The history of the Amorites is employed to illustrate the time when God’s wrath is executed against Laodicean Adventism. Sister White identifies that God’s timing for executing His punishment is the same in the last days when the one hundred and forty-four thousand are sealed, as it was when God brought his wrath upon the Amorites. She states, “Although” the nation of the Amorites “was conspicuous because of its idolatry and corruption, it had not yet filled up the cup of its iniquity . . . The compassionate Creator was willing to bear with their iniquity until the fourth generation. Then, if no change was seen for the better, His judgments were to fall upon them. With unerring accuracy the Infinite One still keeps an account with all nations. While His mercy is tendered with calls to repentance, this account will remain open; but when the figures reach a certain amount which God has fixed, the ministry of His wrath commences. The account is closed. Divine patience ceases.”
Historia Amorytów służy zobrazowaniu czasu, w którym gniew Boży zostaje wymierzony przeciwko adwentyzmowi laodycejskiemu. Siostra White wskazuje, że czas wyznaczony przez Boga na wykonanie Jego kary jest taki sam w dniach ostatecznych, gdy zostaje zapieczętowane sto czterdzieści cztery tysiące, jak był wówczas, gdy Bóg sprowadził swój gniew na Amorytów. Ona stwierdza: "Chociaż naród Amorytów wyróżniał się ze względu na swoje bałwochwalstwo i zepsucie, nie napełnił jeszcze czary swojej nieprawości… Współczujący Stwórca był gotów znosić ich nieprawość aż do czwartego pokolenia. Potem, jeśli nie byłoby widać poprawy, miały spaść na nich Jego sądy. Z nieomylną dokładnością Nieskończony wciąż prowadzi rachunek ze wszystkimi narodami. Dopóki Jego miłosierdzie jest okazywane wraz z wezwaniami do upamiętania, ten rachunek pozostanie otwarty; lecz gdy liczby osiągną pewną wartość, którą Bóg wyznaczył, rozpoczyna się wymierzanie Jego gniewu. Rachunek zostaje zamknięty. Boska cierpliwość ustaje."
Sister White clearly associates the ministry of God’s wrath against Laodicean Adventism during Ezekiel’s illustration of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, as commencing when their cup of iniquity is filled, and the cup reaches its fulness in the fourth generation. All of this information is set forth in the context of the vision that began in chapter eight, which illustrates four escalating abominations.
Siostra White wyraźnie wiąże działanie gniewu Bożego przeciwko adwentyzmowi laodycejskiemu z Ezechielowym obrazem opieczętowania stu czterdziestu czterech tysięcy, wskazując, że rozpoczyna się ono, gdy wypełni się ich kielich nieprawości, a kielich ten osiąga pełnię w czwartym pokoleniu. Wszystko to zostało przedstawione w kontekście widzenia, które zaczyna się w rozdziale ósmym i ukazuje cztery narastające obrzydliwości.
Then said he unto me, Son of man, lift up thine eyes now the way toward the north. So I lifted up mine eyes the way toward the north, and behold northward at the gate of the altar this image of jealousy in the entry. He said furthermore unto me, Son of man, seest thou what they do? even the great abominations that the house of Israel committeth here, that I should go far off from my sanctuary? but turn thee yet again, and thou shalt see greater abominations. And he brought me to the door of the court; and when I looked, behold a hole in the wall. Then said he unto me, Son of man, dig now in the wall: and when I had digged in the wall, behold a door. And he said unto me, Go in, and behold the wicked abominations that they do here. So I went in and saw; and behold every form of creeping things, and abominable beasts, and all the idols of the house of Israel, pourtrayed upon the wall round about. And there stood before them seventy men of the ancients of the house of Israel, and in the midst of them stood Jaazaniah the son of Shaphan, with every man his censer in his hand; and a thick cloud of incense went up. Then said he unto me, Son of man, hast thou seen what the ancients of the house of Israel do in the dark, every man in the chambers of his imagery? for they say, The Lord seeth us not; the Lord hath forsaken the earth. He said also unto me, Turn thee yet again, and thou shalt see greater abominations that they do. Then he brought me to the door of the gate of the Lord’s house which was toward the north; and, behold, there sat women weeping for Tammuz.
