Księga Joela i laodycejski Kościół Adwentystów Dnia Siódmego - Numer dwadzieścia

Księga Joela stwierdza, że zniszczenie Bożej winnicy następuje w czwartym pokoleniu.

Przypowieść o dziesięciu pannach jest przypowieścią adwentyzmu, a przebudzenie w przypowieści następuje, gdy pszenica i kąkol zostają rozdzielone; wówczas kąkol uświadamia sobie, że został „odcięty” od „nowego wina”. Słowo „odcięty” oznacza pierwszy etap przymierza Abrama, w którym w rytuale mającym przypieczętować przymierze krwią jałówka, koza i baran zostały rozcięte na dwie części. W tym samym fragmencie dotyczącym tego przymierza Bóg zapowiada, że nawiedzi swój lud sądem w czwartym pokoleniu.

Kiedy proroctwo wypełniło się w czwartym pokoleniu, w pokoleniu Mojżesza, Pan ustanowił Dziesięć Przykazań jako symbol przymierza z Bogiem i Jego wybranym ludem. W drugim z tych dziesięciu przykazań światło czterech pokoleń Abrama zostało spotęgowane.

Cztery pokolenia przymierza z Abramem zostały włączone w uwydatnienie Bożego charakteru jako Boga zazdrosnego. Jego zazdrość jest przeciwstawiona rzeźbionym wizerunkom. W czwartym pokoleniu Abrama dostrzegamy również stopniowy sąd. Sąd dotknął narodu, w którym lud Boży był w niewoli, jak również samego ludu Bożego, a potem mieli zostać osądzeni Amoryci. Abram wskazuje na stopniowy proces sądu, który zaczyna się od domu Bożego i stopniowo obejmuje świat, a drugie przykazanie stwierdza, że proces sądu dzieli ludzkość na dwie grupy: tych, którzy nienawidzą Boga, i tych, którzy Go miłują, w ten sposób ukazując prawo niedzielne, które woła: "Jeśli Mnie miłujecie, zachowujcie moje przykazania."

W tym samym czasie, gdy Prawo jest przekazywane na Synaju, Mojżeszowi zostaje ukazany Boży charakter.

Drugie nadanie Prawa współgra z pionierską planszą z 1850 roku. Pierwsze tablice zostały rozbite, a pierwsza plansza miała błąd w liczbach. Starożytny Izrael został wówczas uczyniony depozytariuszem Prawa, a współczesny Izrael został wówczas uczyniony depozytariuszem prawa Bożego i praw Bożego Słowa prorockiego. Gdy po raz pierwszy wprowadzono dwie tablice, w obozie doszło do dosłownego buntu, a gdy wprowadzono planszę z 1850 roku, w obozie tlił się duchowy bunt. Proroctwo Abrama o czwartym pokoleniu zostało wypełnione przez Mojżesza w czwartym pokoleniu, gdzie Bóg rozszerzył objawienie sądu w czwartym pokoleniu w drugim przykazaniu. Rzeźbione wizerunki stały się fałszywym substytutem prawdziwego oddawania czci Bogu, a zazdrość Bożego charakteru została powiązana z sądem. Wtedy Mojżesz ujrzał chwałę Boga. Zobaczył Bożą zazdrość jako element Bożego charakteru, reprezentowany przez Jego „imię”, i zostaje przedstawiona relacja między czcicielem a grzechami jego ojców.

Kiedy Chrystus po raz pierwszy oczyścił świątynię, uczniowie przypomnieli sobie, że gorliwość o Jego dom pochłonęła Go. „Gorliwość” to „zazdrość”. Charakter Boga, który wyraża Jego zazdrość, jest motywacją, która skłoniła Chrystusa do oczyszczenia Jego świątyni, a proroczy aspekt konieczności wyznania owych grzechów twoich ojców stał się później istotnym elementem wezwania do pokuty w „siedem razy” sądzie z Księgi Kapłańskiej, rozdział dwudziesty szósty. „Czwarte pokolenie” Abrama nabiera coraz większej wagi w miarę trwania historii przymierza. Księga Joela przedstawia czas późnego deszczu, który przypada na dni ostateczne. Księga Joela opiera swoje przesłanie na wprowadzeniu orędzia o czterech pokoleniach jako motywu, który został zapisany już w pierwszym kroku trójstopniowego przymierza Abrama z Bogiem. Ten motyw znajduje swoje dopełnienie w Księdze Joela.

Po wejściu do Ziemi Obiecanej Arka Przymierza znajdowała się w Szilo, gdzie niegodziwy i nierozumny Heli, arcykapłan, oraz jego dwaj zepsuci synowie są skontrastowani z powołaniem Samuela. Szilo stało się etapem w wędrówce Arki, która była symbolem przymierza. Po tym, jak Arka została użyta jako symbol zburzenia murów Jerycha, przez około czterysta lat znajdowała się w Szilo, aż do śmierci Helego i jego niegodziwych synów. Następnie została zdobyta przez Filistynów, a potem, gdy Dawid przeniósł Arkę do Jerozolimy, po raz pierwszy ukazany został obraz triumfalnego wjazdu do Jerozolimy. Podanym powodem przeniesienia symbolu przymierza do Jerozolimy było to, że Bóg wybrał, by umieścić swoje imię w Jerozolimie, a Jego imię wiąże się z Jego zazdrością, która wiąże się z Jego zazdrosnym sądem w czwartym pokoleniu.

