The Hidden History of Verse Forty - Number Twenty-Seven

W księdze Ezechiela znajduje się „trzynaście” odniesień do dat; sześć dotyczy Jerozolimy, sześć Egiptu, a jedno Tyru. Wszystkie te odniesienia osadzone są w kontekście buntu, który symbolizuje liczba „trzynaście”. W roku następującym po tym, jak żona Ezechiela zmarła na skutek udaru, co wyznaczyło początek trzeciego oblężenia, Ezechiel otrzymał nakaz, by przemawiać przeciwko Egiptowi, oznajmiając, że będzie spustoszony przez czterdzieści lat.

Oblężenie rozpoczęło się w 588 r. p.n.e., a rok później, w 587 r. p.n.e., Ezechiel otrzymał nakaz przemawiania. W wersecie „siedemnastym” rok 571 p.n.e. wskazuje, że Egipt zostanie oddany Babilonowi za wyświadczone usługi. Chronolodzy biblijni wskazują lata od 567 p.n.e. do 527 p.n.e. jako czterdziestoletni okres określony w tych wersetach, a od początkowego orędzia sądu ogłoszonego w 587 r. p.n.e. aż do oznajmienia w wersecie siedemnastym w 571 r. p.n.e., że Pan oddał Egipt w rękę Nebukadneccara, znajdujemy okres „siedemnastu lat”.

Armia Nabuchodonozora prowadziła przeciwko Tyrowi długą i trudną kampanię (oblężenie trwało około 13 lat, mniej więcej w latach 586–573 przed Chr.). Żołnierze pracowali niezwykle ciężko (każda głowa została wyłysiała, a każde ramię obtarte do goła od noszenia ciężarów), jednak nie otrzymali żadnej znaczącej zapłaty ani łupu z samego Tyru. Z powodu tego nieopłacalnego trudu Bóg postanowił dać Nabuchodonozorowi Egipt jako wynagrodzenie („zapłatę”) za dzieło, którego jego armia dokonała przeciwko Tyrowi.

Nebukadnesar zatem najpierw zdobył Tyr, a po trzynastoletnim oblężeniu został mu dany Egipt. Zanim zdobył Tyr, zdobył Jerozolimę w 586 r. p.n.e., następnie przeprowadził trzynastoletnie oblężenie Tyru, a potem Egiptu. Jerozolima została zdobyta w 586 r. p.n.e., a oblężenie Tyru rozpoczęło się w 586 r. p.n.e. i trwało aż do 573 r. p.n.e. Liczba trzynaście jest związana ze Stanami Zjednoczonymi.

Siostra White oznajmia nam, że Jerozolima w księdze Ezechiela przedstawia laodycejski Kościół Adwentystów Dnia Siódmego, a Nabuchodonozor, król północy, przedstawia w dniach ostatecznych władzę papiestwa. W historycznej ilustracji rozdziału dwudziestego dziewiątego, zbójcy z twego ludu czasów ostatecznych, przedstawiający papieski Rzym, podbijają w tym rozdziale trzy byty. Najpierw zdobywa on Jerozolimę, następnie Tyr, a w końcu Egipt.

Sąd rozpoczyna się od domu Bożego, a róg protestantyzmu w Stanach Zjednoczonych zostaje najpierw podbity jeszcze przed ustawą niedzielną. Róg odstępczego protestantyzmu w Stanach Zjednoczonych obejmuje laodycejski Kościół Adwentystów Dnia Siódmego, który reprezentuje „dawny” lud przymierza, pominięty tak, jak starożytny Izrael w roku 34 oraz protestanci w roku 1844. Pominięcie owego dawnego ludu Bożego przymierza w 34 i 1844 roku jest w obu przypadkach przedstawione w proroczej historii proroctwa o dwóch tysiącach trzystu latach z Daniela 8:14. Sąd rozpoczyna się od domu Bożego, a róg protestantyzmu zostaje osądzony przed rogiem republikanizmu.

