Elijah - numer trzy

I stało się o czasie składania ofiary wieczornej, że prorok Eliasz przystąpił i rzekł: Panie, Boże Abrahama, Izaaka i Izraela, niech dziś będzie wiadomo, że Ty jesteś Bogiem w Izraelu, że ja jestem Twoim sługą i że na Twoje słowo uczyniłem to wszystko. 1 Księga Królewska 18:36.

Gdybym nie przyszedł i nie przemówił do nich, nie mieliby grzechu; lecz teraz nie mają usprawiedliwienia dla swego grzechu. Jan 15:22.

Bo są to dzieci zuchwałe i o zatwardziałym sercu. Posyłam cię do nich; a ty powiesz im: Tak mówi Pan Bóg. A oni, czy będą słuchać, czy też odmówią słuchania (bo są domem buntowniczym), jednak poznają, że prorok był pośród nich. Ezechiel 2:4–5.

Ci, którzy są zaangażowani w głoszenie poselstwa trzeciego anioła, badają Pismo Święte według tej samej metody, którą zastosował Ojciec Miller. W małej książeczce zatytułowanej „Poglądy na proroctwa i chronologię proroczą” Ojciec Miller podaje następujące proste, a zarazem rozumne i ważne zasady badania i interpretacji Biblii:

'1. Każde słowo musi mieć właściwy związek z tematem przedstawionym w Biblii; 2. Całe Pismo jest niezbędne i może być zrozumiane dzięki pilnemu przykładaniu się i studiowaniu; 3. Nic, co zostało objawione w Piśmie, nie może ani nie będzie ukryte przed tymi, którzy proszą w wierze, nie powątpiewając; 4. Aby zrozumieć doktrynę, zbierz razem wszystkie fragmenty Pisma na temat, który chcesz poznać, potem pozwól, by każde słowo miało właściwy wpływ; a jeśli potrafisz sformułować swoją teorię bez sprzeczności, nie możesz się mylić; 5. Pismo musi być własnym wykładnikiem, ponieważ jest regułą samo w sobie. Jeśli polegam na nauczycielu, by mi je objaśnił, a on będzie zgadywał jego znaczenie albo będzie chciał, by było tak ze względu na swoje sekciarskie credo, albo żeby uchodzić za mądrego, wtedy jego zgadywanie, pragnienie, credo czy mądrość stają się moją regułą, a nie Biblia.'

Powyższe stanowi część tych reguł; a w naszym studiowaniu Biblii wszyscy dobrze zrobimy, jeśli będziemy zważać na przedstawione zasady.

Prawdziwa wiara opiera się na Piśmie Świętym; lecz szatan używa tylu podstępów, by przeinaczać Pismo i wprowadzać błąd, że potrzeba wielkiej ostrożności, jeśli ktoś chce poznać, czego ono naprawdę uczy. Jednym z wielkich złudzeń naszych czasów jest nadmierne skupianie się na uczuciach i powoływanie się na szczerość, przy jednoczesnym ignorowaniu jasnych wypowiedzi Słowa Bożego, ponieważ to Słowo nie zgadza się z uczuciami. Wielu nie ma żadnej podstawy swej wiary poza emocjami. Ich religia polega na uniesieniu; gdy ono ustaje, ich wiara znika. Uczucia mogą być plewami, ale Słowo Boże jest pszenicą. A cóż, mówi prorok, mają plewy do pszenicy?

Nikt nie będzie potępiony za to, że nie zważał na światło i poznanie, których nigdy nie miał i których nie mógł uzyskać. Ale wielu odmawia posłuszeństwa prawdzie, którą przedstawiają im posłowie Chrystusa, ponieważ pragną dostosować się do norm świata; a prawda, która dotarła do ich rozumu, światło, które zabłysło w duszy, potępi ich na Sądzie. W tych ostatnich dniach mamy nagromadzone światło, które świeciło przez wszystkie wieki, i będziemy pociągnięci do odpowiedzialności stosownie do tego. Ścieżka świętości nie stoi na równi ze światem; jest to droga wywyższona. Jeśli będziemy chodzić tą drogą, jeśli będziemy biec drogą przykazań Pana, przekonamy się, że 'ścieżka sprawiedliwych jest jak światłość, która świeci coraz jaśniej aż do dnia doskonałego.' Review and Herald, 25 listopada 1884 r.

