The Hidden History of Verse Forty - Number Thirteen

Jako główny symbol stu czterdziestu czterech tysięcy, Piotr stoi w Panium w roku 2026, działając na rzecz skorygowania fałszywej przepowiedni z 18 lipca 2020 roku. Jego dzieło pod tym względem odpowiada dziełu korekty dokonanej przez Josiaha Litcha w odniesieniu do 11 sierpnia 1840 roku oraz dziełu Samuela Snowa polegającemu na wskazaniu 22 października 1844 roku. Korekta Litcha nadała moc poselstwu pierwszego anioła, a dzieło Snowa nadało moc poselstwu drugiego anioła. Nadanie mocy poselstwom pierwszego i drugiego anioła stanowi typ nadania mocy poselstwu trzeciego anioła. Cechy pierwszego i drugiego są przedstawione w trzecim jako połączenie zewnętrznego poselstwa biada oraz wewnętrznego poselstwa okrzyku o północy z przypowieści o dziesięciu pannach.

W potrójnym zastosowaniu proroctwa pierwsze i trzecie, które są zarazem początkiem i końcem, będą posiadały cechy równoległe. Niedawno pewien brat odkrył kilka prawd związanych z pierwszym „biada” z dziewiątego rozdziału Objawienia, które, zastosowane zgodnie z zasadą Alfa i Omega, wskazują na kolejne głębokie potwierdzenie „trzęsienia ziemi” z jedenastego rozdziału Objawienia. Ustawa niedzielna w Stanach Zjednoczonych jest „trzęsieniem ziemi”, które po raz pierwszy wypełniło się podczas Rewolucji Francuskiej, gdy Francja, będąca jedną z dziesięciu narodów tworzących proroczą strukturę pogańskiego Rzymu w księdze Daniela, została obalona. Tak więc rozdział jedenasty mówi, że upadła dziesiąta część miasta.

Natychmiast po tym wersecie nadchodzi islam trzeciego biada.

Pionierzy oczekiwali, że „trzecie biada” nastąpi bezpośrednio po drugim biada, jednak słowo przetłumaczone jako „rychło” oznacza nagle i niespodziewanie, co stanowi charakterystyczną cechę zaskakujących ataków islamu. Trzecie biada nie miało nadejść 22 października 1844 roku, jak przypuszczali pionierzy, lecz gdy nadejdzie, stanie się to „nagle i niespodziewanie”, jak miało to miejsce 11 września, wyznaczając tym samym początek pieczętowania stu czterdziestu czterech tysięcy, które kończy się krótko przed trzęsieniem ziemi związanym z ustawą niedzielną.

„Trzęsienie ziemi” związane z ustawą niedzielną jest wstrząśnięciem bestii z „ziemi”, a gdy nadszedł 11 września, Siostra White wskazała, że Pan powstał, aby „straszliwie wstrząsnąć ziemią”. Na początku pieczętowania i na jego końcu bestia z ziemi zostaje wstrząśnięta, stąd „wielkie trzęsienie ziemi”.

Pan „powstaje”, gdy następuje zmiana w Jego dyspensacyjnym dziele, jak miało to miejsce, gdy ukamienowano Szczepana, oraz 22 października 1844 roku, gdy rozpoczął się sąd nad umarłymi. Gdy 9/11 rozpoczął się sąd nad żyjącymi, Pan ponownie powstał, a następnie wstrząsnął bestią ziemi, jak uczyni to pod koniec pieczętowania stu czterdziestu czterech tysięcy, gdy zmieni swoje dyspensacyjne dzieło z Kościoła na swoją drugą trzodę, tych, którzy wciąż są w Babilonie.

To, co brat Daniel odkrył, to cechy pierwszego biada, które współbrzmią ze świadectwem „wielkiego trzęsienia ziemi” z rozdziału jedenastego, pozostając w zgodzie z historią oraz ze zrozumieniem pionierów dotyczącym historii, która wypełniła pierwsze biada.

Pionierzy trafnie odnieśli te wersety do dziejów, które wprowadziły Mahometa, który urodził się w 570 roku, zjednoczył plemiona w 606 roku, otrzymał swoje pierwsze objawienie w 610 roku, przeniósł się do Medyny w 622 roku, rozpoczął swoje działania wojenne w 624 roku i zmarł w 632 roku. „Czeluść bezdenna” w sensie proroczym przedstawia nowe przejawienie się szatana, lecz Mahomet rozpoczął w Arabii, która jest również znana jako czeluść bezdenna z powodu rozległych pustyń.