W czasie prawa niedzielnego Pan wywyższy Kościół triumfujący ponad wszystkie wzgórza i góry, a narody powiedzą: "Chodźcie, pójdźmy do domu Bożego."

Słowo Pana wychodzi z Jerozolimy, bo tam wybrał miejsce dla swego „imienia”. W przypadku Mojżesza: „Pan zstąpił w obłoku, stanął tam przy nim i wypowiedział imię Pana. I Pan przeszedł przed nim i zawołał,”

Jego „imię” jest Jego charakterem, a charakter Boga jest zarazem głęboko złożony i głęboko prosty. „Bóg jest miłością” to doskonałe, lecz prosto wyrażone określenie Jego charakteru. Prawda przymierza Abrama o „czwartym pokoleniu sądu” została „krok po kroku” poszerzona dzięki dodatkowemu światłu drugiego przykazania rzuconemu na czwarte pokolenie. Następnie doświadczenie Mojżesza poszerza to światło dotyczące związku czwartego pokolenia z charakterem Boga, dodając światło Jego zazdrości. Natchnienie zdefiniowało charakter jako „połączone myśli i uczucia”, ale natchnienie także pouczyło nas, że nasze myśli nie są jak Boże myśli. Jego charakter to Jego myśli i uczucia połączone, a Jego charakter ma tak wiele aspektów wykraczających poza nasze proste ludzkie myśli i uczucia, że różnica polega na tym, iż Jego myśli są wyższe — jak niebiosa nad ziemią.

A zatem oto ludzka myśl do rozważenia: jeśli charakter Boga jest reprezentowany przez Jego imię, to każdy przejaw imienia Boga jest przejawem Jego charakteru. Lew z pokolenia Judy pieczętuje i odpieczętowuje swoje prorocze Słowo, Palmoni jest Cudownym Rachmistrzem tajemnic, który jest także Korzeniem z wyschłej ziemi, a także gorejącym krzewem, słupem ognia, archaniołem Michałem i tak dalej, i tak dalej. Przymioty Bożego charakteru, reprezentowane przez Jego rozliczne imiona, są nieskończone. Ta „ludzka myśl do rozważenia” brzmi następująco: Mając na uwadze wszystkie różnorodne wyrazy Bożego charakteru, o których wiadomo, że istnieją, jakie znaczenie ma fakt, że już w pierwszym kroku przymierza, w trójstopniowym procesie przymierza z Abramem, „sąd czwartego pokolenia” stanowi podstawowe stwierdzenie w tym przymierzu, które odzwierciedla Jego imię?

Charakter Boga jako Sędziego ludzi i narodów daje ludziom okres próby, przedstawiony w postaci czterech pokoleń. Bóg jest Sędzią, jest miłosierny i cierpliwy, a sąd nad ludźmi i narodami doprowadza do końca w czwartym pokoleniu. Podstawowe stwierdzenie Boga w Jego przymierzu z wybranym ludem obejmuje sąd w czwartym pokoleniu. Podobnie jak poselstwo pierwszego anioła posiada wszystkie cechy trzech odrębnych poselstw anielskich, tak pierwszy etap przymierza zawartego z Abramem posiada cechy całego potrójnego przymierza. Imię Boga oznacza, że jest On miłosiernym Sędzią, który sądzi w czwartym pokoleniu. Każdy kolejny krok w historii przymierza z wybranym ludem buduje na tym fundamencie.

Gdy księgę Joela osadza się przy przebudzeniu Wołania o północy w wersecie piątym, a „nowe wino” zostaje „odjęte” z ich ust, to wprowadzenie do tego ostatecznego oddzielenia w ramach przymierza, dotyczącego wybranego ludu przymierza, stanowi fundamentalne przesłanie przymierza, które przedstawia bunt ludu przymierza, a następnie jego „odcięcie”, jako dokonane w czwartym pokoleniu. Zostają „odcięci”, ponieważ nie rozumieją fundamentalnego przesłania przymierza.

To fundamentalne poselstwo przymierza, zawarte w czterech wersetach piętnastego rozdziału Księgi Rodzaju, jest miarą — linią sądu, która jest używana, gdy zwieńczające poselstwo przymierza zostaje przedstawione jako „nowe wino” w dniach ostatecznych. Doniosłość związana z przebudzeniem opilców Efraima, gdy „nowe wino” zostaje „odcięte”, jest naprawdę zrozumiała dopiero wtedy, gdy zostanie osadzona w kontekście zapowiedzi sądu przeciwko ostatniemu, czwartemu pokoleniu buntowniczego wybranego ludu, podczas okresu próby późnego deszczu.