„Mój brat powiedział kiedyś, że nie będzie słuchał niczego dotyczącego nauki, którą wyznajemy, z obawy, że mógłby zostać przekonany. Nie chciał przychodzić na zebrania ani słuchać wykładów; ale później oświadczył, że zrozumiał, iż jest tak samo winny, jak gdyby ich wysłuchał. Bóg dał mu sposobność poznania prawdy i pociągnie go do odpowiedzialności za tę sposobność. Wielu jest wśród nas uprzedzonych wobec nauk, które są teraz omawiane. Nie przychodzą, by słuchać, nie badają tego spokojnie, lecz wysuwają swoje zastrzeżenia w ciemno. Są całkowicie zadowoleni ze swojego stanowiska. ‘Ty mówisz: Jestem bogaty i wzbogaciłem się, i niczego nie potrzebuję; a nie wiesz, że jesteś nędzny i godny litości, biedny, ślepy i nagi. Radzę ci, abyś kupił u mnie złota wypróbowanego w ogniu, abyś się wzbogacił, i białe szaty, abyś się przyodział, i aby nie ujawnił się wstyd twojej nagości; oraz namaść swoje oczy maścią, abyś widział. Tych, których miłuję, upominam i karzę; bądź więc gorliwy i upamiętaj się’ (Objawienie 3:17-19).”

"Ten fragment Pisma dotyczy tych, którzy żyją w zasięgu głosu poselstwa, lecz nie chcą przyjść, by je usłyszeć. Skąd wiecie, czy Pan nie daje świeżych dowodów swej prawdy, ukazując ją w nowym świetle, aby przygotować drogę Panu? Jakie plany układacie, aby nowe światło przeniknęło szeregi ludu Bożego? Jaki macie dowód na to, że Bóg nie posłał światła swoim dzieciom? Wszelka samowystarczalność, egotyzm i pycha poglądów muszą być odrzucone. Musimy przyjść do stóp Jezusa i uczyć się od Tego, który jest cichy i pokornego serca. Jezus nie nauczał swoich uczniów tak, jak rabini nauczali swoich. Wielu Żydów przychodziło i słuchało, gdy Chrystus objawiał tajemnice zbawienia, lecz nie przychodzili, aby się uczyć; przychodzili, by krytykować, by przyłapać Go na jakiejś sprzeczności, aby mieć coś, czym mogliby nastawić lud przeciw Niemu. Zadowalali się swoją wiedzą, lecz dzieci Boże muszą znać głos Prawdziwego Pasterza. Czyż nie jest to czas, w którym byłoby jak najbardziej właściwe pościć i modlić się przed Bogiem? Grozi nam niezgoda, grozi nam opowiedzenie się po stronach w spornej kwestii; i czy nie powinniśmy szukać Boga z całą gorliwością, w uniżeniu duszy, abyśmy poznali, co jest prawdą?" Wybrane poselstwa, księga 1, 413.

"Zwrócono moją uwagę na głoszenie pierwszego przyjścia Chrystusa. Jan został posłany w duchu i mocy Eliasza, aby przygotować drogę Jezusowi. Ci, którzy odrzucili świadectwo Jana, nie odnieśli pożytku z nauczania Jezusa." Wczesne pisma, 258.

Ale ty, Danielu, zamknij te słowa i zapieczętuj księgę aż do czasu końca: wielu będzie biegać tu i tam, a poznanie wzrośnie... I rzekł: Idź swoją drogą, Danielu, bo słowa te są zamknięte i zapieczętowane aż do czasu końca. Wielu będzie oczyszczonych, wybielonych i wypróbowanych, lecz niegodziwi będą postępować niegodziwie; i żaden z niegodziwych nie zrozumie, lecz mądrzy zrozumieją. Daniela 12:4, 9, 10.

