Ukryta historia wersetu czterdziestego — liczba dwadzieścia osiem

Według natchnienia, jeśli chodzi o natchnienie, „każdy fakt ma swoje znaczenie” i „każda zasada ma swoje znaczenie”.

Faktem jest, że hebrajskie wyrażenie „ereb boqer” występuje w Biblii osiem razy. Zawsze tłumaczone jest jako „wieczór i poranek”, z wyjątkiem Daniela 8,14, gdzie oddane jest jako „dni”. Według natchnionego świadectwa werset czternasty stanowi „fundament i centralny filar wiary adwentowej”.

Faktem zatem jest, że „dni” w tym wersecie stanowią ósme wystąpienie tego hebrajskiego wyrażenia użytego siedem razy. A biblijne zjawisko proroczego prowadzenia przez Boga tłumaczy wersji Króla Jakuba celowo powiązało biblijną zagadkę ósmego będącego z siedmiu z wersetem, który przedstawia jedno z dwóch widzeń w rozdziale ósmym. Jedno słowo przetłumaczone w rozdziale ósmym jako „widzenie” to hebrajskie słowo „chazon”, a drugie to „mareh”. „Mareh” oznacza ukazanie się, a widzenie „mareh” jest widzeniem ukazania się Chrystusa w proroczym Słowie Bożym. Widzenie „mareh” z Daniela 8:14 wskazuje, że Chrystus miał się ukazać i nagle przyjść do swojej świątyni 22 października 1844 roku. Wszystkie te prawdy są faktami i mają swoje odniesienie do wersetu, który jest centralnym filarem, a centralny filar nie jest doktryną ani proroctwem, które wypełniło się 22 października 1844 roku; faktem jest, że tym wersetem jest Chrystus, centralny filar.

Jesteśmy teraz poddawani próbie, czy wejdziemy do świątyni, a następnie wyznamy nasze grzechy i zapewnimy sobie błogosławieństwo Jego usprawiedliwienia. To ostatnie wezwanie, by wejść do świątyni, otoczone jest przeszkodami, aby uniemożliwić nasze indywidualne wejście; lecz jeśli mielibyśmy się teraz zawahać, zostaniemy „pozostawieni samym sobie w cichej grozie nocy”. Lecz nie to jest moją jedyną myślą.

Celowo położono nacisk na ten najważniejszy werset, wyróżniając słowo „dni”, które niesie ze sobą proroczą zagadkę, że osiem jest z siedmiu, stanowiącą jedno z kół w czasie pieczętowania stu czterdziestu czterech tysięcy. W okresie pieczętowania zarówno róg protestancki, jak i róg republikański szóstego królestwa proroctwa biblijnego staną się wypełnieniem zagadki, że ósmy jest z siedmiu. Spośród ośmiu prezydentów od nastania czasu końca w 1989 roku Trump stał się szóstym królem szóstego królestwa, a po wygraniu wyborów na drugą kadencję stał się ósmym, który jest z siedmiu. Kiedy Stany Zjednoczone powtórzą edykt mediolański z 313 roku, laodycejski ruch stu czterdziestu czterech tysięcy stanie się filadelfijskim ruchem stu czterdziestu czterech tysięcy. Czas pieczętowania dobiega końca wraz z wprowadzeniem ustawy niedzielnej, kiedy to śmiertelna rana papiestwa zostaje uleczona, ono zaś tym samym wypełnia zagadkę z siedemnastego rozdziału Apokalipsy jako ósme, które jest z siedmiu. Jeden fakt, wyrażony za pomocą jednej hebrajskiej frazy, oddanej jednym angielskim słowem, wprowadza werset wskazujący na rozpoczęcie sądu do wersetu wskazującego na zakończenie sądu w czasie pieczętowania stu czterdziestu czterech tysięcy.

Każdy fakt ma swoje miejsce, a w Nowym Testamencie występuje tylko jedno wyrażenie, w którym użyto konstrukcji liczbowej polegającej na pomnożeniu jednej „liczby” przez inną „liczbę”, natomiast w Starym Testamencie występują tylko dwa takie wyrażenia. Alfa „konstrukcji liczbowej” znajduje się w Księdze Rodzaju.

Omega „konstrukcji liczbowej” znajduje się w Ewangelii Mateusza.