Pierwsza wzmianka o sądzie nad Egiptem znajduje się w pierwszym wersecie dwudziestego dziewiątego rozdziału, a ostatnia data wspomniana przez Ezechiela w związku z Egiptem znajduje się w wersecie „siedemnastym” tego samego rozdziału. Rozdział ten ukazuje, że współczesny Rzym najpierw pokonuje róg protestantyzmu, a następnie Tyr, który przedstawia róg republikanizmu, pokonany przy nadchodzącym niebawem prawie niedzielnym. Gdy Tyr (Stany Zjednoczone) zostaje podbity przez Nabuchodonozora przy prawie niedzielnym, również Egipt zostaje wydany w jego ręce. W tym momencie śmiertelna rana papiestwa zostaje uleczona. Ezechiel oznajmia nam nie tylko to, że wówczas śmiertelna rana papiestwa zostaje uleczona, lecz także to, że dzieje się to w okresie późnego deszczu.

Izajasz wskazuje, że Izrael wypuszcza pąki, zakwita i napełnia całą ziemię owocem. To deszcz sprawia trzy etapy: pączkowanie, kwitnienie i wydawanie owocu, a według Izajasza późny deszcz przychodzi wtedy, gdy „gwałtowny wiatr” zostaje powstrzymany. Wskazuje on ponadto, że w okresie pączkowania, kwitnienia i wydawania owocu grzechy Jakuba mają zostać usunięte, a hebrajskie słowo przetłumaczone jako „usunięte” oznacza „przebłagane”.

Gdy cztery wiatry (jego gwałtowny wiatr) sporu zostają powściągnięte, rozpoczyna się pieczętowanie stu czterdziestu czterech tysięcy, a mądrzy i niegodziwi w adwentyzmie zostają ostatecznie rozdzieleni, i wszystko to dokonuje się w „dniu wiatru wschodniego”. Czas pieczętowania rozpoczął się od pokropienia przy 11 września i kończy się pełnym wylaniem przy ustawie niedzielnej, gdy ziemia zostaje wówczas napełniona owocem. Czas pieczętowania jest postępującym oczyszczeniem i usuwaniem nieczystości zgodnie z trzecim rozdziałem Malachiasza. Lecz w siedemnastoletnim okresie przedstawionym przez początkową i końcową datę Ezechiela dwudziestego dziewiątego rozdziału następuje podbój szóstego królestwa proroctwa biblijnego, przedstawionego przez Jerozolimę, symbol rogu protestantyzmu — kościoła, oraz Tyru, symbol rogu, czyli republikanizmu — państwa. Tuż po zakończeniu trzynastoletniego oblężenia Tyru następuje podbój siódmego królestwa dziesięciu królów, przedstawionego przez Egipt. Trzy podboje: Jerozolimy, Tyru i Egiptu, następują, gdy „róg domu Izraela” wypuszcza pąk i zostaje mu dane otwarcie ust.

Zarówno kapłan Ezechiel, jak i kapłan Zachariasz kończą swoje milczenie przy prawie niedzielnym, gdy przemawiają zarówno Stany Zjednoczone, jak i oślica Balaama. Pan daje domowi Izraela „otwarcie ust” przy prawie niedzielnym. Grzechy Jakuba zostały wówczas oczyszczone, a jego imię zostaje zmienione na dom Izraela. Poselstwo, które głoszą, jest przedstawione przez trzeciego świadka proroczego milczenia, ukazanego przez Daniela, któremu zostaje wówczas dane poselstwo z jedenastego rozdziału Księgi Daniela, będące również widzeniem Habakuka, które wówczas „mówi i nie kłamie”. Ezechiel, Zachariasz i Daniel są zgodni z ogłaszaniem głośnego wołania trzeciego anioła, podobnie jak Jeremiasz w rozdziale piętnastym, gdzie zostaje mu obiecane, że będzie ustami Boga, jeśli zawróci od pierwszego rozczarowania.

Jezus ilustruje koniec przez początek, a w dniu 9/11 pokropienie wydało pąki i roślina Jakuba zaczęła wzrastać; ostatecznie zaś, gdy nieprawość Jakuba zostanie usunięta, dom Izraela przemówi. Wypuszczenie pąków w dniu 9/11, dokonane przez deszcz, jest typem wypuszczenia pąków u kresu czasu pieczętowania, kiedy „róg” domu Izraela wypuszcza pąki właśnie tam, gdzie rogi odstępczego protestantyzmu i republikanizmu zostają pokonane przez Nabuchodonozora.