Mahomet stał się proroczym królem, czyli, jak go określano, „godnym zaufania”, w 606 roku, gdy rozstrzygnął spór pomiędzy różnymi plemionami, które stanęły wobec dylematu, komu należy pozwolić ponownie umieścić „czarny kamień”, kamień węgielny Kaaby. Kaaba jest budowlą w kształcie sześcianu (stąd nazwa „Kaaba”, która po arabsku oznacza „sześcian”), położoną w centrum Wielkiego Meczetu w Mekce w Arabii Saudyjskiej. Ma około 43 stóp wysokości, jedenaście stóp szerokości i 10 stóp długości; jest zbudowana z granitu i marmuru oraz okryta czarną tkaniną z jedwabiu i bawełny. Kaaba istniała na długo przed Mahometem i według tradycji islamskiej została pierwotnie wzniesiona przez Abrahama i jego syna Ismaela jako dom modlitwy dla jedynego Boga (Allaha). Na przestrzeni wieków została zapełniona bożkami i była używana przez plemiona arabskie jako pogańskie sanktuarium.

Kaaba jest duchowym centrum świata islamskiego — prostą, starożytną budowlą, która symbolizuje monoteizm, jedność oraz związek między wiarą Abrahamową a islamem. Muzułmanie nie uważają jej za „dom Boga” w sensie dosłownym, lecz raczej za ustanowiony przez Boga punkt odniesienia dla kultu. To właśnie działania Mahometa w okresie, gdy Kaaba została zburzona, a następnie odbudowana, zapoczątkowały jego przywództwo.

Gwałtowna powódź uszkodziła Kaabę i plemię Kurajszytów ją odbudowało. Gdy nadszedł czas, by umieścić Czarny Kamień (Hadżar al-Aswad) z powrotem w jego narożniku, poszczególne klany spierały się o to, komu przypadnie ten zaszczyt. Uzgodniono, że zadecyduje o tym następna osoba, która wejdzie na ten obszar. Wszedł Mahomet i mądrze rozstrzygnął spór: położył Czarny Kamień na płótnie, polecił, aby przedstawiciel każdego klanu podniósł je wspólnie i zaniósł razem, a następnie osobiście umieścił go na miejscu. Wydarzenie to przyniosło mu wielki szacunek oraz tytuł Al-Amin („Godny Zaufania”) wśród mieszkańców Mekki. Jest to jedno z kluczowych wydarzeń przedprorockich uwypuklanych w wielu chronologiach. „Czarny Kamień” był kamieniem węgielnym umieszczonym przez Mahometa, który jest proroczym królem islamu. Czarny kamień węgielny jest oczywistą podróbką Chrystusa (prawdziwego kamienia węgielnego), a zepsucie domu Kaaby po latach wprowadzania bożków również zostało naprawione przez Mahometa.

Po tym, jak Kurajszyci złamali traktat z Hudajbijji, Mahomet wyruszył na Mekkę z armią liczącą około 10 000 muzułmanów. Miasto poddało się przy bardzo niewielkich walkach. Następnie Mahomet wszedł do Kaaby, zniszczył znajdujące się w niej 360 bożków i ponownie poświęcił świątynię kultowi jedynego Boga (Allaha). W ten sposób Mahomet, król islamu, położył kamień węgielny i oczyścił świątynię z bałwochwalstwa.

W księdze Objawienia występują trzy moce wychodzące z otchłani, a każda z tych trzech przedstawia fałszywego Chrystusa. Szatan, smok, usiłuje być jak Najwyższy, zasiadający na Jego tronie i w Jego Kościele.

Smok ateizmu wyszedł z otchłani w jedenastym rozdziale Apokalipsy, a bestia katolicyzmu wstępuje z otchłani, gdy jej śmiertelna rana zostaje uleczona.

Bestia katolicyzmu wstępuje na tron ziemi przy ustanowieniu prawa niedzielnego, gdy zostaje urzeczywistniona potrójna unia. Na podobieństwo smoka katolicyzm rości sobie pretensje do bycia Bogiem, jak to tak trafnie wskazał Paweł.

Podobnie jak smok, bestia katolicyzmu jest antychrystem; obaj roszczą sobie prawo do bycia Bogiem, a z ich biblijnym świadectwem związana jest ich ostateczna zagłada, gdyż smok zostaje strącony do piekła, a bestia jest synem zatracenia. Zatracenie oznacza ostateczne zniszczenie.