Te fragmenty stanowią pierwszy i ostatni raz w Biblii, gdy wskazano liczbę, którą należy pomnożyć przez inną liczbę. Liczb jest wiele, lecz alfa Księgi Rodzaju i omega Ewangelii Mateusza posiadają identyczną konstrukcję liczbową i posługują się tymi samymi dwiema liczbami: „siedem” i „siedemdziesiąt”.

Pomiędzy alfą a omegą pośrednim i zarazem jedynym innym miejscem, w którym występuje ta konstrukcja liczbowa, jest dwudziesty piąty rozdział Księgi Kapłańskiej. Tam te dwie liczby to nie „siedem” i „siedemdziesiąt”, lecz „siedem razy siedem lat”.

Środkowa konstrukcja liczbowa ponownie wykorzystuje liczbę „siedem”, lecz nie liczbę „siedemdziesiąt”. Fragment, w którym ona występuje, zawiera błogosławieństwo za posłuszeństwo, a także przekleństwo za nieposłuszeństwo. Błogosławieństwa związane z wyzwoleniem niewolników i zwrotem ziemi zostały przeciwstawione siedmiokrotnemu przekleństwu, o którym czterokrotnie wspomniano w dwudziestym szóstym rozdziale Księgi Kapłańskiej. Błogosławieństwo obejmowało zapewnienie przez Pana środków do życia w latach, w których ziemia odpoczywała, oraz podwójne błogosławieństwo w roku jubileuszowym, a przekleństwo z dwudziestego szóstego rozdziału stanowi jego odpowiednik w ostrzeżeniu dotyczącym przymierza, zawartym w tych dwóch rozdziałach.

Środkowa konstrukcja liczbowa pojawia się w Księdze Kapłańskiej 25:8 („siedem razy po siedem lat”). Jest ona bezpośrednio zestawiona z czterokrotną zapowiedzią sądu „siedem razy” w Księdze Kapłańskiej 26. Tym samym środkowa konstrukcja liczbowa przedstawia zarówno błogosławieństwo, jak i przekleństwo, tworząc podwójne świadectwo w Księdze Kapłańskiej. Konstrukcja liczbowa błogosławieństwa bądź przekleństwa jubileuszu znajduje się pomiędzy wyrokiem Lameka a wskazaniem przez Jezusa kresu czasu próby. Wszystkie trzy łącznie wskazują na kres czasu próby, po którego nadejściu ujawni się jedna grupa błogosławionych i jedna grupa przeklętych. Alfa i omega, reprezentujące poselstwa pierwszego i trzeciego anioła, wskazują liczbę czterysta dziewięćdziesiąt jako symbol czasu próby. Gdy połączymy to z przekleństwem lub błogosławieństwem jubileuszu, fakty te nabierają znaczenia w miarę, jak zbliżamy się do rozważenia pierwszego wersetu pierwszego rozdziału Księgi Ezechiela, który umiejscawia Ezechiela w trzydziestym roku siedemnastego cyklu jubileuszowego.

Ten cykl jubileuszowy zakończył się 22 października 573 roku p.n.e. i stanowił typ nie tylko 22 października 1844 roku, lecz także nadchodzącej wkrótce ustawy niedzielnej. Ezechiel stał w świątyni, reprezentując sto czterdzieści cztery tysiące tych, którzy przez wiarę weszli do Miejsca Najświętszego u kresu sądu, tak jak uczynili to wierni po 22 października 1844 roku. Przeoczenie „faktu” dotyczącego tego, w którym punkcie proroczej historii znajduje się Ezechiel w rozdziale pierwszym i wersecie pierwszym, oznacza utratę „orientacji”.

Po ujrzeniu chwały Pana, objawionej mu nad rzeką Kebar, Ezechiel zostaje ukorzony aż do prochu, podobnie jak Daniel, Izajasz i Jan. Następnie wszystkie cztery przykłady ukazują elementy namaszczenia tych, którzy mają przekazać poselstwo Kościołowi, który nie będzie widział ani słyszał.

