As Isaiah presents the message represented by the sixty-five years (chapter seven, verse eight), to the wicked leader of Jerusalem, he does so by the “fuller’s field” and the “end of the conduit of the upper pool,” in the year 742 BC. 742 BC represents 1863, for Jesus always illustrates the end with the beginning. The rebellion of 1863 in turn represents the Sunday law in the United States, for Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing. 1863 was the beginning of the legally registered Laodicean Adventist church, and that church is left desolate at the “great earthquake” of the Sunday law. How could a corporation that is legally governed by the State (not the reverse of the Church controlling the State), continue to uphold the seventh-day Sabbath, at the time when that very same government is legally forbidding worship on the seventh day?
Gdy Izajasz przedstawia niegodziwemu przywódcy Jerozolimy przesłanie reprezentowane przez sześćdziesiąt pięć lat (rozdział siódmy, werset ósmy), czyni to przy „Polu Folusznika” i „końcu wodociągu ze stawu górnego”, w roku 742 p.n.e. Rok 742 p.n.e. symbolizuje rok 1863, gdyż Jezus zawsze ilustruje koniec początkiem. Bunt z 1863 roku z kolei symbolizuje ustawę niedzielną w Stanach Zjednoczonych, gdyż Jezus zawsze ilustruje koniec czegoś jego początkiem. Rok 1863 był początkiem prawnie zarejestrowanego laodycejskiego Kościoła adwentystycznego, a ten Kościół ulega spustoszeniu przy „wielkim trzęsieniu ziemi” ustawy niedzielnej. Jak korporacja, która jest prawnie podporządkowana państwu (a nie odwrotnie, że Kościół kontroluje państwo), mogłaby nadal przestrzegać szabatu dnia siódmego w czasie, gdy to samo państwo prawnie zakazuje oddawania czci w siódmym dniu?
At the beginning and ending of Christ’s ministry, He cleansed the temple. At the first temple cleansing Christ identified that the leaders had made “his father’s house” a den of thieves, but in the last cleansing of the temple He had identified that “their house” was left to them desolate. Ancient Israel illustrates modern Israel. He erected and cleansed the Millerite temple in the beginning of Adventism, but at the final cleansing, the cleansing of the one hundred and forty-four thousand, Laodicean Adventism is spewed out of His mouth, and “their house” is then left desolate.
Chrystus oczyścił świątynię zarówno na początku, jak i na końcu swojej posługi. Podczas pierwszego oczyszczenia świątyni Chrystus wskazał, że przywódcy uczynili z „domu Jego Ojca” jaskinię zbójców, lecz przy ostatnim oczyszczeniu świątyni wskazał, że „ich dom” został im pozostawiony spustoszony. Starożytny Izrael obrazuje współczesny Izrael. Na początku adwentyzmu ustanowił i oczyścił świątynię millerowską, lecz przy ostatecznym oczyszczeniu, oczyszczeniu stu czterdziestu czterech tysięcy, adwentyzm laodycejski zostaje wypluty z Jego ust, a „ich dom” zostaje wówczas pozostawiony spustoszony.
Isaiah is by the fuller’s field when he confronts king Ahaz. The fuller’s field represents the cleansing accomplished by the Messenger of the Covenant who suddenly comes to His temple, and cleanses the sons of Levi as with “fuller’s soap.” This cleansing was accomplished at the beginning of Adventism, and it is accomplished again at the end.
Izajasz znajduje się przy polu folusznika, gdy staje wobec króla Achaza. Pole folusznika symbolizuje oczyszczenie dokonane przez Posłańca Przymierza, który nagle przychodzi do swojej świątyni i oczyszcza synów Lewiego jak „mydło folusznika”. To oczyszczenie zostało dokonane na początku adwentyzmu i dokonuje się ponownie na końcu.
Behold, I will send my messenger, and he shall prepare the way before me: and the Lord, whom ye seek, shall suddenly come to his temple, even the messenger of the covenant, whom ye delight in: behold, he shall come, saith the Lord of hosts. But who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years. Malachi 3:1–4.
Oto ja posyłam mojego posłańca, a on przygotuje drogę przede mną; a Pan, którego szukacie, nagle przyjdzie do swojej świątyni, nawet posłaniec przymierza, w którym macie upodobanie. Oto przyjdzie, mówi Pan Zastępów. Lecz kto zdoła znieść dzień jego przyjścia? I kto się ostoi, gdy się ukaże? Bo on jest jak ogień wytapiacza i jak ług folusznika. I zasiądzie jak ten, co wytapia i oczyszcza srebro; i oczyści synów Lewiego, i przeczyści ich jak złoto i srebro, aby składali Panu ofiarę w sprawiedliwości. Wtedy ofiara Judy i Jerozolimy będzie miła Panu, jak za dawnych dni i jak w latach minionych. Malachiasza 3:1-4.
Isaiah meets Ahaz, with the sign of his son, whose name symbolizes that in the last days “a remnant will return.” The remnant is those that “return.” Isaiah meets with wicked king Ahaz during the history of the cleansing of the temple, which began in Millerite history in 1844, and was brought to a conclusion by disobedience in 1863. In the last days the cleansing is the history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. Had the Millerites followed the opening providence of God that followed 1844, they would have finished the work.
Izajasz spotyka Achaza, ze znakiem swego syna, którego imię symbolizuje, że w dniach ostatecznych „resztka powróci”. Resztka to ci, którzy „powracają”. Izajasz spotyka się ze złym królem Achazem w czasie historii oczyszczenia świątyni, która rozpoczęła się w 1844 roku w historii millerytów i została doprowadzona do końca przez nieposłuszeństwo w 1863 roku. W dniach ostatecznych oczyszczenie jest historią pieczętowania stu czterdziestu czterech tysięcy. Gdyby milleryci podążyli za objawiającą się po 1844 roku opatrznością Bożą, dokończyliby dzieło.
