The parable of the ten virgins illustrates the experience of the Adventist people.
Przypowieść o dziesięciu pannach ukazuje doświadczenie ludu adwentystycznego.
“The parable of the ten virgins of Matthew 25 also illustrates the experience of the Adventist people.” The Great Controversy, 393.
"Przypowieść o dziesięciu pannach z Ewangelii Mateusza 25 obrazuje także doświadczenie ludu adwentystycznego." Wielki bój, 393.
Millerite Adventists fulfilled the parable to the very letter.
Adwentyści millerowscy wypełnili przypowieść co do joty.
“I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.
"Często zwraca się moją uwagę na przypowieść o dziesięciu pannach, z których pięć było mądrych, a pięć głupich. Ta przypowieść wypełniła się i wypełni co do joty, gdyż ma szczególne zastosowanie na ten czas i, podobnie jak poselstwo trzeciego anioła, została wypełniona i pozostanie prawdą obecną aż do końca czasu." Review and Herald, 19 sierpnia 1890.
The history of the movement of the first angel represents the movement of the third angel, and the ultimate focus of the parable is whether the virgins possess the oil, which is the message of the latter rain.
Historia ruchu pierwszego anioła odzwierciedla ruch trzeciego anioła, a ostatecznie sednem przypowieści jest to, czy panny posiadają oliwę, która jest przesłaniem późnego deszczu.
“There is a world lying in wickedness, in deception, and delusion, in the very shadow of death,—asleep, asleep. Who are feeling travail of soul to awaken them? What voice can reach them? My mind is carried to the future when the signal will be given, ‘Behold the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him.’ But some will have delayed to obtain the oil for replenishing their lamps, and too late they will find that character, which is represented by the oil, is not transferable. That oil is the righteousness of Christ. It represents character, and character is not transferable. No man can secure it for another. Each must obtain for himself a character purified from every stain of sin.” Bible Echo, May 4, 1896.
"Istnieje świat pogrążony w niegodziwości, w oszustwie i złudzeniu, w samym cieniu śmierci — śpi, śpi. Kto doznaje udręki duszy, by ich obudzić? Jaki głos może do nich dotrzeć? Myśl moja przenosi się w przyszłość, kiedy zostanie dany sygnał: 'Oto Oblubieniec nadchodzi; wyjdźcie Mu na spotkanie.' Lecz niektórzy zwlekali z nabyciem oliwy do uzupełnienia swoich lamp i zbyt późno przekonają się, że charakter, który symbolizuje ta oliwa, nie jest przekazywalny. Ta oliwa to sprawiedliwość Chrystusa. Przedstawia charakter, a charakter nie jest przekazywalny. Nikt nie może zdobyć go dla drugiego. Każdy musi sam posiąść charakter oczyszczony z wszelkiej skazy grzechu." Bible Echo, 4 maja 1896 r.
The “oil” in the parable represents “character,” and also the “righteousness of Christ.” A sanctified character is only produced by those who eat God’s Word.
„Olej” w przypowieści symbolizuje „charakter”, a także „sprawiedliwość Chrystusa”. Uświęcony charakter powstaje jedynie u tych, którzy karmią się Słowem Bożym.
Sanctify them through thy truth: thy word is truth. John 17:17.
Uświęć ich w prawdzie twojej: słowo twoje jest prawdą. Jana 17:17.
The “oil” is also the messages of God’s Spirit.
„Olej” to także orędzia Ducha Bożego.
“God is dishonored when we do not receive the communications which he sends us. Thus we refuse the golden oil which he would pour into our souls to be communicated to those in darkness.” Review and Herald, July 20, 1897.
Bóg jest znieważany, gdy nie przyjmujemy poselstw, które On nam posyła. Tym samym odrzucamy złoty olej, który On chciałby wlać w nasze dusze, aby został przekazany tym, którzy są w ciemności. Review and Herald, 20 lipca 1897 r.
The “oil” is the messages of God’s Word that conveys the sanctifying presence of Christ’s righteousness. In the parable of the ten virgins, which is also the prophecy of Habakkuk chapter two, the message of the Midnight Cry, which is the message of Christ’s righteousness, as represented by the message of Jones and Waggoner in the rebellion of 1888.
„Olej” to poselstwa Słowa Bożego, które przekazują uświęcającą obecność sprawiedliwości Chrystusa. W przypowieści o dziesięciu pannach, która jest także proroctwem z drugiego rozdziału Księgi Habakuka, poselstwo wołania o północy — czyli poselstwo sprawiedliwości Chrystusa — zostało ukazane w poselstwie Jonesa i Waggonera podczas buntu z 1888 roku.
“The Lord in His great mercy sent a most precious message to His people through Elders Waggoner and Jones. This message was to bring more prominently before the world the uplifted Saviour, the sacrifice for the sins of the whole world. It presented justification through faith in the Surety; it invited the people to receive the righteousness of Christ, which is made manifest in obedience to all the commandments of God. Many had lost sight of Jesus. They needed to have their eyes directed to His divine person, His merits, and His changeless love for the human family. All power is given into His hands, that He may dispense rich gifts unto men, imparting the priceless gift of His own righteousness to the helpless human agent. This is the message that God commanded to be given to the world. It is the third angel’s message, which is to be proclaimed with a loud voice, and attended with the outpouring of His Spirit in a large measure.” Testimonies to Ministers, 91.