Islam, reprezentowany przez Mahometa w historii siódmego wieku, również wyszedł z otchłani, gdy został obrócony klucz dany Mahometowi. Kiedy otchłań została otwarta, wyszedł z niej „dym”, który zaćmił słońce i powietrze. Pionierzy słusznie rozpoznali, że „kluczem”, który otworzył otchłań, była bitwa pod Niniwą.

Gdy podchodzimy do pierwszych trzech wersetów dziewiątego rozdziału Apokalipsy z perspektywy pionierskiego zrozumienia, w kontekście potrójnego zastosowania proroctwa, dostrzegamy, że prorocze cechy tych wersetów, które przedstawiają pierwsze „biada”, stanowią typ proroczych cech trzeciego „biada”, które przychodzi „rychło” przy wielkim trzęsieniu ziemi. Ustawa niedzielna jest przedstawiona przez bitwę pod Niniwą.

Piotr jest odpowiedzialny za skorygowanie fałszywej przepowiedni o kulach ognia nad Nashville i uznaje, że właściwe zastosowanie ostrzeżenia Ellen White o kulach ognia spadających na Nashville wyznacza początek „zniszczenia tysięcy miast niemal całkowicie oddanych bałwochwalstwu”.

Ogniste kule nad Nashville wyznaczają początek okresu zniszczenia spadającego na miasta, a zarazem początek głoszenia przesłania krótkiego okrzyku o północy. To przesłanie rozpoczyna się niespodziewanym atakiem ze strony islamu, a okres ten kończy się niespodziewanym atakiem ze strony islamu podczas wielkiego trzęsienia ziemi. Okres głoszenia okrzyku o północy wyznacza koniec czasu pieczętowania stu czterdziestu czterech tysięcy, który rozpoczął się wraz z niespodziewanym atakiem islamu 11 września.

Opieczętowywanie stu czterdziestu czterech tysięcy rozpoczęło się wówczas zgodnie z linią Balaama i oślicy, gdzie występują trzy uderzenia, kulminujące w ustawie niedzielnej, lecz gdzie drugi niespodziewany atak obejmuje 7 października 2023 roku na starożytną ziemię chwalebną, a następnie ogniste kule Nashville. Wszystkie linie są zgodne, a Piotr rozumie, że odpieczętowanie tych prawd, przedstawione jako człowiek ze szczotką do kurzu zbierający rozproszone klejnoty i wrzucający je do szkatuły, jest dziełem Lwa z pokolenia Judy.

Lew z Judy identyfikuje skorygowane poselstwo Piotra z Nashville jako mające miejsce w końcowym okresie pieczętowania stu czterdziestu czterech tysięcy, który jest przedstawiony w ukrytej historii czterdziestego wersetu jedenastego rozdziału Księgi Daniela, a ściślej — w tej części owej ukrytej historii, którą reprezentują wersety od jedenastego do piętnastego tego samego rozdziału. W tych wersetach bitwa pod Rafią i bitwa pod Panium prowadzą do niedzielnego prawa z wersetu szesnastego, które jest reprezentowane przez bitwę pod Akcjum. Gdy bitwa pod Panium łączy się z bitwą pod Akcjum w czasie niedzielnego prawa, powtarza się również bitwa o Niniwę.

„Klucz” dany Mahometowi, królowi islamu, którego imię jest nie tylko cechą islamu, lecz także miejscem zniszczenia oznaczonym przez bitwę pod Niniwą. Imię króla „po hebrajsku brzmi Abaddon”, a „po grecku ma imię Apollyon”. Greka i hebrajski podkreślają Stary i Nowy Testament oraz pouczają nas, że Abaddon oznacza „miejsce zniszczenia”, a Apollyon oznacza „niszczyciela”. W jedenastym wersecie dziewiątego rozdziału Objawienia królem nad islamem jest Mahomet, lecz jest on także „aniołem Czeluści”, którym jest szatan. Tak jak papież jest antychrystem jako prawa ręka szatana na ziemi, tak Mahomet również jest bezpośrednio kontrolowany przez szatana, anioła Czeluści.

