W poprzednim artykule powiązaliśmy prorocze cechy piątej trąby, która jest pierwszym „biada”, z nadchodzącą wkrótce ustawą niedzielną. Rozpatrywanie piątej trąby jako pierwszej z trzech ostatnich trąb w świetle zasady, że to, co pierwsze, obrazuje to, co ostatnie, pozwala powiązać proroczą rolę islamu w pierwszym „biada” z trzęsieniem ziemi opisanym w jedenastym rozdziale Apokalipsy. Dzień po tym, jak omówiliśmy ten artykuł na spotkaniu szabatowym, otrzymałem wiadomość e-mail od przyjaciela, który również próbował powiązać szóstą trąbę, będącą drugim „biada”, z nadchodzącą wkrótce ustawą niedzielną. Jest to uzasadnione podejście, ponieważ trzy ostatnie trąby to trzy „biada”.
I ujrzałem, i usłyszałem anioła lecącego przez środek nieba, mówiącego donośnym głosem: Biada, biada, biada mieszkańcom ziemi z powodu pozostałych głosów trąby trzech aniołów, którzy jeszcze mają zatrąbić! Objawienie 8,13.
Ostatnie trzy trąby stanowią odrębny symbol w obrębie siedmiu trąb, podobnie jak ostatnie trzy zbory są odrębne od pierwszych czterech, a ostatnie trzy pieczęcie są odrębne wśród siedmiu pieczęci. Ta prorocza prawda była często poruszana na przestrzeni lat. Oprócz światła, jakie wypływa z rozważania pierwszego i trzeciego biada jako symbolu alfa i omega, musimy również rozpatrywać trzy biada jako potrójne zastosowanie proroctwa.
Potrójne zastosowanie proroctwa wskazuje, że wszystkie prorocze cechy pierwszego i drugiego biada będą obecne w trzecim biada. Pierwszym biada był islam Arabski, a drugim biada był islam Turecki. Pierwsze biada miało „dręczyć”, a drugie biada miało „zabijać” trzecią część ludzi.
Udręka pierwszego biada
I dano im było, aby ich nie zabijały, lecz aby ich dręczyły przez pięć miesięcy; a ich udręka była jak udręka od skorpiona, gdy ukłuje człowieka. … A miały ogony podobne do skorpionów, i żądła były w ich ogonach; a ich moc polegała na szkodzeniu ludziom przez pięć miesięcy. Objawienie 9:5, 10.
Śmierć Drugiego Biada
I zostali rozwiązani czterej aniołowie, którzy byli przygotowani na godzinę, i dzień, i miesiąc, i rok, aby pozabijać trzecią część ludzi. … Od tych trzech została zabita trzecia część ludzi: przez ogień, i dym, i siarkę, które wychodziły z ich paszcz. Objawienie 9:15, 18.
Dwie trzecie ludzi, którzy nie zostali zabici, nie okazały skruchy.
A pozostali z ludzi, którzy nie zostali zabici przez te plagi, nie upamiętali się od dzieł rąk swoich, aby nie oddawać pokłonu demonom i bożkom ze złota, srebra, miedzi, kamienia i drewna, które ani widzieć, ani słyszeć, ani chodzić nie mogą. I nie upamiętali się z zabójstw swoich ani z czarów swoich, ani z nierządu swego, ani z kradzieży swoich. Objawienie 9:20, 21.
Siedem trąb stanowi typ siedmiu plag ostatecznych, a w wersecie dwudziestym trąby są nazwane plagami. Stany Zjednoczone są jedną trzecią troistej unii smoka, bestii i fałszywego proroka, i zostają uśmiercone jako szóste królestwo przy ustanowieniu prawa niedzielnego. Ich śmierć została spowodowana fałszywym kultem, ukazanym w typie jako „dzieła rąk swoich”, „oddawanie czci” „demonom i bożkom ze złota, i srebra, i miedzi, i kamienia, i drzewa”, „morderstw”, „czarów”, „nierządu” i „kradzieży”.
Fałszywy kult, symbolizowany przez oddawanie czci w niedzielę, jest „przyczyną”, z powodu której należy okazać skruchę, lecz oni nie okazali skruchy, toteż „skutkiem” są udręka i śmierć sprowadzone przez szarańczę islamu. Choć jedna trzecia ludzi, Stany Zjednoczone, zostaje zabita w chwili wprowadzenia ustawy niedzielnej, pozostałe dwie trzecie nie okazują skruchy.
Biada i aniołowie
Pierwsze i drugie biada odpowiadają pierwszemu i drugiemu aniołowi w historii millerowskiej, a ta historia zostaje powtórzona co do joty w historii stu czterdziestu czterech tysięcy. Historia stu czterdziestu czterech tysięcy jest historią trzeciego anioła i odpowiada trzeciemu biada. Tak jak drogowskazy historii millerowskiej zostają powtórzone w historii stu czterdziestu czterech tysięcy, tak też drogowskazy pierwszego i drugiego biada zostaną powtórzone w historii trzeciego anioła.
