, opowiedzieli swemu ojcu. A ich ojciec rzekł do nich: Którędy poszedł? Bo jego synowie widzieli, którędy poszedł mąż Boży, który przyszedł z Judy. I rzekł do swych synów: Osiodłajcie mi osła. I osiodłali mu osła, a on wsiadł na niego i pojechał za mężem Bożym, i znalazł go siedzącego pod dębem; i rzekł do niego: Czy ty jesteś mąż Boży, który przyszedł z Judy? A on odrzekł: Jam jest. Wtedy rzekł do niego: Chodź ze mną do domu i spożyj chleb. A on rzekł: Nie mogę wrócić z tobą ani wejść z tobą; nie będę też jadł chleba ani pił wody z tobą w tym miejscu; gdyż powiedziano mi słowem Pana: Nie będziesz tam jadł chleba ani pił wody i nie wrócisz tą drogą, którą przyszedłeś. I rzekł do niego: I ja jestem prorokiem jak ty, a anioł przemówił do mnie słowem Pana, mówiąc: Sprowadź go z sobą do swego domu, aby jadł chleb i pił wodę. Lecz skłamał mu. I wrócił z nim, i jadł chleb w jego domu, i pił wodę. A gdy siedzieli przy stole, przyszło słowo Pana do proroka, który go sprowadził z powrotem; i zawołał do męża Bożego, który przyszedł z Judy, mówiąc: Tak mówi Pan: Ponieważ nie usłuchałeś ust Pana i nie zachowałeś przykazania, które Pan, twój Bóg, ci nakazał, lecz wróciłeś i jadłeś chleb oraz piłeś wodę w miejscu, o którym Pan rzekł ci: Nie jedz chleba ani nie pij wody; twoje zwłoki nie zostaną złożone w grobie twoich ojców.
And it came to pass, after he had eaten bread, and after he had drunk, that he saddled for him the ass, to wit, for the prophet whom he had brought back. And when he was gone, a lion met him by the way, and slew him: and his carcase was cast in the way, and the ass stood by it, the lion also stood by the carcase. And, behold, men passed by, and saw the carcase cast in the way, and the lion standing by the carcase: and they came and told it in the city where the old prophet dwelt. And when the prophet that brought him back from the way heard thereof, he said, It is the man of God, who was disobedient unto the word of the Lord: therefore the Lord hath delivered him unto the lion, which hath torn him, and slain him, according to the word of the Lord, which he spake unto him. And he spake to his sons, saying, Saddle me the ass. And they saddled him. And he went and found his carcase cast in the way, and the ass and the lion standing by the carcase: the lion had not eaten the carcase, nor torn the ass. And the prophet took up the carcase of the man of God, and laid it upon the ass, and brought it back: and the old prophet came to the city, to mourn and to bury him. And he laid his carcase in his own grave; and they mourned over him, saying, Alas, my brother! And it came to pass, after he had buried him, that he spake to his sons, saying, When I am dead, then bury me in the sepulchre wherein the man of God is buried; lay my bones beside his bones: For the saying which he cried by the word of the Lord against the altar in Bethel, and against all the houses of the high places which are in the cities of Samaria, shall surely come to pass. 1 Kings 13:11–32.
I stało się, że po tym, jak zjadł chleb i napił się, osiodłał mu osła, to jest dla proroka, którego sprowadził z powrotem. A gdy odszedł, spotkał go na drodze lew i zabił go; a jego zwłoki leżały na drodze, a osioł stał przy nich, również lew stał przy zwłokach. I oto przechodzili ludzie i zobaczyli zwłoki leżące na drodze oraz lwa stojącego przy zwłokach; i przyszli, i opowiedzieli o tym w mieście, w którym mieszkał stary prorok. A gdy usłyszał o tym prorok, który sprowadził go z drogi, powiedział: To jest mąż Boży, który był nieposłuszny słowu Pana; dlatego Pan wydał go lwowi, który go rozszarpał i zabił, zgodnie ze słowem Pana, które wypowiedział do niego. I rzekł do swoich synów: Osiodłajcie mi osła. I osiodłali go. I poszedł i znalazł jego zwłoki leżące na drodze, a osła i lwa stojących przy zwłokach; lew nie pożarł zwłok ani nie rozszarpał osła. I prorok podniósł zwłoki męża Bożego, położył je na osła i przywiózł z powrotem; i stary prorok przyszedł do miasta, aby go opłakać i pochować. I złożył jego zwłoki w swoim grobie; i opłakiwali go, mówiąc: Ach, bracie mój! I stało się, że po tym, jak go pochował, rzekł do swoich synów: Gdy umrę, pochowajcie mnie w grobowcu, w którym pochowany jest mąż Boży; złóżcie moje kości obok jego kości. Gdyż z pewnością spełni się słowo, które zawołał na mocy słowa Pana przeciw ołtarzowi w Betel i przeciw wszystkim domom wyżyn, które są w miastach Samarii. 1 Księga Królewska 13:11-32.
We will continue this study in the next article.
Będziemy kontynuować to badanie w następnym artykule.
“When the power of God testifies as to what is truth, that truth is to stand forever as the truth. No after suppositions contrary to the light God has given are to be entertained. Men will arise with interpretations of Scripture which are to them truth, but which are not truth. The truth for this time God has given us as a foundation for our faith. He Himself has taught us what is truth. One will arise, and still another, with new light, which contradicts the light that God has given under the demonstration of His Holy Spirit. A few are still alive who passed through the experience gained in the establishment of this truth. God has graciously spared their lives to repeat, and repeat till the close of their lives, the experience through which they passed even as did John the apostle till the very close of his life. And the standard bearers who have fallen in death are to speak through the reprinting of their writings. I am instructed that thus their voices are to be heard. They are to bear their testimony as to what constitutes the truth for this time.