“Had Adventists, after the great disappointment in 1844, held fast their faith and followed on unitedly in the opening providence of God, receiving the message of the third angel and in the power of the Holy Spirit proclaiming it to the world, they would have seen the salvation of God, the Lord would have wrought mightily with their efforts, the work would have been completed, and Christ would have come ere this to receive His people to their reward. But in the period of doubt and uncertainty that followed the disappointment, many of the advent believers yielded their faith. . . . Thus the work was hindered, and the world was left in darkness. Had the whole Adventist body united upon the commandments of God and the faith of Jesus, how widely different would have been our history!” Evangelism, 695.
"Gdyby adwentyści po wielkim rozczarowaniu w 1844 roku mocno trzymali się wiary i jednomyślnie podążali dalej w otwierającej się opatrzności Bożej, przyjmując poselstwo trzeciego anioła i w mocy Ducha Świętego głosząc je światu, ujrzeliby zbawienie Boże; Pan potężnie współdziałałby z ich wysiłkami, dzieło zostałoby dokończone, a Chrystus już by przyszedł, aby przyjąć swój lud i udzielić mu jego nagrody. Lecz w okresie wątpliwości i niepewności, który nastąpił po rozczarowaniu, wielu wierzących w adwent porzuciło swoją wiarę. ... W ten sposób dzieło zostało zahamowane, a świat pozostał w ciemności. Gdyby całe grono adwentystów zjednoczyło się wokół przykazań Bożych i wiary Jezusa, jakże zupełnie inna byłaby nasza historia!" Ewangelizacja, 695.
The failure to “follow on unitedly in the opening providence of God,” led them into a Laodicean condition by 1856, and the ensuing rebellion of 1863, marked the beginning of the wandering in the wilderness that had been illustrated by ancient Israel when they failed their tenth and final test, and were then condemned to die in the wilderness over the following forty years.
Niepowodzenie w „jednomyślnym podążaniu dalej za objawiającą się Opatrznością Bożą” doprowadziło ich do stanu laodycejskiego do roku 1856, a następujący bunt z 1863 roku wyznaczył początek wędrówki po pustyni, ukazanej na przykładzie starożytnego Izraela, który nie zdał swojej dziesiątej i ostatecznej próby i następnie został skazany na śmierć na pustyni w ciągu kolejnych czterdziestu lat.
Isaiah’s son provides the promise that at the final temple cleansing of the last days “a remnant shall return.” Their “return” is illustrated by Jeremiah, who was promised that if he would “return,” he would become God’s watchman. The one hundred and forty-four thousand are those who have returned from a disappointment.
Syn Izajasza zapowiada, że podczas ostatecznego oczyszczenia świątyni w ostatnich dniach „resztka powróci”. Ich „powrót” ilustruje przykład Jeremiasza, któremu obiecano, że jeśli „powróci”, zostanie Bożym strażnikiem. Sto czterdzieści cztery tysiące to ci, którzy powrócili po rozczarowaniu.
Those that are the one hundred and forty-four thousand have experienced a disappointment and waited for their Lord. They have been typified by the wise virgins in Millerite history, and in both the beginning and ending histories two sticks are joined into one nation, during the outpouring of the Holy Spirit during the time of the Midnight Cry.
Ci, którzy należą do stu czterdziestu czterech tysięcy, doświadczyli rozczarowania i oczekiwali swego Pana. Zostali przedstawieni symbolicznie przez mądre panny w historii ruchu millerowskiego, a zarówno w początkowej, jak i końcowej historii dwa kije zostają połączone w jeden naród podczas wylania Ducha Świętego w czasie Wołania o północy.
Wicked king Ahaz represents the leadership of Judah that will have heard the message, but who reject the message presented by Isaiah, and in so doing they “stumble, and fall, and be broken, and be snared, and be taken.” They are those who “seek unto them that have familiar spirits, and unto wizards that peep, and that mutter,” representing the experience of spiritualism they succumb to as they receive the strong delusion of 2 Thessalonians. Ahaz’s rejection of the message of Isaiah in 742 BC, aligns with 1863, when the message of Miller was rejected. Isaiah typifies Miller, and the message of both Isaiah and Miller was based upon the “seven times,” which find their anchor point in verse eight, of Isaiah chapter seven. Miller’s son (Isaiah’s son) represents the Elijah movement that comes in the last days.
Niegodziwy król Achaz reprezentuje przywódców Judy, którzy wprawdzie usłyszą poselstwo, lecz odrzucą poselstwo przedstawione przez Izajasza, i w ten sposób "potkną się, upadną, zostaną rozbici, usidleni i pojmani." To ci, którzy "zwracają się do tych, co mają duchy wróżebne, i do czarowników, którzy szepczą i mamroczą," co obrazuje spirytystyczne doświadczenie, któremu ulegają, gdy przyjmują silne zwiedzenie z 2 Listu do Tesaloniczan. Odrzucenie przez Achaza poselstwa Izajasza w 742 r. p.n.e. odpowiada rokowi 1863, kiedy odrzucono poselstwo Millera. Izajasz jest typem Millera, a poselstwo zarówno Izajasza, jak i Millera opierało się na "siedmiu czasach", które znajdują swój punkt zakotwiczenia w wersecie ósmym rozdziału siódmego Księgi Izajasza. Syn Millera (syn Izajasza) przedstawia ruch Eliasza, który pojawia się w czasach ostatecznych.
