“It is with an earnest longing that I look forward to the time when the events of the day of Pentecost shall be repeated with even greater power than on that occasion. John says, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory.’ Then, as at the Pentecostal season, the people will hear the truth spoken to them, every man in his own tongue.
„Z gorącym pragnieniem wyczekuję czasu, gdy wydarzenia dnia Pięćdziesiątnicy zostaną powtórzone z jeszcze większą mocą niż wówczas. Jan mówi: «Widziałem innego anioła zstępującego z nieba, mającego wielką moc; a ziemia została rozświetlona jego chwałą.» Wtedy, jak w czasie Pięćdziesiątnicy, ludzie usłyszą prawdę skierowaną do nich, każdy we własnym języku.”
“God can breathe new life into every soul that sincerely desires to serve Him, and can touch the lips with a live coal from off the altar, and cause them to become eloquent with His praise. Thousands of voices will be imbued with the power to speak forth the wonderful truths of God’s Word. The stammering tongue will be unloosed, and the timid will be made strong to bear courageous testimony to the truth. May the Lord help His people to cleanse the soul temple from every defilement, and to maintain such a close connection with Him that they may be partakers of the latter rain when it shall be poured out.” Review and Herald, July 20, 1886.
Bóg może tchnąć nowe życie w każdą duszę, która szczerze pragnie Mu służyć, i może dotknąć warg rozżarzonym węglem z ołtarza, sprawiając, że staną się wymowne w wysławianiu Go. Tysiące głosów zostanie napełnionych mocą, by wypowiadać wspaniałe prawdy Słowa Bożego. Zostanie rozwiązany język jąkających się, a nieśmiali zostaną umocnieni, by nieść odważne świadectwo o prawdzie. Niech Pan pomoże swemu ludowi oczyścić świątynię duszy z wszelkiej nieczystości i utrzymywać tak ścisłą więź z Nim, aby mogli stać się uczestnikami późnego deszczu, gdy zostanie wylany. Review and Herald, 20 lipca 1886.
Pentecost, when considered as a feast of the Lord cannot be separated from Passover, the feast of unleavened bread, the first fruit offering and the feast of weeks. Pentecost is a period of time, though it is also a point in time. This is why it is called “the Pentecostal season.” The season began with Christ’s death, burial and resurrection. After His ascension Christ began forty days of personal instruction that was followed by ten days in the upper room where unity was accomplished. 9/11 began a period that ends at the Sunday law in the United States. That Sunday law is represented by the day of Pentecost as a point in time; a point in time that has been preceded by a period of time which began at 9/11. From 9/11 unto the Sunday law the “Pentecostal season” is repeated.
Pięćdziesiątnicy, rozpatrywanej jako święto Pańskie, nie można oddzielić od Paschy, Święta Przaśników, ofiary z pierwocin oraz Święta Tygodni. Pięćdziesiątnica jest okresem czasu, choć jest również punktem w czasie. Dlatego nazywa się ją „okresem Pięćdziesiątnicy”. Okres ten rozpoczął się śmiercią, pogrzebem i zmartwychwstaniem Chrystusa. Po swoim wniebowstąpieniu Chrystus rozpoczął czterdzieści dni osobistego nauczania, po których nastąpiło dziesięć dni w górnej sali, gdzie osiągnięto jedność. 9/11 zapoczątkowało okres, który kończy się prawem niedzielnym w Stanach Zjednoczonych. To prawo niedzielne jest przedstawione przez dzień Pięćdziesiątnicy jako punkt w czasie; punkt w czasie, który został poprzedzony okresem zapoczątkowanym 9/11. Od 9/11 aż do prawa niedzielnego „okres Pięćdziesiątnicy” powtarza się.
Peter explained that the miraculous phenomenon of “tongues of fire,” was not drunken folly, but a fulfillment of the book of Joel because a controversy was brought against the message. “Tongues” represent the presentation of a message, and the fire represents the Holy Spirit. The message of Pentecost represents a combination of divinity (God is a consuming fire) with the humanity of the tongue. Just as Peter represents the one hundred and forty-four thousand during the time of the latter rain, so too the quibbling Jews represent a former covenant people who are being passed by at the very point in time when the latter rain is falling.
Piotr wyjaśnił, że cudowne zjawisko „ognistych języków” nie było pijacką głupotą, lecz wypełnieniem proroctwa z Księgi Joela, ponieważ przesłanie to zostało zakwestionowane. „Języki” oznaczają przekaz przesłania, a ogień oznacza Ducha Świętego. Przesłanie Pięćdziesiątnicy stanowi połączenie boskości (Bóg jest ogniem trawiącym) z ludzką naturą języka. Podobnie jak Piotr reprezentuje sto czterdzieści cztery tysiące w czasie późnego deszczu, tak czepiający się Żydzi reprezentują dawny lud przymierza, który zostaje pominięty dokładnie w chwili, gdy pada późny deszcz.
And they were all filled with the Holy Ghost, and began to speak with other tongues, as the Spirit gave them utterance. And there were dwelling at Jerusalem Jews, devout men, out of every nation under heaven. Now when this was noised abroad, the multitude came together, and were confounded, because that every man heard them speak in his own language. And they were all amazed and marvelled, saying one to another, Behold, are not all these which speak Galilaeans? And how hear we every man in our own tongue, wherein we were born? Parthians, and Medes, and Elamites, and the dwellers in Mesopotamia, and in Judaea, and Cappadocia, in Pontus, and Asia, Phrygia, and Pamphylia, in Egypt, and in the parts of Libya about Cyrene, and strangers of Rome, Jews and proselytes, Cretes and Arabians, we do hear them speak in our tongues the wonderful works of God. And they were all amazed, and were in doubt, saying one to another, What meaneth this? Others mocking said, These men are full of new wine. But Peter, standing up with the eleven, lifted up his voice, and said unto them, Ye men of Judaea, and all ye that dwell at Jerusalem, be this known unto you, and hearken to my words: For these are not drunken, as ye suppose, seeing it is but the third hour of the day. Acts 2:4–15.
I wszyscy zostali napełnieni Duchem Świętym i zaczęli mówić innymi językami, tak jak Duch im dawał wypowiadać się. A w Jerozolimie mieszkali Żydzi, mężowie pobożni, z każdego narodu pod niebem. Gdy rozeszła się ta wieść, zbiegł się tłum i byli zaskoczeni, bo każdy słyszał ich mówiących w swoim własnym języku. I wszyscy się zdumiewali i dziwili, mówiąc jeden do drugiego: Oto, czyż ci wszyscy, którzy mówią, nie są Galilejczykami? Jakże więc każdy z nas słyszy ich w swoim własnym języku, w którym się urodziliśmy? Partowie i Medowie oraz Elamici, i mieszkańcy Mezopotamii, Judei i Kapadocji, Pontu i Azji, Frygii i Pamfilii, Egiptu i części Libii położonej w pobliżu Cyreny, oraz przybysze z Rzymu, Żydzi i prozelici, Kreteńczycy i Arabowie — słyszymy ich, jak w naszych językach mówią o wielkich dziełach Boga. I wszyscy się zdumiewali i byli zakłopotani, mówiąc jeden do drugiego: Co to ma znaczyć? Inni zaś, drwiąc, mówili: Upili się młodym winem. Lecz Piotr, stanąwszy wraz z jedenastoma, podniósł swój głos i powiedział do nich: Mężowie Judei i wy wszyscy, którzy mieszkacie w Jerozolimie, niech wam to będzie wiadome i nadstawcie uszu na moje słowa: Bo ci ludzie nie są pijani, jak mniemacie, jest przecież dopiero trzecia godzina dnia. Dzieje Apostolskie 2:4–15.