Pan w swoim wielkim miłosierdziu posłał do swego ludu najcenniejsze poselstwo za pośrednictwem starszych Waggonera i Jonesa. Celem tego poselstwa było bardziej wyraźnie przedstawić światu wywyższonego Zbawiciela, ofiarę za grzechy całego świata. Przedstawiało usprawiedliwienie przez wiarę w Poręczyciela; wzywało ludzi do przyjęcia sprawiedliwości Chrystusa, która objawia się w posłuszeństwie wszystkim przykazaniom Bożym. Wielu straciło Jezusa z oczu. Potrzebowali, aby ich wzrok został skierowany na Jego boską osobę, Jego zasługi i Jego niezmienną miłość do rodzaju ludzkiego. W Jego ręce została dana wszelka moc, aby mógł obdarzać ludzi obfitymi darami, udzielając bezcennego daru swej własnej sprawiedliwości bezradnej ludzkiej istocie. To jest poselstwo, które Bóg nakazał przekazać światu. Jest to poselstwo trzeciego anioła, które ma być zwiastowane donośnym głosem i któremu ma towarzyszyć wylanie Jego Ducha w obfitej mierze." Świadectwa dla kaznodziejów, 91.
The message is the message of the latter rain.
Przesłanie jest przesłaniem późnego deszczu.
“The latter rain is to fall upon the people of God. A mighty angel is to come down from heaven, and the whole earth is to be lighted with his glory.” Review and Herald, April 21, 1891.
"Późny deszcz ma spaść na lud Boży. Potężny anioł ma zstąpić z nieba, a cała ziemia ma zostać oświecona jego chwałą." Review and Herald, 21 kwietnia 1891 r.
When the mighty angel descended on September 11, 2001, the latter rain began to sprinkle and the history of the Millerites as represented in the parable of the ten virgins and Habakkuk chapter two began to repeat. It was then that God’s last day people ate the book that was in the angel’s hand, and in so doing were led back to Jeremiah’s old paths, and thus became the watchmen that were to sound the warning trumpet. The trumpet warning was the Laodicean message represented by Isaiah as a loud cry.
Gdy 11 września 2001 roku zstąpił potężny anioł, późny deszcz zaczął padać, a historia zwolenników Millera, jak została przedstawiona w przypowieści o dziesięciu pannach oraz w drugim rozdziale Księgi Habakuka, zaczęła się powtarzać. Wtedy lud Boży czasów ostatecznych zjadł księgę, która była w ręku anioła, i w ten sposób został poprowadzony z powrotem na stare ścieżki Jeremiasza, stając się strażnikami, którzy mieli zadąć w trąbę ostrzegawczą. Ostrzeżenie trąby było laodycejskim poselstwem, przedstawionym przez Izajasza jako głośny okrzyk.
Cry aloud, spare not, lift up thy voice like a trumpet, and show my people their transgression, and the house of Jacob their sins. Isaiah 58:1.
Wołaj donośnie, nie powstrzymuj się, podnieś swój głos jak trąba i oznajmij mojemu ludowi ich występki, a domowi Jakuba ich grzechy. Izajasz 58:1.
The reform movement of the first and the third angels begin at a “time of the end.” At that point there is an “increase of knowledge” which will test the generation then living, but only after the knowledge is published as a formalized message. Thereafter the formalized message is “empowered”, and the empowerment is marked by the descent of an angel. The descent of the angel identifies Habakkuk’s debate and two classes begin to identify a message that is either the true or the counterfeit message of the latter rain. The faithful then become God’s watchmen who begin to blow a warning trumpet message.
Ruch reformy pierwszego i trzeciego anioła rozpoczyna się w „czasie końca”. W tym momencie następuje „wzrost poznania”, który podda próbie ówcześnie żyjące pokolenie, lecz dopiero po tym, jak to poznanie zostanie ogłoszone jako sformalizowane poselstwo. Następnie sformalizowane poselstwo zostaje „wzmocnione”, a owo wzmocnienie jest oznaczone zstąpieniem anioła. Zstąpienie anioła wskazuje na spór Habakuka, a dwie grupy zaczynają opowiadać się za poselstwem późnego deszczu — prawdziwym lub fałszywym. Wierni stają się wówczas Bożymi strażnikami, którzy zaczynają trąbić ostrzegawczym poselstwem.
The true trumpet message is based upon the light represented upon Habakkuk’s two tables. It is the warning to Laodicea, and the warning that identifies the sins of God’s people. The debate escalates until the first disappointment, when the one class becomes the “assembly of mockers,” and the true watchmen are called to return to the zeal for the message they formerly manifested before the disappointment. As the watchmen returned, they recognized that they were in the “tarrying time”, and that the message that had failed, was actually going to be fulfilled, but in God’s order. That message was developed over a brief period of time (but a period of time nonetheless), and when the message arrives it is represented as the message of “the Midnight Cry”, which is simply an increase of the message that began to be empowered when the angel descended.
