Ukryta historia wersetu czterdziestego — liczby dwadzieścia pięć

Czerpałem z pewnego fragmentu „Świadectw”, który przedstawia różne linie prawdy w związku z doświadczeniem Ezechiela, Izajasza i Jana w świątyni. Jan odwrócił się, aby ujrzeć głos za sobą, w 1. rozdziale Apokalipsy.

Z wyspy Patmos, a następnie do niebiańskiej świątyni, gdzie Jan ogląda widzenie Chrystusa, o którym informuje nas Siostra White, jest to to samo widzenie, które Daniel ujrzał w dziesiątym rozdziale swojej księgi.

Pierwszych dziewięć wersetów ukazuje, w jaki sposób Objawienie Jezusa Chrystusa zostaje odpieczętowane tuż przed zamknięciem czasu próby dla ludzkości. Objawienie zostało dane przez Boga Jezusowi, który przekazał je Gabrielowi, a ten przekazał je Janowi wraz z poleceniem, aby Jan posłał to poselstwo do siedmiu zborów. Izajasz otrzymał swoje posłannictwo, by uczynić to samo, w szóstym rozdziale, a Ezechiel otrzymał ten sam nakaz w rozdziałach drugim i trzecim. Jan jest więźniem, gdy otrzymuje swoje posłannictwo, Ezechiel i Daniel są jeńcami w Babilonie, a Izajasz żyje w czasach bezbożnego króla Achaza judzkiego.

Czterej biblijni świadkowie poświadczają fakt, że przesłanie Objawienia Jezusa Chrystusa jest dane tym osobom, które są ukazane typologicznie przez doświadczenia tych proroków w świątyni. To wtedy, gdy wchodzimy do niebiańskiej świątyni, otrzymujemy przesłanie, do którego głoszenia zostaliśmy wyświęceni. „Ogień pieca”, który doświadcza „każdą duszę”, jest ogniem pieca z trzeciego rozdziału Księgi Malachiasza.

Rafiner wie, że srebro przebywało w piecu przez właściwy czas, gdy jest ono tak czyste, iż odbija oblicze rafinera. Ten fakt dotyczący sposobu, w jaki srebro było oczyszczane w starożytności, odpowiada czasownikowi sprawczemu „marah”, który Daniel ujrzał w rozdziale dziesiątym. W tych dniach ostatecznych Pan prowadzi swój lud do świątyni, aby doświadczyć, oczyścić i usunąć skażenie z kandydatów mających stać się częścią chorągwi stu czterdziestu czterech tysięcy. W tym okresie „będzie działał z” nami, „jeśli” „odłożymy nieprawość i staniemy się czystymi w sercu i życiu”. Niektórzy, jak w dziesiątym rozdziale Księgi Daniela, uciekają przed tym doświadczeniem, lecz ci, których symbolizuje Daniel, ujrzą wielką wizję zwierciadła objawienia Jezusa Chrystusa i, jak ukazuje Izajasz, będą mieli swoje wargi dotknięte węglem z ołtarza oraz zostaną oczyszczeni i przygotowani do przekazania poselstwa najpierw odstępczemu Kościołowi, a następnie światu.

Poselstwo to jest przedstawione tym wiernym duszom w świątyni. Księga Kapłańska, rozdział dwudziesty trzeci, gdy zostaje zestawiona z okresem Pięćdziesiątnicy, ma odzwierciedlać Arkę Przymierza w Miejscu Najświętszym. Przez wiarę struktura przesłań tego rozdziału wskazuje na trzy drogowskazy w obrębie świętej historii, w których dokonuje się próba pieca ognistego. Bosko doniosła — prorocza struktura rozdziału dwudziestego trzeciego pozwala badaczowi proroctw umiejscowić Ezechiela w wersecie pierwszym rozdziału pierwszego.