„Pierwsze i drugie poselstwo zostały dane w latach 1843 i 1844, a my znajdujemy się obecnie pod głoszeniem trzeciego; jednak wszystkie trzy poselstwa wciąż mają być zwiastowane. Jest to teraz równie istotne jak kiedykolwiek wcześniej, aby były one powtarzane tym, którzy poszukują prawdy. Piórem i głosem mamy rozbrzmiewać tym zwiastowaniem, ukazując ich porządek oraz zastosowanie proroctw, które prowadzą nas do poselstwa trzeciego anioła. Nie może być trzeciego bez pierwszego i drugiego. Poselstwa te mamy przekazywać światu w publikacjach i w przemówieniach, ukazując w ciągu historii proroczej rzeczy, które były, i rzeczy, które będą.” Selected Messages, księga 2, 104.
Naszą pracą jako studentów proroctwa jest połączenie poselstw pierwszego i drugiego anioła w poselstwo trzeciego anioła. Bez dwóch pierwszych poselstw nie może być trzeciego poselstwa, gdyż „nie może być trzeciego bez pierwszego i drugiego”. Jest to prawdą pod względem „kolejności”, ponieważ jeśli nie ma pierwszego i drugiego, to trzecie jest w rzeczywistości pierwszym. Jest to również prawdą pod względem „treści”, gdyż prorocze cechy pierwszego i drugiego określają cechy trzeciego. Matematycznie nie ma trzeciego bez pierwszego i drugiego, a proroczo nie ma drogowskazów w trzecim aniele, jeśli pominięte zostaną drogowskazy pierwszego i drugiego.
„Bóg wyznaczył poselstwom z Objawienia 14 ich miejsce w linii proroctwa, a ich dzieło nie ma ustać aż do zamknięcia historii tej ziemi. Poselstwa pierwszego i drugiego anioła są nadal prawdą na ten czas i mają biec równolegle z tym, które następuje. Trzeci anioł ogłasza swoje ostrzeżenie donośnym głosem. «Potem» — powiedział Jan — «ujrzałem innego anioła zstępującego z nieba, mającego wielką moc, i ziemia rozjaśniła się od jego chwały». W tym rozświetleniu łączy się światło wszystkich trzech poselstw.” The 1888 Materials, 803, 804.
Naszym zadaniem jest ukazać „w ciągu dziejów proroczych rzeczy, które były” w ruchu millerystów, oraz „rzeczy, które będą” w ruchu stu czterdziestu czterech tysięcy.
„Pan ma wkrótce ukarać świat za jego nieprawość. Ma wkrótce ukarać wspólnoty religijne za odrzucenie światła i prawdy, które zostały im dane. Wielkie poselstwo, łączące poselstwa pierwszego, drugiego i trzeciego anioła, ma być przekazane światu. To ma stanowić główną treść naszej pracy”. The Seventh-day Adventist Bible Commentary, tom 7, s. 950.
Połączenie poselstwa pierwszego i drugiego anioła jest tym, co rozjaśnia ziemię, gdy anioł z osiemnastego rozdziału Objawienia zstępuje. Powiedziała ona: „‘Potem’, rzekł Jan, ‘ujrzałem innego anioła zstępującego z nieba, mającego wielką moc, a ziemia została rozjaśniona jego chwałą’. W tym oświeceniu połączone jest światło wszystkich trzech poselstw”. „Oświecenie” związane z tym, że „ziemia została rozjaśniona”, dokonuje się wówczas, gdy „połączone jest światło wszystkich trzech poselstw”. Dzieło łączenia linia po linii trzech poselstw przez zestawienie historii milleryckiej równolegle z historią stu czterdziestu czterech tysięcy ma być również dokonane w odniesieniu do trzech biada.
Upadek Babilonu, ogłoszony przez drugiego anioła, nie może być oddzielony od poselstwa pierwszego anioła. Poselstwo pierwszego anioła wskazywało na powtórne przyjście Chrystusa w 1843 roku, a gdy poselstwo to zawiodło, skutek tego poselstwa spowodował upadek kościołów protestanckich. Skutkiem był drugi anioł, przyczyną zaś było niepowodzenie pierwszego anioła. Gdyby nie było pierwszego anioła, nie byłoby też upadku Babilonu ogłoszonego przez drugiego anioła. Elementem, który spajał przyczynę i skutek, był „czas”. „Czas” (1843) nie urzeczywistnił się, a to niepowodzenie wywołało „skutek”. „Przyczyną” był błąd polegający na utożsamieniu, że trzy proroctwa, co do których Miller błędnie doszedł do wniosku, iż zakończą się około 1843 roku. Te trzy proroctwa — 1335, 2300 oraz 2520 lat — Miller uważał za mające zakończyć się przyjściem Chrystusa na obłokach w 1843 roku. Gdy proroctwa czasowe, które Miller błędnie zrozumiał, zawiodły, dostarczyło to protestantom powodu do odrzucenia poselstwa pierwszego anioła i nadszedł drugi anioł. Pierwszy anioł był „przyczyną”, a drugi „skutkiem”.