Wtedy rzekł do mnie: Synu człowieczy, podnieś teraz oczy w stronę północy. Podniosłem więc oczy w stronę północy i oto na północy, u bramy ołtarza, przy wejściu, był ten posąg zazdrości. I rzekł dalej do mnie: Synu człowieczy, widzisz, co oni czynią? Wielkie obrzydliwości, które dom Izraela tu popełnia, abym oddalił się od mojej świątyni? Lecz odwróć się jeszcze, a zobaczysz większe obrzydliwości. I zaprowadził mnie do wejścia na dziedziniec; a gdy spojrzałem, oto w ścianie była dziura. Wtedy rzekł do mnie: Synu człowieczy, przebij teraz ścianę; a gdy przebiłem ścianę, oto drzwi. I rzekł do mnie: Wejdź i zobacz nikczemne obrzydliwości, które tu czynią. Wszedłem więc i zobaczyłem; a oto wszelkie kształty pełzających stworzeń i ohydnych zwierząt oraz wszystkie bożki domu Izraela, wyobrażone na ścianie dokoła. A przed nimi stało siedemdziesięciu mężów spośród starszych domu Izraela, a pośród nich stał Jaazanjasz, syn Szafana, każdy z kadzielnicą w ręku, i gęsty obłok kadzidła wznosił się. Wtedy rzekł do mnie: Synu człowieczy, widziałeś, co czynią w ciemności starsi domu Izraela, każdy w komnatach swoich obrazów? Mówią bowiem: Pan nas nie widzi; Pan opuścił ziemię. Powiedział też do mnie: Odwróć się jeszcze, a zobaczysz większe obrzydliwości, które oni czynią. Potem zaprowadził mnie do wejścia bramy domu Pana, które było od północy; a oto siedziały tam kobiety, opłakując Tammuza.
Then said he unto me, Hast thou seen this, O son of man? turn thee yet again, and thou shalt see greater abominations than these. And he brought me into the inner court of the Lord’s house, and, behold, at the door of the temple of the Lord, between the porch and the altar, were about five and twenty men, with their backs toward the temple of the Lord, and their faces toward the east; and they worshipped the sun toward the east. Then he said unto me, Hast thou seen this, O son of man? Is it a light thing to the house of Judah that they commit the abominations which they commit here? for they have filled the land with violence, and have returned to provoke me to anger: and, lo, they put the branch to their nose. Therefore will I also deal in fury: mine eye shall not spare, neither will I have pity: and though they cry in mine ears with a loud voice, yet will I not hear them. Ezekiel 8:5–18.
I rzekł do mnie: Widziałeś to, synu człowieczy? Odwróć się jeszcze, a zobaczysz większe obrzydliwości niż te. I zaprowadził mnie na wewnętrzny dziedziniec domu Pana, a oto u drzwi świątyni Pana, między przedsionkiem a ołtarzem, było około dwudziestu pięciu mężów, zwróconych plecami do świątyni Pana, a twarzami ku wschodowi; oddawali pokłon słońcu ku wschodowi. Potem rzekł do mnie: Widziałeś to, synu człowieczy? Czy to dla domu Judy błaha rzecz, że popełniają tutaj te obrzydliwości, które popełniają? Bo napełnili kraj gwałtem i znowu przychodzą, aby pobudzić mnie do gniewu; i oto przykładają gałązkę do nosa. Dlatego i ja postąpię w zapalczywości: moje oko nie oszczędzi i nie zlituję się; a choć będą wołać donośnym głosem do moich uszu, jednak ich nie wysłucham. Ezechiel 8:5-18.
After Ezekiel was shown the first abomination of the setting up of the image of jealousy at the entry of the gate of the altar, he is informed that he will be shown even greater abominations than the image of jealousy. The second abomination is represented by the secret chambers, where the leadership, represented as the ancient men, are offering prayer, represented by incense, and proclaiming that the Lord has forsaken the earth and does not see them. But Ezekiel is informed that he will see even greater abominations than these.
Po tym, jak Ezechielowi ukazano pierwszą ohydę — postawienie posągu zazdrości przy wejściu do bramy ołtarza — zostaje poinformowany, że zostaną mu ukazane jeszcze większe ohydy niż ten posąg zazdrości. Drugą ohydę przedstawiają tajne komnaty, w których przywódcy, przedstawieni jako starcy, składają modły, symbolizowane przez kadzidło, i oświadczają, że Pan opuścił ziemię i ich nie widzi. Lecz Ezechiel zostaje poinformowany, że zobaczy jeszcze większe ohydy niż te.
The third abomination is represented by “women weeping for Tammuz,” but there is still a greater abomination than that, for the fourth abomination identifies a leadership of twenty-five men worshipping the sun, with the backs toward the temple.