Jako kapłan w czasie pieczętowania stu czterdziestu czterech tysięcy Ezechiel znajduje się w trzydziestym roku siedemnastego cyklu jubileuszowego, pięć lat przed trzecim z trzech oblężeń Jerozolimy przez Nabuchodonozora w 587 r. przed Chr. Trzydziesty rok w tym wersecie przypada trzydzieści lat po największym przebudzeniu w dziejach Starego Testamentu, a jest to piąty dzień piątego roku, co tym samym kładzie liczbę pięć na świadectwie Ezechiela. W dwóch pierwszych wersetach znajdujemy liczbę trzydzieści wskazaną jeden raz, a liczbę pięć wspomnianą trzykrotnie. W strukturze dwudziestego trzeciego rozdziału Księgi Kapłańskiej, powiązanej z okresem Zielonoświątkowym, druga próba, reprezentowana przez liczbę trzydzieści, sięga do święta trąb, następnie pięć dni do wniebowstąpienia Chrystusa, potem pięć dni do dnia pojednania, a następnie pięć dni do drogowskazu reprezentującego zarówno deszcz wczesny (Pięćdziesiątnicę), jak i późny (Namioty). Struktura ta przedstawia trzydzieści, po którym następują trzy etapy po pięć. Ezechiel znajduje się w świątyni, a struktura dwudziestego trzeciego rozdziału Księgi Kapłańskiej jest Arką.

Historia poświadcza fakt, że Ezechiel znajduje się w tym momencie pięć lat przed symbolicznym oblężeniem, które ostatecznie typologicznie przedstawia rychło nadchodzące prawo niedzielne, ukazane przez zniszczenie Jerozolimy. Liczba „pięć” stanowi podstawowy element struktury dwudziestego trzeciego rozdziału Księgi Kapłańskiej, podobnie jak liczba trzydzieści.

W artykułach tych wykazano, że gdy pierwsze dwadzieścia dwa wersety tego rozdziału zostają zestawione z końcowymi dwudziestoma dwoma wersetami, a następnie te dwie linie po dwadzieścia dwa wersety zostają wspólnie zestawione z okresem Zielonych Świąt, proces próby składający się z trzech etapów, będący ogniem pieca z Księgi Malachiasza, zostaje wyraźnie ukazany. Trzy etapy zawierają alfę i omegę w pierwszym i trzecim etapie, która składa się z szeregu czterech wyznaczników proroczych reprezentujących jeden etap.

Pascha, po którym następuje święto Przaśników, po nim zaś ofiara z pierwocin jęczmienia, a następnie „pięć” dni do końca święta Przaśników. Te cztery punkty orientacyjne składają się na pierwszy test, a Jezus zawsze ilustruje koniec przez początek; trzeci test również składa się z czterech punktów orientacyjnych. Święto Trąb, następnie wniebowstąpienie Chrystusa, po którym następuje Dzień Pojednania, a potem, pięć dni później, nadejście zarówno Pięćdziesiątnicy, jak i Namiotów. Pięćdziesiątnica jest symbolem wczesnego deszczu, a Namioty są symbolem późnego deszczu. W modelu z Księgi Kapłańskiej, rozdział dwudziesty trzeci, zarówno Pięćdziesiątnica, jak i Namioty są zbieżne.

Ostateczny proces próby i oczyszczenia rozpoczął się 31 grudnia 2023 roku. Pierwszą próbą była próba fundamentalna, symbolizowana przez spór dotyczący „gwałtowników z twego ludu”, który podzielił grupę uprzednio wypróbowaną przez rozczarowanie z 18 lipca 2020 roku.

W dwudziestym trzecim rozdziale Księgi Kapłańskiej pierwszy test jest przedstawiony przez prorocze zestawienie trzech wydarzeń, po których pięć dni później następuje koniec święta Przaśników. Pascha była dniem pierwszym, święto Przaśników było dniem drugim, a ofiara pierwocin była dniem trzecim. Pięć dni później święto Przaśników dobiegło końca. Prorocza struktura pierwszego z trzech testów jest również przedstawiona w trzecim i ostatnim teście. W tym trzecim waymarku, złożonym z trzech waymarków, po których następuje jeden, święto Trąb jest dniem pierwszym, a pięć dni później następuje wniebowstąpienie Chrystusa, następnie pięć dni później przypada Dzień Pojednania, a potem pięć dni później zarówno Pięćdziesiątnica, jak i święto Namiotów wyznaczają rychło nadchodzące prawo niedzielne, które w księdze Ezechiela jest przedstawione jako zniszczenie Jerozolimy.

Między końcem święta Przaśników a Świętem Trąb upływa trzydzieści dni, które stanowią nie tylko symbol kapłana, lecz także drugą próbę z trzech prób przedstawionych w Boskiej ilustracji.

Chrzest Chrystusa ilustruje trzy drogowskazy: Paschę, Przaśniki i pierwociny, albowiem te trzy drogowskazy przedstawiają śmierć, pogrzeb i zmartwychwstanie Chrystusa. Po tych trzech krokach następuje pięć dni do czwartego kroku, przedstawionego przez koniec święta Przaśników. Chrzest ukazuje te trzy kroki w jednym krótkim momencie, gdy Jan ochrzcił swojego Mesjasza. Wiosenne święta oddzielają te trzy kroki, każdy o jeden dzień, a jesienne święta oddzielają te trzy kroki o pięć dni.