Peter is explaining Pentecost as a fulfillment of the book of Joel. He is doing so prophetically when the entire world is represented, for the passage states the audience came “out of every nation under heaven.” At 9/11 the earth was lightened with Christ’s glory and then again at the Sunday law the one hundred and forty-four thousand will perfectly reflect the glory of Christ as they are lifted up as an ensign before the entire world. The Pentecostal period began at 9/11 and it ends at the Sunday law.
Piotr wyjaśnia Pięćdziesiątnicę jako wypełnienie Księgi Joela. Czyni to w sposób proroczy, gdy reprezentowany jest cały świat, ponieważ tekst stwierdza, że słuchacze przyszli „z każdego narodu pod niebem”. 11 września ziemia została rozświetlona chwałą Chrystusa, a następnie przy prawie niedzielnym sto czterdzieści cztery tysiące doskonale odzwierciedlą chwałę Chrystusa, gdy zostaną wywyższeni jako znak przed całym światem. Okres Pięćdziesiątnicy rozpoczął się 11 września i zakończy się wraz z prawem niedzielnym.
“Not one of us will ever receive the seal of God while our characters have one spot or stain upon them. It is left with us to remedy the defects in our characters, to cleanse the soul temple of every defilement. Then the latter rain will fall upon us as the early rain fell upon the disciples on the Day of Pentecost.
Żaden z nas nigdy nie otrzyma pieczęci Bożej, dopóki nasze charaktery będą miały choć jedną plamę lub skazę. Do nas należy naprawienie wad naszych charakterów, oczyszczenie świątyń naszych dusz z wszelkiego skalania. Wtedy spadnie na nas późny deszcz, jak wczesny deszcz spadł na uczniów w Dniu Pięćdziesiątnicy.
“We are too easily satisfied with our attainments. We feel rich and increased with goods and know not that we are ‘wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked.’ Now is the time to heed the admonition of the True Witness: ‘I counsel thee to buy of Me gold tried in the fire, that thou mayest be rich; and white raiment, that thou mayest be clothed, and that the shame of thy nakedness do not appear; and anoint thine eyes with eyesalve, that thou mayest see.’ …
"Zbyt łatwo zadowalamy się naszymi osiągnięciami. Czujemy się bogaci i obfitujący w dobra, a nie wiemy, że jesteśmy 'nędzni i godni pożałowania, ubodzy, ślepi i nadzy'. Teraz jest czas, aby posłuchać napomnienia Prawdziwego Świadka: 'Radzę ci, abyś nabył ode Mnie złota w ogniu wypróbowanego, abyś był bogaty; i białe szaty, abyś się przyodział, aby nie ukazał się wstyd twojej nagości; i namaść swoje oczy maścią do oczu, abyś widział.' ..."
“It is now that we must keep ourselves and our children unspotted from the world. It is now that we must wash our robes of character and make them white in the blood of the Lamb. It is now that we must overcome pride, passion, and spiritual slothfulness. It is now that we must awake and make determined effort for symmetry of character. ‘Today if ye will hear His voice, harden not your hearts.’ We are in a most trying position, waiting, watching for our Lord’s appearing. The world is in darkness. ‘But ye, brethren,’ says Paul, ‘are not in darkness, that that day should overtake you as a thief.’ It is ever God’s purpose to bring light out of darkness, joy out of sorrow, and rest out of weariness for the waiting, longing soul.
Teraz właśnie musimy zachować siebie i nasze dzieci nieskalanymi przez świat. Teraz właśnie musimy wyprać szaty naszego charakteru i wybielić je we krwi Baranka. Teraz właśnie musimy zwyciężyć pychę, namiętność i duchową gnuśność. Teraz właśnie musimy się obudzić i podjąć stanowczy wysiłek dla harmonii charakteru. „Dziś, jeśli głos Jego usłyszycie, nie zatwardzajcie serc waszych.” Znajdujemy się w bardzo trudnym położeniu, czekając i czuwając na przyjście naszego Pana. Świat jest pogrążony w ciemności. „Lecz wy, bracia — mówi Paweł — nie jesteście w ciemności, aby was ów dzień zaskoczył jak złodziej.” Zawsze zamiarem Boga jest wyprowadzać światło z ciemności, radość ze smutku i odpocznienie ze znużenia dla duszy oczekującej i tęskniącej.
“What are you doing, brethren, in the great work of preparation? Those who are uniting with the world are receiving the worldly mold and preparing for the mark of the beast. Those who are distrustful of self, who are humbling themselves before God and purifying their souls by obeying the truth these are receiving the heavenly mold and preparing for the seal of God in their foreheads. When the decree goes forth and the stamp is impressed, their character will remain pure and spotless for eternity.
Co czynicie, bracia, w wielkim dziele przygotowania? Ci, którzy jednoczą się ze światem, przyjmują światowy wzorzec i przygotowują się na znamię bestii. Ci, którzy nie ufają sobie, którzy się przed Bogiem uniżają i oczyszczają swe dusze przez posłuszeństwo prawdzie — ci przyjmują niebiański wzorzec i przygotowują się do pieczęci Bożej na swoich czołach. Gdy dekret zostanie wydany i pieczęć zostanie odciśnięta, ich charakter pozostanie czysty i nieskalany na wieczność.
“Now is the time to prepare. The seal of God will never be placed upon the forehead of an impure man or woman. It will never be placed upon the forehead of the ambitious, world-loving man or woman. It will never be placed upon the forehead of men or women of false tongues or deceitful hearts. All who receive the seal must be without spot before God—candidates for heaven. Go forward, my brethren and sisters. I can only write briefly upon these points at this time, merely calling your attention to the necessity of preparation. Search the Scriptures for yourselves, that you may understand the fearful solemnity of the present hour.” Testimonies, volume 5, 214, 216.
"Teraz jest czas, aby się przygotować. Pieczęć Boża nigdy nie zostanie umieszczona na czole nieczystego mężczyzny ani kobiety. Nigdy nie zostanie umieszczona na czole ambitnego, kochającego świat mężczyzny ani kobiety. Nigdy nie zostanie umieszczona na czołach mężczyzn ani kobiet o kłamliwych językach lub podstępnych sercach. Wszyscy, którzy otrzymają pieczęć, muszą być bez skazy przed Bogiem — kandydaci do nieba. Idźcie naprzód, bracia i siostry. W tej chwili mogę jedynie krótko poruszyć te kwestie, po prostu zwracając waszą uwagę na konieczność przygotowania. Sami badajcie Pisma, abyście zrozumieli groźną powagę obecnej chwili." Świadectwa, tom 5, 214, 216.
Here Sister White identifies Pentecost as a point in time, aligning with the Sunday law in the United States, “when the decree goes forth.” Yet, though she marks the Sunday law and Pentecost as a point in time, her message calling for preparation identifies a period that precedes the Sunday law as typified by the Pentecostal season. The Sunday law is the seventh-day Sabbath test, and the period from 9/11 unto the Sunday law can be identified as the symbolic “day of the Lord’s preparation.” Preparation precedes the test.