The pronouncement against Ahaz for his rejection included the prediction of being conquered by the king of the north, who in the last days is the threefold union of Modern Rome, that is ruled over by the papacy.
Wyrocznia przeciw Achazowi z powodu jego odrzucenia zawierała zapowiedź podboju przez króla północy, który w dniach ostatecznych jest potrójnym sojuszem Współczesnego Rzymu, rządzonego przez papiestwo.
The Lord spake also unto me again, saying, Forasmuch as this people refuseth the waters of Shiloah that go softly, and rejoice in Rezin and Remaliah’s son; Now therefore, behold, the Lord bringeth up upon them the waters of the river, strong and many, even the king of Assyria, and all his glory: and he shall come up over all his channels, and go over all his banks: And he shall pass through Judah; he shall overflow and go over, he shall reach even to the neck; and the stretching out of his wings shall fill the breadth of thy land, O Immanuel. Isaiah 8:5–8.
I znowu rzekł do mnie Pan, mówiąc: Ponieważ ten lud odrzuca wody Siloach, które płyną łagodnie, i raduje się Rezinem i synem Remaliasza; przeto oto Pan sprowadza na nich wody rzeki, potężne i mnogie, to jest króla Asyrii i całą jego chwałę; i wystąpią ze wszystkich swoich koryt i przeleją się ponad wszystkie swoje brzegi; i przejdą przez Judę; zaleją i przejdą, sięgną aż po szyję; a rozpostarcie jego skrzydeł napełni szerokość twojej ziemi, o Emmanuelu. Izajasza 8:5-8.
Isaiah met with wicked king Ahaz at the end of the conduit of the upper pool, and although there is uncertainty among the biblical historians and archeologists as to whether the upper pool, was the same pool as the pool of Siloam in the time of Christ, the context of Isaiah’s prophecy removes all doubt, for Isaiah identifies that the king of the north was to come upon Ahaz, because he had rejected the waters of Shiloah, that goes softly. “Shiloah” is the Old Testament’s name for “Siloam” in the New Testament.
Izajasz spotkał się z bezbożnym królem Achazem na końcu kanału górnego zbiornika, i chociaż wśród biblistów i archeologów istnieje niepewność co do tego, czy górny zbiornik był tym samym, co sadzawka Siloe za czasów Chrystusa, kontekst proroctwa Izajasza rozwiewa wszelkie wątpliwości, gdyż Izajasz stwierdza, że król północy miał wyruszyć przeciw Achazowi, ponieważ odrzucił wody Siloach, które płyną łagodnie. „Siloach” to starotestamentowa nazwa „Siloe” w Nowym Testamencie.
It was at the pool of Siloam that Jesus healed the blind man, and wicked king Ahaz represents the blind Laodicean leadership, both in 1863, and at the soon-coming Sunday law who refuse to be healed. “Shiloah” and “Siloam” both mean “sent,” and a message was sent from the Father, to the Son, who then gave it to Gabriel and the holy angels to convey to Isaiah, who brought the message that was “sent” from heaven to a blind Laodicean leader.
To przy sadzawce Siloam Jezus uzdrowił niewidomego, a niegodziwy król Achaz reprezentuje ślepe laodycejskie przywództwo, zarówno w 1863 roku, jak i w czasie wkrótce nadchodzącej ustawy niedzielnej, które odmawia przyjęcia uzdrowienia. „Shiloah” i „Siloam” oba oznaczają „posłany”, a poselstwo zostało posłane od Ojca do Syna, który następnie przekazał je Gabrielowi i świętym aniołom, aby przekazali je Izajaszowi, który zaniósł to poselstwo, „posłane” z nieba, ślepemu laodycejskiemu przywódcy.
The conduit from the upper pool where Isaiah presented the message represents the place where the rain of the Holy Spirit is conveyed to God’s people, as also represented by the golden pipes of Zechariah’s vision, or the ladder of Jacob’s dream.
Wodociąg Górnego Stawu, przy którym Izajasz przekazał orędzie, symbolizuje miejsce, gdzie deszcz Ducha Świętego jest doprowadzany do ludu Bożego, jak to również przedstawiają złote przewody z wizji Zachariasza lub drabina ze snu Jakuba.
“That which God has prepared for us is represented in Zechariah, chapters 3 and 4, and 4:12–14: ‘And I answered again, and said unto him, What be these two olive branches which through the two golden pipes empty the golden oil out of themselves? And he answered me and said, Knowest thou not what these be? And I said, No, my Lord. Then said he, These are the two anointed ones, that stand by the Lord of the whole earth.’
To, co Bóg przygotował dla nas, jest przedstawione w Księdze Zachariasza, rozdziałach 3 i 4 oraz 4,12–14: "I znowu odpowiedziałem i rzekłem do niego: Czym są te dwie gałęzie oliwne, które przez dwie złote rurki wylewają z siebie złoty olej? A on odpowiedział mi i rzekł: Czy nie wiesz, co to są? I rzekłem: Nie, Panie mój. Wtedy powiedział: To są dwaj pomazańcy, którzy stoją przed Panem całej ziemi."
“The Lord is full of resources. He has no lack of facilities. It is because of our lack of faith, our earthliness, our cheap talk, our unbelief, manifested in our conversation, that dark shadows gather about us. Christ is not revealed in word or character as the One altogether lovely, and the chiefest among ten thousand. When the soul is content to lift itself up unto vanity, the Spirit of the Lord can do little for it. Our shortsighted vision beholds the shadow, but cannot see the glory beyond. Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.