W rozdziale siedemnastym Księgi Rodzaju znajdujemy drugi etap potrójnego przymierza z Abrahamem:

Drugi krok stanowi drugie świadectwo symbolu bycia „odciętym”. Słowo tłumaczone jako „odcięty” ma swój źródłosłów w opisie zwierząt, które Abram rozciął na połowy w rozdziale piętnastym, a w tym fragmencie każdy, kto nie jest obrzezany, zostanie „odcięty” od przymierza. Obrzezanie zostało zastąpione chrztem w historii przymierza, w której Chrystus potwierdzał te właśnie prawdy, i z tego powodu On, jako nasz przykład, zmartwychwstał ósmego dnia.

Ten znak miał być dokonany ósmego dnia, co jest przedstawione przez osiem dusz w arce. To na drugim etapie ujawnia się próba wizualna, czy był to Izrael wybierający między prorokami Jezebel a Eliaszem przed sądem dokonanym przez Eliasza, czy oblicza Daniela, Szadracha, Meszacha i Abed-Nega wyglądały lepiej i były pełniejsze niż u tych, którzy jedli królewskie jadło; drugi test jest wizualny. Obrzezanie jest znakiem życia, a osiem dusz na arce reprezentuje tych, którzy przeżyli, w przeciwieństwie do tych, którzy zginęli.

W historii Chrystusa, gdy znak przymierza został zastąpiony chrztem, apostoł Paweł posłużył się właśnie historią przymierza zawartą w tych wersetach, aby ukazać zasadniczą zmianę w dziejach przymierza. Posłużył się fragmentem ciała odcinanym w obrzezaniu jako symbolem człowieka w relacji do boskości oraz jako symbolem niższej natury człowieka w odniesieniu do jego wyższej natury. Paweł nauczał swoich uczniów, posługując się proroczym Słowem Bożym, a jego celem jako „tego, który został wybrany” (takie jest znaczenie imienia Saul) było wskazanie zasadniczej zmiany w dziejach przymierza, wyrażonej przez przejście od dosłownego do duchowego Izraela jako Bożego ludu przymierza. Wykonując powierzone mu zadanie, przedstawił swoje prorocze przesłanie w kontekście dziejów przymierza.

Siedemnasty rozdział Księgi Rodzaju przedstawia drugi z trzech podstawowych etapów przymierza, które znajdują swoje wypełnienie „omega” w trzech aniołach z czternastego rozdziału Apokalipsy. Drugi etap jest przedstawiony przez znak obrzezania, symbolizujący pieczęć Boga na stu czterdziestu czterech tysiącach, którzy są sztandarem stanowiącym widzialną próbę. Trzej aniołowie są omegą „alfa” przymierza Abrahama. Trzecim etapem dla Abrahama był rozdział dwudziesty drugi.

Werset pierwszy tego rozdziału stwierdza: «I stało się po tych wydarzeniach, że Bóg wystawił Abrahama na próbę i rzekł do niego: Abraham. A on odpowiedział: Oto jestem.» Bóg wystawił Abrahama na próbę, wskazując w ten sposób ostateczny sprawdzian przed trzecią zapowiedzią przymierza. Gdy Abraham zdał próbę, wówczas zostały przedstawione ostatnie cztery wersety potrójnego przymierza z Abrahamem. Ponieważ Abraham «posłuchał» głosu Boga, który w tym fragmencie jest Jego «głosem przymierza», Abraham miał być pobłogosławiony jako ojciec narodów. Trzeci anioł jest próbą, która, podobnie jak w przypadku Abrahama, stanowi sprawdzian ujawniający charakter, a charakter opiera się na tym, czy wierzysz Bogu, jak Abraham, czy też nie. Ci, którzy przejdą próbę, jak Abraham, zostaną użyci do zgromadzenia wszystkich narodów świata. Siedemnaście wersetów z trzech rozdziałów określa przymierze między Bogiem a wybranym ludem; i w ten sposób reprezentują one alfę historii przymierza wybranego ludu, a zarazem te wersety reprezentują omegę historii przymierza, ukazaną w powołaniu stu czterdziestu czterech tysięcy.

Ilu z nas kupiłoby dom albo pojazd bez uprzedniego zapoznania się z warunkami umowy? Ilu laodycejskich Adwentystów Dnia Siódmego wie, że pierwszy warunek ich przymierza z Bogiem polega na tym, iż Bóg oznajmia, że jest miłosiernym Bogiem, który dokonuje sądu w czwartym pokoleniu? Tragedia polega na tym, że nie znają fundamentalnych prawd historii ruchu millerowskiego ani podstawowych prawd dotyczących wyznawanego przez nich przymierza, i z tego powodu, podobnie jak starożytny Izrael, nie rozpoznają czasu swego nawiedzenia. Zakończenie tego okresu nawiedzenia, który rozpoczął się 11 września, następuje wtedy, gdy o północy zostają zbudzeni, tylko po to, by uświadomić sobie, że są odrzuceni.

Będziemy kontynuować w następnym artykule.