W Księdze Ezechiela występuje sześć dat odnoszących się do Jerozolimy. Omówiliśmy już pierwszą i ostatnią z tych dat, podane w rozdziale pierwszym, w wersetach pierwszym i drugim, a następnie w rozdziale czterdziestym, w wersecie pierwszym. Omówiłem drugą datę, podaną w rozdziale ósmym, w wersecie pierwszym, ale jedynie w jej wymiarze symbolicznym, bez umiejscowienia jej w kontekście oblężenia i zburzenia Jerozolimy, a wokół tej osi obraca się cała księga. Jerozolima została zburzona pod koniec 586/585 roku p.n.e. A w Ez 33:21 przybywa zbieg z wieścią o upadku Jerozolimy.

W dwunastym roku miasto zostało pobite, a Ezechiel odtąd może przemawiać z własnej woli. Widzenie z ósmego rozdziału Księgi Ezechiela miało miejsce w szóstym roku, a więc mniej więcej sześć lat przed pobiciem miasta.

W następnym roku, który był rokiem siódmym, starsi udali się do Ezechiela, aby zasięgnąć rady Pana.

Wówczas, w dziewiątym roku, rozpoczęło się półtoraroczne oblężenie.

Każda z tych dat wyznacza konkretne punkty orientacyjne dni ostatecznych, gdyż Paweł mówi, że starożytny Izrael jest przykładem dla tych, którzy żyją u kresu świata.

Wszystkie sześć dat odnoszących się do Jerozolimy przypada między pierwszą datą z rozdziału pierwszego, wersetu pierwszego, a ostatnią datą znajdującą się w rozdziale czterdziestym, wersecie pierwszym. Te dwie daty wyznaczają piąty rok z rozdziału pierwszego, którym był rok 592 p.n.e., oraz dwudziesty piąty rok z rozdziału czterdziestego, którym był rok 573 p.n.e. Na poziomie „linijka po linijce” Ezechiel ma jedną linię dla Egiptu, która obejmuje odniesienie do Tyru, oraz jedną linię dla Jerozolimy. Linia Egiptu posiada siedem bezpośrednich drogowskazów, (gdy uwzględni się Tyr), a Jerozolima ma ich sześć. Wraz z tymi dwiema liniami występują linia Jozjasza oraz siedemnasty cykl jubileuszowy. Jednak linia ukazana bez bezpośredniej daty znajduje się w rozdziale czwartym, a linia rozdziału czwartego posiada kilka kół, które Ezechiel ujrzał, gdy spojrzał do Miejsca Najświętszego. Jest ona także obciążona kilkoma prawdami symbolicznymi.

Liczba czterysta trzydzieści oznacza przymierze wieczyste, a w rozdziale czwartym Ezechiel zostaje użyty przez Pana jako żywa przypowieść, przypowieść, która obejmuje liczbę czterysta trzydzieści.

Oblężenie Jerozolimy, jak zostało przedstawione przez Ezechiela, jest „znakiem”, podobnie jak oblężenie Jerozolimy dokonane przez Cestiusza w roku 66. Komentując słowa Jezusa wskazujące na zburzenie Jerozolimy, Siostra White informuje nas, że „bezpośrednie” wypełnienie zburzenia Jerozolimy następuje w dniach ostatecznych. Znak zniszczenia nad dwoma świadkami, przedstawionymi przez Nabuchodonozora i Cestiusza, wskazuje, że znak oblężenia jest znakiem zbliżającego się prawa niedzielnego.

W rozważanym przez nas fragmencie dostrzegamy również biblijne odniesienie o charakterze omegi do naczelnej reguły interpretacji proroctw Williama Millera w ruchu założycielskim poselstw pierwszego i drugiego anioła. Alfa zasady „dzień za rok” była zarazem symbolem omegi, gdyż alfa zasady „dzień za rok” została przedstawiona w Księdze Liczb jako dziesiąta i ostatnia próba, której Izrael nie sprostał, sprowadzając tym samym na siebie śmierć na pustyni w ciągu czterdziestu lat wędrówki po pustyni.

Należy zrozumieć i odnieść do rozważanego przez nas fragmentu prorocze implikacje tego, że zasada „dzień za rok” zostaje wskazana podczas ostatniego buntu w dziesięcioetapowym procesie próby rozpoczynającym się od przejścia przez Morze Czerwone, a także tego, że ta sama zasada zostaje ponownie ogłoszona, gdy Jerozolima ma zostać oblężona i zburzona; należy również zrozumieć i odnieść do tego fragmentu znaczenie faktu, że „oblężenie” jest „znakiem”.