Tutaj Siostra White wskazuje Pięćdziesiątnicę jako punkt w czasie, wiążąc ją z ustawą niedzielną w Stanach Zjednoczonych, „gdy dekret zostanie ogłoszony”. Jednak, choć oznacza ustawę niedzielną i Pięćdziesiątnicę jako moment w czasie, jej przesłanie wzywające do przygotowania identyfikuje okres poprzedzający ustawę niedzielną, ukazany typologicznie przez czas Pięćdziesiątnicy. Ustawa niedzielna jest próbą sabatu siódmego dnia, a okres od 11 września aż do ustawy niedzielnej można określić jako symboliczny „dzień Pańskiego przygotowania”. Przygotowanie poprzedza próbę.
The “latter rain will fall upon” the one hundred and forty-four thousand just “as the early rain fell upon the disciples on the Day of Pentecost.” The period represented as the Pentecostal season began with a sprinkling when Christ returned from His ascension.
"Późny deszcz spadnie na" sto czterdzieści cztery tysiące, tak "jak wczesny deszcz spadł na uczniów w Dniu Pięćdziesiątnicy." Okres określany jako czas Pięćdziesiątnicy rozpoczął się skropieniem, gdy Chrystus powrócił po swoim wniebowstąpieniu.
And when he had said this, he breathed on them, and saith unto them, Receive ye the Holy Ghost. John 20:22.
A to powiedziawszy, tchnął na nich i rzekł do nich: Weźmijcie Ducha Świętego. Jan 20:22.
His breath conveys the Holy Spirit and breath is what produces the sound of words. Jesus is the Word and His breath conveys the Holy Spirit through the impartation of His word. The breath is what brought the body of Adam to life, and the breath is what brings Ezekiel’s army of resurrected dead dry bones to life.
Jego tchnienie niesie Ducha Świętego, a to tchnienie nadaje brzmienie słowom. Jezus jest Słowem, a Jego tchnienie niesie Ducha Świętego poprzez przekaz Jego słowa. To tchnienie tchnęło życie w ciało Adama, a tchnienie przywraca do życia armię Ezechiela ze zmartwychwstałych suchych kości.
“The act of Christ in breathing upon his disciples the Holy Ghost, and in imparting his peace to them, was as a few drops before the plentiful shower to be given on the day of Pentecost.” Spirit of Prophecy, volume 3, 243.
Akt Chrystusa, polegający na tchnięciu na swoich uczniów Ducha Świętego i obdarzeniu ich swoim pokojem, był jak kilka kropel przed obfitą ulewą, która miała zostać zesłana w dzień Pięćdziesiątnicy. Duch proroctwa, tom 3, s. 243.
At the beginning of the Pentecostal season Christ’s “breath” imparted the Holy Spirit to the disciples, but some doubted.
Na początku okresu Pięćdziesiątnicy "tchnienie" Chrystusa udzieliło uczniom Ducha Świętego, ale niektórzy wątpili.
But Thomas, one of the twelve, called Didymus, was not with them when Jesus came. The other disciples therefore said unto him, We have seen the Lord. But he said unto them, Except I shall see in his hands the print of the nails, and put my finger into the print of the nails, and thrust my hand into his side, I will not believe. John 2:24, 25.
Lecz Tomasz, jeden z dwunastu, zwany Didymus, nie był z nimi, gdy przyszedł Jezus. Powiedzieli mu więc pozostali uczniowie: Widzieliśmy Pana. Lecz on im rzekł: Jeżeli nie zobaczę na jego rękach śladu gwoździ i nie włożę mego palca w ślad gwoździ, i nie włożę mojej ręki w jego bok, nie uwierzę. Jan 2:24, 25.
The Pentecostal period began a period of “testing,” starting with the breath of Christ and Thomas’ controversy of doubt. Thomas’ controversy at the beginning typifies the controversy of the Jews at the ending of the Pentecostal season. Christ imparted His word and the Holy Spirit to the disciples at the beginning, and the disciples imparted the word and the Holy Spirit to the world at the end of the Pentecostal season.
Okres Pięćdziesiątnicy zapoczątkował okres „próby”, poczynając od tchnienia Chrystusa i kontrowersji wokół zwątpienia Tomasza. Kontrowersja Tomasza na początku obrazuje kontrowersję wśród Żydów pod koniec okresu Pięćdziesiątnicy. Chrystus na początku przekazał uczniom swoje słowo i Ducha Świętego, a uczniowie pod koniec okresu Pięćdziesiątnicy przekazali światu słowo i Ducha Świętego.
The work that Christ accomplished when He breathed upon the disciples was a second witness to the same work He had just accomplished with the disciples on the road to Emmaus.
Dzieło, którego Chrystus dokonał, gdy tchnął na uczniów, było drugim świadectwem tego samego dzieła, którego właśnie dokonał z uczniami w drodze do Emaus.
And it came to pass, that, while they communed together and reasoned, Jesus himself drew near, and went with them. But their eyes were holden that they should not know him. …
I stało się, że gdy rozmawiali ze sobą i rozprawiali, sam Jezus zbliżył się i szedł z nimi. Lecz ich oczy były zasłonięte, tak że Go nie poznali. ...
Then he said unto them, O fools, and slow of heart to believe all that the prophets have spoken: Ought not Christ to have suffered these things, and to enter into his glory? And beginning at Moses and all the prophets, he expounded unto them in all the scriptures the things concerning himself. And they drew nigh unto the village, whither they went: and he made as though he would have gone further. But they constrained him, saying, Abide with us: for it is toward evening, and the day is far spent. And he went in to tarry with them. And it came to pass, as he sat at meat with them, he took bread, and blessed it, and brake, and gave to them. And their eyes were opened, and they knew him; and he vanished out of their sight. And they said one to another, Did not our heart burn within us, while he talked with us by the way, and while he opened to us the scriptures? Luke 24:15, 16, 25–32.
Wtedy rzekł do nich: O nierozumni i nieskorzy sercem do uwierzenia we wszystko, co powiedzieli prorocy! Czy nie trzeba było, aby Chrystus to wycierpiał i wszedł do swojej chwały? I zaczynając od Mojżesza i wszystkich proroków, objaśniał im we wszystkich Pismach to, co się do niego odnosiło. I zbliżyli się do wsi, do której zdążali; on zaś sprawiał wrażenie, jakby miał iść dalej. Lecz przymusili go, mówiąc: Zostań z nami, bo zbliża się wieczór, a dzień się już nachylił. I wszedł, aby pozostać z nimi. A gdy zasiadł z nimi do stołu, wziął chleb, pobłogosławił, połamał i dał im. Wtedy otworzyły się im oczy i poznali go; a on zniknął im z oczu. I mówili jeden do drugiego: Czyż serce nie pałało w nas, gdy rozmawiał z nami w drodze i otwierał nam Pisma? Łukasza 24:15, 16, 25-32.
Just as Jesus “sat with meat” in Emmaus, He thereafter ate with the disciples. In both instances eating is represented. Together they identify that the beginning of the Pentecostal period is marked by the breath of the Holy Spirit and also by eating. The opening events produces a controversy between a class who believes and a class who doubts. The eating, the impartation of the Holy Spirit and the opening of the Scriptures include that Christ began His instruction with “Moses and all the prophets.” Christ’s teaching was conveyed by taking the prophetic line of Moses and aligning it with the lines of all the prophets, here a little and there a little.
Podobnie jak Jezus „zasiadł z nimi do stołu” w Emaus, tak następnie jadł z uczniami. W obu przypadkach pojawia się motyw jedzenia. Razem wskazują, że początek czasu Pięćdziesiątnicy jest naznaczony tchnieniem Ducha Świętego, a także jedzeniem. Wydarzenia początkowe wywołują spór między grupą wierzących a grupą wątpiących. Jedzenie, udzielenie Ducha Świętego i otwarcie Pism obejmują fakt, że Chrystus rozpoczął swoje nauczanie od „Mojżesza i wszystkich proroków”. Nauczanie Chrystusa było przekazywane poprzez wzięcie prorockiej linii Mojżesza i zestawienie jej z liniami wszystkich proroków, tu trochę, tam trochę.
