The Messianic fulfillments in the book of Matthew include the waymark of the time of the end, the waymark of the message being formalized, two witnesses of the waymark of 9/11, one a witness of the internal message to Laodicea and the other the external message of Islam’s terrorism. It is fitting that the waymark of 9/11 is represented by two of the twelve Messianic fulfillments in Matthew, for 9/11 includes the message of the second angel, where there is always a doubling. The death of July 18, 2020, was the fifth waymark we considered, and then the voice in the wilderness in July 2023, was the sixth and the resurrection of 2024 was number seven. The eighth Messianic fulfillment is the Midnight Cry.

Mesjańskie wypełnienia w Ewangelii Mateusza obejmują kamień milowy czasu końca, kamień milowy sformalizowania poselstwa oraz dwóch świadków kamienia milowego 11 września: z których jeden jest świadkiem wewnętrznego poselstwa do Laodycei, a drugi — świadkiem zewnętrznego poselstwa o islamskim terroryzmie. Zasadne jest, że kamień milowy 11 września jest reprezentowany przez dwa z dwunastu mesjańskich wypełnień w Ewangelii Mateusza, ponieważ 11 września obejmuje poselstwo drugiego anioła, gdzie zawsze występuje podwojenie. Śmierć 18 lipca 2020 r. była piątym kamieniem milowym, który rozważaliśmy, następnie głos na pustyni w lipcu 2023 r. był szóstym, a zmartwychwstanie w 2024 r. — siódmym. Ósmym mesjańskim wypełnieniem jest Wołanie o północy.

The Eighth Messianic Waymark is the Midnight Cry

Ósmy mesjański drogowskaz to wołanie o północy

All this was done, that it might be fulfilled which was spoken by the prophet, saying, Tell ye the daughter of Sion, Behold, thy King cometh unto thee, meek, and sitting upon an ass, and a colt the foal of an ass. Matthew 21:4, 5.

To wszystko się stało, aby się spełniło to, co zostało powiedziane przez proroka: Powiedzcie córce Syjonu: Oto twój Król przychodzi do ciebie, łagodny, siedzący na ośle i na oślęciu, źrebięciu oślicy. Mateusza 21:4-5.

Prediction

Przewidywanie

Rejoice greatly, O daughter of Zion; shout, O daughter of Jerusalem: behold, thy King cometh unto thee: he is just, and having salvation; lowly, and riding upon an ass, and upon a colt the foal of an ass. Zechariah 9:9.

Raduj się bardzo, córko Syjonu; wykrzykuj, córko Jerozolimy: oto twój Król przychodzi do ciebie; sprawiedliwy i niosący zbawienie; pokorny i jedzie na ośle, na oślęciu, źrebięciu oślicy. Zachariasza 9:9.

“Five hundred years before, the Lord had declared by the prophet Zechariah, ‘Rejoice greatly, O daughter of Zion; shout, O daughter of Jerusalem. Behold, thy King cometh unto thee. He is just, and having salvation; lowly, and riding upon an ass, and upon a colt the foal of an ass.’ [Zechariah 9:9.] Had the disciples realized that Christ was going to judgment and to death, they could not have fulfilled this prophecy.

"Pięćset lat wcześniej Pan oświadczył przez proroka Zachariasza: 'Raduj się bardzo, córko Syjonu; wykrzykuj, córko Jerozolimy. Oto twój Król przychodzi do ciebie. Jest sprawiedliwy i niosący zbawienie; pokorny, jedzie na ośle, na oślęciu, źrebięciu oślicy.' [Zachariasz 9:9.] Gdyby uczniowie zdali sobie sprawę, że Chrystus udaje się na sąd i na śmierć, nie mogliby wypełnić tego proroctwa."

“In like manner, Miller and his associates fulfilled prophecy, and gave a message which inspiration had foretold should be given to the world, but which they could not have given had they fully understood the prophecies pointing out their disappointment, and presenting another message to be preached to all nations before the Lord should come. The first and second angels’ messages were given at the right time, and accomplished the work which God designed to accomplish by them.” The Great Controversy, 405.

Podobnie Miller i jego współpracownicy wypełnili proroctwo i przekazali poselstwo, które natchnienie zapowiedziało, że ma być dane światu, lecz którego nie mogliby ogłosić, gdyby w pełni rozumieli proroctwa wskazujące na ich rozczarowanie i przedstawiające inne poselstwo, które miało być zwiastowane wszystkim narodom, zanim Pan przyjdzie. Pierwsze i drugie poselstwo anielskie zostały ogłoszone we właściwym czasie i dokonały dzieła, które Bóg zamierzył przez nie wykonać. Wielki bój, 405.

The misunderstanding of God’s prophetic Word was involved with the history of Christ’s triumphal entry, and also with the parallel history of the proclamation of the Midnight Cry message in 1844. The one hundred and forty-four thousand are required to understand “the prophecies pointing out their disappointment.” John in Revelation ten is told in advance, that the message of the little book that was going to be sweet in his mouth, would turn bitter.