Gdy moc Boża świadczy, co jest prawdą, ta prawda ma na zawsze trwać jako prawda. Nie wolno przyjmować żadnych późniejszych przypuszczeń sprzecznych ze światłem, które dał Bóg. Powstaną tacy, którzy przedstawią interpretacje Pisma, które w ich oczach będą prawdą, ale nią nie są. Prawdę na ten czas Bóg dał nam jako fundament naszej wiary. On sam nauczył nas, czym jest prawda. Powstanie jeden, a potem drugi, z nowym światłem, które przeczy światłu, jakie Bóg dał pod działaniem Jego Ducha Świętego. Nieliczni wciąż żyją, którzy przeszli przez doświadczenia towarzyszące ustanowieniu tej prawdy. Bóg łaskawie oszczędził ich życie, aby mogli powtarzać, i powtarzać aż do końca swoich dni, doświadczenia, przez które przeszli, tak jak czynił to apostoł Jan aż do samego końca swego życia. A chorążowie, którzy zmarli, mają przemawiać poprzez przedruk swoich pism. Polecono mi, by w ten sposób były słyszane ich głosy. Mają składać świadectwo o tym, co stanowi prawdę na ten czas.
“We are not to receive the words of those who come with a message that contradicts the special points of our faith. They gather together a mass of Scripture, and pile it as proof around their asserted theories. This has been done over and over again during the past fifty years. And while the Scriptures are God’s word, and are to be respected, the application of them, if such application moves one pillar from the foundation that God has sustained these fifty years, is a great mistake. He who makes such an application knows not the wonderful demonstration of the Holy Spirit that gave power and force to the past messages that have come to the people of God.
Nie powinniśmy przyjmować słów tych, którzy przychodzą z przesłaniem sprzecznym ze szczególnymi punktami naszej wiary. Zbierają oni mnóstwo tekstów Pisma i piętrzą je jako dowód wokół swoich głoszonych teorii. Tak czyniono raz po raz w ciągu ostatnich pięćdziesięciu lat. I choć Pismo jest Słowem Bożym i należy je szanować, to jego zastosowanie, jeśli takie zastosowanie narusza choćby jeden filar fundamentu, który Bóg podtrzymywał przez te pięćdziesiąt lat, jest wielkim błędem. Ten, kto czyni takie zastosowanie, nie zna cudownej manifestacji Ducha Świętego, która nadała moc i siłę wcześniejszym przesłaniom, jakie dotarły do ludu Bożego.
“Elder G’s proofs are not reliable. If received, they would destroy the faith of God’s people in the truth that has made us what we are.
Dowody starszego G nie są wiarygodne. Gdyby je przyjęto, zniszczyłyby wiarę ludu Bożego w prawdę, która uczyniła nas tym, kim jesteśmy.
“We must be decided on this subject; for the points that he is trying to prove by Scripture, are not sound. They do not prove that the past experience of God’s people was a fallacy. We had the truth; we were directed by the angels of God. It was under the guidance of the Holy Spirit that the presentation of the sanctuary question was given. It is eloquence for everyone to keep silent in regard to the features of our faith in which they acted no part. God never contradicts Himself. Scripture proofs are misapplied if forced to testify to that which is not true. Another and still another will arise and bring in supposedly great light, and make their assertions. But we stand by the old landmarks. [1 John 1:1–10 quoted.]
Musimy być zdecydowani w tej kwestii; gdyż punkty, które stara się wykazać na podstawie Pisma, nie są uzasadnione. Nie dowodzą, że dotychczasowe doświadczenie ludu Bożego było błędem. Mieliśmy prawdę; byliśmy prowadzeni przez aniołów Bożych. To pod kierownictwem Ducha Świętego zostało przedstawione zagadnienie świątyni. Najwymowniejsze dla każdego jest milczenie w odniesieniu do elementów naszej wiary, w których nie miał on udziału. Bóg nigdy sobie nie przeczy. Dowody biblijne są niewłaściwie stosowane, jeśli zmusza się je, by świadczyły o tym, co nie jest prawdą. Jeden po drugim będą się pojawiać kolejni, przynosząc rzekomo wielkie światło i wysuwając swoje twierdzenia. Ale my trwamy przy dawnych wytycznych. [Zacytowano 1 Jana 1:1-10.]
“I am instructed to say that these words we may use as appropriate for this time, for the time has come when sin must be called by its right name. We are hindered in our work by men who are not converted, who seek their own glory. They wish to be thought originators of new theories, which they present claiming that they are truth. But if these theories are received, they will lead to a denial of the truth that for the past fifty years God has been giving to His people, substantiating it by the demonstration of the Holy Spirit.” Selected Messages, book 1, 161.
„Polecono mi powiedzieć, że tych słów możemy używać stosownie do obecnego czasu, ponieważ nadszedł czas, gdy grzech trzeba nazwać po imieniu. W naszej pracy przeszkadzają nam ludzie nienawróceni, którzy szukają własnej chwały. Chcą uchodzić za twórców nowych teorii, które przedstawiają, twierdząc, że są prawdą. Lecz jeśli te teorie zostaną przyjęte, doprowadzą do zaparcia się prawdy, którą przez ostatnie pięćdziesiąt lat Bóg przekazywał Swemu ludowi, potwierdzając ją przez działanie Ducha Świętego.” Selected Messages, księga 1, 161.