Prawdziwe poselstwo trąby opiera się na świetle przedstawionym na dwóch tablicach Habakuka. Jest ostrzeżeniem dla Laodycei oraz ostrzeżeniem, które wskazuje grzechy ludu Bożego. Spór narasta aż do pierwszego rozczarowania, kiedy jedna grupa staje się „zgromadzeniem szyderców”, a prawdziwi strażnicy zostają wezwani, by powrócić do zapału dla poselstwa, jaki okazywali przed rozczarowaniem. Gdy strażnicy powrócili, rozpoznali, że znajdują się w „czasie zwłoki” i że poselstwo, które zawiodło, miało się w rzeczywistości wypełnić, lecz w Bożym porządku. To poselstwo rozwijało się przez krótki okres (ale jednak przez pewien okres), a gdy poselstwo nadchodzi, jest przedstawione jako poselstwo „Okrzyku o północy”, które jest po prostu wzmocnieniem poselstwa, które zaczęło nabierać mocy, gdy zstąpił anioł.
At the arrival of the message, a separation between those who had accepted the position of watchmen at the descent of the angel, and those who refused was fully accomplished. That separation identifies the point where the seal is impressed upon the one hundred and forty-four thousand, in advance of the outpouring of the latter rain without the “measuring” that was placed upon the latter rain that began when the angel descended.
Z nadejściem poselstwa w pełni dokonało się rozdzielenie między tymi, którzy przyjęli rolę strażników podczas zstąpienia anioła, a tymi, którzy odmówili. To rozdzielenie wskazuje moment, w którym pieczęć zostaje odciśnięta na stu czterdziestu czterech tysiącach, przed wylaniem późnego deszczu, bez „mierzenia”, które nałożono na późny deszcz, jaki rozpoczął się, gdy anioł zstąpił.
The history of the Millerites is an illustration of the latter rain during the sealing of the one hundred and forty-four thousand. In that history the debate of Habakkuk was based upon a true and a false latter rain message. Paul identifies one class as those that have a love of the truth, and the other class as those who receive strong delusion for they do not have a love of the truth, and because they have believed a “lie.”
Historia ruchu millerowskiego jest ilustracją późnego deszczu podczas pieczętowania stu czterdziestu czterech tysięcy. W tej historii spór Habakuka opierał się na prawdziwym i fałszywym poselstwie o późnym deszczu. Paweł wskazuje jedną grupę jako tych, którzy mają umiłowanie prawdy, a drugą jako tych, którzy ulegają silnemu zwiedzeniu, gdyż nie mają umiłowania prawdy i uwierzyli "kłamstwu".
The Millerite movement represents a development of truth that increases in knowledge and power from “the time of the end,” all the way through until the outpouring of the Holy Spirit at the Midnight Cry. The Millerite movement identified certain specific waymarks that are paralleled, such as a “time of the end,” a “formalizing” of the message represented by the “increase of knowledge”, an “empowerment” of the message that is marked by an angel descending, a “first disappointment” that introduces the parable of the ten virgins, an outpouring of the Holy Spirit represented as “the Midnight Cry”, and then a final “second disappointment”, where a dispensational door is “closed” and another dispensational door is “opened”.
Ruch millerowski reprezentuje rozwój prawdy, która wzrasta w poznaniu i mocy od „czasu końca” aż po wylanie Ducha Świętego podczas Okrzyku o północy. Ruch millerowski zidentyfikował pewne konkretne kamienie milowe, które mają swoje paralele, takie jak „czas końca”, „sformalizowanie” poselstwa przedstawione przez „wzrost poznania”, „wzmocnienie” poselstwa oznaczone zstąpieniem anioła, „pierwsze rozczarowanie”, które wprowadza przypowieść o dziesięciu pannach, wylanie Ducha Świętego przedstawione jako „Okrzyk o północy”, a następnie ostateczne „drugie rozczarowanie”, gdy drzwi jednej dyspensacji zostają „zamknięte”, a drzwi innej dyspensacji zostają „otwarte”.
“God has given the messages of Revelation 14 their place in the line of prophecy, and their work is not to cease till the close of this earth’s history. The first and second angel’s messages are still truth for this time, and are to run parallel with this which follows. The third angel proclaims his warning with a loud voice. ‘After these things,’ said John, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power, and the earth was lightened with his glory.’ In this illumination, the light of all the three messages is combined.” The 1888 Materials, 804.
„Bóg wyznaczył poselstwom z 14. rozdziału Objawienia ich miejsce w szeregu proroctw, a ich dzieło nie ma ustać aż do końca historii tej ziemi. Pierwsze i drugie anielskie poselstwo pozostają prawdą na obecny czas i mają iść równolegle z tym, które następuje. Trzeci anioł donośnym głosem głosi swoje ostrzeżenie. ‘Po tych rzeczach,’ powiedział Jan, ‘ujrzałem innego anioła zstępującego z nieba, mającego wielką moc, a ziemia zajaśniała od jego chwały.’ W tym oświeceniu łączy się światło wszystkich trzech poselstw.” Materiały z 1888 roku, 804.
The Millerite movement, which typifies the movements of the one hundred and forty-four thousand, was bound up in the prophecies of the twenty-three hundred years and the twenty-five hundred and twenty years of Daniel chapter eight, verses thirteen and fourteen. “The time of the end,” arrived at the conclusion of “seven times” of God’s indignation against the northern kingdom of Israel. The formalization of Miller’s message in 1831, arrived two hundred and twenty years after the production of the King James Bible.