Trzecia obrzydliwość jest reprezentowana przez „kobiety opłakujące Tammuza”, ale jest jeszcze większa obrzydliwość niż ta, gdyż czwarta obrzydliwość wskazuje na przywództwo dwudziestu pięciu mężów oddających cześć słońcu, z plecami zwróconymi ku świątyni.
In the fourth abomination the pronouncement is made that “the ancient men,” “have filled the land with violence, and have returned to provoke me to anger: and, lo, they put the branch to their nose.” The “day of provocation” is the day when God’s ministry of wrath begins, as it did with ancient Israel when they rejected the message of Joshua and Caleb concerning the Promised Land. The rejection of the sealing message marks when the cup of iniquity is full for Jerusalem. Joshua and Caleb represent the little company, who are the faithful few that are sighing and crying for the abominations in the church and in the land.
W czwartej obrzydliwości pada stwierdzenie, że „starcy” „napełnili kraj gwałtem i znowu pobudzili mnie do gniewu; a oto przykładają gałązkę do nosa”. „Dzień prowokacji” to dzień, w którym zaczyna działać gniew Boży, jak stało się to ze starożytnym Izraelem, gdy odrzucił poselstwo Jozuego i Kaleba dotyczące Ziemi Obiecanej. Odrzucenie poselstwa pieczętującego wyznacza czas, gdy dla Jerozolimy dopełnia się miara nieprawości. Jozue i Kaleb przedstawiają małą gromadkę, wierną garstkę, która wzdycha i płacze z powodu obrzydliwości w kościele i w kraju.
Then Moses and Aaron fell on their faces before all the assembly of the congregation of the children of Israel. And Joshua the son of Nun, and Caleb the son of Jephunneh, which were of them that searched the land, rent their clothes: And they spake unto all the company of the children of Israel, saying, The land, which we passed through to search it, is an exceeding good land. If the Lord delight in us, then he will bring us into this land, and give it us; a land which floweth with milk and honey. Only rebel not ye against the Lord, neither fear ye the people of the land; for they are bread for us: their defence is departed from them, and the Lord is with us: fear them not. But all the congregation bade stone them with stones. And the glory of the Lord appeared in the tabernacle of the congregation before all the children of Israel. And the Lord said unto Moses, How long will this people provoke me? and how long will it be ere they believe me, for all the signs which I have showed among them? I will smite them with the pestilence, and disinherit them, and will make of thee a greater nation and mightier than they. Numbers 14:5–12.
Wtedy Mojżesz i Aaron padli na twarze przed całym zgromadzeniem społeczności synów Izraela. A Jozue, syn Nuna, i Kaleb, syn Jefunnego, którzy byli spośród tych, co przepatrywali tę ziemię, rozdarli swoje szaty. I mówili do całej społeczności synów Izraela: Ziemia, przez którą przechodziliśmy, aby ją zbadać, jest ziemią bardzo dobrą. Jeśli Pan ma w nas upodobanie, wprowadzi nas do tej ziemi i nam ją da; ziemię opływającą w mleko i miód. Tylko nie buntujcie się przeciw Panu ani nie lękajcie się ludu tej ziemi; bo są naszym pokarmem: ich obrona odstąpiła od nich, a Pan jest z nami; nie bójcie się ich. Lecz całe zgromadzenie wołało, by ich ukamienować. Wtedy chwała Pana ukazała się w Namiocie Zgromadzenia przed wszystkimi synami Izraela. I rzekł Pan do Mojżesza: Jak długo ten lud będzie Mnie znieważał? I jak długo jeszcze nie będą Mi wierzyć mimo wszystkich znaków, które wśród nich uczyniłem? Porazię ich zarazą i pozbawię ich dziedzictwa, a z ciebie uczynię naród większy i potężniejszy od nich. Księga Liczb 14:5-12.
The “provocation” that was brought about by the rebels in Numbers, and also in Ezekiel is based upon the rebel’s refusal to acknowledge the “signs” that have been manifested. The “signs” that were rejected in the time of Moses, were the “signs” that typified the manifestation of the power of God in the history of the Millerites. Ancient Israel provoked God by rejecting the “signs” of the manifestation of his power in their foundational history. In the sealing time of the one hundred and forty-four thousand, modern Israel also rejects (turns its back against) the very foundational history that was to be the “sign,” that would allow them to “recognize” the repetition of the history of the Midnight Cry which is repeated in the last days.