Niezrozumienie prorockiego Słowa Bożego wiązało się z historią triumfalnego wjazdu Chrystusa, a także z równoległą historią ogłoszenia poselstwa okrzyku o północy w 1844 roku. Sto czterdzieści cztery tysiące mają obowiązek rozumieć „proroctwa wskazujące na ich rozczarowanie”. Jan w rozdziale dziesiątym Apokalipsy zostaje uprzedzony, że poselstwo małej książeczki, które miało być słodkie w jego ustach, stanie się gorzkie.

“We have nothing to fear for the future, except as we shall forget the way the Lord has led us, and His teaching in our past history.” Life Sketches, 196.

"Nie mamy się czego obawiać o przyszłość, chyba że zapomnimy o drodze, którą Pan nas prowadził, i o Jego nauczaniu w naszej przeszłości." Szkice z życia, 196.

The “Lord’s leading” in the past is represented among other providential acts, as His hand covering a mistake in the figures, for it was not best for the Millerites to understand their disappointment in advance, any more than it was for the disciples to understand all the elements of their disappointment at the cross. But the history of the proclamation of the Midnight Cry is identified as the very light that leads to heaven, and this is noted in Ellen White’s very first vision. The one hundred and forty-four thousand must understand the disappointments of the disciples and the Millerites. To refuse that light is to fall off the path.

„Prowadzenie Pana” w przeszłości jest przedstawione, wśród innych aktów opatrzności, jako Jego ręka zakrywająca błąd w obliczeniach, gdyż nie było najlepiej, aby milleryci z góry rozumieli swoje rozczarowanie, tak jak nie było najlepiej, by uczniowie rozumieli wszystkie elementy swego rozczarowania w obliczu krzyża. Jednak historia ogłoszenia Wołania o północy jest określona jako właśnie to światło, które prowadzi do nieba, i zostało to odnotowane w zupełnie pierwszym widzeniu Ellen White. Sto czterdzieści cztery tysiące muszą zrozumieć rozczarowania uczniów i millerytów. Odrzucić to światło to spaść ze ścieżki.

“They had a bright light set up behind them at the beginning of the path, which an angel told me was the ‘midnight cry.’ This light shone all along the path, and gave light for their feet, so that they might not stumble.

Mieli jasne światło ustawione za nimi na początku ścieżki, które — jak powiedział mi anioł — było „okrzykiem o północy”. To światło świeciło wzdłuż całej ścieżki i dawało światło ich stopom, aby nie potknęli się.

“If they kept their eyes fixed on Jesus, who was just before them, leading them to the city, they were safe. But soon some grew weary, and said the city was a great way off, and they expected to have entered it before. Then Jesus would encourage them by raising His glorious right arm, and from His arm came a light which waved over the advent band, and they shouted ‘Alleluia!’ Others rashly denied the light behind them, and said that it was not God that had led them out so far. The light behind them went out, leaving their feet in perfect darkness, and they stumbled and lost sight of the mark and of Jesus, and fell off the path down into the dark and wicked world below.” Christian Experience and Teachings of Ellen G. White, 57.

Jeśli mieli oczy utkwione w Jezusie, który szedł tuż przed nimi, prowadząc ich do miasta, byli bezpieczni. Lecz wkrótce niektórzy znużyli się i mówili, że miasto jest bardzo daleko, a spodziewali się wejść do niego wcześniej. Wówczas Jezus dodawał im otuchy, podnosząc Swoje chwalebne prawe ramię, a z Jego ramienia wychodziło światło, które jak fala przetaczało się nad adwentowym zastępem, i wołali: „Alleluja!”. Inni pochopnie odrzucili światło za sobą i mówili, że to nie Bóg prowadził ich tak daleko. Światło za nimi zgasło, pozostawiając ich stopy w całkowitej ciemności, i potknęli się, stracili z oczu cel i Jezusa, i spadli ze ścieżki w dół, do ciemnego i niegodziwego świata poniżej. Chrześcijańskie doświadczenia i nauki Ellen G. White, 57.

The eighth waymark is the Midnight Cry as typified by Christ’s triumphal entry into Jerusalem.

Ósmym kamieniem milowym jest Wołanie o północy, przedstawione typologicznie przez triumfalny wjazd Chrystusa do Jerozolimy.

“The midnight cry was not so much carried by argument, though the Scripture proof was clear and conclusive. There went with it an impelling power that moved the soul. There was no doubt, no questioning. Upon the occasion of Christ’s triumphal entry into Jerusalem, the people who were assembled from all parts of the land to keep the feast, flocked to the Mount of Olives, and as they joined the throng that were escorting Jesus, they caught the inspiration of the hour, and helped to swell the shout, ‘Blessed is he that cometh in the name of the Lord!’ [Matthew 21:9.] In like manner did unbelievers who flocked to the Adventist meetings—some from curiosity, some merely to ridicule—feel the convincing power attending the message, ‘Behold, the Bridegroom cometh!’” Spirit of Prophecy, volume 4, 250, 251.