A gdy odchodzili, Jezus zaczął mówić tłumom o Janie: Co wyszliście zobaczyć na pustyni? Trzcinę kołysaną przez wiatr? Lecz co wyszliście zobaczyć? Człowieka odzianego w miękkie szaty? Oto ci, którzy noszą miękkie szaty, są w pałacach królewskich. Lecz co wyszliście zobaczyć? Proroka? Tak, powiadam wam, nawet więcej niż proroka. Bo to jest ten, o którym jest napisane: Oto posyłam mojego posłańca przed twoim obliczem, który przygotuje twoją drogę przed tobą. Mateusza 11:7-10.

W roku 1840 kolejne niezwykłe wypełnienie proroctwa wzbudziło powszechne zainteresowanie. dwa lata wcześniej Josiah Litch, jeden z czołowych kaznodziejów głoszących drugie przyjście, opublikował wykładnię rozdziału 9 Apokalipsy, przewidującą upadek Imperium Osmańskiego. Według jego obliczeń to mocarstwo miało zostać obalone . . . 11 sierpnia 1840 roku, kiedy można się spodziewać, że władza osmańska w Konstantynopolu zostanie złamana. I, jak wierzę, okaże się, że tak właśnie będzie.'

Dokładnie w określonym czasie Turcja, za pośrednictwem swoich ambasadorów, przyjęła protekcję sprzymierzonych mocarstw Europy i tym samym poddała się kontroli narodów chrześcijańskich. Wydarzenie to dokładnie wypełniło przepowiednię. Gdy to stało się wiadome, rzesze przekonały się o słuszności zasad wykładni proroctw przyjętych przez Millera i jego współpracowników, a ruch adwentowy otrzymał potężny impuls. Ludzie wykształceni i o wysokiej pozycji przyłączyli się do Millera, zarówno w głoszeniu, jak i w publikowaniu jego poglądów, a w latach 1840–1844 działalność szybko się rozszerzała. Wielki bój, 334, 335.

Ja was chrzczę wodą ku nawróceniu; lecz Ten, który idzie za mną, mocniejszy jest ode mnie, któremu nie jestem godzien nosić sandałów; On was będzie chrzcił Duchem Świętym i ogniem. Wiejadło ma w ręku i dokładnie oczyści swoje klepisko, pszenicę zgromadzi do spichlerza, a plewy spali ogniem nieugaszonym. Mateusza 3:11, 12.

Tak też jest napisane: Pierwszy człowiek, Adam, stał się duszą żyjącą; ostatni Adam — duchem ożywiającym. Jednak pierwsze nie było to, co duchowe, lecz to, co naturalne; a potem dopiero to, co duchowe. 1 List do Koryntian 15:45–46.

Na skutek publicznej nagany za ich niewiarę ci uczniowie jeszcze bardziej odsunęli się od Jezusa. Byli bardzo niezadowoleni i, pragnąc zranić Zbawiciela oraz zaspokoić złośliwość faryzeuszy, odwrócili się do Niego plecami i z pogardą Go opuścili. Dokonali swojego wyboru, przyjęli formę bez ducha, plewy bez ziarna. Swojej decyzji już nigdy potem nie odwołali; gdyż więcej nie chodzili z Jezusem.

'Którego wiejadło jest w Jego ręku, i On dokładnie oczyści swoje klepisko, i zbierze swoją pszenicę do spichlerza.' Mateusza 3:12. To był jeden z okresów oczyszczania. Słowami prawdy plewy były oddzielane od pszenicy. Ponieważ byli zbyt pyszni i sprawiedliwi we własnych oczach, by przyjąć upomnienie, zbyt przywiązani do świata, by przyjąć życie w pokorze, wielu odwróciło się od Jezusa. Wielu nadal postępuje tak samo. Dziś dusze są doświadczane tak, jak doświadczani byli tamci uczniowie w synagodze w Kafarnaum. Gdy prawda trafia do serca, widzą, że ich życie nie jest zgodne z wolą Bożą. Dostrzegają potrzebę całkowitej zmiany w sobie; lecz nie są skłonni podjąć dzieła samozaparcia. Dlatego gniewają się, gdy ich grzechy zostają ujawnione. Odchodzą urażeni, tak jak uczniowie opuścili Jezusa, szemrząc: 'Twarda to mowa; któż jej może słuchać?' Pragnienie wieków, 392.