„Prowokacja”, którą spowodowali buntownicy w Księdze Liczb, a także w Księdze Ezechiela, opiera się na odmowie buntowników uznania „znaków”, które zostały objawione. „Znaki”, które odrzucono za czasów Mojżesza, były „znakami”, które typologicznie przedstawiały przejaw mocy Boga w historii millerystów. Starożytny Izrael rozgniewał Boga, odrzucając „znaki” przejawu Jego mocy w swojej historii założycielskiej. W czasie pieczętowania stu czterdziestu czterech tysięcy współczesny Izrael również odrzuca (odwraca się od) tę samą historię założycielską, która miała być „znakiem”, pozwalającym im „rozpoznać” powtórzenie historii „Wołania o północy”, które powtarza się w ostatnich dniach.
God allows the rebels to see the repetition of the manifestation of the power of God, for it was the repetition of the manifestation of the power of God that was not only the latter rain, but the truth that would have saved them if they would have been among those who loved the truth.
Bóg pozwala buntownikom ujrzeć powtórzenie objawienia mocy Bożej, gdyż to powtórzenie objawienia mocy Bożej było nie tylko późnym deszczem, ale także prawdą, która zbawiłaby ich, gdyby należeli do tych, którzy umiłowali prawdę.
The identification of the four abominations of Ezekiel eight as symbols of the four generations of Laodicean Adventism is part of the message that is unsealed by the Lion of the tribe of Judah in the last days. The first generation began at the rebellion of 1863, and twenty-five years later in 1888, the rebellion that marked the beginning of the second generation with the symbol of secret chambers arrived. Thirty-one years later, in 1919, the publication of the book by W. W. Prescott titled, The Doctrine of Christ, marked the beginning of the third generation, which Ezekiel had represented as women weeping for Tammuz. Thirty-eight years after that, in 1957, with the publication of the book, Questions on Doctrine, the fourth generation arrived that identifies the time when the rebels will turn against the sealing message that arises from the east, and worship the sun.
Utożsamienie czterech obrzydliwości z ósmego rozdziału Księgi Ezechiela jako symboli czterech pokoleń adwentyzmu laodycejskiego stanowi część poselstwa, które w dniach ostatecznych odpieczętowuje Lew z pokolenia Judy. Pierwsze pokolenie rozpoczęło się wraz z buntem w 1863 roku, a dwadzieścia pięć lat później, w 1888 roku, nadszedł bunt, który, pod symbolem tajnych komnat, wyznaczył początek drugiego pokolenia. Trzydzieści jeden lat później, w 1919 roku, publikacja książki W. W. Prescotta zatytułowanej „Doktryna Chrystusa” wyznaczyła początek trzeciego pokolenia, które Ezechiel przedstawił jako kobiety opłakujące Tammuza. Trzydzieści osiem lat później, w 1957 roku, wraz z publikacją książki „Pytania dotyczące doktryny”, nadeszło czwarte pokolenie, które wskazuje czas, gdy buntownicy zwrócą się przeciwko poselstwu pieczętującemu, które wychodzi ze wschodu, i oddadzą cześć słońcu.
We will begin to consider the second generation of Laodicean Adventism’s rebellion that arrived at the Minneapolis General Conference in 1888. It is important to remember that all four of Ezekiel’s abominations occur in Jerusalem, though they represent a progressive history of rebellion, it is always addressing the rebellion that occurs within the city that represents Laodicean Adventism in the last days.
Zaczniemy rozważać drugie pokolenie buntu adwentyzmu laodycejskiego, które ujawniło się podczas Konferencji Generalnej w Minneapolis w 1888 roku. Ważne jest, aby pamiętać, że wszystkie cztery ohydy Ezechiela mają miejsce w Jerozolimie. Chociaż przedstawiają one postępującą historię buntu, zawsze dotyczą buntu, który ma miejsce wewnątrz miasta, które w ostatnich dniach reprezentuje adwentyzm laodycejski.
“As one of the signs of Jerusalem’s destruction, Christ had said, ‘Many false prophets shall rise, and shall deceive many.’ False prophets did rise, deceiving the people, and leading great numbers into the desert. Magicians and sorcerers, claiming miraculous power, drew the people after them into the mountain solitudes. But this prophecy was spoken also for the last days. This sign is given as a sign of the Second Advent. Even now false christs and false prophets are showing signs and wonders to seduce His disciples. Do we not hear the cry, ‘Behold, He is in the desert’? Have not thousands gone forth into the desert, hoping to find Christ? And from thousands of gatherings where men profess to hold communion with departed spirits is not the call now heard, ‘Behold, He is in the secret chambers’? This is the very claim that spiritism puts forth. But what says Christ? ‘Believe it not. For as the lightning cometh out of the east, and shineth even unto the west; so shall also the coming of the Son of man be.’” The Desire of Ages, 631.
