The Eighth is of the Seven - Number Three

Pytanie, które postaramy się rozstrzygnąć w tym artykule, brzmi: w jaki sposób pierwsza wzmianka o królestwach z biblijnych proroctw w rozdziale drugim Księgi Daniela zgadza się z ostatnią wzmianką o królestwach z biblijnych proroctw w rozdziale siedemnastym Księgi Objawienia. Zamierzam postawić kilka pytań dotyczących tego, co tak naprawdę jest przedstawione w posągu Nabuchodonozora oraz stanowiska pionierów, według którego ich historia wyznaczała moment, w którym skała miała uderzyć w stopy posągu.

Siostra White wskazuje, że doszliśmy do momentu, w którym „święte dzieło Boże jest przedstawione przez stopy posągu, w których żelazo było zmieszane z błotnistą gliną”, co dalej opisuje jako „mieszanie się władzy kościelnej z władzą państwową”.

Czas, do którego doszliśmy, gdy święte dzieło Boże miesza się z praktykami kościelnymi i państwowymi, jest opisem stopniowo postępującego okresu. Ona mówi, że to mieszanie „osłabia całą moc kościołów” i „przyniesie złe skutki”, oraz że „nadejdzie czas, gdy Bóg ukarze tych, którzy unieważnili Jego prawo.”

Mieszanie się kościoła i państwa, które osłabia władzę kościołów, jest opisem kościoła w Pergamonie, gdzie połączenie rządów kościelnych i państwowych symbolizowało odstępstwo poprzedzające objawienie się człowieka grzechu. Pergamon oraz cesarz, który symbolizuje kompromis między chrześcijaństwem a bałwochwalstwem, pojawiają się w czwartym królestwie opisanym w drugim rozdziale Księgi Daniela. Ten kompromis jest przedstawiony w drugim rozdziale Księgi Daniela poprzez użycie słowa „glina”.

W miarę jak Daniel kontynuuje swoją interpretację, nie jest to już „glina”, lecz brudna, „błotnista glina”.

Czysta glina, która była gliną Garncarza, zmienia się w błotnistą glinę. Bóg jest boskim Garncarzem i jego dzieło nigdy nie jest błotniste.

W historii pogańskiego Rzymu kościół w Smyrnie był czystą gliną. W historii Pergamonu, który jest czwartym królestwem w drugim rozdziale Księgi Daniela, glina zmienia się w błotnistą glinę. To, co najpierw w tym fragmencie jest wspomniane po prostu jako „glina”, a następnie jako „glina garncarska”, w toku interpretacji zmienia się w „błotnistą glinę”. Do tej zmiany doszło w Pergamonie, aby przygotować drogę dla Tiatyry, czyli papieskiego Rzymu. Zmiana z „gliny” w „błotnistą glinę” to odstępstwo, które przygotowuje drogę dla Tiatyry, co Paweł określa jako „najpierw nastąpi odstępstwo” w Drugim Liście do Tesaloniczan.

Millerowcy nie widzieli dalej niż do czwartego królestwa, Rzymu, i oczekiwali, że kolejnym wydarzeniem proroczym będzie Powtórne Przyjście Chrystusa, gdyż kamień, który uderza w stopy posągu, symbolizuje Powtórne Przyjście. Ale czy Chrystus ustanowił królestwo w 1798 roku? 22 października 1844 roku wszedł do Najświętszego Miejsca, aby otrzymać królestwo, ale czy zostało ono wtedy ustanowione?

Odpowiedź na pierwsze z tych dwóch pytań brzmi, że Chrystus nie ustanowił swojego wiecznego królestwa w 1798 roku. Drugie pytanie, czy Chrystus ustanowił swoje wieczne królestwo 22 października 1844 roku, również brzmi: nie.

Czy w czasach pogańskiego Rzymu zostało ustanowione królestwo? Pytam o to, ponieważ pionierzy rozumieli, że czwarte królestwo to zarówno pogański, jak i papieski Rzym, co wskazuje rok 1798 jako zakończenie czwartego królestwa, kiedy Chrystus miał ustanowić wieczne królestwo. Jednak Księga Objawienia wskazuje na cztery królestwa następujące po pogańskim Rzymie.

Jeśli czwarte królestwo z żelaza w drugim rozdziale Księgi Daniela po prostu reprezentuje pogański Rzym, gdzie kompromis Konstantyna jest przedstawiony przez przemianę gliny w błotnistą glinę, to czy Chrystus ustanowił w tamtym okresie jakieś królestwo? Odpowiedź brzmi: tak. Na krzyżu, co odpowiada historii Pergamonu, a nie Tiatyry, Chrystus ustanowił swoje królestwo „łaski”. Na krzyżu zostało ustanowione wieczne królestwo, a tron tego królestwa jest typem tronu, który zostaje ustanowiony podczas późnego deszczu. Ten tron późnego deszczu reprezentuje Jego królestwo „chwały”.