Poselstw pierwszego i drugiego anioła nie można rozdzielić, ponieważ są one proroczo powiązane czasem proroczym. Pierwsze i drugie biada również są proroczo powiązane „czasem”. Proroctwo czasowe dotyczące pierwszego biada, wyznaczające sto pięćdziesiąt lat udręki, kończy się dokładnie tam, gdzie zaczyna się proroctwo czasowe obejmujące trzysta dziewięćdziesiąt jeden lat i piętnaście dni drugiego biada, które zabija. Proroctwo czasowe łączy pierwsze i drugie biada, a także poselstwa pierwszego i drugiego anioła.
Wypełnienie proroctw czasowych pierwszego i drugiego biada nadało moc poselstwu pierwszego anioła i sprowadziło anioła z dziesiątego rozdziału Objawienia, aby oświecił świat swoją chwałą. Mówiąc o pierwszym aniele, Siostra White zapisała, że powiedziano jej, iż „jego misją było oświecić ziemię jego chwałą i ostrzec człowieka przed nadchodzącym gniewem Bożym”. Jest to identyczna misja trzeciego anioła z osiemnastego rozdziału Objawienia.
„Anioł, który łączy się w głoszeniu poselstwa trzeciego anioła, ma oświecić całą ziemię swoją chwałą. Zapowiedziane jest tu dzieło o zasięgu ogólnoświatowym i niezwykłej mocy. Ruch adwentowy lat 1840–44 był chwalebnym przejawem mocy Bożej; poselstwo pierwszego anioła zostało zaniesione do każdej stacji misyjnej na świecie, a w niektórych krajach wystąpiło największe religijne poruszenie, jakie widziano w jakiejkolwiek ziemi od czasu Reformacji szesnastego wieku; lecz wszystko to ma zostać przewyższone przez potężny ruch pod ostatnim ostrzeżeniem trzeciego anioła.”
„Dzieło to będzie podobne do dzieła Dnia Pięćdziesiątnicy. Jak został dany „deszcz wczesny” przez wylanie Ducha Świętego na początku głoszenia ewangelii, aby spowodować wzejście cennego nasienia, tak „deszcz późny” zostanie dany przy jego zakończeniu dla dojrzewania żniwa. „Wtedy poznamy, jeżeli usilnie będziemy starali się poznać Pana; Jego wyjście jest pewne jak zorza poranna; i przyjdzie do nas jak deszcz, jak deszcz późny i wczesny na ziemię.” Ozeasza 6:3. „Radujcie się więc, synowie Syjonu, i weselcie się w Panu, waszym Bogu; bo dał wam deszcz wczesny w słusznej mierze i ześle wam deszcz, deszcz wczesny i późny.” Joela 2:23. „I stanie się w ostateczne dni, mówi Bóg, że wyleję Ducha mego na wszelkie ciało.” „I stanie się, że każdy, kto będzie wzywał imienia Pańskiego, będzie zbawiony.” Dzieje Apostolskie 2:17, 21.
„Wielkie dzieło ewangelii nie ma zakończyć się mniejszym objawieniem mocy Bożej niż to, które towarzyszyło jego rozpoczęciu. Proroctwa, które spełniły się w wylaniu deszczu wczesnego u początku ewangelii, mają ponownie spełnić się w deszczu późnym przy jej zakończeniu. Oto „czasy ochłody”, ku którym apostoł Piotr kierował wzrok, gdy powiedział: „Przeto pokutujcie i nawróćcie się, aby były zgładzone wasze grzechy, gdy przyjdą od Pana czasy ochłody, i pośle wam Jezusa.” Dz. Ap. 3:19, 20.” The Great Controversy, 611.