Linia historii, która zostaje zebrana razem przy użyciu „oblężenia” Jerozolimy jako znaku, musi zostać rozpoznana, gdyż staje się ono niejako „osią”, a metaforycznie znak oblężenia ma dołączonych wiele szprych. Znak oblężenia jest być może najważniejszym fragmentem Księgi Ezechiela, a znak ten pozwala Lwu z pokolenia Judy wyprowadzić doskonałość z tego, co początkowo jawiło się Ezechielowi jako zamieszanie. „Znak” oblężenia, zasada rok za dzień oraz prorocze linie zebrane razem przez oblężenie muszą być rozważane w kontekście, że czterysta trzydzieści oznacza wieczne przymierze.

Pan zawarł przymierze z Abrahamem w procesie przebiegającym w trzech etapach, z których pierwszy obejmował proroctwo, że potomkowie Abrahama będą przez czterysta lat przebywać w niewoli w Egipcie. W drugim etapie Abraham otrzymał obrzęd obrzezania, a trzecim etapem było ofiarowanie Izaaka na górze Moria. Okres czterystu lat został wskazany w alfie trzyetapowego procesu, w którym Pan powołał do istnienia wybrany lud i zawarł z nim przymierze. Ów wybrany lud przymierza został rozwiedziony z Bogiem podczas ukamienowania Szczepana w roku 34, a następnie Paweł, wybrany apostoł pogan, określił owe czterysta lat jako — czterysta trzydzieści lat.

Liczbą symbolizującą przymierze jest czterysta trzydzieści, jednak dwaj świadkowie, Abram i Szaweł, których imiona zmieniono odpowiednio na Abraham i Paweł, wskazują na dwa odrębne okresy, składające się łącznie na liczbę czterystu trzydziestu. Gdy Bóg zmienia imię duszy, jest to symbolem więzi przymierza między tą duszą a Bogiem. Czterysta trzydzieści lat stanowi zatem sumę powstałą z dodania dwóch odrębnych liczb, jak w przypadku czterystu lat Abrahama i dodanych przez Pawła trzydziestu lat. Ezechiel leżał na lewym boku przez trzysta dziewięćdziesiąt dni, a następnie na prawym boku przez czterdzieści dni, wskazując w ten sposób na dwie liczby, których suma wynosi czterysta trzydzieści.

W jedenastym rozdziale Księgi Rodzaju przymierze śmierci, które zaistniało bezpośrednio po potopie wskutek buntu Nimroda, ukazuje rozróżnienie między dwoma przymierzami. Elementy wieży Babel świadczą o szatańskim ludzie przymierza „zbaw samego siebie”, który miał zostać osądzony i rozproszony. W tym samym rozdziale rodowód Hebrajczyków zostaje wprowadzony przez narodziny Ebera, wyznaczając początek ludu wybranego, mającego reprezentować przymierze życia, w przeciwieństwie do przymierza śmierci Nimroda.

W dziesiątym rozdziale Księgi Rodzaju po raz pierwszy zostają wspomniani Eber i Peleg.

Peleg oznacza podział albo rozdzielenie, a za dni Pelega podział dwóch klas ludu przymierza zostaje zaznaczony przez historię wieży Babel i bunt Nimroda. Eber żył czterysta sześćdziesiąt cztery lata, lecz po narodzeniu Pelega (podziału) żył czterysta trzydzieści lat. Każdy fakt ma swoje znaczenie, a liczba czterysta trzydzieści jest liczbą, którą Paweł przypisuje proroczej obietnicy przymierza danego Abrahamowi. Chociaż liczba czterysta trzydzieści jest utożsamiona z życiem Ebera po narodzeniu Pelega, pierwsze trzydzieści cztery lata jego życia wyrażone są jako „cztery i trzydzieści lat”, co oczywiście oznacza trzydzieści cztery lata, lecz w samym prostym wyrażeniu tych trzydziestu czterech lat odczytujemy „cztery” i „trzydzieści” (430). Następnie pojawia się czterysta trzydzieści, a potem pierwszym określeniem życia Pelega jest „trzydzieści”.