W czasie ustawy niedzielnej potrójny związek zostaje narzucony światu, a śmiertelna rana zadana papiestwu w roku 1798, wyznaczająca tym samym koniec Ciemnych Wieków, zostaje uleczona. Gdy śmiertelna rana zostaje uleczona, nadchodzi drugi okres Ciemnych Wieków, a podczas wielkiego trzęsienia ziemi, którym jest ustawa niedzielna, islam obraca klucz i dym jak z pieca zaciemnia słońce i gwiazdy, gdy ciemność powraca. Bitwa pod Niniwą powtarza się przy ustawie niedzielnej, gdyż to ona jest kluczem, który sprowadza drugi okres ciemności. Tam narodowe odstępstwo zostaje poprzedzone narodową ruiną. Tam „czynny despotyzm” sprawuje pełną władzę, gdyż dym islamu, który zaciemnia słońce i gwiazdy podczas bitwy pod Niniwą, jest jak piec gorejący. „Piec gorejący” był elementem przymierza Boga z Abrahamem.

Dymiący piec, który przeszedł między ofiarami przymierza Abrama, wskazywał na niewolę w Egipcie, przedstawioną w słowach wersetu trzynastego.

„Piec gorejący”, taki jak piec Nebukadnezara w trzecim rozdziale Księgi Daniela, oznacza niewolę i poddaństwo, co było udziałem Szadraka, Meszaka i Abed-Nega.

Dym, który zaciemnia słońce i księżyc, gdy zostaje przekręcony klucz bitwy pod Niniwą, wskazuje na prześladowanie, które na dobre rozpoczyna się wraz z ustawą niedzielną. Wówczas prześladowanie z czasów ciemnych wieków zostaje powtórzone. Pionierzy trafnie rozpoznali, że bitwa pod Niniwą była „kluczem”, który wprowadził islam do historii proroczej jako pierwsze biada w roku 627. Bitwa toczyła się między Rzymem a Persją i oznaczała zwycięstwo Rzymu, lecz było to tak zwane pyrrusowe zwycięstwo — zwycięstwo, które w rzeczywistości przynosi szkodę zwycięzcy. Wyrażenie to pochodzi od zwycięstwa króla Pyrrusa z Epiru. Po dwóch bitwach stoczonych przeciwko Rzymianom (Heraklea w 280 r. p.n.e. i Auskulum w 279 r. p.n.e.) pokonał on armię rzymską, lecz utracił ogromną część własnych wojsk. Według legendy powiedział wówczas: „Jeszcze jedno takie zwycięstwo, a jesteśmy zgubieni.”

Bitwa pod Niniwą była strategicznym zwycięstwem Rzymu, lecz po jej zakończeniu ani Rzym, ani Persja nie miały już mocy, by skutecznie przeciwstawić się naporowi islamu. Persja jest Stanami Zjednoczonymi, a Rzym jest papiestwem we współczesnym wypełnieniu bitwy pod Niniwą. Medo-Persja jako potęga o dwóch rogach przedstawia potęgę o dwóch rogach, którą są Stany Zjednoczone. W czasie ustawy niedzielnej Stany Zjednoczone są po prostu jednym rogiem, ponieważ w okresie prowadzącym do ustawy niedzielnej został utworzony obraz bestii, a owo utworzenie polega na połączeniu obu rogów w jeden. W 8. rozdziale Księgi Daniela są dwa rogi, przedstawiające imperium medo-perskie, a róg perski wyrósł jako ostatni.

Dwa rogi Stanów Zjednoczonych — republikanizm i protestantyzm — łączą się w jedno, gdy kościół i państwo jednoczą się, aby utworzyć obraz bestii. To ukształtowanie zostaje w pełni dopełnione, gdy podczas prawa niedzielnego zostaje narzucone znamię bestii. To utożsamia Stany Zjednoczone po prostu z Persją w czasie prawa niedzielnego. Persja została pokonana przez Rzym w bitwie pod Niniwą. Sposób, w jaki Rzym pokonał Persję, ma znaczenie historyczne ze względu na działania Herakliusza, cesarza rzymskiego.