Wypełnienie się proroctw czasowych dotyczących pierwszego i drugiego biada sprawiło, że w 1840 roku zstąpił anioł, by oświecić ziemię swoją chwałą, nadając tym samym moc poselstwu pierwszego anioła, a wypełnienie się trzeciego biada sprawiło, że 11 września zstąpił anioł, by oświecić ziemię swoją chwałą, nadając tym samym moc poselstwu trzeciego anioła. Oświecenie ziemi dokonuje się przez połączenie obu ruchów w równoległym zastosowaniu — linia po linii. To poselstwo trzech biada nadaje moc poselstwu trzech aniołów. Splatają się one ze sobą jako dwie linie: jedna wewnętrzna, a druga zewnętrzna. Trzej aniołowie przedstawiają dzieło ludu Bożego, a ich dzieło zyskuje moc dzięki wypełnieniu się trzech biada. Linia zewnętrzna to islam i jego prorocze dzieło, a wewnętrzna to Chrystus w swoim ludzie — nadzieja chwały. Z tego powodu Juda jest związany z osłem w proroctwie Jakuba dotyczącym symbolicznego znaczenia jego dwunastu synów w dniach ostatecznych.
I zawołał Jakub swoich synów i rzekł: Zgromadźcie się, abym wam oznajmił, co was spotka w dniach ostatecznych. Zgromadźcie się i słuchajcie, synowie Jakuba; i nakłońcie ucha ku Izraelowi, waszemu ojcu. … Judo, ciebie będą chwalić twoi bracia; twoja ręka będzie na karku twoich nieprzyjaciół; synowie twego ojca będą ci oddawać pokłon. Juda jest lwiątkiem; od zdobyczy, synu mój, wróciłeś. Schylił się, legł jak lew i jak stary lew; któż go podniesie? Berło nie oddali się od Judy ani prawodawca spomiędzy jego stóp, aż przyjdzie Szilo; i jemu będzie posłuszeństwo ludów. Przywiązując swego źrebięcia do winorośli, a oślę swojej oślicy do szlachetnej latorośli, prał swoje szaty w winie, a swoje odzienie we krwi winogron. Jego oczy będą czerwone od wina, a jego zęby białe od mleka. 1 Mojżeszowa 49:1, 2, 8–12.
Chrystus jest Lwem z pokolenia Judy, który oprał swe szaty we krwi i który jest „wyborną latoroślą winną”, proroczo przywiązaną do „oślęcego źrebięcia”. Zewnętrzne poselstwo trzech biadań jest związane z wewnętrznym poselstwem trzech aniołów. Pierwszy i drugi anioł biegną równolegle do trzeciego anioła, a pierwsze i drugie biadanie muszą biec równolegle do trzeciego biadania.
Klucz
Bitwa o Niniwę jest „kluczem”, który sprowadza na świat ciemność islamu, gdy śmiertelna rana rzymskiego katolicyzmu zostaje uleczona wraz z mającym wkrótce nadejść prawem niedzielnym, będącym trzęsieniem ziemi z jedenastego rozdziału Objawienia, gdzie nagle przychodzi trzecie biada. Nadchodzi ono w „godzinie” trzęsienia ziemi.
I o tej samej godzinie nastąpiło wielkie trzęsienie ziemi, i upadła dziesiąta część miasta, a w trzęsieniu ziemi zginęło z ludzi siedem tysięcy; a pozostali ulękli się i oddali chwałę Bogu nieba. Drugie biada przeminęło; a oto trzecie biada przychodzi rychło. Objawienie 11:13, 14.
Ustawa niedzielna zapoczątkowuje dla świata czas próby związanej z obrazem bestii, a bitwa pod Niniwą jest kluczem pozwalającym rozpoznać podbój szóstego królestwa, gdy przypomina się o nierządnicy z Tyru, która zaczyna śpiewać swoje pieśni, co stanowi wypełnienie dwudziestego trzeciego rozdziału Księgi Izajasza. Próba związana z obrazem bestii jest próbą, która rozstrzyga o wiecznym losie człowieka, a los ten rozstrzyga się przed zakończeniem czasu łaski. Czas łaski dla świata kończy się, gdy powstaje Michał. Czas próby związanej z obrazem bestii dla świata, opisany w trzynastym rozdziale Księgi Objawienia, w wersecie dwunastym i następnych, znajduje swój typ w czasie próby związanej z obrazem bestii dla Stanów Zjednoczonych.
„Gdy Ameryka, kraj wolności religijnej, zjednoczy się z papiestwem, zmuszając sumienie i przynaglając ludzi do oddawania czci fałszywemu sabatowi, ludzie w każdym kraju na całym świecie zostaną skłonieni, by pójść za jej przykładem.” Testimonies, tom 6, s. 18.
Czas próby związany z obrazem bestii w Stanach Zjednoczonych oddziela i pieczętuje sto czterdzieści cztery tysiące z siódmego rozdziału Apokalipsy, a czas próby związany z obrazem bestii dla świata pieczętuje wielki tłum z siódmego rozdziału Apokalipsy.
„Obce narody pójdą za przykładem Stanów Zjednoczonych. Chociaż ona daje początek temu działaniu, to jednak ten sam kryzys spadnie na nasz lud we wszystkich częściach świata”. Testimonies, tom 6, s. 395.