Okrzyk o północy nie był tak bardzo niesiony siłą argumentu, choć dowód z Pisma był jasny i rozstrzygający. Towarzyszyła temu porywająca moc, która poruszała duszę. Nie było wątpliwości ani powątpiewania. Podczas tryumfalnego wjazdu Chrystusa do Jerozolimy lud, który ze wszystkich stron kraju zgromadził się, by obchodzić święto, tłumnie udał się na Górę Oliwną i, dołączając do rzeszy, która towarzyszyła Jezusowi, udzieliło im się natchnienie chwili i pomagali wzmagać okrzyk: 'Błogosławiony, który przychodzi w imię Pańskie!' [Mateusza 21:9.] Podobnie niewierzący, którzy tłumnie przybywali na zebrania adwentystów — jedni z ciekawości, inni tylko po to, by szydzić — odczuwali przekonującą moc towarzyszącą poselstwu: 'Oto oblubieniec idzie!' Duch proroctwa, tom 4, 250, 251.

To be a wise virgin in the latter days, would of prophetic necessity require that those wise virgins suffer a disappointment, that in turn ushers in the tarrying time of the parable. Without the tarrying time experience you are not a wise or a foolish virgin.

Bycie mądrą panną w dniach ostatecznych z proroczej konieczności wymagałoby, aby te mądre panny doznały rozczarowania, które z kolei zapoczątkowałoby czas zwłoki z przypowieści. Bez doświadczenia czasu zwłoki nie jesteś ani mądrą, ani nierozsądną panną.

“The parable of the ten virgins of Matthew 25 also illustrates the experience of the Adventist people.” The Great Controversy, 393.

"Przypowieść o dziesięciu pannach z Ewangelii Mateusza 25 obrazuje także doświadczenie ludu adwentystycznego." Wielki bój, 393.

Either way, the wise virgins of the last days must experience a disappointment that paralleled April 19, 1844, for the experience of the parable is the experience of the one hundred and forty-four thousand, who John in the Revelation identifies as virgins.

Tak czy inaczej, mądre panny czasów ostatecznych muszą doświadczyć rozczarowania podobnego do tego z 19 kwietnia 1844 roku, ponieważ doświadczenie z przypowieści jest doświadczeniem stu czterdziestu czterech tysięcy, których Jan w Objawieniu nazywa dziewicami.

These are they which were not defiled with women; for they are virgins. These are they which follow the Lamb whithersoever he goeth. These were redeemed from among men, being the firstfruits unto God and to the Lamb. Revelation 14:4.

To są ci, którzy nie skalali się z kobietami, bo są dziewicami. To są ci, którzy idą za Barankiem, dokądkolwiek idzie. Ci zostali odkupieni spośród ludzi jako pierwociny dla Boga i dla Baranka. Objawienie 14:4.

How many parables of Christ are directly and specifically identified as being fulfilled to the very letter? Every parable will be fulfilled to the very letter, but the parable of the ten virgins is specifically set forth as being fulfilled in the past and the future “to the very letter.” It is compared to the third angel that is to remain present truth from 1844 onward until Michael stands up and human probation closes.

Ile przypowieści Chrystusa jest bezpośrednio i wyraźnie wskazanych jako spełnione co do joty? Każda przypowieść spełni się co do joty, lecz przypowieść o dziesięciu pannach jest w sposób szczególny przedstawiona jako spełniona zarówno w przeszłości, jak i w przyszłości "co do joty". Jest ona porównywana do trzeciego anioła, który ma pozostawać prawdą obecną od roku 1844 aż do chwili, gdy Michał powstanie i zamknie się czas łaski dla ludzi.

“I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.

"Często zwraca się moją uwagę na przypowieść o dziesięciu pannach, z których pięć było mądrych, a pięć głupich. Ta przypowieść wypełniła się i wypełni co do joty, gdyż ma szczególne zastosowanie na ten czas i, podobnie jak poselstwo trzeciego anioła, została wypełniona i pozostanie prawdą obecną aż do końca czasu." Review and Herald, 19 sierpnia 1890.

Until the close of time, the parable of the ten virgins is present truth, and the Midnight Cry will be fulfilled again to the very letter.

Aż do końca czasu przypowieść o dziesięciu pannach jest prawdą na obecny czas, a wołanie o północy ponownie wypełni się co do joty.

“There is a world lying in wickedness, in deception and delusion, in the very shadow of death,—asleep, asleep. Who are feeling travail of soul to awaken them? What voice can reach them? My mind was carried to the future, when the signal will be given. ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet him.’ But some will have delayed to obtain the oil for replenishing their lamps, and too late they will find that character, which is represented by the oil, is not transferable.” Review and Herald, February 11, 1896.