Jako jeden ze znaków zniszczenia Jerozolimy Chrystus powiedział: „Wielu fałszywych proroków powstanie i wielu zwiodą.” Fałszywi prorocy rzeczywiście powstali, zwodząc lud i prowadząc rzesze na pustynię. Magowie i czarnoksiężnicy, twierdząc, że dysponują cudowną mocą, pociągali za sobą ludzi w górskie odludzia. Ale to proroctwo zostało wypowiedziane także na dni ostateczne. Ten znak został dany jako znak Drugiego Przyjścia. Nawet teraz fałszywi chrystusowie i fałszywi prorocy ukazują znaki i cuda, aby zwieść Jego uczniów. Czyż nie słyszymy wołania: „Oto jest na pustyni”? Czyż tysiące nie wyruszyły na pustynię w nadziei znalezienia Chrystusa? A czyż z tysięcy zgromadzeń, w których ludzie utrzymują, że obcują z duchami zmarłych, nie rozlega się dziś wezwanie: „Oto jest w tajnych komnatach”? Takie właśnie twierdzenie wysuwa spirytyzm. Lecz co mówi Chrystus? „Nie wierzcie temu. Bo jak błyskawica wychodzi ze wschodu i świeci aż na zachód, tak będzie też z przyjściem Syna Człowieczego.” Pragnienie wieków, 631.
The secret chambers are a symbol of spiritualism, and the second abomination of Ezekiel chapter eight, takes place within the temple, where earthly images had been secretly hung upon the walls.
Tajne komnaty są symbolem spirytualizmu, a druga obrzydliwość z ósmego rozdziału Ezechiela ma miejsce wewnątrz świątyni, gdzie potajemnie zawieszono na ścianach ziemskie wizerunki.
So I went in and saw; and behold every form of creeping things, and abominable beasts, and all the idols of the house of Israel, portrayed upon the wall round about. And there stood before them seventy men of the ancients of the house of Israel, and in the midst of them stood Jaazaniah the son of Shaphan, with every man his censer in his hand; and a thick cloud of incense went up. Then said he unto me, Son of man, hast thou seen what the ancients of the house of Israel do in the dark, every man in the chambers of his imagery? for they say, The Lord seeth us not; the Lord hath forsaken the earth. Ezekiel 8:10–12.
Wszedłem więc i zobaczyłem; a oto wszelki rodzaj pełzających stworzeń, obrzydliwe zwierzęta i wszystkie bożki domu Izraela, przedstawione na ścianie dookoła. I stało przed nimi siedemdziesięciu mężów spośród starszych domu Izraela, a pośrodku nich stał Jaazaniah, syn Shaphana, każdy z kadzielnicą w ręku; i wznosił się gęsty obłok kadzidła. Potem rzekł do mnie: Synu człowieczy, czy widziałeś, co starsi domu Izraela czynią w ciemności, każdy w komnatach swoich obrazów? gdyż mówią: Pan nas nie widzi; Pan opuścił ziemię. Ezechiela 8:10–12.
Ezekiel sees “the idols of the house of Israel, portrayed upon the walls” of the sanctuary, but he is plainly told that this rebellion is also occurring within each of the ancient men’s “chambers of imagery.” The rebellion within the literal temple identifies the rebellion within the human temple.
Ezechiel widzi «bożki domu Izraela, wyobrażone na ścianach» świątyni, ale zostaje mu jasno powiedziane, że ten bunt dokonuje się także w «komnatach wyobrażeń» każdego ze starców. Bunt w dosłownej świątyni wskazuje na bunt w ludzkiej świątyni.
“In cleansing the temple from the world’s buyers and sellers, Jesus announced His mission to cleanse the heart from the defilement of sin,—from the earthly desires, the selfish lusts, the evil habits, that corrupt the soul. Malachi 3:1–3 quoted.” The Desire of Ages, 161.
"Oczyszczając świątynię z kupujących i sprzedających tego świata, Jezus zapowiedział swoją misję oczyszczenia serca ze skalania grzechem — z ziemskich pragnień, samolubnych żądz, złych nawyków, które kalają duszę. Cytat: Malachiasz 3:1–3." Pragnienie wieków, 161.
The second abomination represented a manifestation of wickedness both within the church, and the minds of the elders that were to be the church’s guardians. The wickedness there manifested is the wickedness of spiritualism. In the days of Noah, when every imagination of men’s hearts were wicked, the antediluvians had filled up their cup of iniquity.