Mówiąc najprościej, Herakliusz przeprowadził atak z zaskoczenia, w przeciwieństwie do bezpośredniego natarcia frontalnego. Jego starania, by osiągnąć element zaskoczenia, zostały odnotowane w historii. Zaskoczenie obejmowało jego decyzję o przypuszczeniu ataku zimą, co w tamtych czasach historycznych było czymś niezwykłym, lecz na tym się nie skończyło. Herakliusz rozpoczął swoją inwazję w połowie września 627 roku od północy (z wyżyn armeńskich). Zamiast obrać oczekiwaną trasę na południe, bezpośrednio ku perskiej stolicy Ktezyfontowi, zatoczył szeroki łuk, posuwając się na południowy wschód wzdłuż regionów przygranicznych (w przybliżeniu współczesne pogranicze Turcji i Iranu). Następnie skierował się na południe i zachód, przekraczając rzekę Wielki Zab 1 grudnia 627 roku. Dzięki temu jego armia znalazła się na płaskowyżu Niniwy (na wschodnim brzegu Tygrysu), w pobliżu ruin starożytnej Niniwy. Względem sił perskich ruch ten przebiegał z południa na północ — dokładnie przeciwnie do tego, czego Persowie się spodziewali. Oczekiwali oni, że będzie nadal parł na południe ku Ktezyfontowi. Zaskoczyło to perskiego dowódcę Rhahzadha i zmusiło go do ścigania Herakliusza na niekorzystnym terenie. Pozwoliło to Rzymianom wybrać pole bitwy na równinach w pobliżu Niniwy. Manewr ten uchronił Rzymian przed uwięzieniem między siłami perskimi, a zarazem zapewnił im drogę odwrotu w razie potrzeby. W połączeniu z mgłą w dniu bitwy oraz taktyką pozorowanego odwrotu zastosowaną w czasie samej walki, istniało wiele warstw zaskoczenia. Ta śmiała zimowa inwazja oraz oskrzydlająca trasa w głąb terytorium perskiego są uważane za jedno z największych osiągnięć wojskowych Herakliusza. Pomogły one złamać perską pewność siebie i w znacznym stopniu przyczyniły się do ostatecznego zwycięstwa Rzymian w tej długiej wojnie.

Bitwa o Niniwę przedstawia współczesny Rzym podbijający Stany Zjednoczone przy ustanowieniu ustawy niedzielnej, lecz jest to pyrrusowe zwycięstwo, ponieważ postępujący sąd nad Rzymem rozpoczyna się wraz z ustawą niedzielną.

Chosroes stał na czele imperium perskiego; dlatego Persja, reprezentująca upadek Stanów Zjednoczonych przy ustawie niedzielnej, jest kluczem otwierającym otchłań przy upadku szóstego królestwa proroctwa biblijnego. Reprezentuje ona ustawę niedzielną z wersetów szesnastego, trzydziestego pierwszego i czterdziestego pierwszego jedenastego rozdziału Daniela, jak również z trzynastego rozdziału Objawienia, wersetu jedenastego.

Zwróć uwagę na uwagi pioniera Stephena Haskella dotyczące tych samych wersetów i tej samej historii:

Tą ścianą zaporową w dziejach Rzymu jest mur oddzielenia Kościoła od państwa, który zostaje usunięty przy prawie niedzielnym. Istnieje jeszcze jedna warstwa pyrrusowego zwycięstwa Rzymu nad Persją w bitwie pod Niniwą, gdyż była wcześniejsza bitwa pod Niniwą, przedstawiająca Alfę, a bitwa z roku 627 — Omegę. Tamta bitwa miała miejsce w 612 r. p.n.e., a obie dzieliło około tysiąca dwustu lat. W tej bitwie Asyria została pokonana przez potrójną konfederację, co oznaczało kres imperium asyryjskiego.

A. T. Jones komentuje bitwę alfa o Niniwę:

W alfach bitwy pod Niniwą w 612 r. p.n.e. imperium asyryjskie dobiegło końca, tak jak szóste królestwo proroctwa biblijnego kończy się przy prawie niedzielnym. Zwycięzcą w tej bitwie był potrójny sojusz Babilonu, Egiptu i Medii. W działaniach wojennych tego okresu król Jozjasz ginie pod Megiddo, typifikując tym samym Armagedon. W omegach bitwy pod Niniwą w 627 roku islam trzeciego biada zostaje wypuszczony, gdy mur ochronny w Konstytucji zostaje usunięty, jak zostało to ukazane w typie; Haskell zauważył to w odniesieniu do Persji, gdy „mur graniczny” ochrony został usunięty wraz z klęską Persji. Śmierć króla Jozjasza pod Megiddo wskazuje, że pierwsza bitwa pod Niniwą jest drugą bitwą dni ostatecznych. Ostatnia z dwóch bitew pod Niniwą, w 627 roku, kiedy klucz zostaje przekręcony i otchłań otwarta, jest pierwszą w dniach ostatecznych, gdyż pierwsi będą ostatnimi. Pierwsza bitwa pod Niniwą między Asyrią a potrójnym sojuszem prowadzi do Armagedonu. Okres drugich Ciemnych Wieków rozpoczyna się bitwą pod Niniwą i kończy bitwą pod Niniwą.