Ruch millerystów, który stanowi typ ruchów stu czterdziestu czterech tysięcy, był związany z proroctwami o dwóch tysiącach trzystu latach i dwóch tysiącach pięciuset dwudziestu latach z ósmego rozdziału Księgi Daniela, wersetów trzynastego i czternastego. „Czas końca” nadszedł wraz z zakończeniem „siedmiu czasów” gniewu Bożego wobec północnego królestwa Izraela. Sformalizowanie przesłania Millera w 1831 roku nastąpiło dwieście dwadzieścia lat po ukazaniu się Biblii Króla Jakuba.
“Mr. Miller, like those moved out by this message in other countries, first thought to fulfil his commission by writing and publishing in the public journals and in pamphlets. He first published his views in the Vermont Telegraph, a Baptist paper, printed in Brandon, Vt. This was in the year 1831.” John Loughborough, The Great Second Advent Movement, 120.
"Pan Miller, podobnie jak ci, których to poselstwo skłoniło do działania w innych krajach, początkowo zamierzał wypełnić swoje posłannictwo poprzez pisanie i publikowanie w publicznych czasopismach oraz w broszurach. Po raz pierwszy opublikował swoje poglądy w Vermont Telegraph, gazecie baptystycznej, drukowanej w Brandon, w stanie Vermont. Było to w roku 1831." John Loughborough, Wielki ruch Drugiego Adwentu, s. 120.
The movement of the third angel’s “time of the end,” arrived in 1989, at the conclusion of one hundred and twenty-six years from the rebellion of 1863. “One hundred and twenty-six” is a symbol of the “seven times.” Both movements began with a fulfillment of the “seven times.”
Ruch „czasu końca” trzeciego anioła pojawił się w 1989 roku, po upływie stu dwudziestu sześciu lat od buntu z 1863 roku. „Sto dwadzieścia sześć” jest symbolem „siedmiu czasów”. Oba ruchy rozpoczęły się od wypełnienia „siedmiu czasów”.
The message of the movement of the third angel was formalized in 1996, with the production of a series of articles titled, The Time of the End, that had been published in a magazine called, Our Firm Foundation. Those articles were published two hundred and twenty years after the Declaration of Independence in 1776. The message of both movements was formalized two hundred and twenty years after a history that was directly linked to the message that arrived at the end of the two hundred and twenty years.
Poselstwo ruchu trzeciego anioła zostało sformalizowane w 1996 roku poprzez opracowanie serii artykułów zatytułowanej "The Time of the End", opublikowanej w czasopiśmie o nazwie "Our Firm Foundation". Te artykuły zostały opublikowane dwieście dwadzieścia lat po Deklaracji Niepodległości w 1776 roku. Poselstwo obu ruchów zostało sformalizowane dwieście dwadzieścia lat po historii, która była bezpośrednio związana z poselstwem, które nadeszło na końcu owych dwustu dwudziestu lat.
The number “two hundred and twenty” represents the connection (a link) between the “seven times,” of God’s indignation against the southern kingdom of Judah that began in 677 BC, and the beginning of the twenty-three hundred years of Daniel chapter eight, verse fourteen, in 457 BC. The number two hundred and twenty links the two prophecies together, and the two prophecies were presented together in the foundational verses of Adventism, which is Daniel chapter eight, verses thirteen and fourteen. In those verses Christ introduced himself prophetically as “that certain saint,” which is the translation from the Hebrew word “Palmoni,” which means the “Wonderful Numberer”.
Liczba „dwieście dwadzieścia” stanowi powiązanie (łącznik) między „siedmioma czasami” gniewu Bożego przeciwko południowemu królestwu Judy, które rozpoczęły się w 677 r. p.n.e., a początkiem okresu dwóch tysięcy trzystu lat z Księgi Daniela, rozdział ósmy, werset czternasty, w 457 r. p.n.e. Liczba dwieście dwadzieścia łączy te dwa proroctwa ze sobą, a oba proroctwa zostały przedstawione razem w wersetach stanowiących fundament adwentyzmu, mianowicie w Księdze Daniela, rozdział ósmy, wersety trzynasty i czternasty. W tych wersetach Chrystus przedstawił się proroczo jako „ów pewien święty”, co jest tłumaczeniem z hebrajskiego słowa „Palmoni”, które znaczy „Cudowny Liczący”.
The Wonderful Numberer introduces the two visions that represent the two lines of prophecy, in the very two verses, that Sister White identifies as the central pillar of Adventism. The starting point is joined by the symbolic link of two hundred and twenty years to when they are fulfilled in 1844. Habakkuk chapter two concludes with verse twenty, thus marking the number “two hundred and twenty” with a different expression by the Wonderful Numberer, for the verse identifies a primary characteristic of the antitypical Day of Atonement that began at that date.
Przedziwny Rachmistrz przedstawia dwie wizje, reprezentujące dwie linie proroctwa, właśnie w tych dwóch wersetach, które Siostra White wskazuje jako centralny filar Adwentyzmu. Punkt wyjścia jest połączony symbolicznym łącznikiem dwustu dwudziestu lat z ich wypełnieniem w roku 1844. Drugi rozdział Księgi Habakuka kończy się wersetem dwudziestym, tym samym liczba „dwieście dwadzieścia” zostaje naznaczona innym sformułowaniem przez Przedziwnego Rachmistrza, gdyż werset wskazuje zasadniczą cechę antytypicznego Dnia Pojednania, który rozpoczął się w tej dacie.
But the Lord is in his holy temple: let all the earth keep silence before him. Habakkuk 2:20.
Lecz Pan jest w swojej świętej świątyni: niech cała ziemia milczy przed Nim. Habakuk 2:20.