Pan dysponuje niewyczerpanymi zasobami. Nie brak Mu żadnych środków. To z powodu naszego braku wiary, naszej przyziemności, naszego pustosłowia, naszej niewiary, które przejawiają się w naszej rozmowie, gromadzą się wokół nas mroczne cienie. Chrystus nie jest ukazywany ani w słowie, ani w charakterze jako Ten, który jest cały pełen wdzięku i najznakomitszy spośród dziesięciu tysięcy. Gdy dusza zadowala się wywyższaniem się w próżności, Duch Pana może dla niej uczynić niewiele. Nasze krótkowzroczne spojrzenie dostrzega cień, lecz nie widzi chwały poza nim. Aniołowie powstrzymują cztery wiatry, przedstawione jako rozjuszony koń, usiłujący wyrwać się i popędzić po obliczu całej ziemi, niosąc na swej drodze zniszczenie i śmierć.
“Shall we sleep on the very verge of the eternal world? Shall we be dull and cold and dead? Oh, that we might have in our churches the Spirit and breath of God breathed into His people, that they might stand upon their feet and live. We need to see that the way is narrow, and the gate strait. But as we pass through the strait gate, its wideness is without limit.” Manuscript Releases, volume 20, 216, 217.
Czy mamy spać na samym skraju wiecznego świata? Czy mamy być otępiali, oziębli i martwi? Och, oby w naszych kościołach Duch i tchnienie Boże zostały tchnięte w Jego lud, aby stanęli na nogi i żyli. Musimy dostrzec, że droga jest wąska, a brama ciasna. Lecz gdy przechodzimy przez ciasną bramę, jej przestronność nie ma granic. Wydania rękopisów, tom 20, 216, 217.
The “golden oil,” is the messages of God’s Spirit that comes down from the upper pool through the conduit that is the two golden pipes that are the two witnesses of the Bible and Spirit of Prophecy, or the Old and New Testament, or the law and the prophets, or Moses and Elijah.
„Złota oliwa” to poselstwa Ducha Bożego, które spływają z górnego zbiornika przez przewód złożony z dwóch złotych rur — dwaj świadkowie: Biblia i Duch Proroctwa, czyli Stary i Nowy Testament, czyli Prawo i Prorocy, czyli Mojżesz i Eliasz.
“The anointed ones standing by the Lord of the whole earth, have the position once given to Satan as covering cherub. By the holy beings surrounding his throne, the Lord keeps up a constant communication with the inhabitants of the earth. The golden oil represents the grace with which God keeps the lamps of believers supplied, that they shall not flicker and go out. Were it not that this holy oil is poured from heaven in the messages of God’s Spirit, the agencies of evil would have entire control over men.
Namaszczeni, stojący przy Panu całej ziemi, zajmują stanowisko niegdyś powierzone Szatanowi jako cherubowi osłaniającemu. Za pośrednictwem świętych istot otaczających Jego tron Pan utrzymuje stałą łączność z mieszkańcami ziemi. Złoty olej przedstawia łaskę, dzięki której Bóg zaopatruje lampy wierzących, aby nie migotały i nie gasły. Gdyby nie to, że ten święty olej jest wylewany z nieba poprzez poselstwa Ducha Bożego, siły zła miałyby całkowitą kontrolę nad ludźmi.
“God is dishonored when we do not receive the communications which he sends us. Thus we refuse the golden oil which he would pour into our souls to be communicated to those in darkness. When the call shall come, ‘Behold, the bridegroom cometh; go ye out to meet him,’ those who have not received the holy oil, who have not cherished the grace of Christ in their hearts, will find, like the foolish virgins, that they are not ready to meet their Lord. They have not, in themselves, the power to obtain the oil, and their lives are wrecked. But if God’s Holy Spirit is asked for, if we plead, as did Moses, ‘Show me thy glory,’ the love of God will be shed abroad in our hearts. Through the golden pipes, the golden oil will be communicated to us. ‘Not by might, nor by power, but by my Spirit, saith the Lord of Hosts.’ By receiving the bright beams of the Sun of Righteousness, God’s children shine as lights in the world.” Review and Herald, July 20, 1897.
Bóg jest znieważany, gdy nie przyjmujemy poselstw, które nam posyła. W ten sposób odrzucamy złotą oliwę, którą chciałby wlać w nasze dusze, aby została przekazana tym, którzy są w ciemności. Gdy nadejdzie wezwanie: „Oto oblubieniec nadchodzi; wyjdźcie mu na spotkanie”, ci, którzy nie przyjęli świętej oliwy, którzy nie pielęgnowali łaski Chrystusa w swoich sercach, przekonają się, jak panny głupie, że nie są gotowi spotkać swego Pana. Nie mają w sobie mocy, by zdobyć oliwę, i ich życie jest zrujnowane. Lecz jeśli będziemy prosić Boga o Ducha Świętego, jeśli będziemy błagać, jak Mojżesz: „Okaż mi swoją chwałę”, miłość Boża zostanie rozlana w naszych sercach. Przez złote przewody zostanie nam przekazana złota oliwa. „Nie siłą ani mocą, lecz moim Duchem — mówi Pan Zastępów.” Przyjmując jasne promienie Słońca Sprawiedliwości, dzieci Boże świecą jako światła w świecie. Review and Herald, 20 lipca 1897 r.
The message that Ahaz was rejecting was the message of the Midnight Cry, that would have climaxed into the second coming of Christ, if the leadership of Laodicea had received the message to Laodicea that was “sent” to them in 1856. That message would have then swelled to a loud cry, and God’s people would have finished the work and been at peace. Instead, they returned to the vomit they had been delivered from.