W tym momencie rozróżnienie między fałszywym rogiem protestantyzmu zostaje przeciwstawione prawdziwemu rogowi protestantyzmu, ukazanemu w typie laski Aarona, która zakwitła, w odróżnieniu od pozostałych lasek pokoleń Izraela. Dwie daty w dwudziestym dziewiątym rozdziale Księgi Ezechiela określają historię wywyższenia sztandaru stu czterdziestu czterech tysięcy w czasie rychło nadchodzącego prawa niedzielnego.

Proces pączkowania, rozkwitania i napełniania ziemi owocem rozpoczął się wraz ze skropieniem późnym deszczem 9/11, tak jak okres Pięćdziesiątnicy rozpoczął się od tego, że Chrystus tchnął kilka kropel na swoich uczniów, co doprowadziło do Pięćdziesiątnicy, kiedy nastąpiło pełne wylanie. Pączkowanie 9/11 na początku oczyszczania Jakuba (tego, który wypiera), które jest czasem zapieczętowania, stanowiło typ pączkowania domu Izraela (zwycięzcy) w czasie ustawy niedzielnej. Pączkowanie na końcu wyznacza rozróżnienie między ludem dawnego przymierza a sto czterdzieści cztery tysiące, tak jak wylanie ognia na górze Karmel uczyniło rozróżnienie między prorokiem Eliaszem a prorokami Baala. Rozróżnienie to jest przedstawione przez jedną klasę, która proroczo jest zawstydzona z powodu podrobionego poselstwa o pokoju i bezpieczeństwie, podczas gdy druga klasa proroczo się raduje i nigdy nie będzie zawstydzona.

Ezechiel podaje cztery inne daty związane z Egiptem; dwie z nich przypadają na jedenasty rok, a pozostałe dwie — na dwunasty rok niewoli.

W jedenastym roku niewoli, w rozdziale trzydziestym, ramiona Egiptu i faraona zostają złamane, a ramiona Babilonu umocnione. W jedenastym roku, w rozdziale trzydziestym pierwszym, ukazany zostaje upadek Egiptu oraz jego wpływ na świat.

Dwie daty w dwunastym roku znajdują się w trzydziestym drugim rozdziale Księgi Ezechiela.

W wyroczni przeciwko Egiptowi zawartej w trzydziestym pierwszym rozdziale końcowe wersety stwierdzają:

W wyroczni przeciwko Egiptowi zawartej w rozdziale trzydziestym drugim końcowe wersety powtarzają i rozwijają treść rozdziału trzydziestego pierwszego oraz zawierają równoległe stwierdzenie końcowe.

Daty mieszczące się w siedemnastoletnim okresie przedstawionym w rozdziale dwudziestym dziewiątym wskazują na podbój Egiptu przez Nabuchodonozora oraz na czterdziestoletni okres spustoszenia Egiptu. Liczba czterdzieści oznacza pustynię, stanowiąc typ tysiąca lat, podczas których ziemia pozostaje spustoszona.

U kresu czterdziestu lat spustoszenia Egiptu, o których mowa w dwudziestym dziewiątym rozdziale Księgi Ezechiela, ukazane zostają ostateczne zmartwychwstanie bezbożnych oraz ich ostateczna zagłada.

Przesłanie Ezechiela, które zostaje zebrane przez sześć dat związanych z Egiptem, wskazuje na ostateczne zniszczenie ziemskiej smoczej potęgi, które rozpoczyna się wraz z rychło nadchodzącym prawem niedzielnym i trwa aż do ostatecznego zniszczenia niegodziwych Egipcjan przy końcu tysiąclecia.

W świadectwie proroczym bestia i fałszywy prorok dochodzą do swego kresu w jeziorze ognia, które przedstawia Drugie Przyjście Chrystusa, natomiast zagłada smoczej mocy w jeziorze ognia następuje u kresu tysiąclecia.

Bestia i fałszywy prorok kończą proroczo swój bieg przy drugim przyjściu Chrystusa, lecz smok spotyka swój los tysiąc lat później, przy trzecim przyjściu Chrystusa.