Druga obrzydliwość stanowiła przejaw niegodziwości zarówno wewnątrz Kościoła, jak i w umysłach starszych, którzy mieli być stróżami Kościoła. Ukazana tam niegodziwość to niegodziwość spirytyzmu. Za dni Noego, gdy wszelkie zamysły ludzkich serc były złe, przedpotopowcy dopełnili miary swojej nieprawości.
And God saw that the wickedness of man was great in the earth, and that every imagination of the thoughts of his heart was only evil continually. Genesis 6:5.
I Bóg widział, że niegodziwość człowieka na ziemi była wielka i że wszelkie zamysły myśli jego serca były nieustannie tylko złe. Księga Rodzaju 6:5.
The second generation identifies when spiritualism entered into both the leaders of Jerusalem, and also into the corporate structure of Laodicean Adventism. What “the ancients of the house of Israel” did “in the dark,” “in” their “chambers of” “imagery,” identifies “that every imagination of the thoughts of” their hearts “was only evil.” Sister White is clear that the destruction of Jerusalem represents the end of the world, and the testimony of the flood in Noah’s age also represents the end of the world. In the last days those who refuse to be sanctified by the truth are overtaken by spiritualism, as represented by the second abomination of Ezekiel chapter eight.
Drugie pokolenie wskazuje, kiedy spirytyzm przeniknął zarówno do przywódców Jerozolimy, jak i do struktury korporacyjnej laodycejskiego adwentyzmu. To, co "starsi domu Izraela" czynili "w ciemności," "w" ich "komnatach" "wyobrażeń," wskazuje, "że każdy zamysł myśli" ich serc "był jedynie zły." Siostra White jasno mówi, że zniszczenie Jerozolimy symbolizuje koniec świata, a świadectwo o potopie z czasów Noego również symbolizuje koniec świata. W dniach ostatecznych ci, którzy odmawiają uświęcenia przez prawdę, zostają opanowani przez spirytyzm, jak to przedstawia druga obrzydliwość z ósmego rozdziału Ezechiela.
The second abomination of Ezekiel represents the rebellion that arrived in 1888, and becomes the symbol of the second generation, but more than this, 1888, and all that it represents or is represented by, was repeated on September 11, 2001. Sister White specifically identifies that in 1888, the mighty angel of Revelation eighteen descended, and therefore the history represents the time when the great buildings of New York City were to be thrown down by a touch from God, and Revelation eighteen, verses one through three were to be fulfilled.
Druga obrzydliwość z Księgi Ezechiela przedstawia bunt, który pojawił się w 1888 roku, i staje się symbolem drugiego pokolenia, lecz co więcej, rok 1888 i wszystko, co on reprezentuje lub przez co jest reprezentowany, powtórzyły się 11 września 2001 roku. Siostra White wyraźnie stwierdza, że w 1888 roku zstąpił potężny anioł z osiemnastego rozdziału Apokalipsy, a zatem ta historia przedstawia czas, gdy wielkie budowle Nowego Jorku miały zostać zwalone dotknięciem Boga i miały się wypełnić wersety 1–3 osiemnastego rozdziału Apokalipsy.
“An unwillingness to yield up preconceived opinions, and to accept this truth, lay at the foundation of a large share of the opposition manifested at Minneapolis against the Lord’s message through Brethren Waggoner and Jones. By exciting that opposition Satan succeeded in shutting away from our people, in a great measure, the special power of the Holy Spirit that God longed to impart to them. The enemy prevented them from obtaining that efficiency which might have been theirs in carrying the truth to the world, as the apostles proclaimed it after the day of Pentecost. The light that is to lighten the whole earth with its glory was resisted, and by the action of our own brethren has been in a great degree kept away from the world.” Selected Messages, book 1, 235.
Niechęć do porzucenia z góry powziętych opinii i przyjęcia tej prawdy leżała u podstaw znacznej części sprzeciwu okazanego w Minneapolis wobec orędzia Pana przekazanego przez braci Waggonera i Jonesa. Podsycając ten sprzeciw, szatan zdołał w dużej mierze odciąć nasz lud od szczególnej mocy Ducha Świętego, którą Bóg pragnął im udzielić. Nieprzyjaciel przeszkodził im w uzyskaniu tej skuteczności, która mogła być ich udziałem w niesieniu prawdy światu, tak jak apostołowie ją głosili po dniu Pięćdziesiątnicy. Światło, które ma oświecić całą ziemię swą chwałą, napotkało opór i na skutek działań naszych własnych braci w wielkiej mierze zostało powstrzymane przed dotarciem do świata. Wybrane orędzia, tom 1, 235.