Klucz przedstawiony przez bitwę o Niniwę oznacza początek czasu próby obrazu dla świata, podczas gdy zarazem oznacza koniec czasu próby obrazu dla Stanów Zjednoczonych. Klucz przedstawiony przez bitwę o Niniwę otwiera czeluść bezdenną, z której wychodzi potop islamu, przedstawiony w świecie jako szarańcza. Ten klucz przy końcu wołania o północy jest typologicznie ukazany przez klucz, który otwiera tę samą czeluść w Stanach Zjednoczonych na początku wołania o północy.
Klucz w Stanach Zjednoczonych jest przedstawiony w dwudziestym trzecim rozdziale Księgi Kapłańskiej jako Święto Trąb, kiedy to osioł zostaje odwiązany na początku głoszenia wołania o północy. Klucz ten zostaje przekręcony, gdy w Nashville pojawiają się ogniste kule. Święto Trąb i atak na Nashville, kiedy islam zostaje uwolniony, stanowią typ bitwy pod Niniwą w czasie wprowadzenia prawa niedzielnego.
Prawo niedzielne wyznacza koniec głoszenia wołania „o północy”, gdyż wołanie to zmienia się wówczas w „głośne” wołanie, a początek tego okresu musi z proroczej konieczności obrazować jego koniec. W czasie pierwszego biada islam miał przez sto pięćdziesiąt lat dręczyć wojska Rzymu, będące typem Stanów Zjednoczonych. Klucz (bitwa pod Niniwą) wyznacza początek głoszenia wołania o północy, podobnie jak Święto Trąb. W dwudziestym trzecim rozdziale Księgi Kapłańskiej Święto Trąb i Pięćdziesiątnicę, która jest zarazem Świętem Namiotów, dzieli piętnaście dni. Owe piętnaście dni w okresie próby związanej z obrazem bestii w Stanach Zjednoczonych odpowiada stu pięćdziesięciu latom dręczenia podczas pierwszego biada. Piętnaście stanowi dziesięcinę ze stu pięćdziesięciu.
Owych piętnaście dni (sto pięćdziesiąt lat) kończy się wtedy, gdy rozpoczyna się okres trzystu dziewięćdziesięciu jeden lat i piętnastu dni. Od 22 października 1844 roku czas proroczy nie ma już zastosowania, zatem sto pięćdziesiąt lat udręki stanowi symbol piętnastu dni z dwudziestego trzeciego rozdziału Księgi Kapłańskiej, które rozpoczynają się Świętem Trąb, po którym pięć dni później następuje wzniesienie sztandaru, po kolejnych pięciu dniach następuje sąd w Dniu Pojednania, a po następnych pięciu dniach — zielonoświątkowe wylanie.
Tam rozpoczyna się „godzina i dzień, i miesiąc, i rok, aby zabili trzecią część ludzi”. „Godzina” jest godziną wielkiego trzęsienia ziemi, którym jest ustawa niedzielna. „Dzień” jest dniem pomsty Pana, gdy laodycejski Kościół Adwentystów Dnia Siódmego zostaje wypluty z ust Pana.
Albowiem są narodem pozbawionym rady i nie ma w nich żadnego zrozumienia. O, gdyby byli mądrzy, gdyby to rozumieli, gdyby rozważyli swój kres! Jakże jeden mógłby ścigać tysiąc, a dwóch zmusić do ucieczki dziesięć tysięcy, gdyby ich Skała ich nie sprzedała i gdyby Pan ich nie wydał? Bo ich skała nie jest jak nasza Skała; sami nasi nieprzyjaciele są tego sędziami. Gdyż ich winorośl jest z winorośli Sodomy i z pól Gomory; ich grona są gronami goryczy, ich kiście są gorzkie. Ich wino jest trucizną smoków i okrutnym jadem żmij. Czyż nie jest to złożone u mnie w skarbcu i zapieczętowane pośród moich skarbów? Do mnie należy pomsta i odpłata; ich noga poślizgnie się we właściwym czasie, bo dzień ich klęski jest bliski, a to, co ma na nich przyjść, spieszy się. Albowiem Pan będzie sądził swój lud i ulituje się nad swymi sługami, gdy ujrzy, że ich siła znikła i że nie ma nikogo zamkniętego ani pozostawionego. I powie: Gdzie są ich bogowie, ta skała, w której pokładali ufność? Powtórzonego Prawa 32:28–37.
„Godzina” trzęsienia ziemi jest „dniem ich nieszczęścia”. Jest to sąd nad tymi w adwentyzmie, którzy nie mają zrozumienia poznania, jakie wzrasta w dniach ostatecznych. Wybrali fałszywą skałę, na której zbudowali swój dom, a w rzeczywistości ich skała jest piaskiem.
