The Book of Daniel - Number Ninety-Four

Ramy prorocze zastosowane przez Williama Millera opierały się na strukturze dwóch mocy spustoszenia: pogańskiego i papieskiego Rzymu. Ramy prorocze stosowane przez Future for America to struktura trzech mocy spustoszenia: pogańskiego Rzymu, następnie papieskiego Rzymu, a potem odstępczego protestantyzmu. Te trzy przejawy Rzymu to owe trzy moce spustoszenia: smoka, bestii i fałszywego proroka. Ową strukturę w dużej mierze rozpoznano dzięki oporowi wobec światła ostatnich sześciu wersetów jedenastego rozdziału Księgi Daniela, które zostało odpieczętowane w czasie końca w 1989 roku.

Pierwsze dwa przejawy Rzymu określają proroczy charakter współczesnego Rzymu, czyli trzeciego i ostatniego przejawu Rzymu. Współczesny Rzym określa strukturę ostatecznej potrójnej prześladowczej władzy czasów ostatecznych. Blisko spokrewnione, lecz wyraźnie odmienne są trzy przejawy Babilonu. Pierwszym była Babel Nimroda. Drugim był Babilon Nabuchodonozora i Belszazara. Razem te dwa prorocze świadectwa określają prorocze cechy współczesnego Babilonu. Chociaż na pewnym poziomie współczesny Rzym i współczesny Babilon są tym samym bytem, trzy przejawy Babilonu wskazują na ostateczny upadek Babilonu oraz pychę człowieka grzechu.

Upadek Babilonu jest rozległym i szczegółowym tematem w proroctwach biblijnych, podobnie jak arogancja papieża rzymskiego. W siedemnastym rozdziale Apokalipsy jeden z aniołów, którzy wylewają siedem ostatnich plag, przychodzi, aby wyraźnie wskazać sąd nad Babilonem, co jest innym wyrazem jego upadku.

Zadaniem anioła jest ukazanie Janowi sądu nad kobietą, która ma na czole wypisane "MYSTERY BABYLON".

Geopolityczny aparat, który papieżstwo wykorzystuje w dniach ostatecznych do prześladowania tych, których uważa za heretyków, jest przedstawiony jako "szkarłatna bestia, pełna bluźnierczych imion, mająca siedem głów i dziesięć rogów". Fakt, że ona jedzie na bestii, pokazuje, że sprawuje nad nią kontrolę, tak jak jeździec nad koniem.

„Szkarłatna bestia o siedmiu głowach i dziesięciu rogach” to współczesny Rzym i reprezentuje strukturę geopolityczną, której niewiasta używa, gdy prześladuje wiernych Bogu w czasach ostatecznych. Niewiasta jest współczesnym Babilonem, wielkim miastem, które uprawia nierząd i panuje nad królami ziemi. Dwa pierwsze przejawy Babilonu, przedstawione przez Babel w jedenastym rozdziale Księgi Rodzaju oraz przez Babilon w czwartym i piątym rozdziale Księgi Daniela, opisują pychę i upadek współczesnego Babilonu w czasach ostatecznych. Niewiasta, która jest sądzona w siedemnastym rozdziale Księgi Objawienia, to współczesny Babilon, a bestia, nad którą panuje, to współczesny Rzym. Uprawiała nierząd z królami i razem są jednym ciałem.

Chociaż stanowią jedno, pewne prorocze elementy współczesnego Rzymu i współczesnego Babilonu są w Słowie Bożym wyodrębnione. Historia współczesnego Babilonu, poświadczona przez dwóch świadków: Babel i Babilon, opowiada o jego arogancji i jego ostatecznym upadku. W ostatnich sześciu wersetach jedenastego rozdziału Księgi Daniela król północy symbolizuje papiestwo. Papież rzymski jest ziemskim przedstawicielem Szatana.

Szatan pragnął być Bogiem, a jego zamiarem było przejęcie Bożych tronów: politycznego i religijnego.