Poselstwo, które odrzucał Achaz, było poselstwem Wołania o północy, które zwieńczyłoby się powtórnym przyjściem Chrystusa, gdyby przywództwo Laodycei przyjęło poselstwo do Laodycei, które zostało do nich „posłane” w 1856 roku. To poselstwo rozwinęłoby się w Głośny Zew, a lud Boży dokończyłby dzieła i zaznał pokoju. Zamiast tego wrócili do swoich wymiocin, od których zostali wybawieni.
Isaiah and Ahaz are represented as being in the purification process of the fuller’s field, which is accomplished by the Messenger of the Covenant in Malachi chapter three. They are symbolically located where the “oil” (a message) is being poured out in Zechariah’s vision, and in the last days, Isaiah’s message to Ahaz is the message of Islam of the third Woe; it is the message of the hidden history of the seven thunders; it is the message that the eighth is of the seven; it is the message of the vineyard; it is the message of “Truth,” that are all elements of the Revelation of Jesus Christ, which in the last days produces the purification represented by the fuller’s field.
Izajasz i Achaz są przedstawieni jako znajdujący się w procesie oczyszczenia pola folusznika, dokonywanego przez Anioła Przymierza w trzecim rozdziale Księgi Malachiasza. Są symbolicznie umiejscowieni tam, gdzie w wizji Zachariasza wylewana jest "oliwa" (poselstwo), a w dniach ostatecznych poselstwo Izajasza do Achaza jest poselstwem islamu trzeciego "Biada"; jest poselstwem ukrytej historii siedmiu gromów; jest poselstwem, że ósmy jest z owych siedmiu; jest poselstwem o winnicy; jest poselstwem "Prawdy", które wszystkie są elementami Objawienia Jezusa Chrystusa, które w dniach ostatecznych przynosi oczyszczenie przedstawione przez pole folusznika.
It was and is also the message of the “seven times,” that changes from Miller’s foundation stone, to the head of the corner, for it was the first truth, and it must therefore be the last truth. 1863 marked the conclusion of a purification process that began with the arrival of the third angel on October 22, 1844, and ultimately reached the light of the “seven times” in 1856. In 1844 the light of the twenty-three hundred years marked a beginning that led to the ending that was marked by the twenty-five hundred and twenty years. Yet, Laodicean blindness in the beginning and the ending, refuses to see the relationship of the two visions. 1863 represents the conclusion of a purification process that always occurs when a message is unsealed, and the message of the third angel was unsealed on October 22, 1844.
Było i jest także przesłaniem „siedmiu czasów”, które przechodzi od kamienia założycielskiego Millera do kamienia węgielnego, gdyż była to pierwsza prawda i dlatego musi być ostatnią prawdą. Rok 1863 wyznaczył zakończenie procesu oczyszczenia, który rozpoczął się wraz z nadejściem trzeciego anioła 22 października 1844 roku i ostatecznie dotarł do światła „siedmiu czasów” w 1856 roku. W 1844 roku światło dwóch tysięcy trzystu lat wyznaczyło początek, który doprowadził do zakończenia oznaczonego przez dwa tysiące pięćset dwadzieścia lat. Jednak laodycejska ślepota, zarówno na początku, jak i na końcu, odmawia dostrzeżenia związku między obiema wizjami. Rok 1863 oznacza zakończenie procesu oczyszczenia, który zawsze ma miejsce, gdy przesłanie zostaje odpieczętowane, a przesłanie trzeciego anioła zostało odpieczętowane 22 października 1844 roku.
The light of the third angel which was unsealed in 1844, was not a singular light, it was what Sister White refers to as “the advancing light of the third angel.” The advancing light of the third angel began in 1844, and continues to advance until probation closes, but when it first arrived, and when it ultimately ends, there is a specific testing period of the third angel. Those testing periods, at the beginning and ending, also represent a testing process represented by Daniel as an “increase of knowledge,” that is also the advancing light of the third angel.
Światło trzeciego anioła, które zostało odpieczętowane w 1844 roku, nie było pojedynczym światłem; było tym, co Siostra White nazywa "postępującym światłem trzeciego anioła". Postępujące światło trzeciego anioła rozpoczęło się w 1844 roku i posuwa się naprzód aż do zamknięcia czasu łaski, lecz zarówno gdy po raz pierwszy nadeszło, jak i gdy ostatecznie się zakończy, istnieje szczególny okres próby związany z trzecim aniołem. Te okresy próby, na początku i na końcu, przedstawiają także proces próby ukazany przez Daniela jako "wzrost poznania", który jest również postępującym światłem trzeciego anioła.
The testing process at the beginning began in 1844, and the advancing light increased in knowledge until it reached its conclusion in 1856. The beginning light and the ending light of the testing period are the two visions of Daniel chapter eight, verses thirteen and fourteen, which represent the foundation and the central pillar of Adventism.
Proces próby na początku rozpoczął się w 1844 roku, a postępujące światło wzrastało w poznaniu, aż proces ten doszedł do swego kresu w 1856 roku. Światło początkowe i końcowe okresu próby to dwa widzenia z ósmego rozdziału Księgi Daniela, wersety trzynasty i czternasty, które stanowią fundament i centralny filar adwentyzmu.
The testing period of the first angel began on August 11, 1840 and ended at the first disappointment on April 19, 1844. The testing period of the second angel then began, and continued until October 22, 1844. At that point the third angel arrived and the testing period of the third angel continued until Laodicean Adventism rejected the light of the third angel in 1863.