Okres „siedemnastu” lat, wyznaczony przez dwie daty podane w dwudziestym dziewiątym rozdziale Księgi Ezechiela, rozpoczął się w dziesiątym roku niewoli i zakończył się w dwudziestym siódmym roku. Poselstwa z rozdziałów trzydziestego i trzydziestego pierwszego zostały ogłoszone w jedenastym roku, a dwie daty podane w rozdziale trzydziestym drugim zostały dane w dwunastym roku niewoli. Siedemnastoletni okres, który rozpoczął się w dziesiątym roku, mniej więcej na początku oblężenia Jerozolimy, po którym nastąpiły dwa egipskie poselstwa jedenastego roku przedstawione w rozdziałach trzydziestym i trzydziestym pierwszym. Łącznie oba poselstwa jedenastego roku stanowią poselstwo bezpośrednio poprzedzające ustawę niedzielną. Dwa pozostałe egipskie poselstwa dwunastego roku miały miejsce w czasie zburzenia Jerozolimy w 586/585 r. przed Chr. lub krótko po nim.

Poselstwo o przyjściu Chrystusa jest głoszone jako część poselstwa Wołania o Północy, które przy ustawie niedzielnej przechodzi w poselstwo głośnego wołania. Dwa poselstwa o Egipcie są głoszone przed ustawą niedzielną, a dwa poselstwa o Egipcie są głoszone w czasie ustawy niedzielnej lub bezpośrednio po niej. Podwojenie poselstw, które są dane w tym samym roku, podczas oblężenia, którego kulminacją jest zburzenie Jerozolimy, oraz pozostałe dwa poselstwa przy ustawie niedzielnej, stanowią typ drugiego poselstwa anielskiego, gdzie zawsze występuje podwojenie.

Po drugim poselstwie zawsze następuje trzecie poselstwo.

Przy trzecim poselstwie zamykają się drzwi łaski. Dla Stanów Zjednoczonych czas łaski kończy się wraz z ustawą niedzielną, a dla świata czas łaski kończy się, gdy powstaje Michał. Oboje zamknięte drzwi przedstawiają trzecie poselstwo, które zawsze jest poprzedzone przez drugie poselstwo, a to zawsze jest poselstwem dwojakim.

Umocnienie drugiego anioła dokonuje się wówczas, gdy zostaje on połączony z poselstwem Wołania o Północy. Dwa poselstwa ogłoszone ludzkości, przedstawione przez wyrocznie Ezechiela przeciwko Egiptowi w rozdziałach trzydziestym i trzydziestym pierwszym, wskazują, kiedy poselstwo Wołania o Północy łączy się z drugim aniołem, natomiast dwa poselstwa z rozdziału trzydziestego drugiego wskazują na umocnienie trzeciego anioła w donośnym wołaniu.

Koła Ezechiela, ukazujące złożone współoddziaływanie ludzkich wydarzeń, wskazują na ostatnie ostrzeżenie dla ludzkości, którym jest ostrzeżenie trzeciego anioła, a trzeci anioł składa się z ostrzeżeń pierwszego i drugiego anioła. Wołanie o północy przed ustawą niedzielną oraz głośne wołanie po ustawie niedzielnej są przedstawione przez cztery daty Ezechiela, które przypadają w obrębie „siedemnastu” lat alfa i omega dat dwudziestego dziewiątego rozdziału, odpowiadających ukrytej historii z jedenastego rozdziału Daniela, wersu czterdziestego, jak jest to przedstawione w wersetach od jedenastego do szesnastego tego samego rozdziału.

W dziesiątym rozdziale Księgi Daniela Daniel, podobnie jak Ezechiel, zostaje uczyniony niemym. Niemota Daniela następuje pośród trzech dotknięć; pierwsze i trzecie dotknięcie pochodziły od anioła Gabriela, a środkowe dotknięcie było dotknięciem Chrystusa. Daniel, podobnie jak Piotr pomiędzy Cezareą Filipową a krzyżem, znajduje się pośrodku. Pośrodku Piotr ujrzał uwielbionego Chrystusa, jak uczynił to również Daniel w dziesiątym rozdziale. Pośrodku trzech aniołów znajduje się drugie poselstwo, które jest połączeniem dwóch poselstw.