Szatan pragnął wywyższyć swój tron (który jest symbolem królewskiego panowania) ponad gwiazdy Boże. Gwiazdy Boże to aniołowie i reprezentują mechanizm Bożego rządu. Szatan pragnął "także" zasiąść "na górze zgromadzenia, na krańcach północy". Zgromadzenie to Kościół i znajduje się w Jerozolimie, która leży na krańcach północy. Zasiąść na tronie na "krańcach północy" znaczy być królem północy. Chrystus jest prawdziwym Królem Północy, który jest także Królem nad rządem Bożym. Szatan pragnął "być jak Najwyższy".

Ziemskim przedstawicielem Szatana jest biskup Rzymu (papież). W ostatnich sześciu wersetach jedenastego rozdziału Księgi Daniela przedstawiono ostateczny wzlot i upadek papieża rzymskiego, a papież jest tam ukazany jako król północy. Jest głową Kościoła katolickiego, a słowo "katolicki" oznacza powszechny. Aby Szatan mógł podrobić dwa trony Chrystusa (polityczny i religijny), stworzył Kościół katolicki, aby mieć ogólnoświatowy system religijny, gdy rozpocznie swoje podszywanie się pod Chrystusa w ostatnich dniach.

Szatan zbudował ogólnoświatowy system religijny, a także ogólnoświatową strukturę polityczną, w celu sfałszowania dwóch tronów władzy, na których zasiada prawdziwy Król Północy. W siedemnastym rozdziale Objawienia mowa jest o dziesięciu królach, z którymi nierządnica cudzołoży i nad którymi panuje w dniach ostatecznych; symbolizują oni bestię o siedmiu głowach i dziesięciu rogach, nad którą panuje kobieta mająca na czole napis BABILON. W rozdziale siedemnastym ci dziesięciu królowie "znienawidzą nierządnicę, uczynią ją spustoszoną i nagą, zjedzą jej ciało i spalą ją w ogniu". W ten sposób ukazany jest jej sąd. Trzy przejawy Babilonu wskazują na ostateczny upadek Babilonu. Trzy przejawy Rzymu wskazują na strukturę polityczną, nad którą ona panuje.

Poselstwa trzech aniołów z czternastego rozdziału Księgi Objawienia mówią o ostatecznym upadku współczesnego Babilonu, podobnie jak rozdział jedenasty Księgi Daniela, wersety 44–45. Do jego ostatecznego upadku nawiązuje rozdział siedemnasty Objawienia, lecz jeszcze bardziej szczegółowo opisuje go rozdział osiemnasty. Opis ostatecznego upadku współczesnego Babilonu w rozdziale jedenastym Daniela, wraz z obrazem trzech aniołów z rozdziału czternastego oraz opisem tego upadku w rozdziałach siedemnastym i osiemnastym, należy zestawić ze sobą, werset po wersecie. W rozdziale jedenastym Daniela ostateczny upadek współczesnego Babilonu zostaje przedstawiony jako następujący wtedy, gdy nikt mu nie pomoże.

W następnym wersecie Michał powstaje, a czas łaski dla ludzkości się kończy. Werset rozpoczyna się słowami: "A w owym czasie". Gdy upada współczesny Babilon, kończy się czas łaski, a Babilon umiera samotnie. Trzeci anioł wskazuje na zamknięcie czasu łaski, ponieważ stwierdza, że świat został podzielony na dwie klasy ludzi: tych, którzy mają znamię bestii, oraz tych, którzy mają pieczęć Boga. W tym czasie gniew Boży zostaje wylany na współczesny Babilon oraz na tych, którzy przyjęli znamię władzy Babilonu.

W osiemnastym rozdziale Apokalipsy sąd nad wielką nierządnicą przedstawiony jest jako sąd stopniowy, który rozpoczyna się wraz z rychło nadchodzącym prawem niedzielnym, gdy drugi głos wzywa inne Boże owce do wyjścia z Babilonu. W wersecie dwudziestym pierwszym zaznaczone jest zamknięcie czasu łaski, co wyodrębnia okres od rychło nadchodzącego prawa niedzielnego w Stanach Zjednoczonych aż do chwili, gdy Michał powstanie, jako czas, w którym dokonuje się sąd nad współczesnym Babilonem, w okresie wielkich prześladowań.