Okres próby pierwszego anioła rozpoczął się 11 sierpnia 1840 roku i zakończył się pierwszym rozczarowaniem 19 kwietnia 1844 roku. Następnie rozpoczął się okres próby drugiego anioła i trwał do 22 października 1844 roku. W tym momencie pojawił się trzeci anioł, a okres próby trzeciego anioła trwał aż do chwili, gdy adwentyzm laodycejski odrzucił światło trzeciego anioła w 1863 roku.
The testing period of the third angel for Millerite Adventism had a beginning and an ending, and the beginning and ending must represent the same thing, for Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing. The opening of the advancing light of the third angel was the light of the appearance (the “mareh” vision), of verse fourteen of chapter eight of Daniel. The ending of the advancing light of the third angel was the light of the trampling down of the sanctuary and host (the “chazon” vision), of verse thirteen. The two visions are prophetically intertwined.
Okres próby trzeciego anioła dla adwentyzmu millerowskiego miał początek i koniec, a początek i koniec muszą oznaczać to samo, ponieważ Jezus zawsze ilustruje koniec rzeczy jej początkiem. Początkiem postępującego światła trzeciego anioła było światło dotyczące ukazania się (wizji „mareh”) z wersetu czternastego ósmego rozdziału Księgi Daniela. Zakończeniem postępującego światła trzeciego anioła było światło dotyczące podeptania sanktuarium i zastępu (wizji „chazon”) z wersetu trzynastego. Obie wizje są proroczo ze sobą splecione.
Then shalt thou cause the trumpet of the jubilee to sound on the tenth day of the seventh month, in the day of atonement shall ye make the trumpet sound throughout all your land. Leviticus 25:9.
Wtedy sprawisz, by trąba jubileuszowa zabrzmiała dziesiątego dnia siódmego miesiąca; w Dniu Przebłagania sprawicie, by trąba rozbrzmiała po całej waszej ziemi. Księga Kapłańska 25:9.
The trumpet that was to be sounded on the Day of Atonement, which was October 22, 1844, was the Jubilee trumpet, which represents the sacred cycle of seven years, which adds up to twenty-five hundred and twenty days. The Lord intended to lead ancient Israel directly into the Promised Land, but their rebellion prevented that from happening. The Lord intended to lead modern Israel directly into the Promised Land, but rebellion prevented that from happening. If modern Israel would have been obedient to the advancing light of the third angel, they would have warned the world and the Lord would have returned over one hundred years ago.
Trąba, która miała zabrzmieć w Dniu Pojednania, przypadającym na 22 października 1844 roku, była trąbą jubileuszową, oznaczającą święty cykl siedmiu lat, co w sumie daje dwa tysiące pięćset dwadzieścia dni. Pan zamierzał wprowadzić starożytny Izrael bezpośrednio do Ziemi Obiecanej, lecz ich bunt temu przeszkodził. Pan zamierzał wprowadzić współczesny Izrael bezpośrednio do Ziemi Obiecanej, lecz bunt temu przeszkodził. Gdyby współczesny Izrael był posłuszny postępującemu światłu trzeciego anioła, ostrzegłby świat, a Pan powróciłby ponad sto lat temu.
In order for that to happen the Lord would have needed to work a transformation among the Millerites, and that transformation is identified as the mystery of God in the Scriptures. If Adventism had followed the advancing light of the third angel, then the trumpet of the Jubilee would have sounded all the way through to the end, for it is in the days that the seventh trumpet sounds, that the mystery of God is finished. In Revelation ten, that trumpet, which is the Jubilee trumpet, and also the trumpet of the third woe, began to sound on October 22, 1844.
Aby do tego doszło, Pan musiałby dokonać przemiany wśród zwolenników Millera, a tę przemianę Pismo Święte określa jako tajemnicę Bożą. Gdyby adwentyzm podążył za postępującym światłem trzeciego anioła, trąba jubileuszowa rozbrzmiewałaby aż do końca, gdyż to w dniach, gdy brzmi siódma trąba, tajemnica Boża dobiega końca. W dziesiątym rozdziale Księgi Objawienia ta trąba, która jest trąbą jubileuszową, a także trąbą trzeciego biada, zaczęła rozbrzmiewać 22 października 1844 roku.
And the angel which I saw stand upon the sea and upon the earth lifted up his hand to heaven, And sware by him that liveth for ever and ever, who created heaven, and the things that therein are, and the earth, and the things that therein are, and the sea, and the things which are therein, that there should be time no longer: But in the days of the voice of the seventh angel, when he shall begin to sound, the mystery of God should be finished, as he hath declared to his servants the prophets. Revelation 10:5–7.
I anioł, którego widziałem stojącego na morzu i na ziemi, podniósł rękę ku niebu i przysiągł na Tego, który żyje na wieki wieków, który stworzył niebo i to, co w nim jest, i ziemię i to, co na niej jest, i morze i to, co w nim jest, że czasu już więcej nie będzie; lecz w dniach głosu siódmego anioła, kiedy zacznie trąbić, dopełni się tajemnica Boga, jak oznajmił swoim sługom, prorokom. Objawienie 10:5–7.
The testing purification process that began on October 22, 1844, which was the advancing light of the third angel, began with the light of Daniel chapter eight, verse fourteen, and it ended with the light of Daniel chapter eight, verse thirteen. It began with the answer of verse fourteen, and ended with the question of verse thirteen.
Proces próby oczyszczającej, który rozpoczął się 22 października 1844 roku, będący postępującym światłem trzeciego anioła, zaczął się od światła z Księgi Daniela, rozdział ósmy, werset czternasty, a zakończył się światłem z Księgi Daniela, rozdział ósmy, werset trzynasty. Zaczął się od odpowiedzi z wersetu czternastego i zakończył pytaniem z wersetu trzynastego.