Świat leży w niegodziwości, w oszustwie i ułudzie, w samym cieniu śmierci — śpi, śpi. Kto przeżywa udrękę duszy, by ich obudzić? Jaki głos może do nich dotrzeć? Moje myśli zostały przeniesione w przyszłość, gdy zostanie dany znak: „Oto oblubieniec nadchodzi; wyjdźcie mu na spotkanie.” Lecz niektórzy będą zwlekać z nabyciem oliwy do uzupełnienia swoich lamp i zbyt późno przekonają się, że charakter, symbolizowany przez oliwę, nie jest przekazywalny. Review and Herald, 11 lutego 1896.

The Midnight Cry is the next waymark on the horizon in the movement of the one hundred and forty-four thousand. That waymark is accompanied by the persecution that begins against the faithful in advance of the Sunday law. That persecution is external, and internal, and the internal persecution includes two distinct symbols. One of those symbols is Judas, the other the Sanhedrin.

Okrzyk o północy jest kolejnym kamieniem milowym na horyzoncie w ruchu stu czterdziestu czterech tysięcy. Temu kamieniowi milowemu towarzyszy prześladowanie, które rozpoczyna się przeciwko wiernym przed wprowadzeniem ustawy niedzielnej. To prześladowanie jest zewnętrzne i wewnętrzne, a wewnętrzne prześladowanie obejmuje dwa odrębne symbole. Jednym z tych symboli jest Judasz, drugim – Sanhedryn.

The Ninth Messianic Waymark is the Betrayal for 30 Silver Pieces

Dziewiąty mesjański drogowskaz to zdrada za trzydzieści srebrników.

Then was fulfilled that which was spoken by Jeremy the prophet, saying, And they took the thirty pieces of silver, the price of him that was valued, whom they of the children of Israel did value; And gave them for the potter’s field, as the Lord appointed me. Matthew 27:9, 10.

Wtedy spełniło się to, co zostało powiedziane przez proroka Jeremiasza, mówiąc: I wzięli trzydzieści srebrników, cenę tego, którego wyceniono, którego wycenili synowie Izraela; i dali je za pole garncarza, jak mi Pan nakazał. Mateusza 27:9, 10.

Prediction

Przewidywanie

And I said unto them, If ye think good, give me my price; and if not, forbear. So they weighed for my price thirty pieces of silver. And the Lord said unto me, Cast it unto the potter: a goodly price that I was prised at of them. And I took the thirty pieces of silver, and cast them to the potter in the house of the Lord. Zechariah 11:12, 13.

I rzekłem do nich: Jeśli uważacie to za dobre, dajcie mi moją zapłatę; a jeśli nie, zaniechajcie. I odważyli moją zapłatę: trzydzieści srebrników. I rzekł do mnie Pan: Wrzuć to garncarzowi: piękna to cena, na jaką mnie u nich wyceniono. I wziąłem trzydzieści srebrników i wrzuciłem je garncarzowi w domu Pana. Zachariasza 11:12, 13.

The betrayal of Judas represents the betrayal of the counterfeit priests, for the number 30 represents the age of the priests. The priests, who are also Levites are purified as gold and silver by the Messenger of the Covenant. Judas’s thirty pieces of silver represents the purging of the false priests at the Sunday law, though Judas died just before the cross, it was still the same day. Judas is not the symbol of the Sanhedrin; he is a symbol of one who was thought to be among the disciples of Christ.

Zdrada Judasza przedstawia zdradę fałszywych kapłanów, ponieważ liczba 30 oznacza wiek kapłanów. Kapłani, którzy są także Lewitami, są oczyszczani jak złoto i srebro przez Posłańca Przymierza. Trzydzieści srebrników Judasza symbolizuje oczyszczenie fałszywych kapłanów przy prawie niedzielnym; choć Judasz zginął tuż przed ukrzyżowaniem, był to wciąż ten sam dzień. Judasz nie jest symbolem Sanhedrynu; jest symbolem kogoś, kto był uważany za jednego z uczniów Chrystusa.

As a disciple of Christ, you were a disciple of the anointing of Jesus. The anointing at His baptism changed Jesus’ name unto Jesus Christ, for Christ means—the anointed one. His name then changed, for He was then to confirm the covenant with many for one week, and a premier symbol of covenant relationship is a changed name. Jesus was anointed with power at His baptism. To be a disciple of Christ, meant you were a disciple of His baptism. It was at His baptism that He was anointed with power. The statement by Peter in Matthew 16:18 is known in the Christian theological world as the “Christian Confession.” It is one of the great themes for discussion among theologians and scholars. Generally, a discussion of the theologians and scholars identifies something of no, or perhaps minor importance, but the point remains, that Christianity understands that when Jesus was anointed, He then became the Messiah.