Zrzucenie kamienia, umilknięcie muzyków i robotników, zgaśnięcie świecy oraz umilknięcie głosów panny młodej i pana młodego to wszystko wyrażenia zaczerpnięte ze Starego Testamentu, które oznaczają zakończenie okresu próby.

Gdy jedenasty rozdział Księgi Daniela zostaje proroczo nałożony na trzynasty i czternasty rozdział Apokalipsy, a następnie te dwa fragmenty zostają nałożone na rozdziały siedemnasty i osiemnasty Apokalipsy, odnajdujemy trzy linie proroctwa, które, obok innych prawd, przedstawiają ostateczny upadek współczesnego Babilonu. Każda z tych trzech linii reprezentuje jedną z trzech potęg, które prowadzą świat do Armagedonu. Jedenasty rozdział Księgi Daniela identyfikuje bestię (papiestwo). Trzynasty i czternasty rozdział Apokalipsy przedstawiają tę samą historię, lecz z perspektywy fałszywego proroka (Stany Zjednoczone). Siedemnasty i osiemnasty rozdział Apokalipsy wskazują tę samą linię proroczą, lecz przedstawiona tam historia koncentruje się na smoku (Organizacja Narodów Zjednoczonych).

Każda z trzech linii zaczyna się w czasie końca, w 1798 roku. Werset czterdziesty jedenastego rozdziału Księgi Daniela zaczyna się słowami: „A w czasie końca”. „Czas końca” na początku tego wersetu to rok 1798, a gdy werset wypełnił się w 1989 roku, był to również „czas końca”, ponieważ Jezus ilustruje koniec początkiem, gdy pragnie potwierdzić ważny fakt swoim podpisem. Siostra White informuje nas, że trzynasty rozdział Księgi Objawienia również rozpoczyna się w 1798 roku.

Linia proroctwa, która w wersecie czterdziestym jedenastego rozdziału Księgi Daniela rozpoczyna się w roku 1798, trwa aż do zamknięcia czasu łaski dla ludzi, gdy Michał powstaje. Linia proroctwa, która zaczyna się w 1798 roku, "gdy papiestwo, pozbawione swej mocy, zostało zmuszone do zaprzestania prześladowań", i kończy się wylaniem gniewu Bożego na tych, którzy przyjęli "znamię" papieskiej władzy. W siedemnastym rozdziale Księgi Objawienia, gdy anioł przychodzi do Jana, aby pokazać mu sąd nad papieską nierządnicą, Jan zostaje przeniesiony na sam koniec "pustyni", która przedstawia dzieje od roku 538 do 1798. Duchowo umieszczony w 1798 roku, Jan zapisuje sąd nad współczesnym Babilonem, który rozpoczyna się wraz z drugim głosem osiemnastego rozdziału Księgi Objawienia, ogłaszającym, że papiestwo dopełniło miary swego czasu próby, a jego sąd następnie trwa aż do zamknięcia czasu łaski, gdy kamień młyński zostaje wrzucony w morze.

Linia za linią, te trzy linie wskazują na ostateczny upadek współczesnego Babilonu, który dopuścił się nierządu z królami współczesnego Rzymu. Jedenasty rozdział Księgi Daniela świadczy o papiestwie, przedstawionym jako król północy. Rozdziały 13 i 14 Księgi Objawienia świadczą o fałszywym proroku, a rozdziały 17 i 18 świadczą o roli smoka (dziesięciu królów). Ramy prorocze stosowane przez Future for America opierają się na trzech siłach, które prowadzą świat do Armagedonu.

Dwaj świadkowie Babel i Babilonu wskazują na prorocze cechy współczesnego Babilonu. Ci dwaj świadkowie mówią o pysze papieskiego przywódcy, który podaje się za chrześcijanina, zasiada w świątyni Boga i ogłasza się Bogiem. Ci dwaj świadkowie wskazują również na jego ostateczny upadek. Wywyższanie się papieża i jego ostateczny upadek, ukazane w trzech przejawach Babilonu, kształtują wizję historii proroczej.

Będziemy kontynuować nasze rozważania nad trzema przejawami Babilonu w następnym artykule.