On 9/11 the breath of the four winds of Ezekiel blew upon the dead dry bones of chapter thirty-seven. At that time, as typified by the angel who descended on August 11, 1840 and empowered the first angel’s message, the angel of Revelation eighteen descended with a message that must be eaten, as did the disciples eat at the beginning of the Pentecostal period. The unwillingness of Thomas to believe identifies that when the message is introduced a shaking is marked.
11 września tchnienie czterech wiatrów Ezechiela powiało na martwe, suche kości rozdziału trzydziestego siódmego. W tym czasie, jak to obrazuje anioł, który zstąpił 11 sierpnia 1840 roku i wzmocnił poselstwo pierwszego anioła, anioł z osiemnastego rozdziału Apokalipsy zstąpił z poselstwem, które należy spożyć, tak jak uczniowie spożywali na początku okresu Pięćdziesiątnicy. Niechęć Tomasza do uwierzenia wskazuje, że gdy poselstwo zostaje ogłoszone, następuje wstrząs.
Speaking of the fall of the Twin Towers on 9/11 we are told that the Lord arose to “shake terribly the nations.” It is important to remember that a “shaking” among God’s people is accomplished by those who are fighting against a message of truth. There are “shakings” that are external, but internal shakings within the church occur in the environment of a message being presented.
Mówiąc o upadku bliźniaczych wież 11 września, mówi się, że Pan powstał, by „strasznie wstrząsnąć narodami”. Ważne jest, by pamiętać, że „wstrząs” wśród ludu Bożego dokonuje się za sprawą tych, którzy walczą przeciwko przesłaniu prawdy. Istnieją „wstrząsy” zewnętrzne, ale wewnętrzne wstrząsy w Kościele zachodzą w kontekście prezentowanego przesłania.
“I asked the meaning of the shaking I had seen and was shown that it would be caused by the straight testimony called forth by the counsel of the True Witness to the Laodiceans. This will have its effect upon the heart of the receiver, and will lead him to exalt the standard and pour forth the straight truth. Some will not bear this straight testimony. They will rise up against it, and this is what will cause a shaking among God’s people.
Zapytałam o znaczenie wstrząsu, który widziałam, i pokazano mi, że będzie on spowodowany prostym świadectwem wywołanym przez radę Prawdziwego Świadka do Laodycejczyków. To wywrze wpływ na serce tego, kto je przyjmie, i poprowadzi go do podniesienia sztandaru oraz głoszenia prostej prawdy. Niektórzy nie zniosą tego prostego świadectwa. Wystąpią przeciwko niemu i to właśnie spowoduje wstrząs wśród ludu Bożego.
“I saw that the testimony of the True Witness has not been half heeded. The solemn testimony upon which the destiny of the church hangs has been lightly esteemed, if not entirely disregarded. This testimony must work deep repentance; all who truly receive it will obey it and be purified.” Early Writings, 271.
Widziałam, że świadectwo Prawdziwego Świadka nie zostało nawet w połowie wzięte sobie do serca. Uroczyste świadectwo, od którego zależy los Kościoła, było lekceważone, jeśli nie wręcz całkowicie zignorowane. To świadectwo musi wzbudzić głęboką skruchę; wszyscy, którzy je naprawdę przyjmą, będą mu posłuszni i zostaną oczyszczeni. Wczesne Pisma, 271.
The internal “shaking” is caused by those who resist the presentation of the Laodicean message. Sister White identifies Jones and Waggoner’s message of 1888 as the Laodicean message.
Wewnętrzny „wstrząs” jest wywoływany przez tych, którzy opierają się głoszeniu laodycejskiego poselstwa. Siostra White określa poselstwo Jonesa i Waggonera z roku 1888 jako poselstwo laodycejskie.
“The message given us by A. T. Jones, and E. J. Waggoner is the message of God to the Laodicean church, and woe be unto anyone who professes to believe the truth and yet does not reflect to others the God-given rays.” The 1888 Materials, 1053.
Poselstwo dane nam przez A. T. Jonesa i E. J. Waggonera jest poselstwem Bożym do kościoła w Laodycei, i biada każdemu, kto twierdzi, że wierzy w prawdę, a jednak nie odzwierciedla innym Bożych promieni. Materiały z 1888 roku, 1053.
The resistance to the Laodicean message produces a shaking and Sister White aligns the message of 1888 with the descent of the angel of Revelation eighteen.
Opór wobec poselstwa do Laodycei powoduje wstrząs, a siostra White wiąże poselstwo z 1888 roku ze zstąpieniem anioła z osiemnastego rozdziału Księgi Objawienia.
“An unwillingness to yield up preconceived opinions, and to accept this truth, lay at the foundation of a large share of the opposition manifested at Minneapolis against the Lord’s message through Brethren Waggoner and Jones. By exciting that opposition Satan succeeded in shutting away from our people, in a great measure, the special power of the Holy Spirit that God longed to impart to them. The enemy prevented them from obtaining that efficiency which might have been theirs in carrying the truth to the world, as the apostles proclaimed it after the day of Pentecost. The light that is to lighten the whole earth with its glory was resisted, and by the action of our own brethren has been in a great degree kept away from the world.” Selected Messages, book 1, 235.
Niechęć do porzucenia z góry powziętych opinii i przyjęcia tej prawdy leżała u podstaw znacznej części sprzeciwu okazanego w Minneapolis wobec orędzia Pana przekazanego przez braci Waggonera i Jonesa. Podsycając ten sprzeciw, szatan zdołał w dużej mierze odciąć nasz lud od szczególnej mocy Ducha Świętego, którą Bóg pragnął im udzielić. Nieprzyjaciel przeszkodził im w uzyskaniu tej skuteczności, która mogła być ich udziałem w niesieniu prawdy światu, tak jak apostołowie ją głosili po dniu Pięćdziesiątnicy. Światło, które ma oświecić całą ziemię swą chwałą, napotkało opór i na skutek działań naszych własnych braci w wielkiej mierze zostało powstrzymane przed dotarciem do świata. Wybrane orędzia, tom 1, 235.
The doubt of Thomas at the beginning of the Pentecostal season, typifying the rebellion against the message that arrived on the day of Pentecost, typified the shaking that occurred when the leadership of Seventh-day Adventism stood up and resisted the message to the Laodicean church as presented by Jones and Waggoner in 1888. In 1888 the mighty angel of Revelation eighteen descended to lighten the earth with His glory, but due in large part to unwillingness of those leaders to set aside preconceived opinions the rebellion of Korah, Dathan and Abiram was repeated. Thomas, the Jews at Pentecost, Korah’s rebellion in the time of Moses, the rebellion of 1888 all typify 9/11 when, according to Joel—a trumpet was to be blown. That trumpet, according to Isaiah was blown to identify the sins of God’s people, thus typifying 1888 and the message to Laodicea. Jeremiah’s watchman, who blows the trumpet to return to the “old paths” aligns with Isaiah lifting up his voice as a trumpet. Jeremiah’s watchmen are Habakkuk’s watchmen who asks the question about what will be his position in the argument or debate of his history?