Those nineteen years were typified by the arrival of Isaiah’s warning message to Ahaz the king of literal Judah during a civil war between the north and south. Those nineteen years ended with the king of the north, taking Israel into slavery. Those nineteen years typified the arrival of the third angel in 1844, through to the rebellion of 1863. The advancing light of the third angel was represented by Isaiah’s message.
Te dziewiętnaście lat zostało zobrazowane nadejściem ostrzegawczego poselstwa Izajasza do Achaza, króla dosłownej Judy, podczas wojny domowej między północą a południem. Te dziewiętnaście lat zakończyło się tym, że król północy wziął Izrael do niewoli. Te dziewiętnaście lat było typem okresu od nadejścia trzeciego anioła w 1844 roku aż do buntu z 1863 roku. Postępujące światło trzeciego anioła zostało przedstawione przez poselstwo Izajasza.
The rejection of that advancing light brought an end to the Millerite movement, and in that testing period the Philadelphian Millerite Movement transitioned into the Laodicean Church. The nineteen years that began in 742 BC, and the nineteen years that began in 1844, both represent a testing and purification process in the last days, that is the final testing period of the advancing light of the third angel.
Odrzucenie tego postępującego światła położyło kres Ruchowi Millerowskiemu, a w tym okresie próby filadelfijski Ruch Millerowski przekształcił się w Kościół Laodycejski. Oba dziewiętnastoletnie okresy, które rozpoczęły się w 742 r. p.n.e. oraz w 1844 r., reprezentują proces próby i oczyszczenia w czasach ostatecznych, czyli ostateczny okres próby postępującego światła trzeciego anioła.
In that final testing process the mystery of God will be finished. The one hundred and forty four thousand are those who wait, return and are sealed.
W tym ostatecznym procesie próby dokona się tajemnica Boga. Sto czterdzieści cztery tysiące to ci, którzy czekają, wracają i są opieczętowani.
Bind up the testimony, seal the law among my disciples. And I will wait upon the Lord, that hideth his face from the house of Jacob, and I will look for him. Behold, I and the children whom the Lord hath given me are for signs and for wonders in Israel from the Lord of hosts, which dwelleth in mount Zion. Isaiah 8:16–18.
Zwiąż świadectwo, zapieczętuj Prawo pośród moich uczniów. I będę oczekiwał Pana, który ukrywa swoje oblicze przed domem Jakuba, i będę Go szukał. Oto ja i dzieci, które Pan mi dał, jesteśmy na znaki i cuda w Izraelu od Pana Zastępów, który mieszka na górze Syjon. Izajasz 8:16-18.
The ending testing period of the advancing light of the third angel in the last days, began where the beginning testing period began. It began when Jesus raised His hand up to heaven and proclaimed “that there should be time no longer.” That pronouncement occurred on October 22, 1844, when the seventh trumpet, announced the Jubilee at the conclusion of the sacred cycle of seven. The cycle of seven years, repeated seven times was literally forty-nine years, or twenty-five hundred and twenty days.
Końcowy okres próby postępującego światła trzeciego anioła w czasach ostatecznych rozpoczął się tam, gdzie rozpoczął się początkowy okres próby. Rozpoczął się, gdy Jezus podniósł swoją rękę ku niebu i oświadczył, że czasu już więcej nie będzie. To oświadczenie zostało wygłoszone 22 października 1844 roku, gdy siódma trąba ogłosiła Jubileusz na zakończenie świętego cyklu siedmiu. Cykl siedmiu lat, powtórzony siedem razy, stanowił dosłownie czterdzieści dziewięć lat, czyli dwa tysiące pięćset dwadzieścia dni.
1989 marks the “time of the end” in the movement of the one hundred and forty-four thousand, and 1989 marks the conclusion of the one hundred and twenty-six years that began at the rebellion of 1863. The movement of the one hundred and forty-four thousand began at the “time of the end,” with a symbol of the “seven times,” for one hundred and twenty-six is a tithe of twelve hundred and sixty, which in turn is half of twenty-five hundred and twenty.
Rok 1989 wyznacza „czas końca” w ruchu stu czterdziestu czterech tysięcy i oznacza zakończenie stu dwudziestu sześciu lat, które rozpoczęły się wraz z powstaniem z 1863 roku. Ruch stu czterdziestu czterech tysięcy rozpoczął się w „czasie końca”, z symbolem „siedmiu czasów”, gdyż sto dwadzieścia sześć stanowi dziesiątą część liczby tysiąc dwieście sześćdziesiąt, która z kolei jest połową liczby dwa tysiące pięćset dwadzieścia.
Jesus always represents the end of a thing with the beginning of a thing, and the beginning of the movement of the one hundred and forty-four thousand was marked by a symbol of the “seven times,” just as it is at the end of the movement. The days of the sounding of the seventh angel, when the mystery of God is finished, began at the conclusion of the “three-and-a-half” days of Revelation chapter eleven. The Seventh Trumpet, which is also the third Woe, sounded its second note on October 7, 2023, and the mystery of God is now finishing, as “he hath declared to his servants the prophets.” The ending of the movement is marked by a symbol of “seven times,” as was the beginning of the very same movement.
Jezus zawsze ukazuje koniec czegoś poprzez jego początek, a początek ruchu stu czterdziestu czterech tysięcy został naznaczony symbolem "siedmiu czasów", tak jak i jego koniec. Dni trąbienia siódmego anioła, kiedy tajemnica Boga zostaje dopełniona, rozpoczęły się po zakończeniu "trzech i pół" dnia jedenastego rozdziału Apokalipsy. Siódma trąba, która jest także trzecim "Biada", zabrzmiała po raz drugi 7 października 2023 roku, a tajemnica Boga teraz się dopełnia, jak "oznajmił swoim sługom prorokom". Zakończenie tego ruchu jest oznaczone symbolem "siedmiu czasów", podobnie jak początek tego samego ruchu.