The two prophetic periods that represent the central pillar of Adventism, which were introduced directly by the Wonderful Numberer are linked together by two hundred and twenty years, and Jesus (the Wonderful Numberer), who always identifies the end of a thing with the beginning of a thing, marked their ending in October 22, 1844, with the number two hundred and twenty.
Dwa okresy prorocze, stanowiące centralny filar adwentyzmu, które zostały bezpośrednio wprowadzone przez Przedziwnego Liczącego, łączy dwieście dwadzieścia lat, a Jezus (Przedziwny Liczący), który zawsze utożsamia koniec czegoś z początkiem czegoś, oznaczył ich zakończenie 22 października 1844 roku liczbą dwieście dwadzieścia.
The movement of the first angel, as with the movement of the third angel, began at a “time of the end” (1798 and 1989 respectively), where the “seven times,” of Leviticus twenty-six is identified. The next waymark in both histories is marked with a conclusion of two hundred and twenty years, also a prophetic characteristic of the “seven times,” for the starting points of the two visions (chazon and mareh), represent a period of two hundred and twenty years that links them together.
Ruch pierwszego anioła, podobnie jak ruch trzeciego anioła, rozpoczął się w „czasie końca” (odpowiednio w 1798 i 1989 roku), gdzie rozpoznaje się „siedem razy” z Księgi Kapłańskiej 26. Następny kamień milowy w obu tych historiach jest naznaczony zakończeniem dwustu dwudziestu lat, co również stanowi proroczą cechę „siedmiu razy”, ponieważ punkty początkowe dwóch wizji (chazon i mareh) wyznaczają okres dwustu dwudziestu lat, który łączy je ze sobą.
The production of the King James Bible in 1611, the formalization of Miller’s message as published in the Vermont Telegraph newspaper, the production of the Declaration of Independence, and the publishing of The Time of the End in the Our Firm Foundation magazine, were all publications. The beginning and ending of both two hundred and twenty-year periods represent a publication as the historical waymark. The number “two hundred and twenty” is a symbol of a prophetic link, and all four publications are linked by being publications, and also by the message represented as the “increase of knowledge” in their respective histories.
Wydanie Biblii Króla Jakuba w 1611 roku, sformalizowanie przesłania Millera w tekście opublikowanym w gazecie Vermont Telegraph, sporządzenie Deklaracji Niepodległości oraz publikacja The Time of the End w czasopiśmie Our Firm Foundation były publikacjami. Zarówno początek, jak i koniec obu okresów liczących po dwieście dwadzieścia lat wyznacza publikacja będąca historycznym kamieniem milowym. Liczba „dwieście dwadzieścia” jest symbolem proroczego powiązania, a wszystkie cztery publikacje łączy to, że są publikacjami, a także przesłanie przedstawiane jako „wzrost poznania” w ich odpowiednich dziejach.
The Bible in 1611, represents the communication of the gospel from the heavenly courts to mankind. Miller’s message was set within the context of time prophecies, and the two sacred charts of Habakkuk make it easily recognized that Miller’s message was illustrated graphically by lines of history. “Vermont” means “a green mountain”, and according to inspiration “green” is a symbol of faith.
Biblia z roku 1611 przedstawia przekaz ewangelii z niebiańskich dziedzińców do ludzkości. Poselstwo Millera zostało osadzone w kontekście proroctw dotyczących czasu, a dwie święte tablice Habakuka ukazują wyraźnie, że poselstwo Millera zostało zilustrowane graficznie liniami historii. "Vermont" znaczy "zielona góra", a według natchnienia "zielony" jest symbolem wiary.
“This dream gave me hope. The green cord represented faith to my mind, and the beauty and simplicity of trusting in God began to dawn upon my soul.” Christian Experience and Teachings, 28.
"Ten sen dał mi nadzieję. Zielony sznur symbolizował dla mnie wiarę, a piękno i prostota zaufania Bogu zaczęły świtać w mojej duszy." Chrześcijańskie doświadczenie i nauki, 28.
Miller’s message was formalized and delivered from the faithful church, for a “mountain” in the last days is a “church”.
Przesłanie Millera zostało sformalizowane i przekazane przez wierny kościół, ponieważ "góra" w dniach ostatecznych jest "kościołem".
And it shall come to pass in the last days, that the mountain of the Lord’s house shall be established in the top of the mountains, and shall be exalted above the hills; and all nations shall flow unto it. And many people shall go and say, Come ye, and let us go up to the mountain of the Lord, to the house of the God of Jacob; and he will teach us of his ways, and we will walk in his paths: for out of Zion shall go forth the law, and the word of the Lord from Jerusalem. Isaiah 2:2, 3.
I stanie się w dniach ostatecznych, że góra domu Pana zostanie ustanowiona na szczycie gór i wyniesiona ponad wzgórza; a wszystkie narody napłyną do niej. I pójdzie wiele ludów, mówiąc: Chodźcie, wstąpmy na górę Pana, do domu Boga Jakuba; a on nauczy nas swoich dróg i będziemy chodzić jego ścieżkami, bo z Syjonu wyjdzie prawo, a słowo Pana z Jerozolimy. Izajasz 2:2, 3.