Gdy zastosujemy pierwszy sprawdzian świąt wiosennych jako połączenie trzech wyznaczników czasu, po których pięć dni później następuje jeden wyznacznik czasu, a następnie zastosujemy święta jesienne jako trzy wyznaczniki czasu, po których pięć dni później następuje jeden wyznacznik czasu, wówczas ustanowiona zostaje prorocza struktura, składająca się z alfa-wyznacznika czasu: trzech, po których następuje pięć dni, po czym następuje trzydzieści dni, oraz trzeci sprawdzian świąt jesiennych jako wyznacznik czasu: trzy, po których następuje pięć dni — struktura ta ukazuje pierwszy sprawdzian jako obejmujący łącznie pięć dni, po którym następuje drugi sprawdzian trwający trzydzieści dni, dochodzący do trzeciego wyznacznika czasu pięciu dni. Pięć plus trzydzieści, plus pięć daje czterdzieści (5 + 30 + 5 = 40).

Po chrzcie Chrystusa bezpośrednio nastąpiło czterdzieści dni, które zakończyły się trzema próbami. O wiele więcej można dostrzec w strukturze dwudziestego trzeciego rozdziału Księgi Kapłańskiej w połączeniu z okresem Pięćdziesiątnicy, lecz na innym poziomie rozdział ten przedstawia Arkę w Miejscu Najświętszym.

Wiosenne i jesienne święta w Księdze Kapłańskiej, rozdział dwudziesty trzeci, są umieszczone pośrodku dwóch sabatów. Te dwa sabaty przedstawiają dwa cheruby osłaniające, a drogowskazy okresu Pięćdziesiątnicy, zgodne z Księgą Kapłańską, rozdziałem dwudziestym trzecim, przedstawiają Arkę oraz dwa cheruby osłaniające. Ezechiel zostaje zabrany do świątyni w rozdziale pierwszym, a gdy zostaje tam zabrany, znajduje się pięć dni przed oblężeniem, które prowadzi do zniszczenia Jerozolimy, będącego typem rychło nadchodzącego prawa niedzielnego. Prawo niedzielne jest przedstawione przez Pięćdziesiątnicę i Święto Namiotów w Księdze Kapłańskiej, rozdziale dwudziestym trzecim. Ezechiel znajduje się w trzydziestym roku, a trzydzieści to okres drugiej z trzech prób, które składają się na ogień pieca z Księgi Malachiasza, rozdziału trzeciego. Druga próba jest przedstawiona przez trzydzieści dni, tak jak Ezechiel znajduje się w trzydziestym roku siedemnastego cyklu jubileuszowego, który rozpoczął się podczas wielkiej Paschy Jozjasza, jak określają ją historycy. Ezechiel znajduje się pięć lat przed oblężeniem, które trwało osiemnaście miesięcy, i jest w świątyni, która stanowi środek trzech końcowych prób oczyszczających i usuwających nieczystość z ostatka.

W 592 r. p.n.e. Ezechiel zostaje w sposób nadprzyrodzony uczyniony „niemym” i mówi jedynie wtedy, gdy Bóg otwiera jego usta. Stan ten trwa aż do upadku Jerozolimy w 585 r. p.n.e. Bóg sprawił, że przemówił, gdy rozpoczęło się oblężenie, w dniu, w którym umarło „pożądanie” jego „oczu”, lecz nie wolno mu było mówić swobodnie, dopóki nie upadła Jerozolima, „pożądanie” „oczu” Izraela. Upadek Jerozolimy przedstawia rychło nadchodzące prawo niedzielne, i to tam znajduje się ojciec Jana Chrzciciela, kapłan ósmej zmiany, który został uczyniony niemym podczas służby w świątyni, gdzie również Ezechiel został uczyniony niemym na około dziewięć miesięcy. Dopiero ósmego dnia po narodzeniu Jana, gdy Jan był obrzezywany, pozwolono mu przemówić. Dwaj prorocy uczynieni niemymi podczas przebywania w świątyni. Trzecim prorokiem, który został uczyniony niemym podczas oglądania Chrystusa w świątyni, był Daniel. W rozdziale dziesiątym Daniel znajduje się w świątyni i właśnie gdy zostaje dotknięty po raz drugi z trzech, zostaje uczyniony niemym. W punkcie środkowym Daniel zostaje uczyniony niemym.