Jako uczeń Chrystusa byłeś uczniem Jego namaszczenia. Namaszczenie przy Jego chrzcie zmieniło imię Jezusa na Jezusa Chrystusa, gdyż Chrystus znaczy — Namaszczony. Jego imię wtedy się zmieniło, ponieważ miał wówczas potwierdzić przymierze z wieloma na jeden tydzień, a pierwszorzędnym symbolem relacji przymierza jest zmiana imienia. Jezus został namaszczony mocą przy swoim chrzcie. Być uczniem Chrystusa oznaczało być uczniem Jego chrztu. To przy Jego chrzcie został namaszczony mocą. Wypowiedź Piotra w Ewangelii Mateusza 16:18 jest w chrześcijańskim świecie teologicznym znana jako „Wyznanie chrześcijańskie”. To jeden z wielkich tematów do dyskusji wśród teologów i uczonych. Ogólnie rzecz biorąc, dyskusje teologów i uczonych wskazują na coś bez znaczenia lub co najwyżej mało istotnego, ale pozostaje faktem, że chrześcijaństwo uznaje, iż gdy Jezus został namaszczony, wtedy stał się Mesjaszem.

He saith unto them, But whom say ye that I am? And Simon Peter answered and said, Thou art the Christ, the Son of the living God. Matthew 16:15, 16.

Powiedział do nich: A wy za kogo Mnie uważacie? Szymon Piotr odpowiedział: Ty jesteś Chrystusem, Synem Boga żywego. Mateusz 16:15, 16.

Peter’s original name conveyed that very truth, for Simon Barjona means “one who hears the message of the dove,” which was the message of His baptism. His baptism aligns with 9/11, and Judas represents those who at some point professed an understanding of 9/11, but lose their way along the path. Judas is not a symbol of the Sanhedrin, for they represent the Laodicean Seventh-day Adventist church. Judas provided a witness for the Sanhedrin, but the symbolism of the Sanhedrin’s rebellion is different than the rebellion of Judas. The Sanhedrin’s rebellion is expressed in the following dream.

Pierwotne imię Piotra przekazywało właśnie tę prawdę, gdyż Szymon Barjona oznacza „tego, który słyszy poselstwo gołębicy”, co było poselstwem Jego chrztu. Jego chrzest jest powiązany z 11 września, a Judasz reprezentuje tych, którzy w pewnym momencie deklarowali zrozumienie 11 września, lecz później gubią się na drodze. Judasz nie jest symbolem Sanhedrynu, gdyż Sanhedryn reprezentuje laodycejski Kościół Adwentystów Dnia Siódmego. Judasz dał świadectwo Sanhedrynowi, ale symbolika buntu Sanhedrynu różni się od buntu Judasza. Bunt Sanhedrynu jest wyrażony w następującym śnie.

“I gathered up my writings, and we started on our journey. On the way we held two meetings in Orange and had evidence that the church was profited and encouraged. We were ourselves refreshed by the Spirit of the Lord. That night I dreamed that I was in Battle Creek looking out from the side glass at the door and saw a company marching up to the house, two and two. They looked stern and determined. I knew them well and turned to open the parlor door to receive them, but thought I would look again. The scene was changed. The company now presented the appearance of a Catholic procession. One bore in his hand a cross, another a reed. And as they approached, the one carrying a reed made a circle around the house, saying three times: ‘This house is proscribed. The goods must be confiscated. They have spoken against our holy order.’ Terror seized me, and I ran through the house, out of the north door, and found myself in the midst of a company, some of whom I knew, but I dared not speak a word to them for fear of being betrayed. I tried to seek a retired spot where I might weep and pray without meeting eager, inquisitive eyes wherever I turned. I repeated frequently: ‘If I could only understand this! If they will tell me what I have said or what I have done!’

Zebrałam moje pisma i wyruszyliśmy w podróż. Po drodze odbyliśmy dwa zebrania w Orange i mieliśmy dowody, że Kościół odniósł korzyść i został umocniony. Sami doznaliśmy pokrzepienia od Ducha Pana. Tej nocy przyśniło mi się, że byłam w Battle Creek, wyglądając przez boczną szybkę w drzwiach, i zobaczyłam grupę maszerującą ku domowi, parami. Wyglądali surowo i zdecydowanie. Dobrze ich znałam i odwróciłam się, by otworzyć drzwi salonu, aby ich przyjąć, lecz pomyślałam, że jeszcze raz spojrzę. Scena się zmieniła. Grupa teraz sprawiała wrażenie katolickiej procesji. Jeden niósł w ręku krzyż, drugi — trzcinę. A gdy się zbliżali, ten, który niósł trzcinę, okrążył dom, mówiąc trzykrotnie: „Ten dom jest wyjęty spod prawa. Mienie musi zostać skonfiskowane. Mówili przeciwko naszemu świętemu zakonowi.” Ogarnął mnie strach i pobiegłam przez dom, wybiegłam przez północne drzwi i znalazłam się pośród grupy, z której niektórych znałam, lecz nie odważyłam się odezwać do nich ani słowem w obawie przed zdradą. Próbowałam znaleźć ustronne miejsce, gdzie mogłabym płakać i modlić się, nie napotykając wszędzie, dokądkolwiek się zwrócę, ciekawskich, natarczywych spojrzeń. Często powtarzałam: „Gdybym tylko mogła to zrozumieć! Gdyby mi powiedzieli, co powiedziałam albo co uczyniłam!”