The history of 1888, provided the example of the rejection of the message of the latter rain that arrived on September 11, 2001. 1888 is a symbol of the second generation of Laodicean Adventism, that is represented by Ezekiel’s second abomination, and the history therein identifies a rebellion that was typified by the seventy elders in Ezekiel. Their rebellion represented spiritualism, and paralleled the cup of probationary time being fulfilled in the time of Noah. The rejection of the message illustrated the rejection by the leadership of the message of the latter rain, which was to identify the arrival of the third Woe of Islam.
Historia roku 1888 dostarczyła przykładu odrzucenia poselstwa późnego deszczu, które nadeszło 11 września 2001 roku. Rok 1888 jest symbolem drugiego pokolenia adwentyzmu laodycejskiego, które jest reprezentowane przez drugą obrzydliwość u Ezechiela, a zawarta w nim historia wskazuje na bunt, którego typem byli siedemdziesięciu starszych u Ezechiela. Ich bunt reprezentował spirytyzm i odpowiadał dopełnieniu się kielicha czasu próby za dni Noego. Odrzucenie poselstwa ilustrowało odrzucenie przez przywództwo poselstwa późnego deszczu, które miało wskazać nadejście trzeciego Biada islamu.
“The latter rain is to fall upon the people of God. A mighty angel is to come down from heaven, and the whole earth is to be lighted with his glory.” Review and Herald, April 21, 1891.
"Późny deszcz ma spaść na lud Boży. Potężny anioł ma zstąpić z nieba, a cała ziemia ma zostać oświecona jego chwałą." Review and Herald, 21 kwietnia 1891 r.
The leadership that in 1888 rejected the message, typified the rejection of the message of Islam on September 11, 2001, but God intends to produce a manifestation of power that those leaders will witness as part of his judgment upon them. The manifestation of the power of the latter rain occurs at the end of the period of the sealing. It began on September 11, 2001, but it reaches its climax at the end of the three-and-a-half days of Revelation eleven, when the “great earthquake” arrives.
Przywództwo, które w 1888 roku odrzuciło poselstwo, było typem odrzucenia poselstwa islamu 11 września 2001 roku, lecz Bóg zamierza ukazać przejaw mocy, którego ci przywódcy będą świadkami jako część Jego sądu nad nimi. Przejaw mocy późnego deszczu ma miejsce pod koniec okresu pieczętowania. Rozpoczął się 11 września 2001 roku, lecz osiąga swój punkt kulminacyjny na końcu trzech i pół dnia z jedenastego rozdziału Księgi Objawienia, gdy nadchodzi „wielkie trzęsienie ziemi”.
The message of 1888, was the Laodicean message, the last call for a former chosen people who were then in the process of being passed by.
Poselstwo z 1888 roku było poselstwem laodycejskim, ostatnim wezwaniem dla niegdyś wybranego ludu, który wówczas był pomijany.
“The message given us by A. T. Jones, and E. J. Waggoner is the message of God to the Laodicean church, and woe be unto anyone who professes to believe the truth and yet does not reflect to others the God-given rays.” The 1888 Materials, 1053.
Poselstwo dane nam przez A. T. Jonesa i E. J. Waggonera jest poselstwem Bożym do kościoła w Laodycei, i biada każdemu, kto twierdzi, że wierzy w prawdę, a jednak nie odzwierciedla innym Bożych promieni. Materiały z 1888 roku, 1053.
The message of 1888, represented the message that identified that when the great buildings of New York City were thrown down on September 11, 2001, the straight testimony to the Laodicean church was to be given, and the straight testimony is the message of Islam of the third Woe that, when breathed upon a backslidden people, has the power to bring them to life as a mighty army.
Poselstwo z 1888 roku reprezentowało poselstwo, które wskazywało, że gdy 11 września 2001 roku runęły wielkie budowle Nowego Jorku, proste świadectwo kościołowi laodycejskiemu miało zostać dane, a tym prostym świadectwem jest poselstwo islamu trzeciego Biada, które, gdy zostanie tchnione w odstępczy lud, ma moc ożywić go jako potężną armię.
“A straight testimony must be borne to our churches and institutions, to arouse the sleeping ones.’
Proste świadectwo musi zostać przekazane naszym kościołom i instytucjom, aby obudzić śpiących.
“When the word of the Lord is believed and obeyed, steady advancement will be made. Let us now see our great need. The Lord cannot use us until he breathes life into the dry bones. I heard the words spoken: ‘Without the deep moving of the Spirit of God upon the heart, without its life-giving influence, truth becomes a dead letter.’” Review and Herald, November 18, 1902.