Zwątpienie Tomasza na początku okresu Pięćdziesiątnicy, symbolizujące bunt przeciwko przesłaniu, które nadeszło w dniu Pięćdziesiątnicy, obrazowało wstrząs, jaki nastąpił, gdy przywództwo adwentyzmu dnia siódmego wystąpiło i sprzeciwiło się poselstwu do zboru w Laodycei, przedstawionemu przez Jonesa i Waggonera w 1888 roku. W 1888 roku potężny anioł z osiemnastego rozdziału Apokalipsy zstąpił, aby rozświetlić ziemię swoją chwałą, lecz w dużej mierze z powodu niechęci tamtych przywódców do odłożenia na bok z góry powziętych poglądów powtórzył się bunt Koracha, Datana i Abirama. Tomasz, Żydzi w dniu Pięćdziesiątnicy, bunt Koracha za czasów Mojżesza oraz bunt z 1888 roku wszystkie typologicznie wskazują na 11 września, kiedy, według Joela, miała zostać zadęta trąba. Ta trąba, zgodnie z Izajaszem, miała zabrzmieć, aby wskazać grzechy ludu Bożego, a tym samym symbolizowała rok 1888 i poselstwo do Laodycei. Strażnik Jeremiasza, który dmie w trąbę, wzywając do powrotu na „stare ścieżki”, koresponduje z Izajaszem, który podnosi swój głos jak trąba. Strażnicy Jeremiasza to strażnicy Habakuka, który stawia pytanie o to, jakie zajmie stanowisko w sporze czy debacie swoich czasów.
I will stand upon my watch, and set me upon the tower, and will watch to see what he will say unto me, and what I shall answer when I am reproved. Habakkuk 2:1.
Stanę na straży, ustawię się na wieży i będę czuwać, by zobaczyć, co mi powie, i co odpowiem, gdy zostanę upomniany. Habakuk 2:1.
The word “reproved” means “rebuked or argued with” and it infers a question, for the next verse provides an answer.
Słowo „reproved” znaczy „zgromiony albo taki, z którym się spierano” i nasuwa pytanie, bo następny werset podaje odpowiedź.
And the Lord answered me, and said, Write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. Habakkuk 2:2.
I odpowiedział mi Pan i rzekł: Zapisz widzenie i napisz je wyraźnie na tablicach, aby czytający mógł biec. Habakuk 2:2.
The “debate” or shaking that began in fulfillment of Millerite history was the message of William Miller and his rules of prophetic interpretations versus the theologians of Protestantism. The debate in Millerite history began with the confirmation of the Millerite message on August 11, 1840 when no “less a personage than Jesus Christ” descended with a little book that John was to take and eat. The argument of the watchmen of Habakkuk, the doubts of Thomas, the rebellion of 1888, the rebellion of Korah, the argument of drunkenness at Pentecost all witness to a debate which began at 9/11. The controversy which is debated is over the message of the latter rain, which began to sprinkle on 9/11.
„Debata” lub przesiew, który rozpoczął się wraz z wypełnieniem się historii ruchu millerowskiego, polegał na starciu poselstwa Williama Millera i jego zasad interpretacji proroctw z teologami protestantyzmu. Debata w historii millerowskiej zaczęła się wraz z potwierdzeniem millerowskiego poselstwa 11 sierpnia 1840 r., kiedy zstąpił „nie kto inny jak Jezus Chrystus” z małą książeczką, którą Jan miał wziąć i zjeść. Argumenty strażników z Księgi Habakuka, wątpliwości Tomasza, bunt z 1888 roku, bunt Koracha oraz zarzut upicia się w dniu Pięćdziesiątnicy — wszystko to świadczy o sporze, który rozpoczął się 11 września. Kontrowersja, która jest przedmiotem debaty, dotyczy poselstwa o późnym deszczu, który zaczął kropić 11 września.
The answer in Habakkuk that led the Millerites to produce the 1843 chart connects with the development of two classes of worshippers represented Korah and associates versus Moses, by Thomas and the other disciples; the Jews argument of drunkenness at Pentecost, the leadership of Adventism in 1888; the Protestants versus the Millerites in 1844 and the foolish and wise virgins of October 22, 1844.
Odpowiedź w Księdze Habakuka, która skłoniła millerystów do sporządzenia wykresu z 1843 roku, wiąże się z ukształtowaniem się dwóch klas czcicieli, których przykłady stanowią: Korach i jego stronnicy kontra Mojżesz; Tomasz i pozostali uczniowie; zarzut Żydów o pijaństwo w dniu Pięćdziesiątnicy; przywództwo adwentyzmu w 1888 roku; protestanci kontra milleriści w 1844 roku oraz głupie i mądre panny z 22 października 1844 roku.
On 9/11 Christ breathed upon His disciples the Holy Spirit as a few drops before the full outpouring at the Sunday law. He then opened their understanding to the prophetic message beginning, “line upon line” with Moses by leading those disciples back to Jeremiah’s old paths where they were anointed to blow a warning trumpet. Christ breath at 9/11 came from Ezekiel’s and John’s four winds and it was the Laodicean message, which is the “straight testimony” which causes a shaking as it is resisted. 1888 typifies the rebellion of Korah, Dathan and Abiram, for it was not only the message which was being rejected, but also the chosen watchmen that were giving the trumpet a certain sound.
11 września Chrystus tchnął na swoich uczniów Ducha Świętego jak kilka kropel przed pełnym wylaniem, które nastąpi przy prawie niedzielnym. Następnie otworzył ich umysły na prorocze poselstwo, zaczynając „linia za linią” od Mojżesza, prowadząc tych uczniów z powrotem na dawne ścieżki Jeremiasza, gdzie zostali namaszczeni, aby zadąć w trąbę ostrzegawczą. Tchnienie Chrystusa 11 września przyszło z czterech wiatrów Ezechiela i Jana i było to poselstwo laodycejskie, czyli „proste świadectwo”, które powoduje wstrząs, gdy stawia mu się opór. Rok 1888 typizuje bunt Koracha, Datana i Abirama, ponieważ odrzucano nie tylko poselstwo, ale także wybranych strażników, którzy nadawali trąbie pewny dźwięk.
Sister White penned that the, “shaking I had seen” “would be caused by the straight testimony called forth by the counsel of the True Witness to the Laodiceans.” The 1888 message was that straight testimony, and both 1888 and 9/11 mark the descent of the angel of Revelation eighteen.
Siostra White napisała, że „wstrząs, który widziałam, zostanie spowodowany przez bezpośrednie świadectwo wywołane radą Prawdziwego Świadka do Laodycejczyków”. Poselstwo z 1888 roku było tym bezpośrednim świadectwem, a zarówno 1888, jak i 9/11 wyznaczają zstąpienie anioła z osiemnastego rozdziału Objawienia.
“A straight testimony must be borne to our churches and institutions, to arouse the sleeping ones.’
Proste świadectwo musi zostać przekazane naszym kościołom i instytucjom, aby obudzić śpiących.
“When the word of the Lord is believed and obeyed, steady advancement will be made. Let us now see our great need. The Lord cannot use us until he breathes life into the dry bones. I heard the words spoken: ‘Without the deep moving of the Spirit of God upon the heart, without its life-giving influence, truth becomes a dead letter.’” Review and Herald, November 18, 1902.
„Gdy wierzymy słowu Pana i jesteśmy Mu posłuszni, będziemy czynić stałe postępy. Zobaczmy teraz naszą wielką potrzebę. Pan nie może nas użyć, dopóki nie tchnie życia w suche kości. Usłyszałem słowa: ‘Bez głębokiego poruszenia Ducha Bożego w sercu, bez Jego ożywiającego wpływu, prawda staje się martwą literą.’” Review and Herald, 18 listopada 1902.