The formalized testing message of Miller came from the faithful church, and the publication called The Telegraph, represents a message from heaven as did the King James Bible, for the word “telegraph”, which is created from two Greek words, is a message from far off. The first word (tele) means “distant or far off,” and the second word (grapho), “to write or record.” Together they mean “to write or transmit at a distance.” In 1611, God, through the production of the King James Bible transmitted His message from heaven, and at the end of two hundred and twenty years, Miller’s message, as first formalized in 1831 in the Vermont Telegraph, also transmitted God’s message from heaven. That message was the “increase of knowledge” that was opened at “the time of the end” in 1798, which then produced a three-step testing process for that generation. That history typified the history of Future for America.
Sformalizowane przesłanie próby Millera wyszło z wiernego kościoła, a publikacja zatytułowana The Telegraph reprezentuje przesłanie z nieba, podobnie jak Biblia Króla Jakuba, ponieważ słowo „telegraph”, które powstało z dwóch greckich słów, oznacza wiadomość z daleka. Pierwszy człon (tele) znaczy „odległy, daleki”, a drugi (grapho) — „pisać, zapisywać”. Razem znaczą „pisać lub przesyłać na odległość”. W 1611 roku Bóg poprzez powstanie Biblii Króla Jakuba przekazał z nieba swoje przesłanie, a po upływie dwustu dwudziestu lat przesłanie Millera, po raz pierwszy sformalizowane w 1831 roku w gazecie Vermont Telegraph, również przekazywało Boże przesłanie z nieba. Tym przesłaniem był „wzrost poznania”, który został otwarty w „czasie końca” w 1798 roku, co następnie przyniosło trzystopniowy proces próby dla tamtego pokolenia. Ta historia stanowiła typ historii Future for America.
The Declaration of Independence in 1776, represents the beginning of the earth beast of Revelation thirteen. It represents the beginning of the United States, and in so doing identifies the restriction of independence at the end of the United States. The message of Future for America (as the name suggests), identifies the ending that is typified in the beginning with the publication of the Declaration of Independence. Two hundred and twenty years later in 1996, the ministry that had produced The Time of the End magazine, received the legal entity that had previously been named, Future for America. That year, The Time of the End magazine, that was made up of articles that had been run in the publication called Our Firm Foundation, was published.
Deklaracja Niepodległości z 1776 roku stanowi początek bestii z ziemi z trzynastego rozdziału Apokalipsy. Oznacza początek Stanów Zjednoczonych, a tym samym wskazuje na ograniczenie niepodległości u schyłku istnienia Stanów Zjednoczonych. Przesłanie Future for America (jak sugeruje sama nazwa) wskazuje na zakończenie, które zostało zapowiedziane na początku wraz z ogłoszeniem Deklaracji Niepodległości. Dwieście dwadzieścia lat później, w 1996 roku, misja, która wydawała czasopismo „The Time of the End”, przejęła podmiot prawny wcześniej noszący nazwę „Future for America”. W tym samym roku ukazało się czasopismo „The Time of the End”, złożone z artykułów wcześniej publikowanych w czasopiśmie „Our Firm Foundation”.
The name of the ministry Future for America, addresses the history of the Declaration of Independence, for that publication marked the beginning of the United States, and Jesus always illustrates the end with the beginning. The title of the publication being The Time of the End, addresses both “the time of the end” in 1989, but also the end of probationary time when Michael stands up. The formalized message in the publication (Daniel eleven, verse forty through forty-five), was unsealed with the collapse of the Soviet Union in 1989 (the time of the end), and the verses that were unsealed present a sequence of history that moves forward from 1989 until verse one of chapter twelve, identifies Michael standing up, and human probation closing.
Nazwa misji Future for America odnosi się do historii Deklaracji Niepodległości, gdyż jej ogłoszenie wyznaczyło początek Stanów Zjednoczonych, a Jezus zawsze ukazuje koniec przez początek. Tytuł publikacji The Time of the End odnosi się zarówno do „czasu końca” w 1989 roku, jak i do końca czasu próby, gdy Michał powstaje. Sformalizowane poselstwo w tej publikacji (Daniel 11, 40–45) zostało odpieczętowane wraz z upadkiem Związku Radzieckiego w 1989 roku (czas końca), a odpieczętowane wersety przedstawiają sekwencję historii, która posuwa się naprzód od 1989 roku aż do wersetu pierwszego rozdziału dwunastego, który wskazuje na powstanie Michała i zamknięcie ludzkiego czasu próby.
From the publication of Declaration of Independence, in 1776, unto the publication of The Time of the End magazine, equates to two hundred and twenty years, and the beginning and ending are addressing the same prophetic subjects. The publication of The Time of the End, was compiled with the chapters which had first being published as articles in the publication Our Firm Foundation, and represents the prophetic truth that without holding to the foundational truths of the Millerite movement (which is “our firm foundation”), it is impossible to understand the “increase of knowledge” at the “time of the end” in 1989.
Od ogłoszenia Deklaracji Niepodległości w 1776 roku do wydania czasopisma The Time of the End mija dwieście dwadzieścia lat, a początek i koniec dotyczą tych samych tematów proroczych. Czasopismo The Time of the End zostało zredagowane z rozdziałów, które wcześniej ukazywały się jako artykuły w czasopiśmie Our Firm Foundation, i przedstawia prawdę proroczą, że bez trwania przy podstawowych prawdach ruchu millerowskiego (które stanowią „naszą mocną podstawę”) nie sposób zrozumieć „zwiększenia wiedzy” w „czasie końca” w 1989 roku.