“I wept and prayed much as I saw our goods confiscated. I tried to read sympathy or pity for me in the looks of those around me, and marked the countenances of several whom I thought would speak to me and comfort me if they did not fear that they would be observed by others. I made one attempt to escape from the crowd, but seeing that I was watched, I concealed my intentions. I commenced weeping aloud, and saying: ‘If they would only tell me what I have done or what I have said!’ My husband, who was sleeping in a bed in the same room, heard me weeping aloud and awoke me. My pillow was wet with tears, and a sad depression of spirits was upon me.” Testimonies, volume 1, 577, 578.

Wiele płakałam i modliłam się, gdy zobaczyłam, że skonfiskowano nasze mienie. Próbowałam wyczytać w spojrzeniach otaczających mnie ludzi współczucie lub litość dla mnie i zwracałam uwagę na oblicza kilku osób, o których myślałam, że przemówiłyby do mnie i pocieszyły mnie, gdyby nie obawiały się, że inni to zauważą. Podjęłam jedną próbę wyrwania się z tłumu, ale widząc, że jestem obserwowana, ukryłam swoje zamiary. Zaczęłam głośno płakać, mówiąc: „Gdyby tylko powiedzieli mi, co zrobiłam lub co powiedziałam!” Mój mąż, który spał w łóżku w tym samym pokoju, usłyszał, jak głośno płaczę, i mnie obudził. Moja poduszka była mokra od łez, a ogarnęło mnie głębokie przygnębienie ducha. Świadectwa, tom 1, 577, 578.

Applying the principle that the prophets speak more about the latter days than the days in which they lived, raises a very solemn question for the leaders of the Seventh-day Adventist church. Sister White “gathered up” her “writings” and began a return journey to Battle Creek. Battle Creek was then the heart of the work, as is Tacoma Park today, or Jerusalem in the days of Christ. She gathered up her writings for the trip, after she set forth a struggle she had been having concerning her writings. The context of her dream is about her writings. The struggle took place in the town of Wright.

Zastosowanie zasady, że prorocy mówią więcej o czasach ostatecznych niż o czasach, w których żyli, stawia bardzo poważne pytanie przed przywódcami Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego. Siostra White „zebrała” swoje „pisma” i rozpoczęła podróż powrotną do Battle Creek. Battle Creek było wówczas sercem dzieła, tak jak dziś Tacoma Park, albo Jerozolima za dni Chrystusa. Zebrała swoje pisma na podróż, po tym jak przedstawiła zmagania, jakie miała w związku ze swoimi pismami. Kontekst jej snu dotyczy jej pism. Zmaganie miało miejsce w miejscowości Wright.

“While in Wright we had sent my manuscript for No. 11 to the office of publication, and I was improving almost every moment when out of meeting in writing out matter for No. 12. My energies, both physical and mental, had been severely taxed while laboring for the church in Wright. I felt that I should have rest, but could see no opportunity for relief. I was speaking to the people several times a week, and writing many pages of personal testimonies. The burden of souls was upon me, and the responsibilities I felt were so great that I could obtain but a few hours of sleep each night.

Będąc w Wright, wysłaliśmy mój rękopis do nr 11 do biura wydawnictwa, a niemal każdą chwilę poza zgromadzeniami wykorzystywałam na spisywanie materiału do nr 12. Moje siły, zarówno fizyczne, jak i umysłowe, zostały poważnie nadwyrężone podczas pracy dla kościoła w Wright. Czułam, że powinnam odpocząć, lecz nie widziałam żadnej możliwości wytchnienia. Przemawiałam do ludzi kilka razy w tygodniu i pisałam wiele stron osobistych świadectw. Brzemię dusz spoczywało na mnie, a odpowiedzialność, którą czułam, była tak wielka, że każdej nocy udawało mi się przespać tylko kilka godzin.