At 9/11 the Laodicean message reached its perfect fulfillment as the last call to God’s former covenant people began to be sounded. It is then that Sister White notes, “A straight testimony must be borne to our churches and institutions, to arouse the sleeping ones.” The Laodicean message began when the angel of Revelation eighteen descended at 9/11, which means that at 9/11 the message to Laodicean Seventh-day Adventists was and is to “awake.” Joel commanded the drunkards to awake in verse five of chapter one. 9/11 marks the arrival of the final testing period for Adventism and it represents Joel’s command to awake. The beginning of the Pentecostal season starts with an awakening of God’s people at 9/11 and ends with the fulfillment of the parable of the ten virgins just before the Sunday law.
W dniu 11 września poselstwo do Laodycei osiągnęło swoje doskonałe wypełnienie, gdy zaczął rozbrzmiewać ostatni apel do dawnego ludu przymierza Bożego. Wtedy siostra White zauważa: "Musi zostać złożone bezpośrednie świadectwo wobec naszych zborów i instytucji, aby obudzić śpiących." Poselstwo do Laodycei rozpoczęło się, gdy anioł z osiemnastego rozdziału Księgi Objawienia zstąpił 11 września, co oznacza, że 11 września poselstwem do laodycejskich Adwentystów Dnia Siódmego było i jest: "Obudźcie się". Joel nakazał pijakom obudzić się w piątym wersecie pierwszego rozdziału. 11 września wyznacza nadejście ostatecznego okresu próby dla adwentyzmu i odpowiada nakazowi przebudzenia z Księgi Joela. Okres Pięćdziesiątnicy rozpoczyna się przebudzeniem ludu Bożego 11 września i kończy się wypełnieniem przypowieści o dziesięciu pannach tuż przed ustawą niedzielną.
The awakening at 9/11 is a call to the final generation of a covenant people who are in apostasy. The awakening just before the Sunday law closes the door on the former covenant people. The beginning and the ending are the same and in July of 2023 the two witnesses of Revelation eleven were awakened to the rebellion of the prediction of July 18, 2020. The middle awakening is represented by rebellion, which identifies 9/11 as the first letter of the Hebrew alphabet, July 18, 2020 as the thirteenth letter and the Sunday law as the twenty-second and last letter of the Hebrew alphabet. The twenty-second letter represents the combination of divinity with humanity that is finalized in the last of those three awakenings.
Przebudzenie w 9/11 jest wezwaniem do ostatniego pokolenia ludu przymierza znajdującego się w odstępstwie. Przebudzenie tuż przed prawem niedzielnym zamyka drzwi dla dawnego ludu przymierza. Początek i koniec są takie same i w lipcu 2023 roku dwaj świadkowie z jedenastego rozdziału Apokalipsy zostali obudzeni w związku z buntem wobec przepowiedni z 18 lipca 2020 roku. Środkowe przebudzenie jest przedstawione przez bunt, co określa 9/11 jako pierwszą literę alfabetu hebrajskiego, 18 lipca 2020 jako trzynastą literę, a prawo niedzielne jako dwudziestą drugą i ostatnią literę alfabetu hebrajskiego. Dwudziesta druga litera przedstawia połączenie boskości z człowieczeństwem, które zostaje dopełnione w ostatnim z tych trzech przebudzeń.
The Lord “breathes life into the dry bones” at 9/11, just as He breathed the Holy Spirit on the disciples at the beginning of the Pentecostal period. The disciples after His ascension represent those who received the Holy Spirit, and who thereafter had their understanding of the prophetic Word opened up through the methodology of “line upon line.” The reception of the Holy Spirit occurred while eating a meal, for to spiritually eat requires that you eat the flesh and drink the blood of Jesus, who is the Word.
Pan "tchnie życie w suche kości" w dniu 11 września, tak jak tchnął Ducha Świętego na uczniów na początku okresu Pięćdziesiątnicy. Uczniowie po Jego wniebowstąpieniu reprezentują tych, którzy otrzymali Ducha Świętego, i którym następnie otwarto zrozumienie prorockiego Słowa poprzez metodologię "linia po linii". Przyjęcie Ducha Świętego nastąpiło podczas spożywania posiłku, gdyż aby duchowo jeść, trzeba spożywać ciało i pić krew Jezusa, który jest Słowem.
The rebels who joined with Korah, Dathan and Abiram represent (as do the leadership of Adventism in 1888) the class who cause the shaking by opposing the trumpet message identifying the sins of God’s people, and while also calling for a return to the old paths, the foundational truths represented by the “seven times” of Leviticus twenty-six. The trumpet is calling for both revival and reformation. The first of Miller’s prophetic jewels, and also the first to be rejected by Adventism represents the beginning and ending of the Millerite movement. The beginning and ending of the message of the first angel as proclaimed by the Millerites is marked by Moses’ “seven times.” In the beginning it was accepted, at the end it was rejected. Due to that rejection Ezekiel presents Adventism as a valley of dead dry bones. The period from 1863 unto the Sunday law in the United States is the valley of vision, according to Isaiah twenty-two, but it is a valley of dead dry bones according to Ezekiel. Both of those prophetic valleys align with Joel’s valley of Jehoshaphat, which Joel also identifies as the valley of decision.
Buntownicy, którzy przyłączyli się do Koracha, Datana i Abirama, przedstawiają (podobnie jak przywództwo adwentyzmu w roku 1888) klasę, która wywołuje wstrząs, sprzeciwiając się poselstwu trąby demaskującemu grzechy ludu Bożego i wzywającemu do powrotu na dawne ścieżki, do prawd podstawowych reprezentowanych przez „siedem czasów” z Księgi Kapłańskiej 26. Trąba wzywa zarówno do przebudzenia, jak i do reformy. Pierwszy z proroczych klejnotów Millera, a zarazem pierwszy odrzucony przez adwentyzm, przedstawia początek i koniec ruchu milleryckiego. Początek i koniec poselstwa pierwszego anioła, głoszonego przez millerytów, są naznaczone „siedmioma czasami” Mojżesza. Na początku zostało przyjęte, na końcu odrzucone. Z powodu tego odrzucenia Ezechiel przedstawia adwentyzm jako dolinę martwych, suchych kości. Okres od roku 1863 aż do ustawy niedzielnej w Stanach Zjednoczonych jest Doliną Widzenia według Księgi Izajasza 22, lecz według Ezechiela jest to dolina martwych, suchych kości. Obie te prorocze doliny korespondują z Joelową Doliną Jozafata, którą Joel określa także jako Dolinę Rozstrzygnięcia.
With these concepts in place the question may be asked how is it that at 9/11 the book of Joel became the message Peter identified at Pentecost? We’ll try to clarify these concepts in the following articles.
Mając te koncepcje na uwadze, można zadać pytanie: jak to się stało, że w związku z 11 września Księga Joela stała się przesłaniem, które Piotr rozpoznał w dniu Pięćdziesiątnicy? Postaramy się wyjaśnić te koncepcje w kolejnych artykułach.
“(Written November 5, 1892, from Adelaide, South Australia, to ‘Dear Nephew and Niece, Frank and Hattie [Belden].’)
(Napisane 5 listopada 1892 r. z Adelaide w Australii Południowej, do „Drogiego siostrzeńca i drogiej siostrzenicy, Franka i Hattie [Belden].”)