W Księdze Ezechiela, w rozdziale pierwszym, wierszach pierwszym i drugim, Ezechiel znajduje się przy piątym dniu czwartego miesiąca, co odpowiada połowie ruchu siódmego miesiąca w roku 1844. Ezechiel znajduje się w połowie drogi między 19 kwietnia a 22 października 1844 roku, podobnie jak Samuel Snow, posłaniec Wołania o Północy w 1844 roku, gdy przedstawił w Bostonie swoje pierwsze jasne ujęcie poselstwa, 93 dni po 19 kwietnia i 93 dni przed zamknięciem drzwi 22 października 1844 roku. Samuel Snow przebywał w Bostonie 21 lipca 1844 roku, w połowie ruchu siódmego miesiąca, nieświadomy, że proroczo stoi wraz z Piotrem na Górze Przemienienia, z Ezechielem w trzydziestym roku siedemnastego cyklu jubileuszowego oraz z drugim dotknięciem Daniela podczas wizji zwierciadła z rozdziału dziesiątego. Rok 2026 oznacza czterdziesty siódmy rok siedemdziesiątego cyklu jubileuszowego, który kończy się w 2028 roku.

Zanim powrócimy do datowania sześciu odniesień Ezechiela do Jerozolimy, powinniśmy najpierw ustalić tę jedną datę, która została ogłoszona przeciwko Tyrowi.

Poselstwo dotyczące Tyru zostało ogłoszone w roku zburzenia Jerozolimy i przedstawia obalenie szóstego królestwa proroctwa biblijnego przy nadchodzącym wkrótce prawie niedzielnym. Przy prawie niedzielnym Stany Zjednoczone (Tyr) proroczo radują się, ponieważ obaliły Jerozolimę, którą Siostra White utożsamia z laodycejskim Kościołem Adwentystów Dnia Siódmego, a którą Ezechiel nazywa „bramami ludów”. Tyr stwierdza, że Jerozolima „była” bramami ludów, używając czasu przeszłego. „Brama” jest w sensie proroczym kościołem.

Słowo „Betel” oznacza dom Boży, a Tyr raduje się, że zmusił laodycejski Kościół Adwentystów Dnia Siódmego do przyjęcia narzucenia kultu słońca. Lecz pomimo błędnego świętowania tych, którzy narzucają kult słońca, Bóg przez Ezechiela oświadcza: „Oto Ja wystąpię przeciwko tobie, Tyrze, i sprawię, że wystąpi przeciwko tobie wiele narodów, jak morze wzburza swoje fale. I zburzą mury Tyru, i rozwalą jego wieże.”

„Mury Tyru” oznaczają ochronę Tyru. „Mur” jest symbolem Dziesięciu Przykazań.

Prawo Boże jest murem ochrony, lecz mury w liczbie mnogiej oznaczają dwie zasady, które „chroniły” i sprawiły pomyślność oraz sukces Tyru, symbolu republikańskiego rogu Stanów Zjednoczonych.

Podstawę Stanów Zjednoczonych przedstawiają Deklaracja Niepodległości oraz Konstytucja, które reprezentują odpowiednio protestantyzm i republikanizm. „Mury” ochrony i dobrobytu to republikanizm i protestantyzm, a wraz z ustawą niedzielną zasady zarówno Deklaracji Niepodległości, jak i Konstytucji zostają obalone, albowiem Nebukadnesar „przeciw twoim murom wystawi machiny wojenne i swymi toporami zburzy twoje wieże”.

W czasie ustawy niedzielnej wszystkie „wieże” zostają zburzone, a wieża jest symbolem kościoła, którego zasadnicza filozofia opiera się na wysiłku człowieka, by zbawić samego siebie. O Nimrodzie, wielkim buntowniku, i o jego wieży czytamy w Prophets and Kings: „Gdy wieża została częściowo ukończona, część jej zajęto na miejsce zamieszkania dla budowniczych; inne komnaty, wspaniale umeblowane i ozdobione, przeznaczono dla ich bożków. Lud radował się swoim powodzeniem, wysławiał bogów ze srebra i złota oraz wystąpił przeciwko Władcy nieba i ziemi”. W czasie ustawy niedzielnej Tyr raduje się, że Jerozolima została obalona, lecz po narodowej apostazji następuje narodowa ruina, a król północy obali wówczas mury i wieże Stanów Zjednoczonych.

W następnym artykule zaczniemy omawiać sześć dat dotyczących Jerozolimy w Księdze Ezechiela.