The waymark represented as “the time of the end,” and the waymark representing the “formalizing” of the message in the parallel histories of the first and third angel’s movements both contain the prophetic elements of the “seven times” of Leviticus twenty-six. The next waymark in the parallel histories is the empowerment of the message as marked by the descent of either the angel of Revelation ten, on August 11, 1840, or the angel of Revelation eighteen, on September 11, 2001. The fulfillment of the second woe of Revelation chapter nine, brought the angel of Revelation ten down, and the fulfillment of the third woe of Revelation chapter ten, brought the angel of Revelation chapter eighteen down.
Zarówno kamień milowy określany jako "czas końca", jak i kamień milowy oznaczający "sformalizowanie" poselstwa w równoległych dziejach ruchów pierwszego i trzeciego anioła zawierają prorocze elementy "siedmiu czasów" z Księgi Kapłańskiej 26. Kolejnym kamieniem milowym w równoległych dziejach jest wzmocnienie poselstwa, oznaczone zstąpieniem albo anioła z Objawienia 10, 11 sierpnia 1840 roku, albo anioła z Objawienia 18, 11 września 2001 roku. Spełnienie drugiego biada z dziewiątego rozdziału Księgi Objawienia sprowadziło anioła z Objawienia 10, a spełnienie trzeciego biada z dziesiątego rozdziału Księgi Objawienia sprowadziło anioła z Objawienia 18.
In the parallel histories the latter rain begins to “sprinkle” at the point when the angel descends. At that point the message is “empowered” by the confirmation of the predicted event. For the Millerites it was the cessation of the Ottoman supremacy in fulfillment of the time prophecy of Islam of the second Woe in Revelation chapter nine, verse fifteen. For the movement of the one hundred and forty-four thousand it was the “angering of the nations,” a prophecy of Islam of the third Woe which is in the time of the seventh trumpet in Revelation ten, verse seven, that was fulfilled when the great buildings of New York City were brought down.
W równoległych historiach późny deszcz zaczyna „kropić” w momencie, gdy anioł zstępuje. W tym momencie poselstwo zostaje „wzmocnione” przez potwierdzenie zapowiedzianego wydarzenia. Dla millerytów było to ustanie supremacji osmańskiej, jako wypełnienie czasowego proroctwa dotyczącego islamu o drugim Biadzie w Księdze Objawienia, rozdziale dziewiątym, wersecie piętnastym. Dla ruchu stu czterdziestu czterech tysięcy było to „rozgniewanie narodów”, proroctwo dotyczące islamu o trzecim Biadzie, które przypada na czas siódmej trąby w Księdze Objawienia, rozdziale dziesiątym, wersecie siódmym, i które spełniło się, gdy runęły wielkie budowle Nowego Jorku.
Each of the major waymarks of the parallel histories have direct links to the work of the Wonderful Numberer, who places His signature on the relationship of the two visions that represent twenty-three hundred years and twenty-five hundred and twenty years. The prophetic watchmen who are raised up at the descent of the angel blow a warning trumpet that includes the message to Laodicea, that in 1856, was directly linked to the unsealing of the greater light of the “seven times.” The waymark of Habakkuk’s two tables, represented by the 1843 and the 1850 pioneer charts, which both graphically represent the “seven times,” arrived between the descent of the angel and the “first disappointment” in each parallel history.
Każdy z głównych kamieni milowych równoległych historii ma bezpośrednie powiązania z dziełem Przedziwnego Liczmistrza, który swoim podpisem poświadcza relację między dwiema wizjami przedstawiającymi 2300 lat oraz 2520 lat. Proroccy strażnicy, którzy zostają wzbudzeni przy zstąpieniu anioła, dmą w ostrzegawczą trąbę, która obejmuje poselstwo do Laodycei, które w 1856 roku zostało bezpośrednio powiązane z odpieczętowaniem większego światła „siedmiu czasów”. Kamień milowy dwóch tablic Habakuka, reprezentowany przez pionierskie wykresy z 1843 i 1850 roku, oba graficznie przedstawiające „siedem czasów”, pojawił się między zstąpieniem anioła a „pierwszym rozczarowaniem” w każdej równoległej historii.
The waymark of the “tarrying time” is directly linked to the failed prediction of 1843, which was a prediction of the fulfillment of both the twenty-three hundred years, and also the twenty-five hundred and twenty years. The message of the Midnight Cry was the identification of the soon-coming fulfillment of those two periods of prophetic time. The closed dispensational “door” at the last waymark identifies the fulfillment of those two prophetic periods, and marks where the seventh or Jubilee trumpet begins to sound. Every waymark in each history is directly linked to the “seven times,” and the “seven times” represents the thread that ties both histories together, and both histories represent the message of the latter rain.
Kamień milowy „czasu zwłoki” jest bezpośrednio związany z nieudanym przewidywaniem z roku 1843, które dotyczyło wypełnienia zarówno 2300, jak i 2520 lat. Poselstwo Wołania o północy polegało na rozpoznaniu rychłego wypełnienia tych dwóch okresów proroczego czasu. Zamknięte „drzwi” dyspensacyjne przy ostatnim kamieniu milowym wskazują na wypełnienie tych dwóch okresów proroczych oraz wyznaczają moment, w którym zaczyna rozbrzmiewać siódma, czyli jubileuszowa, trąba. Każdy kamień milowy w każdej z tych historii jest bezpośrednio powiązany z „siedmioma czasami”, a „siedem czasów” stanowi nić, która spaja obie historie, i obie historie przedstawiają poselstwo późnego deszczu.