“When you are enlightened by the Holy Spirit, you will see all that wickedness at Minneapolis as it is, as God looks upon it. If I never see you again in this world, be assured that I forgive you the sorrow and distress and burden of soul you have brought upon me without any cause. But for your soul’s sake, for the sake of Him who died for you, I want you to see and confess your errors. You did unite with those who resisted the Spirit of God. You had all the evidence that you needed that the Lord was working through Brethren Jones and Waggoner; but you did not receive the light; and after the feelings indulged, the words spoken against the truth, you did not feel ready to confess that you had done wrong, that these men had a message from God, and you had made light of both message and messengers.
Gdy zostaniesz oświecony przez Ducha Świętego, zobaczysz całą tę niegodziwość w Minneapolis taką, jaka jest, tak jak patrzy na nią Bóg. Jeśli nigdy już nie zobaczę cię na tym świecie, bądź pewien, że przebaczam ci smutek, udrękę i ciężar na duszy, które bez żadnej przyczyny sprowadziłeś na mnie. Ale ze względu na twoją duszę, ze względu na Tego, który za ciebie umarł, pragnę, abyś dostrzegł i wyznał swoje błędy. Przyłączyłeś się do tych, którzy sprzeciwiali się Duchowi Bożemu. Miałeś wszelkie dowody, jakich potrzebowałeś, że Pan działał przez braci Jonesa i Waggonera; lecz nie przyjąłeś światła; a po uleganiu uczuciom i po słowach wypowiedzianych przeciw prawdzie nie czułeś się gotów wyznać, że postąpiłeś źle, że ci mężowie mieli poselstwo od Boga, a ty zlekceważyłeś zarówno poselstwo, jak i posłańców.
“Never before have I seen among our people such firm self-complacency and unwillingness to accept and acknowledge light as was manifested at Minneapolis. I have been shown that not one of the company who cherished the spirit manifested at that meeting would again have clear light to discern the preciousness of the truth sent them from heaven until they humbled their pride and confessed that they were not actuated by the Spirit of God, but that their minds and hearts were filled with prejudice. The Lord desired to come near to them, to bless them and heal them of their backslidings, but they would not hearken. They were actuated by the same spirit that inspired Korah, Dathan, and Abiram. Those men of Israel were determined to resist all evidence that would prove them to be wrong, and they went on and on in their course of disaffection until many were drawn away to unite with them.
Nigdy dotąd nie widziałam wśród naszego ludu tak zatwardziałego samozadowolenia i takiej niechęci do przyjęcia i uznania światła, jaka ujawniła się w Minneapolis. Pokazano mi, że nikt z grona tych, którzy pielęgnowali ducha okazanego na tym zgromadzeniu, nie otrzyma ponownie jasnego światła, aby rozpoznać drogocenność prawdy zesłanej im z nieba, dopóki nie ukorzą swojej pychy i nie wyznają, że nie kierował nimi Duch Boży, lecz że ich umysły i serca były przepełnione uprzedzeniami. Pan pragnął zbliżyć się do nich, pobłogosławić im i uleczyć ich z odstępstw, lecz nie chcieli słuchać. Kierował nimi ten sam duch, który inspirował Koracha, Datana i Abirama. Ci mężowie Izraela postanowili opierać się wszelkim dowodom, które wykazałyby, że byli w błędzie, i brnęli dalej w swoim buncie, aż wielu zostało odciągniętych, by przyłączyć się do nich.
“Who were these? Not the weak, not the ignorant, not the unenlightened. In that rebellion there were two hundred and fifty princes famous in the congregation, men of renown. What was their testimony? ‘all the congregation are holy, every one of them, and the Lord is among them: wherefore then lift ye up yourselves above the congregation of the Lord?’ [Numbers 16:3]. When Korah and his companions perished under the judgment of God, the people whom they had deceived saw not the hand of the Lord in this miracle. The whole congregation the next morning charged Moses and Aaron, ‘Ye have killed the people of the Lord’ [verse 41], and the plague was upon the congregation, and more than fourteen thousand perished.
Kim oni byli? Nie słabi, nie nieświadomi, nie nieoświeceni. W tym buncie było dwustu pięćdziesięciu książąt, sławnych w zgromadzeniu, mężów poważanych. Jakie było ich świadectwo? „Całe zgromadzenie jest święte, każdy z nich, a Pan jest pośród nich; dlaczego więc wynosicie się ponad zgromadzenie Pana?” [Księga Liczb 16:3]. Gdy Korah i jego towarzysze zginęli pod sądem Bożym, lud, który zwiedli, nie dostrzegł ręki Pana w tym cudzie. Całe zgromadzenie nazajutrz oskarżyło Mojżesza i Aarona: „Zabiliście lud Pana” [werset 41], i zaraza dotknęła zgromadzenie, i zginęło ponad czternaście tysięcy.
“When I purposed to leave Minneapolis, the angel of the Lord stood by me and said: ‘Not so; God has a work for you to do in this place. The people are acting over the rebellion of Korah, Dathan, and Abiram. I have placed you in your proper position, which those who are not in the light will not acknowledge; they will not heed your testimony; but I will be with you; My grace and power shall sustain you. It is not you they are despising, but the messengers and the message I send to My people. They have shown contempt for the word of the Lord. Satan has blinded their eyes and perverted their judgment; and unless every soul shall repent of this their sin, this unsanctified independence that is doing insult to the Spirit of God, they will walk in darkness. I will remove the candlestick out of his place except they repent and be converted, that I should heal them. They have obscured their spiritual eyesight. They would not that God would manifest His Spirit and His power; for they have a spirit of mockery and disgust at My word. Lightness, trifling, jesting, and joking are daily practiced. They have not set their hearts to seek Me. They walk in the sparks of their own kindling, and unless they repent they shall lie down in sorrow. Thus saith the Lord: Stand at your post of duty; for I am with thee, and will not leave thee nor forsake thee.’ These words from God I have not dared to disregard.
"Kiedy postanowiłem opuścić Minneapolis, anioł Pana stanął przy mnie i rzekł: 'Nie tak; Bóg ma dla ciebie dzieło do wykonania w tym miejscu. Lud odgrywa na nowo bunt Koraha, Dathana i Abirama. Postawiłem cię na właściwej pozycji, której ci, którzy nie są w świetle, nie uznają; nie zważą na twoje świadectwo; ale będę z tobą; Moja łaska i moc będą cię podtrzymywać. To nie tobą oni gardzą, lecz posłańcami i poselstwem, które posyłam do Mojego ludu. Okazali pogardę słowu Pana. Szatan zaślepił ich oczy i wypaczył ich osąd; i jeśli każda dusza nie upamięta się z tego swojego grzechu, tej nieuświęconej niezależności, która znieważa Ducha Bożego, będą chodzić w ciemności. Usunę świecznik z jego miejsca, chyba że się upamiętają i nawrócą, abym ich uzdrowił. Przyćmili swój duchowy wzrok. Nie chcieli, aby Bóg objawił swego Ducha i swą moc; bo mają ducha szyderstwa i wstrętu wobec Mojego słowa. Lekkomyślność, igraszki, żartowanie i dowcipkowanie są codzienną praktyką. Nie postanowili w swych sercach szukać Mnie. Chodzą w świetle iskier, które sami rozniecili, a jeśli się nie upamiętają, legną w smutku. Tak mówi Pan: Trwaj na swoim posterunku służby; gdyż jestem z tobą i nie opuszczę cię ani cię nie porzucę.' Tych słów od Boga nie ośmieliłem się zlekceważyć."