At the time of the end in 1798, the “seven times,” of God’s indignation against the northern kingdom ended, and at the end of the movement of the Millerites, the rejection of the truths associated with the “seven times,” marked the rebellion of 1863. Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing, and the movement of the first angel (the Millerites), illustrates the movement of the third angel (the one hundred and forty-four thousand). Both movements begin with and end with the “seven times.” You cant make these things up.
W czasie końca, w 1798 roku, „siedem czasów” gniewu Bożego przeciwko królestwu północnemu dobiegło końca, a pod koniec ruchu millerytów odrzucenie prawd związanych z „siedmioma czasami” naznaczyło bunt z 1863 roku. Jezus zawsze ilustruje koniec rzeczy jej początkiem, a ruch pierwszego anioła (milleryci) ilustruje ruch trzeciego anioła (sto czterdzieści cztery tysiące). Oba ruchy zaczynają się od „siedmiu czasów” i na nich się kończą. Tego nie da się wymyślić.
We will continue this study in the next article.
Będziemy kontynuować to badanie w następnym artykule.
“Those who are in responsible positions are not to become converted to the self-indulgent, extravagant principles of the world, for they cannot afford it; and if they could, Christlike principles would not allow it. Manifold teaching needs to be given. ‘Whom shall He teach knowledge? and whom shall He make to understand doctrine? them that are weaned from the milk, and drawn from the breasts. For precept must be upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little.’ Thus the word of the Lord is patiently to be brought before the children and kept before them, by parents who believe the word of God. ‘For with stammering lips and another tongue will He speak to this people. To whom He said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear. But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken.’ Why?—because they did not heed the word of the Lord that came unto them.
Ci, którzy zajmują odpowiedzialne stanowiska, nie powinni przyjmować pobłażających sobie, rozrzutnych zasad świata, bo nie stać ich na to; a nawet gdyby było ich stać, zasady Chrystusowe by na to nie pozwoliły. Należy udzielać różnorodnego nauczania. "Kogo On ma uczyć poznania? i komu ma dać zrozumienie nauki? Tym, którzy są odstawieni od mleka i od piersi. Albowiem: nakaz na nakaz, nakaz na nakaz; linia na linię, linia na linię; tu trochę i tam trochę." Tak słowo Pana ma być cierpliwie przedstawiane dzieciom i wciąż im ukazywane przez rodziców, którzy wierzą słowu Bożemu. "Gdyż jąkającymi wargami i innym językiem będzie mówił do tego ludu. Do których rzekł: To jest odpoczynek, którym możecie sprawić, by zmęczony odpoczął; i to jest pokrzepienie — lecz nie chcieli słuchać. Lecz słowo Pana stało się dla nich: nakaz na nakaz, nakaz na nakaz; linia na linię, linia na linię; tu trochę i tam trochę; aby szli, a upadli wstecz, i zostali rozbici, usidleni i pojmani." Dlaczego? — ponieważ nie zważali na słowo Pana, które do nich przyszło.
“This means those who have not received instruction, but have cherished their own wisdom, and have chosen to work themselves according to their own ideas. The Lord gives these the test, that they shall either take their position to follow His counsel, or refuse and do according to their own ideas, and then the Lord will leave them to the sure result. In all our ways, in all our service to God, He speaks to us, ‘Give Me thine heart.’ It is the submissive, teachable spirit that God wants. That which gives to prayer its excellence is the fact that it is breathed from a loving, obedient heart.
Oznacza to tych, którzy nie otrzymali pouczenia, lecz polegali na własnej mądrości i postanowili działać na własną rękę, według własnych wyobrażeń. Pan poddaje ich próbie: albo opowiedzą się za tym, by iść za Jego radą, albo odmówią i będą postępować według własnych wyobrażeń; wtedy Pan pozostawi ich nieuchronnemu skutkowi. We wszystkich naszych drogach, we wszelkiej naszej służbie Bogu, On mówi do nas: „Daj Mi swoje serce”. Bóg pragnie ducha uległego, dającego się nauczać. Tym, co nadaje modlitwie jej doskonałość, jest fakt, że wypływa z kochającego, posłusznego serca.
“God requires certain things of His people; if they say, I will not give up my heart to do this thing, the Lord lets them go on in their supposed wise judgment without heavenly wisdom, until this scripture [Isaiah 28:13] is fulfilled. You are not to say, I will follow the Lord’s guidance up to a certain point that is in harmony with my judgment, and then hold fast to your own ideas, refusing to be molded after the Lord’s similitude. Let the question be asked, Is this the will of the Lord? not, Is this the opinion or judgment of—–?” Testimonies to Ministers, 419.
Bóg wymaga pewnych rzeczy od swego ludu; jeśli mówią: Nie oddam swego serca, by to uczynić, Pan pozwala im iść dalej w ich rzekomo mądrym osądzie, bez niebiańskiej mądrości, aż wypełni się ten tekst Pisma [Izajasz 28:13]. Nie masz mówić: Będę podążać za prowadzeniem Pana tylko do pewnego punktu, który jest zgodny z moim osądem, a potem trwać przy własnych poglądach, odmawiając poddania się kształtowaniu na podobieństwo Pana. Niech padnie pytanie: Czy to jest wola Pana? nie: Czy to jest opinia lub osąd --? Testimonies to Ministers, 419.