Symbolika „mówienia” zostaje zaznaczona przy rychło nadchodzącym prawie niedzielnym, gdy Stany Zjednoczone przemawiają jak smok, oślica Balaama przemawia, a widzenie Habakuka przemawia i nie kłamie. Trzej niemi prorocy, którzy zostają uczynieni niemymi, gdy są w świątyni, przemawiają przy zburzeniu Jerozolimy. W przypadku Zachariasza przemawia on, aby potwierdzić, że nowe imię jego syna jest właściwe, tym samym stanowiąc typ Filadelfijczyków, którym dane jest nowe imię.

Zachariasz otrzymał tabliczkę, aby napisać nowe nazwisko rodowe Jana.

Nowe imię Jana odpowiada zborowi filadelfijskiemu, a imię Zachariasz odpowiada Laodycei, co znajduje odzwierciedlenie w niewierze Zachariasza wobec poselstwa trzeciego anioła. Wszyscy prorocy odnoszą się do dni ostatecznych, a dni ostateczne stanowią historię trzeciego anioła. Zatem anioł, który przyniósł poselstwo, musi być trzecim aniołem. Zachariasz odmówił zrozumienia, że Pan ominąłby laodycejski Kościół Adwentystów Dnia Siódmego. O przywróceniu głosu u tych proroków można powiedzieć więcej, lecz będziemy nadal zmierzać ku zrozumieniu proroczej linii Jozjasza.

Omówiliśmy siedemnasty cykl jubileuszowy, który rozpoczął się podczas Paschy Jozjasza w 622 r. p.n.e., lecz linia Jozjasza zaczyna się na długo przed 622 r. p.n.e. Bunt Izraela, który wyniósł Saula na tron jako pierwszego króla Izraela, wyznaczył czterdzieści lat panowania króla Saula, po których nastąpiło czterdzieści lat panowania króla Dawida, a następnie czterdzieści lat panowania Salomona. Odrzucenie Boga, które tak dotknęło proroka Samuela, nastąpiło w 1097 r. p.n.e. i rozpoczyna proroczą linię buntu, która zakończyła się na krzyżu, gdy Żydzi oświadczyli, że nie mają króla, tylko Cezara.

W 1097 roku trzej królowie mieli panować po czterdzieści lat każdy, aż do śmierci Salomona w 977 r. p.n.e., kiedy to królestwo następnie podzieliło się na północne i południowe.

Panowanie Salomona rozpoczęło się w 1017 r. p.n.e.; fundament Świątyni położono w czwartym roku panowania Salomona (1013 r. p.n.e.). Budowa trwała siedem lat (1 Krl 6:37–38), a Świątynię ukończono w ósmym miesiącu jedenastego roku panowania Salomona. Uroczyste poświęcenie odbyło się w siódmym miesiącu (miesiącu Etanim), podczas Święta Namiotów (1 Krl 8; 2 Krn 5–7), w 1006 r. p.n.e. Królowie, Świątynia i naród — każde z nich — są przedstawione w historii poprzez okres czterystu dziewięćdziesięciu lat, który wyraźnie wyznacza okres proroczy odnoszący się odpowiednio do królów, Świątyni albo narodu.

Daniel został uprowadzony do niewoli w roku 607 p.n.e., chociaż większość chronologów biblijnych wskazuje rok 605 p.n.e. Zapis historyczny musi pozostawać w zgodzie ze świadectwem proroczym, a symbolika wydarzeń historycznie wyznaczonych na linii historii, która rozpoczyna się od pragnienia posiadania króla w roku 1097 p.n.e., wymaga — na podstawie kilku świadków proroczych — aby rok 607 p.n.e. został uznany za właściwe zastosowanie, a nie rok 605 p.n.e. Rok 607 p.n.e. wyznacza koniec czterystu dziewięćdziesięciu lat na linii królów, ale zarazem rozpoczyna jedno z trzech głównych przedstawień siedemdziesięciu lat, które występują na tej linii. Rok 607 p.n.e. wyznacza koniec siedemdziesięciu lat, które rozpoczęły się wraz z uprowadzeniem Manassesa do niewoli w roku 677 p.n.e. Pierwsze przedstawienie symbolu czterystu dziewięćdziesięciu lat (posiada na tej linii trzech świadków) dobiega końca tam, gdzie kończy się jeden z trzech świadków siedemdziesięciu lat, a zaczyna się inny świadek siedemdziesięciu lat. Struktura matematyczna świadczy na rzecz roku 607 p.n.e., pomimo poglądu, że Daniel został uprowadzony do niewoli w roku 605 p.n.e.