“While thus laboring in speaking and writing, I received letters of a discouraging character from Battle Creek. As I read them I felt an inexpressible depression of spirits, amounting to agony of mind, which seemed for a short period to palsy my vital energies. For three nights I scarcely slept at all. My thoughts were troubled and perplexed. I concealed my feelings as well as I could from my husband and the sympathizing family with whom we were. None knew my labor or burden of mind as I united with the family in morning and evening devotion, and sought to lay my burden upon the great Burden Bearer. But my petitions came from a heart wrung with anguish, and my prayers were broken and disconnected because of uncontrollable grief. The blood rushed to my brain, frequently causing me to reel and nearly fall. I had the nosebleed often, especially after making an effort to write. I was compelled to lay aside my writing, but could not throw off the burden of anxiety and responsibility upon me, as I realized that I had testimonies for others which I was unable to present to them.

Gdy tak trudziłam się, przemawiając i pisząc, otrzymałam listy o zniechęcającej treści z Battle Creek. Czytając je, odczuwałam niewysłowione przygnębienie ducha, graniczące z męką umysłu, które na krótki czas zdawało się paraliżować moje siły życiowe. Przez trzy noce prawie wcale nie spałam. Moje myśli były niespokojne i pełne zamętu. Ukrywałam, na ile mogłam, swoje uczucia przed mężem i współczującą rodziną, u której przebywaliśmy. Nikt nie znał moich zmagań ani brzemienia umysłu, gdy łączyłam się z rodziną w porannych i wieczornych nabożeństwach i starałam się złożyć mój ciężar na wielkim Nosicielu Brzemion. Lecz moje prośby wypływały z serca ściśniętego udręką, a modlitwy były urywane i niespójne z powodu niepohamowanego żalu. Krew uderzała mi do głowy, często sprawiając, że chwiałam się i omal nie upadałam. Często miewałam krwotoki z nosa, zwłaszcza po tym, gdy usiłowałam pisać. Byłam zmuszona odłożyć pisanie, lecz nie mogłam zrzucić z siebie brzemienia niepokoju i odpowiedzialności, gdyż uświadamiałam sobie, że mam świadectwa dla innych, których nie byłam w stanie im przedstawić.

“I received still another letter, informing me that it was thought best to defer the publication of No. 11 until I could write out that which I had been shown in regard to the Health Institute, as those in charge of that enterprise stood in great want of means and needed the influence of my testimony to move the brethren. I then wrote out a portion of that which was shown me in regard to the Institute, but could not get out the entire subject because of pressure of blood to the brain. Had I thought that No. 12 would be so long delayed, I should not in any case have sent that portion of the matter contained in No. 11. I supposed that after resting a few days I could again resume my writing. But to my great grief I found that the condition of my brain made it impossible for me to write. The idea of writing testimonies, either general or personal, was given up, and I was in continual distress because I could not write them.

Dotarł do mnie jeszcze jeden list, w którym poinformowano mnie, że uznano za najlepsze odłożenie publikacji nr 11 do czasu, aż będę w stanie spisać to, co zostało mi ukazane w sprawie Instytutu Zdrowia, ponieważ osobom kierującym tym przedsięwzięciem bardzo brakowało środków i potrzebowały wpływu mojego świadectwa, aby poruszyć braci. Wówczas udało mi się spisać część tego, co mi pokazano w odniesieniu do Instytutu Zdrowia, lecz z powodu napływu krwi do mózgu nie udało się rozwinąć całego tematu. Gdyby było wiadomo, że nr 12 tak długo się opóźni, w żadnym razie nie wysłano by tej części materiału zamieszczonej w nr 11. Wydawało mi się, że po kilku dniach odpoczynku znów będę w stanie pisać. Lecz ku mojemu wielkiemu zmartwieniu okazało się, że stan mojego mózgu uniemożliwia mi pisanie. Zrezygnowano z myśli o pisaniu świadectw, zarówno ogólnych, jak i osobistych, a niemożność ich napisania była dla mnie ustawiczną udręką.

“In this state of things it was decided that we would return to Battle Creek and there remain while the roads were in a muddy, broken-up condition, and that I would there complete No. 12. My husband was very anxious to see his brethren at Battle Creek and speak to them and rejoice with them in the work which God was doing for him. I gathered up my writings, and we started on our journey. …” Testimonies, volume 1, 576, 577.

"W takim stanie rzeczy postanowiono, że wrócimy do Battle Creek i tam pozostaniemy, dopóki drogi będą w błotnistym, rozjeżdżonym stanie, a ja tam ukończę nr 12. Mój mąż bardzo pragnął zobaczyć swoich braci w Battle Creek, porozmawiać z nimi i wraz z nimi radować się dziełem, którego Bóg dla niego dokonywał. Zebrałam swoje pisma i wyruszyliśmy w drogę. ..." Świadectwa, tom 1, 576, 577.

In the latter days, the leadership of the Seventh-day Adventist church, represented as Battle Creek and those she “knew well,” changed into a Catholic procession. The leadership of the Seventh-day Adventist church changed into a Catholic procession. In the dream they came “two by two,” one with a reed, another with a cross. They drew a circle around the house and proclaimed three times, “This house is proscribed. The goods must be confiscated. They have spoken against our holy order.” What are the “goods” in the “house” which the Catholic leaders of Battle Creek “confiscated?” What “holy order” of the Catholic church was “spoken against?”