„Ostrzeżenie zostało dane: Nie wolno dopuścić do tego, by weszło cokolwiek, co zakłóci fundament wiary, na którym budujemy od czasu, gdy poselstwo przyszło w latach 1842, 1843 i 1844. Byłam w tym poselstwie i od tamtego czasu stoję przed światem, wierna światłu, które Bóg nam dał. Nie zamierzamy zdejmować naszych stóp z platformy, na której zostały postawione, gdy dzień po dniu szukaliśmy Pana w usilnej modlitwie, poszukując światła. Czy myślicie, że mogłabym porzucić światło, które Bóg mi dał? Ma ono być jak Skała Wieków. Prowadziło mnie od chwili, gdy zostało dane.” Review and Herald, 14 kwietnia 1903.
„Miesiąc” oznacza pierwszy miesiąc.
Weselcie się więc, synowie Syjonu, i radujcie się w Panu, waszym Bogu; gdyż dał wam deszcz wczesny w słusznej mierze i ześle wam deszcz, deszcz wczesny i deszcz późny, w pierwszym miesiącu. I klepiska napełnią się zbożem, a tłocznie opływać będą moszczem i oliwą. I wynagrodzę wam lata, które pożarła szarańcza, słonnik, gąsienica i chrząszcz, moje wielkie wojsko, które posłałem między was. I będziecie jeść w obfitości i nasycicie się, i będziecie chwalić imię Pana, waszego Boga, który postąpił z wami cudownie; a lud mój nigdy nie będzie zawstydzony. I poznacie, że Ja jestem pośród Izraela i że Ja jestem Panem, waszym Bogiem, i nie ma innego; a lud mój nigdy nie będzie zawstydzony. Joel 2:23–27.
W „godzinie” prawa niedzielnego islam trzeciego biada niespodziewanie uderza, a laodycejski adwentyzm zostaje zawstydzony, gdyż zaufał skale węża. W owym czasie, w pierwszym miesiącu, na oczyszczony lud zostaje wylany późny deszcz. W tym momencie Stany Zjednoczone zostają zabite, po udręce trwającej począwszy od Nashville. Rozpoczyna się udręka, którą jest zniszczenie miast, a w godzinie prawa niedzielnego Stany Zjednoczone dobiegają kresu (zostają zabite) jako szóste królestwo proroctwa biblijnego, zapoczątkowując dla świata czas próby związanej z obrazem bestii, który kończy się, gdy ósme królestwo dobiega swego kresu i nikt nie przychodzi mu z pomocą (zostaje zabite).
Eufrat
Rzeka Eufrat jest symbolicznie związana z islamem, a Eufrat oznacza „owocny” albo „wytrysnąć”. W drugim biada cztery wiatry, które są związane nad Eufratem, zostają uwolnione.
I zatrąbił szósty anioł, i usłyszałem głos od czterech rogów złotego ołtarza, który jest przed Bogiem, mówiący do szóstego anioła, który miał trąbę: Uwolnij czterech aniołów, którzy są związani nad wielką rzeką Eufratem. I zostali uwolnieni czterej aniołowie, przygotowani na godzinę, i dzień, i miesiąc, i rok, aby zabili trzecią część ludzi. Objawienie 9:13–15.
Eufrat wyznaczał wschodnią granicę Ziemi Obiecanej, a islam jest w proroctwie „synami wschodu”. Ich proroczą cechą charakterystyczną jest to, że są powściągani i wypuszczani, począwszy od tego, że Hagar była powściągana przez Sarę.
I rzekł Bóg: Zaiste, Sara, żona twoja, urodzi ci syna, i nazwiesz go imieniem Izaak; i ustanowię z nim przymierze moje jako przymierze wieczne, i z potomstwem jego po nim. A co do Ismaela, wysłuchałem cię: oto pobłogosławiłem mu, i uczynię go płodnym, i rozmnożę go nad miarę; dwunastu książąt zrodzi, i uczynię go wielkim narodem. Rodzaju 17:19, 20.
Izmael został uczyniony płodnym, a Eufrat oznacza płodny. Przy zakończeniu proroctwa stu pięćdziesięciu lat udręki pierwszego biada rozpoczęło się proroctwo godziny, dnia, miesiąca i roku, gdy islam został uwolniony, aby zabijać trzecią część ludzi. Przy prawie niedzielnym szóste królestwo proroctwa biblijnego zostaje zabite i stanowi trzecią część współczesnego Rzymu. Islam został powstrzymany 11 sierpnia 1840 roku, przy umocnieniu poselstwa pierwszego anioła, i został uwolniony przy umocnieniu poselstwa trzeciego anioła 11 września.