“Light has been shining in Battle Creek in clear, bright rays; but who of those that acted a part in the meeting at Minneapolis have come to the light and received the rich treasures of truth which the Lord sent them from heaven? Who have kept step and step with the Leader, Jesus Christ? Who have made full confession of their mistaken zeal, their blindness, their jealousies and evil surmisings, their defiance of truth? Not one; and because of their long neglect to acknowledge the light, it has left them far behind; they have not been growing in grace and in the knowledge of Christ Jesus our Lord. They have failed to receive the needed grace which they might have had, and which would have made them strong men in religious experience.
W Battle Creek świeciło światło czystymi, jasnymi promieniami; lecz kto z tych, którzy brali udział w zebraniu w Minneapolis, przyszedł do światła i przyjął bogate skarby prawdy, które Pan zesłał im z nieba? Kto szedł krok w krok za Wodzem, Jezusem Chrystusem? Kto złożył pełne wyznanie swego błędnego zapału, swojej ślepoty, swojej zazdrości i złych podejrzeń, swego buntu przeciw prawdzie? Nikt; a przez to, że tak długo nie chcieli uznać światła, zostawiło ich ono daleko w tyle; nie wzrastali w łasce i w poznaniu Chrystusa Jezusa, naszego Pana. Nie zdołali otrzymać potrzebnej łaski, którą mogli byli mieć, a która uczyniłaby ich silnymi ludźmi w doświadczeniu religijnym.
“The position taken at Minneapolis was apparently an insurmountable barrier which in a great degree shut them in with doubters, questioners, with the rejecters of truth and the power of God. When another crisis comes, those who have so long resisted evidence piled upon evidence will again be tested upon the points where they failed so manifestly, and it will be hard for them to receive that which is from God and refuse that which is from the powers of darkness. Therefore their only safe course is to walk in humility, making straight paths for their feet, lest the lame be turned out of the way. It makes every difference whom we company with, whether it is with men who walk with God and who believe and trust Him, or with men who follow their own supposed wisdom, walking in the sparks of their own kindling.
Postawa zajęta w Minneapolis była najwyraźniej barierą nie do pokonania, która w dużym stopniu zamknęła ich wraz z powątpiewającymi, kwestionującymi, odrzucającymi prawdę i moc Bożą. Gdy nadejdzie kolejny kryzys, ci, którzy tak długo opierali się dowodom piętrzącym się jeden na drugim, zostaną ponownie doświadczeni w punktach, w których tak jawnie zawiedli, i trudno im będzie przyjąć to, co jest od Boga, a odrzucić to, co pochodzi z mocy ciemności. Dlatego ich jedyną bezpieczną drogą jest chodzić w pokorze, czyniąc proste ścieżki dla swoich nóg, aby chromy nie zboczył z drogi. Ma to ogromne znaczenie, z kim przestajemy: czy z ludźmi, którzy chodzą z Bogiem i którzy wierzą Mu oraz Mu ufają, czy z ludźmi, którzy idą za własną domniemaną mądrością, chodząc w blasku iskier roznieconych przez samych siebie.
“The time and care and labor required to counteract the influence of those who have worked against the truth has been a terrible loss; for we might have been years ahead in spiritual knowledge; and many, many souls might have been added to the church if those who ought to have walked in the light had followed on to know the Lord, that they might know His going forth is prepared as the morning. But when so much labor has to be expended right in the church to counteract the influence of workers who have stood as a granite wall against the truth God sends to His people, the world is left in comparative darkness.
Czas, troska i praca potrzebne do przeciwstawienia się wpływowi tych, którzy działali przeciwko prawdzie, stanowiły straszliwą stratę; albowiem moglibyśmy być o całe lata dalej w poznaniu duchowym, a do Kościoła mogłoby zostać przyłączonych wiele, bardzo wiele dusz, gdyby ci, którzy powinni byli chodzić w światłości, postępowali dalej, aby poznać Pana, tak by poznali, że Jego nadejście jest przygotowane jak poranek. Lecz gdy tak wiele pracy trzeba włożyć właśnie w Kościele, aby przeciwdziałać wpływowi pracowników, którzy stanęli jak granitowy mur przeciwko prawdzie, którą Bóg posyła swemu ludowi, świat pozostaje w względnej ciemności.
“God meant that the watchmen should arise and with united voices send forth a decided message, giving the trumpet a certain sound, that the people might all spring to their post of duty and act their part in the great work. Then the strong, clear light of that other angel who comes down from heaven having great power, would have filled the earth with his glory. We are years behind; and those who stood in blindness and hindered the advancement of the very message that God meant should go forth from the Minneapolis meeting as a lamp that burneth, have need to humble their hearts before God and see and understand how the work has been hindered by their blindness of mind and hardness of heart.
Bóg zamierzył, aby stróżowie powstali i jednym głosem ogłosili stanowcze poselstwo, nadając trąbie pewny dźwięk, aby cały lud pospieszył na swoje posterunki obowiązku i wypełnił swoją część w wielkim dziele. Wtedy silne, jasne światło tego innego anioła, który zstępuje z nieba, mając wielką moc, napełniłoby ziemię jego chwałą. Jesteśmy o lata do tyłu; a ci, którzy trwali w ślepocie i hamowali postęp właśnie tego poselstwa, które Bóg zamierzył, aby wyszło ze spotkania w Minneapolis jako płonąca lampa, powinni ukorzyć swoje serca przed Bogiem i zobaczyć i zrozumieć, jak dzieło zostało zahamowane przez ich ślepotę umysłu i twardość serca.
“Hours have been spent in quibbling over little things; golden opportunities have been wasted while heavenly messengers have grieved, impatient at the delay. The Holy Spirit—there has been so little appreciation of its value or the necessity for every soul to receive it. Those who do receive the heavenly endowment will go forth clad with the armor of righteousness to do battle for God. They will respect the leadings of the Lord and will be filled with gratitude to Him for His mercy. But in many, many places, and on many, many occasions, it could truthfully be said as in Christ’s day of those who profess to be God’s people, that not many mighty works could be done, because of their unbelief. Many who have been bound in fetters of darkness have been respected because God has used them, and their unbelief has aroused doubt and prejudice against the message of truth which angels of heaven were seeking to communicate through human agencies—justification by faith, the righteousness of Christ.” The 1888 Materials, 1066–1070.
Godziny upływały na sporach o drobiazgi; złote sposobności zostały zmarnowane, podczas gdy niebiańscy posłańcy smucili się, niecierpliwiąc się z powodu zwłoki. Duch Święty — jakże mało doceniano Jego wartość oraz konieczność, by każda dusza Go przyjęła. Ci, którzy przyjmą niebiańskie obdarowanie, wyruszą przyodziani w zbroję sprawiedliwości, by staczać bój dla Boga. Będą szanować prowadzenie Pana i będą napełnieni wdzięcznością dla Niego za Jego miłosierdzie. Lecz w bardzo wielu miejscach i przy bardzo wielu okazjach można by, jak za dni Chrystusa, o tych, którzy podają się za lud Boży, prawdziwie powiedzieć, że niewiele potężnych dzieł mogło być dokonanych z powodu ich niewiary. Wielu, spętanych okowami ciemności, darzono szacunkiem, ponieważ Bóg się nimi posłużył, a ich niewiara wzbudziła wątpliwości i uprzedzenia wobec poselstwa prawdy, które aniołowie nieba starali się przekazać przez ludzkie narzędzia — usprawiedliwienia przez wiarę, sprawiedliwości Chrystusa. Materiały z 1888 roku, 1066–1070.