We will continue this study in the next article.
Będziemy kontynuować to badanie w następnym artykule.
“‘To them which stumble at the word, being disobedient,’ Christ is a rock of offense. But ‘the stone which the builders disallowed, the same is made the head of the corner.’ Like the rejected stone, Christ in His earthly mission had borne neglect and abuse. He was ‘despised and rejected of men; a man of sorrows, and acquainted with grief: . . . He was despised, and we esteemed Him not.’ Isaiah 53:3. But the time was near when He would be glorified. By the resurrection from the dead He would be declared ‘the Son of God with power.’ Romans 1:4. At His second coming He would be revealed as Lord of heaven and earth. Those who were now about to crucify Him would recognize His greatness. Before the universe the rejected stone would become the head of the corner.
„Dla tych, którzy potykają się o słowo, będąc nieposłuszni,” Chrystus jest skałą zgorszenia. Lecz „kamień, który odrzucili budujący, stał się kamieniem węgielnym.” Jak ów odrzucony kamień, Chrystus podczas swojej ziemskiej misji znosił lekceważenie i zniewagi. Był „wzgardzony i odrzucony przez ludzi; mąż boleści, obeznany z cierpieniem: ... Wzgardzony był, a nie mieliśmy Go w poszanowaniu.” Izajasz 53:3. Lecz zbliżał się czas, gdy miał zostać uwielbiony. Przez zmartwychwstanie z martwych zostanie ogłoszony „Synem Bożym w mocy.” Rzymian 1:4. Przy Jego powtórnym przyjściu zostanie objawiony jako Pan nieba i ziemi. Ci, którzy właśnie zamierzali Go ukrzyżować, uznają Jego wielkość. Przed obliczem całego wszechświata odrzucony kamień stanie się kamieniem węgielnym.
“And on ‘whomsoever it shall fall, it will grind him to powder.’ The people who rejected Christ were soon to see their city and their nation destroyed. Their glory would be broken, and scattered as the dust before the wind. And what was it that destroyed the Jews? It was the rock which, had they built upon it, would have been their security. It was the goodness of God despised, the righteousness spurned, the mercy slighted. Men set themselves in opposition to God, and all that would have been their salvation was turned to their destruction. All that God ordained unto life they found to be unto death. In the Jews’ crucifixion of Christ was involved the destruction of Jerusalem. The blood shed upon Calvary was the weight that sank them to ruin for this world and for the world to come. So it will be in the great final day, when judgment shall fall upon the rejecters of God’s grace. Christ, their rock of offense, will then appear to them as an avenging mountain. The glory of His countenance, which to the righteous is life, will be to the wicked a consuming fire. Because of love rejected, grace despised, the sinner will be destroyed.
A na „kogo upadnie, zmiażdży go na proch”. Lud, który odrzucił Chrystusa, wkrótce miał zobaczyć zniszczenie swego miasta i narodu. Ich chwała miała zostać złamana i rozwiana jak proch na wietrze. A co zniszczyło Żydów? Była to skała, która, gdyby na niej budowali, byłaby ich ostoją. Była to wzgardzona dobroć Boża, odtrącona sprawiedliwość, zlekceważone miłosierdzie. Ludzie przeciwstawili się Bogu i wszystko, co miało być ich zbawieniem, obróciło się w ich zgubę. Wszystko, co Bóg przeznaczył ku życiu, stało się dla nich ku śmierci. Ukrzyżowanie Chrystusa przez Żydów pociągnęło za sobą zniszczenie Jerozolimy. Krew przelana na Kalwarii była ciężarem, który wtrącił ich w ruinę w tym i w przyszłym świecie. Tak będzie w owym wielkim dniu ostatecznym, gdy sąd spadnie na odrzucających łaskę Bożą. Chrystus, ich kamień obrazy, ukaże im się wówczas jako góra pomsty. Blask Jego oblicza, który dla sprawiedliwych jest życiem, będzie dla bezbożnych ogniem trawiącym. Z powodu odrzuconej miłości, wzgardzonej łaski, grzesznik zostanie zgładzony.
“By many illustrations and repeated warnings, Jesus showed what would be the result to the Jews of rejecting the Son of God. In these words He was addressing all in every age who refuse to receive Him as their Redeemer. Every warning is for them. The desecrated temple, the disobedient son, the false husbandmen, the contemptuous builders, have their counterpart in the experience of every sinner. Unless he repent, the doom which they foreshadowed will be his.” The Desire of Ages, 599, 600.
„Za pomocą licznych przykładów i powtarzanych ostrzeżeń Jezus ukazał, jakie będą dla Żydów skutki odrzucenia Syna Bożego. Tymi słowami zwracał się do wszystkich, we wszystkich czasach, którzy odmawiają przyjęcia Go jako swego Odkupiciela. Każde ostrzeżenie jest dla nich. Zbezczeszczona świątynia, nieposłuszny syn, fałszywi dzierżawcy, pogardliwi budowniczowie mają swój odpowiednik w doświadczeniu każdego grzesznika. Jeśli się nie upamięta, zguba, którą one zapowiadały, będzie jego udziałem.” Pragnienie wieków, 599, 600.