Eber jest rdzeniem nazwy „Hebrajczyk” i stanowi pierwszą wzmiankę o Hebrajczykach, którzy mieli być wybranym ludem przymierza. Eber znaczy „przejść na drugą stronę”, typizując tym samym lud przymierza, który przechodzi z ziemi na nową ziemię, tak jak dzieci Abrahama uczyniły to, gdy przeszły przez Morze Czerwone do Ziemi Obiecanej. Czterdziestoletnia wędrówka po pustyni opóźniła to przejście, lecz u kresu czterdziestu lat przeszli przez Jordan do Ziemi Obiecanej, typizując w ten sposób ostateczne przejście ludu Bożego. Peleg przedstawia okres dziejów, w którym po raz pierwszy nastąpił podział ludzkości na dwa ludy przymierza przy wieży Nimroda. Symbolem przymierza śmierci Nimroda jest zamieszanie, a symbolem hebrajskiego przymierza życia jest czterysta trzydzieści lat życia Ebera przed podziałem przedstawionym przez Pelega. Imię Peleg wskazuje również na symboliczną prawdę liczbową, ponieważ czterysta trzydzieści lat Ebera zostaje podzielone na dwie liczby, a Peleg przedstawia rozróżnienie czterystu od liczby trzydzieści.

Czterysta trzydzieści składa się z dwóch części. Czterystu lat przymierza Abrahama wraz z dodatkowymi trzydziestoma latami wskazanymi przez Pawła. Wzrost poznania, który wywołuje ostateczne przebudzenie ludu Bożego, jest przedstawiony w dwunastym rozdziale Księgi Daniela, gdzie dwuczęściowy symbol wiecznego przymierza zostaje wyraźnie określony i ukazany w wersetach 9/11.

Ostateczne odpieczętowanie, które zapoczątkowuje trójetapowy proces próby, przedstawiony w wersecie dziesiątym słowami „oczyszczeni, wybieleni i wypróbowani”, wiąże się z okresem tysiąca dwustu dziewięćdziesięciu lat. Zgodnie z rozumieniem tego wersetu przyjętym przez pionierów usunięcie oporu stawianego przez pogaństwo w roku 508 zapoczątkowało trzydziestoletni proces, który doprowadził w roku 538 do ustanowienia papiestwa jako piątego królestwa w proroctwie biblijnym; papiestwo panowało następnie jako piąte królestwo w proroctwie biblijnym aż do zakończenia okresu tysiąca dwustu sześćdziesięciu lat w roku 1798. Okres trzydziestu lat od roku 508 do roku 538 Paweł również przedstawia w 2 Liście do Tesaloniczan jako „odstępstwo, które nastąpi najpierw”.

W 2 Liście do Tesaloniczan przedmiotem rozważań jest związek między pogańskim Rzymem a papieskim Rzymem, odpowiednio czwartym i piątym królestwem proroctwa. To właśnie w tym rozdziale Listu do Tesaloniczan William Miller odkrył, że „codzienna” w księdze Daniela przedstawia pogański Rzym, a ponadto odkrył, że „codzienna” w Danielu jest zawsze ukazywana w powiązaniu z obrzydliwością albo przestępstwem spustoszenia. Obrzydliwość i przestępstwo spustoszenia w księdze Daniela przedstawiają to, co Jan określa w księdze Objawienia odpowiednio jako obraz bestii i znamię bestii.

William Miller opierał większość, jeśli nie wszystkie, swoich zastosowań proroctw na rozpoznaniu dwóch pustoszących potęg: pierwszej, przedstawionej jako „ustawiczna” (pogański Rzym), oraz drugiej, określanej na dwa sposoby — jako przestępstwo spustoszenia (połączenie Kościoła i państwa), w Apokalipsie zaś jako obraz bestii (papieska struktura prorocza), oraz jako obrzydliwość spustoszenia (kult słońca), w Apokalipsie zaś jako znamię bestii. Zrozumienie, jakie Miller zaczerpnął z wywodu Pawła w 2 Liście do Tesaloniczan, stanowiło jeden z głównych fundamentów jego poglądów; sam Miller jest symbolem fundamentów adwentyzmu. Paweł stwierdza, że ci, którzy nie miłują prawdy przedstawionej w drugim rozdziale 2 Listu do Tesaloniczan, są tymi, którzy ulegają potężnemu zwiedzeniu.