11 września rozpoczęło się pieczętowanie stu czterdziestu czterech tysięcy, gdy zakończył się sąd nad umarłymi, a rozpoczął się sąd nad żywymi. Kiedy 11 września został uwolniony islam trzeciego „biada”, natychmiast powstrzymano go w czasie pieczętowania.
„Widzenie to zostało dane w roku 1847, kiedy było zaledwie bardzo niewielu adwentowych braci zachowujących sabat, a spośród nich tylko nieliczni przypuszczali, że jego przestrzeganie ma dostateczne znaczenie, by wytyczyć linię podziału między ludem Bożym a niewierzącymi. Obecnie zaczyna się dostrzegać wypełnienie tego widzenia. «Początek owego czasu ucisku», o którym tu mowa, nie odnosi się do czasu, gdy plagi zaczną być wylewane, lecz do krótkiego okresu tuż przed ich wylaniem, podczas gdy Chrystus znajduje się w świątyni. W tym czasie, gdy dzieło zbawienia dobiega końca, ucisk będzie nadchodził na ziemię, a narody będą się gniewać, lecz pozostaną powstrzymywane, aby nie przeszkodzić dziełu trzeciego anioła. W tym czasie przyjdzie «deszcz późny», czyli orzeźwienie od oblicza Pana, aby nadać moc donośnemu głosowi trzeciego anioła i przygotować świętych, by mogli się ostać w okresie, gdy siedem plag ostatecznych będzie wylewanych.” Early Writings, 85.
„Krótki okres” czasu prowadzący do zakończenia czasu łaski jest okresem, w którym „Chrystus jest w świątyni”, „kończąc” „dzieło zbawienia”.
„W systemie typicznym, który był cieniem ofiary i kapłaństwa Chrystusa, oczyszczenie świątyni było ostatnią służbą pełnioną przez arcykapłana w corocznym cyklu posługi. Było to zamykające dzieło pojednania — usunięcie, czyli oddalenie grzechu od Izraela. Zapowiadało ono końcowe dzieło w służbie naszego Arcykapłana w niebie, polegające na usunięciu, czyli zgładzeniu grzechów Jego ludu, które są zapisane w niebiańskich księgach. Służba ta obejmuje dzieło badania, dzieło sądu; i bezpośrednio poprzedza przyjście Chrystusa na obłokach niebieskich z mocą i wielką chwałą; gdy bowiem przyjdzie, każda sprawa będzie już rozstrzygnięta. Jezus mówi: „Zapłata moja jest ze mną, aby oddać każdemu według jego uczynków”. Objawienie 22:12. To właśnie to dzieło sądu, bezpośrednio poprzedzające drugie przyjście, jest oznajmione w poselstwie pierwszego anioła z Objawienia 14:7: „Bójcie się Boga i oddajcie Mu chwałę, gdyż nadeszła godzina Jego sądu”.” Wielki bój, 352.
„Wymazywanie grzechów Jego ludu” dokonuje się podczas sądu nad żyjącymi.
Przeto pokutujcie i nawróćcie się, aby grzechy wasze były zgładzone, gdy nadejdą od oblicza Pana czasy ochłody; i aby posłał Jezusa Chrystusa, który wam przedtem był zwiastowany; którego niebo musi przyjąć aż do czasów odnowienia wszystkich rzeczy, o czym Bóg od wieków mówił przez usta wszystkich swoich świętych proroków. Dzieje Apostolskie 3:19–21.
Aby pokutować, trzeba żyć, a pokuta, do której Piotr odnosi się tutaj w jej doskonałym sensie, następuje wtedy, gdy „nadejdzie ochłoda”. Odpocznienie i ochłoda są późnym deszczem, który rozpoczął się, gdy potężny anioł z osiemnastego rozdziału Objawienia zstąpił, aby oświecić ziemię swoją chwałą. Ten potężny anioł był również pierwszym aniołem z 11 sierpnia 1840 roku, który zstąpił, gdy islam został powstrzymany, a ów anioł był „nikim mniejszym niż Jezus Chrystus”. „Ochłoda” oraz „czasy odnowienia wszystkiego” rozpoczynają się wraz z uwolnieniem islamu, aby rozgniewać narody, a następnie z jego powstrzymaniem, podczas gdy sto czterdzieści cztery tysiące są pieczętowane. 11 września wyznacza czasy ochłody i odpocznienia, które są późnym deszczem, i wyznacza okres „odnowienia wszystkiego”. Tym, co zostaje przywrócone, jest Kościół, który od czasu buntu w 1863 roku był Kościołem wojującym, lecz stanie się Kościołem triumfującym w czasie pieczętowania stu czterdziestu czterech tysięcy.