Chrystus ustanowił wieczne królestwo w proroczej historii pogańskiego Rzymu, a nie u kresu Rzymu papieskiego. Ustanowi także swoje królestwo chwały podczas swego Drugiego Przyjścia, które obejmuje historię późnego deszczu, gdy zostaną uwolnione cztery wiatry islamu.

Kiedy cztery wiatry zostają uwolnione, Chrystus ustanawia swoje Królestwo. Zarówno późny deszcz, jak i uwolnienie czterech wiatrów reprezentują postępujące wydarzenia i żadne z nich nie oznacza punktu w czasie. Cztery wiatry symbolizują islam.

Aniołowie powstrzymują rozgniewanego konia islamu, który usiłuje się wyrwać, niosąc na swojej drodze śmierć i zniszczenie, w czasie, gdy Duch Boży tchnie na lud Boży. Wtedy stają na nogi i żyją. Zanim Duch zostanie na nich tchniony, lud Boży jest martwy, bo tchnienie Ducha sprawia, że powstają i żyją. Gdy siostra White mówi, że doszliśmy do czasu, gdy stopy posągu, które są zmieszane z żelazem i błotnistą gliną, reprezentują połączenie kościoła i państwa, wylanie późnego deszczu było jeszcze w przyszłości.

W osiemnastym rozdziale Objawienia są dwa głosy.

Pierwszy głos jest wezwaniem do przebudzenia dla ludu Bożego, drugi głos jest wezwaniem do przebudzenia dla innych Bożych dzieci, które wciąż są w Babilonie.

W tym fragmencie zadano dwa pytania. Kto odczuwa udrękę duszy, by ich przebudzić? Jaki głos może do nich dotrzeć?

„Głos”, który budzi świat, to drugi głos z osiemnastego rozdziału Księgi Objawienia, który wzywa inne owce Boga do wyjścia z Babilonu. Zarówno lud Boży, jak i świat muszą zostać przebudzeni przez Okrzyk o północy, który jest po prostu innym symbolem deszczu późnego.

Czy zwolennicy Millera mieli rację, twierdząc, że w czasach czwartego królestwa Chrystus ustanowi królestwo wieczne? Tak.

On ustanowił Swoje królestwo "łaski" na krzyżu, co miało miejsce w czasie dziejów czwartego królestwa proroctwa biblijnego. Tym królestwem był pogański Rzym. Czy w drugim rozdziale Księgi Daniela jest przedstawione odstępstwo, które poprzedza Kościół w Tiatyrze? Tak, ponieważ glina, która symbolizuje lud Boży, zmieniła się z gliny w błotnistą glinę. Gdzie więc w posągu jest Tiatyra? A może w ogóle nie ma jej w posągu? Jest przedstawiona w posągu, a Nabuchodonozor rzuca na to światło, gdy w czwartym rozdziale Księgi Daniela osiąga szczyt swojej pysznej arogancji.

Tuż przed tym, jak na Nabuchodonozora spadł wyrok dwóch tysięcy pięciuset dwudziestu dni życia jak zwierzę polne, okazał on pychę, pytając, czy to nie on zbudował królestwo, to jest Babilon Wielki. Nierządnica z Objawienia siedemnastego rozdziału ma na czole napis: „TAJEMNICA, BABILON WIELKI, MATKA NIERZĄDNIC I OBRZYDLIWOŚCI ZIEMI”. Kościół rzymski, który siostra White nazywa Babilonem Wielkim. Głowa ze złota w posągu przedstawia dosłowny Babilon, a także duchowy Babilon, piąte królestwo w proroctwach biblijnych, wyróżniające się tym, że jest mocą, która otrzymała śmiertelną ranę. W Izajaszu 23 władza papieska, przedstawiona jako Tyr, ma być zapomniana na siedemdziesiąt lat, jak dni jednego króla. Dosłowny Babilon, reprezentowany przez Nabuchodonozora, również otrzymał śmiertelną ranę, która została uleczona, gdy Nabuchodonozor został wypędzony ze swego królestwa na dwa tysiące pięćset dwadzieścia dni. Dosłowny Babilon Wielki był typem duchowego Babilonu Wielkiego i oba miały swoje królestwa czasowo zabrane, a następnie przywrócone. Nierządnica z Objawienia 17 nie miała w ręku srebrnego kielicha ani miedzianego czy żelaznego; miała złoty kielich.