Oto ja posyłam mojego posłańca, a on przygotuje drogę przede mną; a Pan, którego szukacie, nagle przyjdzie do swojej świątyni, nawet posłaniec przymierza, w którym macie upodobanie. Oto przyjdzie, mówi Pan Zastępów. Lecz kto zdoła znieść dzień jego przyjścia? I kto się ostoi, gdy się ukaże? Bo on jest jak ogień wytapiacza i jak ług folusznika. I zasiądzie jak ten, co wytapia i oczyszcza srebro; i oczyści synów Lewiego, i przeczyści ich jak złoto i srebro, aby składali Panu ofiarę w sprawiedliwości. Wtedy ofiara Judy i Jerozolimy będzie miła Panu, jak za dawnych dni i jak w latach minionych. Malachiasza 3:1-4.

I rzekniesz do faraona: Tak mówi Pan: Izrael jest moim synem, moim pierworodnym. A ja mówię do ciebie: Wypuść mojego syna, aby mi służył; a jeśli wzbraniać się będziesz, aby go wypuścić, oto zabiję twego syna, twego pierworodnego. Księga Wyjścia 4:22, 23.

Zarówno proroctwo z Daniela 8,14: „Aż do dwóch tysięcy trzystu dni; wtedy sanktuarium zostanie oczyszczone”, jak i poselstwo pierwszego anioła: „Bójcie się Boga i oddajcie Mu chwałę; gdyż nadeszła godzina Jego sądu”, wskazywały na służbę Chrystusa w miejscu najświętszym, na sąd śledczy, a nie na przyjście Chrystusa dla odkupienia Jego ludu i zniszczenia bezbożnych. Błąd nie polegał na obliczeniu okresów proroczych, lecz na określeniu wydarzenia, które miało nastąpić na końcu 2300 dni. Z powodu tego błędu wierzący doznali rozczarowania, jednak wszystko, co zostało przepowiedziane przez proroctwo i czego mieli biblijną podstawę oczekiwać, wypełniło się. Właśnie w czasie, gdy opłakiwali zawód swoich nadziei, zaszło wydarzenie zapowiedziane w poselstwie, które musi się spełnić, zanim Pan będzie mógł się ukazać, aby oddać zapłatę swoim sługom.

Chrystus przyszedł nie na ziemię, jak się spodziewali, lecz, jak to było zapowiedziane w typie, do Miejsca Najświętszego świątyni Boga w niebie. Prorok Daniel przedstawia Go jako przychodzącego w tym czasie do Przedwiecznego: 'W nocnych widzeniach ujrzałem, i oto ktoś podobny do Syna Człowieczego przybył z obłokami nieba i przyszedł' - nie na ziemię, lecz - 'do Przedwiecznego, i przyprowadzono Go przed Niego.' Daniel 7:13.

To przyjście zapowiedział także prorok Malachiasz: 'Pan, którego szukacie, nagle przyjdzie do swej świątyni; i Posłaniec przymierza, w którym macie upodobanie: oto On przyjdzie, mówi Pan Zastępów.' Malachiasza 3:1. Przyjście Pana do Jego świątyni było dla Jego ludu nagłe i niespodziewane. Nie oczekiwali Go tam. Oczekiwali, że przyjdzie na ziemię, 'w płomienistym ogniu oddając pomstę tym, którzy nie znają Boga i nie są posłuszni ewangelii.' 2 Tesaloniczan 1:8.

Lecz lud nie był jeszcze gotów, aby spotkać się ze swoim Panem. Wciąż pozostawało do wykonania dla nich dzieło przygotowania. Miało im być dane światło, kierujące ich myśli ku świątyni Boga w niebie; a gdy w wierze będą podążać za swoim Najwyższym Kapłanem w Jego służbie tam, zostaną im objawione nowe obowiązki. Kościołowi miało być przekazane kolejne poselstwo ostrzeżenia i pouczenia.