W trzech wersetach Księgi Daniela (Daniela 12:9–11) symboliczna interpretacja w dniach ostatecznych nie może obejmować zastosowania czasu, ponieważ od 22 października 1844 roku stosowanie czasu proroczego nie jest już uprawnione. Wersety 9/11 przedstawiają dwa odrębne okresy: trzydziestu lat oraz tysiąca dwustu sześćdziesięciu lat. Liczba czterdzieści i liczba tysiąc dwieście sześćdziesiąt są symbolami proroczej pustyni i w sensie proroczym można je stosować zamiennie. Dlatego tysiąc dwieście sześćdziesiąt można rozumieć jako czterdzieści, a czterdzieści jest dziesięciną z czterystu. Wersety 9/11 symbolizują liczbę wiecznego przymierza, której wyrazem jest liczba czterysta (Abraham) w powiązaniu z liczbą trzydzieści (Paweł). „Pustynia” reprezentowana przez „tysiąc dwieście sześćdziesiąt” odpowiada „pustyni czterdziestu”, a czterdzieści jest dziesięciną z czterystu. Trzydzieści to trzydzieści. Czterysta trzydzieści powstaje przez dodanie liczby czterysta do liczby trzydzieści, co w czwartym rozdziale Księgi Ezechiela przedstawiono jako dodanie liczby trzysta dziewięćdziesiąt do liczby czterdzieści.

Wersety 9/11 w rozdziale dwunastym stanowią środek trzech proroczych okresów w tym rozdziale i są symbolem wiecznego przymierza, które zostaje odpieczętowane w dniach ostatecznych. Odpieczętowanie znaczenia liczby czterysta trzydzieści w dniach ostatecznych dokonuje się w czwartym rozdziale Księgi Ezechiela.

Lew z pokolenia Judy odpieczętowuje teraz poselstwo ostatniego ostrzeżenia skierowane do tych, którzy przez wiarę weszli do Miejsca Najświętszego wraz z Ezechielem, Janem, Danielem i Izajaszem. Prawda ta zostaje odsłonięta w powiązaniu z wywyższeniem tych, którzy są przedstawieni nie tylko jako wygnańcy Izraela, lecz także jako sztandar stu czterdziestu czterech tysięcy. Prawda ta jest osadzona w kontekście przymierza symbolizowanego przez czterysta lat Abrahama w powiązaniu z przymierzem symbolizowanym przez trzydzieści lat Pawła. Prawda ta jest przedstawiona w wersetach 9/11 dwunastego rozdziału Księgi Daniela, które symbolizują środkowy z trzech symbolicznych okresów, właściwie zrozumianych przez millerytów. Środkowa prawda 9/11, odpieczętowywana w dwunastym rozdziale Księgi Daniela, jest zobrazowana w trzystu dziewięćdziesięciu dniach i czterdziestu dniach Ezechiela. Dni te zostają objawione Ezechielowi w trzydziestym roku siedemnastego cyklu jubileuszowego, a Ezechiel jako kapłan symbolizuje kapłaństwo stu czterdziestu czterech tysięcy, którzy przechodzą środkową z trzech prób.

Ezechiel zostaje umiejscowiony w ramach próby świątynnej w „piątym dniu” „czwartego miesiąca”, co w historii millerytów wyznaczało sam środek („połowę”) siedmiomiesięcznego okresu, który rozpoczął się wraz z pierwszym rozczarowaniem 19 kwietnia 1844 roku, a zakończył 22 października tego samego roku.

Dzień 21 lipca 1844 roku przypadał w połowie siedmiu świętych miesięcy, a tego dnia Samuel Snow przebywał w Tabernakulum Bostońskim, przedstawiając swoje poselstwo Wołania o Północy. Tam po raz pierwszy w publicznym wystąpieniu „ogłosił samymi słowami Pisma: «Oto Oblubieniec idzie!»” Obecnie symbolicznie stoimy wraz z Ezechielem w Tabernakulum Bostońskim, krótko przed tym, jak wywyższenie posłańców wołania o północy wyruszy niczym przypływowa fala. Proroczy proces wywyższenia sztandaru został przedstawiony w proroczej linii islamu w dziewiątym rozdziale Apokalipsy. Czwarty rozdział Księgi Ezechiela dostarcza drugiego świadka oraz zakończenia tego proroctwa o trzystu dziewięćdziesięciu jednym latach i piętnastu dniach, i czyni to w rozdziale czwartym.

Do tych spraw powrócimy w następnym artykule.