Kościół walczący jest mieszaniną pszenicy i kąkolu, a Kościół triumfujący jest ofiarą z pierwocin pszenicy składaną w Pięćdziesiątnicę. 11 września Balaam po raz pierwszy uderzył oślicę, a Balaam (Stany Zjednoczone) rozpoczął ogólnoświatową wojnę z terroryzmem natychmiast po tym niespodziewanym ataku. Oślica Balaama symbolizuje trzy „biada”, które składają się na trzecie „biada” i przebiegają równolegle do poselstw trzech aniołów. Trzy „biada” podlegają zatem w wymiarze proroczym trzem etapom trzech aniołów. Z tego powodu drugie uderzenie oślicy przez Balaama stanowi podwojenie, jak to zawsze ma miejsce na drugim etapie. Pomiędzy dwiema winnicami — starożytnej, dosłownej i współczesnej, duchowej ziemi prześlicznej — islam uderzył na Izrael 7 października 2023 roku i natychmiast nałożono na Gazę ograniczenia, a następnie islam uderzy na Nashville.
Atak w Nashville jest drugim z dwóch niespodziewanych ataków, do których w świadectwie Balaama dochodzi między winnicami. Nashville wyznacza proroczy punkt orientacyjny, w którym poselstwo wołania o północy łączy się z drugim aniołem. Poselstwo wołania o północy rozpoczyna się, gdy dwaj uczniowie Chrystusa (symbolizujący poselstwo drugiego anioła) odwiązują osła na początku triumfalnego wjazdu. Pochód ten ostatecznie prowadzi do krzyża, który symbolizuje trzęsienie ziemi związane z nadchodzącym wkrótce prawem niedzielnym, kiedy to nierządnica Rzymu pokonuje szóste królestwo z proroctwa biblijnego, po tym jak przez cały okres dziejów Stanów Zjednoczonych pozostawała zapomniana.
Kiedy nierządnica zacznie śpiewać swoje pieśni w czasie wprowadzenia prawa niedzielnego, bitwa pod Niniwą będzie już powtórzona, a klucz wyznaczający początek czasu próby związanego z obrazem bestii na świecie będzie już przekręcony. Bitwa pod Niniwą stanowi zakończenie głoszenia wołania o północy, które następnie przechodzi w głośne wołanie trzeciego anioła. Również początek tego okresu, wyznaczony przez niespodziewany atak na Nashville, będzie miał swój typologiczny pierwowzór w bitwie pod Niniwą, gdyż Jezus, jako Alfa i Omega, zawsze obrazuje koniec za pomocą początku. Atak na Nashville, ze względu na proroczą konieczność, będzie zawierał elementy zwycięstwa Rzymu nad Persją, które pozwala islamowi napełnić ziemię ciemnością. Donald Trump jest symbolem obrazu Rzymu, toteż odniesie zwycięstwo w bitwie pod Niniwą związanej z atakiem na Nashville, lecz jego siły pozwalające przeciwstawić się zalewowi islamu będą już uszczuplone.
Walka, którą Ronald Reagan zdołał wygrać w 1989 roku, była zimną wojną, która rozpoczęła się pod koniec drugiej wojny światowej. Zimna wojna Trumpa to bitwa pod Panion, która prowadzi do trzeciej wojny światowej w chwili wprowadzenia prawa niedzielnego; typami tej wojny były bitwa pod Akcjum, a także bitwa pod Niniwą. Zimna wojna Trumpa, symbolizowana przez bitwę pod Panion, prowadzi do zburzenia konstytucyjnego „muru” rozdziału Kościoła od państwa, czego typem było zburzenie „muru” berlińskiego w 1989 roku.
Nashville odpowiada punktowi, w którym oślica Balaama przyciska jego stopę do muru i ją miażdży, wskazując tym samym na okaleczenie przy murze. Okres wołania o północy rozpoczyna się wydarzeniem, które z impetem uderza w konstytucyjny mur rozdziału i tym samym wyznacza początek ustanawiania obrazu bestii (połączenia Kościoła i państwa), stanowiąc znak orientacyjny, który jest typem zburzenia muru rozdziału u kresu ustanawiania obrazu bestii. Donald Trump przemówi w sensie proroczym poprzez rozporządzenie wykonawcze, które stanowi typ przemawiania w chwili wprowadzenia prawa niedzielnego, tak jak typem tego były ustawy o cudzoziemcach i działalności wywrotowej z 1798 roku. Wówczas pokona globalistów z Partii Demokratycznej oraz ich odpowiedników, globalistów RINO z Partii Republikańskiej. Jego zwycięstwo nad wrogami, których typem jest Persja w bitwie pod Niniwą, pozbawi obie strony wojny politycznej sił niezbędnych do stawienia oporu szarańczy islamu, która rozprzestrzeni się po kraju. Zmiażdżona stopa Trumpa to mur na początku głoszenia wołania o północy, które prowadzi do muru na końcu.
Kontynuować będziemy to rozważanie o trzech biadach w następnym artykule.