„Gdy wierzymy słowu Pana i jesteśmy Mu posłuszni, będziemy czynić stałe postępy. Zobaczmy teraz naszą wielką potrzebę. Pan nie może nas użyć, dopóki nie tchnie życia w suche kości. Usłyszałem słowa: ‘Bez głębokiego poruszenia Ducha Bożego w sercu, bez Jego ożywiającego wpływu, prawda staje się martwą literą.’” Review and Herald, 18 listopada 1902.
1888 marks the beginning of the second generation of Adventism, but it also provides a line of prophecy that aligns with the last days. On September 11, 2001 God led the people who chose to accept that the attack of Islam upon the earth beast was a fulfillment of prophecy back to the old paths. God’s people needed to return to the jewels of William Miller and become educated upon the foundational truths that included the fulfillment of the first and second Woes, that in turn established the arrival of the third Woe at that time. Once those people returned to those old paths they were led to see the sacredness of Habakkuk’s two tables.
Rok 1888 wyznacza początek drugiego pokolenia adwentyzmu, ale wytycza także linię proroczą zgodną z czasami ostatecznymi. 11 września 2001 roku Bóg poprowadził ludzi, którzy zdecydowali się przyjąć, że atak islamu na bestię z ziemi był wypełnieniem proroctwa, z powrotem na stare ścieżki. Lud Boży musiał powrócić do klejnotów Williama Millera i kształcić się w fundamentalnych prawdach, które obejmowały wypełnienie pierwszego i drugiego biada, co z kolei potwierdziło nadejście trzeciego biada w tamtym czasie. Gdy ci ludzie powrócili na te stare ścieżki, zostali poprowadzeni, aby dostrzec świętość dwóch tablic Habakuka.
The rebellion of 1863 against Habakkuk’s two tables, which are Miller’s jewels and also the foundations of Adventism, typified a rebellion that was repeated on September 11, 2001; for once again the leadership of Laodicean Adventism was given opportunity to uphold the jewels of Miller, or reject them. All four generations of Adventism that are represented in Ezekiel eight, are also representing the rebellion of Laodicean Adventism on September 11, 2001.
Bunt z 1863 roku przeciwko dwóm tablicom Habakuka, które są klejnotami Millera, a zarazem fundamentami adwentyzmu, był typem buntu, który powtórzył się 11 września 2001 roku; gdyż po raz kolejny przywództwu adwentyzmu laodycejskiego dano sposobność, by podtrzymać klejnoty Millera lub je odrzucić. Wszystkie cztery pokolenia adwentyzmu przedstawione w ósmym rozdziale Księgi Ezechiela również przedstawiają bunt adwentyzmu laodycejskiego 11 września 2001 roku.
We will continue to identify the second generation of Laodicean Adventism in the next article.
Będziemy kontynuować identyfikację drugiego pokolenia laodycejskiego adwentyzmu w następnym artykule.
“God created man with affections capable of embracing eternal realities. These affections were to be kept pure and holy, free from all earthliness. But human beings have lost eternity out of their reckoning. God, the Alpha and Omega, the beginning and the end, the One who holds in His keeping the destiny of every soul, is forgotten. Supposing themselves to be mighty in knowledge, men have let themselves down to the lowest level in God’s sight.
Bóg stworzył człowieka z uczuciami zdolnymi ogarniać wieczne rzeczywistości. Te uczucia miały być zachowane w czystości i świętości, wolne od wszelkiej ziemskości. Lecz ludzie przestali liczyć się z wiecznością. Bóg, Alfa i Omega, początek i koniec, Ten, który w swojej pieczy trzyma los każdej duszy, został zapomniany. Mniemając, że są mocni w poznaniu, ludzie stoczyli się do najniższego poziomu w oczach Boga.
“The mind of man has become earthly. In the place of revealing the impress of divinity, it reveals the impress of humanity. In its chambers are seen the imagery of earth. The debasing practises which prevailed in the days of Noah, placing the inhabitants of that age beyond hope of salvation, are seen today.” Signs of the Times, December 18, 1901.
Umysł człowieka stał się przyziemny. Zamiast objawiać znamiona boskości, objawia znamiona człowieczeństwa. W jego komnatach widnieją ziemskie wyobrażenia. Upadlające praktyki, które panowały za dni Noego, stawiając mieszkańców tamtej epoki poza nadzieją zbawienia, są widoczne dziś. Signs of the Times, 18 grudnia 1901.