W obrębie linii obejmującej okres 490 lat, związany z królami od 1097 r. p.n.e. do 607 r. p.n.e., znajduje się również 490 lat od poświęcenia Świątyni Salomona do poświęcenia świątyni po wygnaniu przez Zorobabela w 515 r. p.n.e. Owe 490 lat składa się z 420 lat od poświęcenia dokonanego przez Salomona w jedenastym roku jego panowania, do których dodaje się 70 lat, podczas których Świątynia pozostawała spustoszona w czasie niewoli, co daje 490 lat. Trzeci dekret Artakserksesa został wydany 59 lat później, w 457 r. p.n.e., i wyznacza początek 490 lat, które zostały „wyznaczone” (odcięte, Daniel 9:24) dla ludu Bożego i które zakończyły się w roku 34, przy ukamienowaniu Szczepana. Oczywiście w proroczej linii, która rozpoczyna się od fundamentalnego odstępstwa polegającego na odrzuceniu Boga i Ducha Proroctwa w 1097 r. p.n.e. i kończy się wtedy, gdy Szczepan ujrzał Chrystusa stojącego po prawicy Boga, znajduje się wiele innych głębokich świadectw chronologicznych. W obrębie tego świadectwa znajdujemy prorocze koło Jozjasza.

Mówię „apostazja fundamentalna”, ponieważ początek tej linii wskazuje moment, w którym Izrael odrzucił Boga jako Króla, pragnąc mieć ziemskiego króla, i tym samym wyznaczył fundament ludzkiej monarchii Izraela. Piszę to również ze względu na koło Jozjasza, którego imię oznacza „fundament Boga” i które jest symbolem zarówno fundamentu, jak i fundamentalnej apostazji ludu Bożego.

Gdy Salomon umarł, a dwanaście plemion podzieliło się na północ i południe, poświęcenie przez Jeroboama podrobionego systemu kultu zostało zgromione przez nieposłusznego proroka, a jego nagana zawierała proroctwo o nadchodzącym królu imieniem Jozjasz. U podstaw odstępstwa Jeroboama i dziesięciu północnych plemion zostało przepowiedziane proroctwo o Jozjaszu i jego odrodzeniu, które wyznacza Wielka Pascha z roku 622 p.n.e. To odrodzenie zostało spowodowane odnalezieniem pism Mojżesza oraz ogłoszeniem sądu nad ludem Bożym z powodu jego nieustannego odstępstwa. Gdy słowa z pism Mojżesza zostały odczytane królowi Jozjaszowi, wywołało to największe odrodzenie w historii Starego Testamentu. Proroctwo o przyszłym dziecięciu, które miało się narodzić i nosić imię Jozjasz, zawierało również prorocze potępienie podstawowego odstępstwa, skierowane przeciw królowi Jeroboamowi przez nieposłusznego proroka.

Przekleństwo Mojżesza, jak nazywa je Daniel, to „siedem czasów” z Księgi Kapłańskiej dwudziestego szóstego rozdziału, i stało się ono fundamentalnym odkryciem Williama Millera, który jest symbolem fundamentalnych prawd adwentyzmu. Umocnienie poselstwa Millera 11 sierpnia 1840 roku dokonało się poprzez dzieło „Jozjasza” Litcha w latach 1838 i 1840. W 1863 roku te fundamenty zostały odłożone na bok, a „siedem czasów” stało się symbolem nie tylko fundamentalnych prawd filadelfijskich millerytów, lecz także symbolem buntu laodycejskiego milleryzmu przeciwko fundamentom. Historia millerytów pierwszego i drugiego anioła zawiera symbolikę „Jozjasza”, która zostanie powtórzona co do joty w historii stu czterdziestu czterech tysięcy. Koło Jozjasza sięga wstecz aż do czarownictwa króla Saula, a następnie prowadzi aż do wyplucia laodycejskiego Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego w czasie ustawy niedzielnej. Koło Jozjasza w Ezechielu jest obecnie w trakcie odpieczętowywania jako punkt kulminacyjny pieczętowania stu czterdziestu czterech tysięcy.

Będziemy kontynuować te rozważania w następnym artykule.