Złoto symbolizowało dosłowny Babilon, a także symbolizuje duchowy Babilon, piąte królestwo proroctwa biblijnego, które w 1798 roku otrzymało śmiertelną ranę, gdy szóste królestwo proroctwa biblijnego objęło tron. Na obrazie dosłowny Babilon został następnie zastąpiony srebrnym królestwem, które składało się z dwóch potęg: Medów i Persów, a perski róg w ósmym rozdziale Daniela wyrósł jako ostatni i wyższy. Dariusz Med był pierwszym rogiem, a jego generał Cyrus był Persem, który ostatecznie przejął władzę po królu medyjskim Dariuszu.

Cyrus był typem Chrystusa, który miał rozpocząć proces wyzwalania ludu Bożego z niewoli. Imperium Medów i Persów reprezentuje szóste królestwo proroctwa biblijnego, którym są Stany Zjednoczone. Stany Zjednoczone mają dwa rogi reprezentujące republikanizm i protestantyzm. Dariusz reprezentuje republikański róg Stanów Zjednoczonych, a Cyrus róg protestantyzmu. Tak jak Cyrus rozpoczął proces wyzwalania ludu Bożego, aby odbudować Jerozolimę i świątynię, tak Stany Zjednoczone były krajem, który został wzbudzony, by wyzwolić jeńców duchowej niewoli Babilonu, aby wznieść świątynię duchową, której fundament położyli Milleryci. Dosłowna niewola w Babilonie, trwająca siedemdziesiąt lat, była typem niewoli w duchowym Babilonie trwającej tysiąc dwieście sześćdziesiąt lat. Stany Zjednoczone są srebrnymi ramionami w posągu Nabuchodonozora.

Trzecim miedzianym królestwem była Grecja, które reprezentuje królestwo ogólnoświatowe. Tym królestwem jest Organizacja Narodów Zjednoczonych, które w Objawieniu 17 było królestwem, które w 1798 roku jeszcze nie nadeszło. Dziesięciu królów z Objawienia 17 zgadza się oddać swoje królestwo papiestwu, ósmemu królestwu, które jest spośród siedmiu. Zawierają tę umowę, ponieważ są do tego zmuszeni przez Stany Zjednoczone, a także dlatego, że świat jest niszczony przez "cztery wiatry" islamu, które zostają uwolnione w czasie późnego deszczu, który zaczyna być w pełni wylany wraz z wprowadzeniem prawa niedzielnego w Stanach Zjednoczonych.

Gdy w Stanach Zjednoczonych zostanie wprowadzone prawo niedzielne, Bóg ustanawia swoje królestwo "chwały", wywyższając swój lud jako sztandar, aby wezwać inne Boże dzieci do wyjścia z Babilonu. Tak więc róg protestantyzmu wyrasta jako ostatni i jest wyższy niż pierwszy, w zgodzie z dwoma rogami Medo-Persji. Gdy Organizacja Narodów Zjednoczonych zgodzi się przekazać kontrolę nad światem papiestwu, cztery wiatry islamu zostają uwolnione, a światowe królestwo staje w obliczu działań wojennych, które nastąpiły po śmierci pierwszego rogu Grecji, który został złamany i dał początek czterem rogom.

Gdy posąg dochodzi do partii stóp z żelaza (sztuka rządzenia państwem) i błotnistej gliny (sztuka rządzenia Kościołem) oraz do dziesięciu palców u nóg (dziesięciu królów), kamień wyciosany z góry bez udziału rąk uderza w stopy posągu. Zwolennicy Millera trafnie rozumieli posąg z Księgi Daniela, na tyle, na ile pozwalała im ich perspektywa w historii proroczej. Lecz Alfa i Omega zawsze ilustruje koniec początkiem, a cztery królestwa z posągu Nabuchodonozora przedstawiają cztery dosłowne królestwa, które są typami swoich duchowych odpowiedników na końcu świata.

W dziejach królestw Rzym pojawia się jako ósmy i jest spośród siedmiu. W Księdze Daniela 7 Rzym pojawia się jako ósmy i jest spośród siedmiu. W Księdze Daniela 8 Rzym pojawia się jako ósmy i jest spośród siedmiu. W Księdze Objawienia 17 Rzym pojawia się jako ósmy i jest spośród siedmiu. W Księdze Daniela 2, która stanowi pierwszą wzmiankę o królestwach w proroctwach biblijnych, współczesny duchowy Rzym pojawia się jako ósmy i jest spośród siedmiu. Pierwsza (Alfa) ilustracja królestw w proroctwach biblijnych wskazuje na ostatnią (Omegę).

Alfa i Omega uczynił poprawne pionierskie zrozumienie 2. rozdziału Księgi Daniela „nowym”.