Mówi prorok: „Któż zniesie dzień Jego przyjścia? i kto się ostoi, gdy się ukaże? Albowiem On jest jak ogień odlewcy i jak mydło foluszników; i zasiądzie jak ten, co przetapia i oczyszcza srebro; i oczyści synów Lewiego, i przetopi ich jak złoto i srebro, aby mogli składać Panu ofiarę w sprawiedliwości.” Malachiasza 3:2, 3. Ci, którzy będą żyli na ziemi, gdy wstawiennictwo Chrystusa ustanie w niebiańskiej świątyni, mają stanąć przed obliczem świętego Boga bez pośrednika. Ich szaty muszą być nieskalane, ich charaktery muszą być oczyszczone z grzechu przez krew pokropienia. Dzięki łasce Bożej i własnym wytrwałym wysiłkom muszą odnieść zwycięstwo w walce ze złem. Podczas gdy w niebie trwa sąd dochodzeniowy, gdy grzechy skruszonych wierzących są usuwane ze świątyni, wśród ludu Bożego na ziemi ma się dokonać szczególne dzieło oczyszczenia, porzucenia grzechu. To dzieło jest wyraźniej przedstawione w poselstwach z Objawienia 14.

Gdy to dzieło zostanie dokonane, naśladowcy Chrystusa będą gotowi na Jego przyjście. "Wtedy ofiara Judy i Jerozolimy będzie miła Panu, jak za dawnych dni i jak w latach minionych." Malachiasza 3:4. Wtedy Kościół, który nasz Pan przy swoim przyjściu przyjmie do siebie, będzie "chwalebnym Kościołem, niemającym skazy ani zmarszczki ani niczego takiego." Efezjan 5:27. Wtedy będzie wyglądać "jak poranek, piękna jak księżyc, jasna jak słońce i groźna jak wojsko z chorągwiami." Pieśń nad Pieśniami 6:10.

Oprócz przyjścia Pana do Jego świątyni, Malachiasz zapowiada również Jego powtórne przyjście, Jego przyjście na wykonanie sądu, w tych słowach: "I zbliżę się do was, aby sądzić; i będę rychłym świadkiem przeciw czarownikom, przeciw cudzołożnikom, przeciw krzywoprzysięzcom i przeciw tym, którzy uciskają najemnika w jego zapłacie, wdowę i sierotę, i pozbawiają przybysza jego prawa, a Mnie się nie boją, mówi Pan Zastępów." Malachiasz 3:5. Juda nawiązuje do tej samej sceny, mówiąc: "Oto Pan przychodzi z dziesiątkami tysięcy swoich świętych, aby wykonać sąd nad wszystkimi i przekonać wszystkich bezbożnych spośród nich o wszystkich ich bezbożnych uczynkach." Judy 14, 15. To przyjście oraz przyjście Pana do Jego świątyni są odrębnymi i oddzielnymi wydarzeniami.

"Przyjście Chrystusa jako naszego arcykapłana do Miejsca Najświętszego, w celu oczyszczenia świątyni, ukazane w Księdze Daniela 8:14; przyjście Syna Człowieczego do Sędziwego, przedstawione w Księdze Daniela 7:13; oraz przyjście Pana do Jego świątyni, zapowiedziane przez Malachiasza, są opisami tego samego wydarzenia; i jest to także przedstawione przez przyjście oblubieńca na wesele, opisane przez Chrystusa w przypowieści o dziesięciu pannach w Ewangelii Mateusza 25." Wielki bój, 424-426.

"Często zwraca się moją uwagę na przypowieść o dziesięciu pannach, z których pięć było mądrych, a pięć głupich. Ta przypowieść wypełniła się i wypełni co do joty, gdyż ma szczególne zastosowanie na ten czas i, podobnie jak poselstwo trzeciego anioła, została wypełniona i pozostanie prawdą obecną aż do końca czasu." Review and Herald, 19 sierpnia 1890.