Fakty dotyczące piątej trąby, będącej pierwszym biada z dziewiątego rozdziału Księgi Objawienia, pionierzy uważali za najjaśniejsze historyczne świadectwo spośród wszystkich fragmentów tej księgi. Uriah Smith wyraża ten fakt następująco:

Piotr znajduje się w Panium z odpowiedzialnością skorygowania przesłania kul ognistych z Nashville, i po raz pierwszy dostrzega się, że elementy pierwszego biada doskonale współgrają z elementami rychło nadchodzącego prawa niedzielnego. Lew z pokolenia Judy odpieczętował to zrozumienie w zgodzie z innymi liniami proroctwa, które wcześniej już ustanowił. Historycy poświadczą znaczenie zaskakującego ataku dokonanego przez Rzym na Persów w roku 627, a gdy to uczynią, odnotują manewrowanie Herakliusza wokół i za Persją w czasie zimy jako wybieg mający utrzymać go w ukryciu aż do czasu ataku.

Siostra White oznajmia nam, że Rzym jedynie czeka na „dogodną pozycję”, a potem uderzy.

Podobnie jak w przypadku cesarza Herakliusza, papiestwo zmierza ku swemu celowi „skrycie i niespodziewanie”, w wypełnieniu 23. rozdziału Księgi Izajasza, gdzie nierządnica z Tyru zostaje zapomniana na czas historii szóstego królestwa proroctwa biblijnego. Tajny, zaskakujący atak Herakliusza oznacza to, że świat zapomina o papiestwie od roku 1798 aż do uchwalenia prawa niedzielnego. Wers po wersie pierwsze biada przedstawia trzecie i ostatnie biada. W pierwszym biada zostaje wydane obwieszczenie, które odpowiada również historii islamu oraz okresowi zapieczętowania stu czterdziestu czterech tysięcy.

Zanim klucz zostanie obrócony w bitwie pod Niniwą, którą jest wkrótce nadchodzące prawo niedzielne, sto czterdzieści cztery tysiące jest już zapieczętowanych. W czasie prawa niedzielnego zniszczenie miast, zapoczątkowane ognistymi kulami Nashville, jest przedstawione jako okres „pięciu miesięcy”, gdy szaleje wojna i zostaje zapoczątkowana druga papieska krwawa łaźnia w wypełnieniu odpowiedzi danej męczennikom średniowiecza w piątej pieczęci.

Męczennicy Ciemnych Wieków są pierwszą grupą, która stanowi typ męczenników współczesnego Rzymu podczas kryzysu związanego z ustawą niedzielną. Zanim ten kryzys nadejdzie, sto czterdzieści cztery tysiące zostaje zapieczętowanych, a proces tego zapieczętowania rozpoczął się 11 września wraz z nadejściem islamu trzeciego biada oraz pokropieniem późnego deszczu. Gdy męczennicy pierwszych Ciemnych Wieków zapytali, kiedy papiestwo zostanie osądzone, powiedziano im, że będzie druga grupa męczenników, gdy Ciemne Wieki zostaną powtórzone, co następuje wtedy, gdy klucz bitwy o Niniwę wypełnia się przy rychło nadchodzącej ustawie niedzielnej. Zanim druga grupa męczenników zostanie dopełniona, sto czterdzieści cztery tysiące zostaje zapieczętowanych, a okres zapieczętowania, który rozpoczął się 11 września, jest wskazany w piątej pieczęci, gdyż rozmowa tam przedstawiona znajduje się w 6. rozdziale Objawienia, w wersetach DZIEWIĄTYM do JEDENASTEGO, wyznaczając tym samym początek i koniec zapieczętowania przez 9/11. Zakończenie to wprowadza zniszczenie islamu, jak zostało przedstawione w Objawieniu DZIEWIĄTYM, JEDENASTYM, a ci, którzy są zapieczętowani, wypełnią doświadczenie Daniela przedstawione w Danielu DZIEWIĄTYM, JEDENASTYM.

Będziemy kontynuować te rozważania w następnym artykule.