W ostatnich dniach przywództwo Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego, przedstawione jako Battle Creek i ci, których „dobrze znała”, przemieniło się w katolicką procesję. Przywództwo Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego przemieniło się w katolicką procesję. We śnie przyszli „dwójkami”, jeden z trzciną, drugi z krzyżem. Zakreślili krąg wokół domu i trzykrotnie obwieścili: „Ten dom jest wyjęty spod prawa. Mienie musi zostać skonfiskowane. Wystąpili przeciwko naszemu świętemu zakonowi.” Czym jest „mienie” w „domu”, które katoliccy przywódcy z Battle Creek „skonfiskowali”? Przeciw jakiemu „świętemu zakonowi” Kościoła katolickiego „wystąpiono”?

More directly the question might be, “what order of Catholicism led out in the inquisition?” The inquisition began with the order of Dominicans, before the Jesuits arrived in history, but once involved they became the order that championed the cruelty and bloodshed.

Bardziej wprost pytanie brzmiałoby: „który katolicki zakon stał na czele Inkwizycji?” Inkwizycja zaczęła się od zakonu dominikanów, zanim w historii pojawili się jezuici, lecz gdy już się w nią zaangażowali, stali się zakonem, który przodował w okrucieństwie i rozlewie krwi.

“Throughout Christendom, Protestantism was menaced by formidable foes. The first triumphs of the Reformation past, Rome summoned new forces, hoping to accomplish its destruction. At this time the order of the Jesuits was created, the most cruel, unscrupulous, and powerful of all the champions of popery. Cut off from earthly ties and human interests, dead to the claims of natural affection, reason and conscience wholly silenced, they knew no rule, no tie, but that of their order, and no duty but to extend its power. The gospel of Christ had enabled its adherents to meet danger and endure suffering, undismayed by cold, hunger, toil, and poverty, to uphold the banner of truth in face of the rack, the dungeon, and the stake. To combat these forces, Jesuitism inspired its followers with a fanaticism that enabled them to endure like dangers, and to oppose to the power of truth all the weapons of deception. There was no crime too great for them to commit, no deception too base for them to practice, no disguise too difficult for them to assume. Vowed to perpetual poverty and humility, it was their studied aim to secure wealth and power, to be devoted to the overthrow of Protestantism, and the re-establishment of the papal supremacy.

W całym chrześcijaństwie protestantyzm był zagrożony przez groźnych wrogów. Gdy pierwsze triumfy Reformacji minęły, Rzym wezwał nowe siły, licząc, że doprowadzi do jej zniszczenia. W tym czasie powstał zakon jezuitów, najokrutniejszy, najbardziej bezwzględny i najpotężniejszy ze wszystkich bojowników papizmu. Odcięci od ziemskich więzi i ludzkich interesów, głusi na głos naturalnych uczuć, z rozumem i sumieniem całkowicie uciszonymi, nie znali żadnej reguły ani więzi poza regułą swego zakonu i żadnego obowiązku prócz rozszerzania jego potęgi. Ewangelia Chrystusa uzdalniała swoich wyznawców do stawiania czoła niebezpieczeństwu i znoszenia cierpień, nie zrażając ich zimnem, głodem, trudem i ubóstwem, do podtrzymywania sztandaru prawdy w obliczu tortur, lochów i stosu. Aby przeciwstawić się tym siłom, jezuityzm natchnął swoich zwolenników fanatyzmem, który pozwalał im znosić podobne niebezpieczeństwa i przeciwstawić mocy prawdy wszystkie narzędzia podstępu. Nie było zbrodni tak wielkiej, której by nie popełnili, oszustwa tak podłego, którego by nie zastosowali, ani przebrania tak trudnego, którego by nie przybrali. Ślubując wieczyste ubóstwo i pokorę, ich przemyślanym celem było zdobycie bogactwa i władzy, oddanie się obaleniu protestantyzmu oraz przywróceniu supremacji papieskiej.

“When appearing as members of their order, they wore a garb of sanctity, visiting prisons and hospitals, ministering to the sick and the poor, professing to have renounced the world, and bearing the sacred name of Jesus, who went about doing good. But under this blameless exterior the most criminal and deadly purposes were often concealed. It was a fundamental principle of the order that the end justifies the means. By this code, lying, theft, perjury, assassination, were not only pardonable but commendable, when they served the interests of the church. Under various disguises the Jesuits worked their way into offices of state, climbing up to be the counselors of kings, and shaping the policy of nations. They became servants to act as spies upon their masters. They established colleges for the sons of princes and nobles, and schools for the common people; and the children of Protestant parents were drawn into an observance of popish rites. All the outward pomp and display of the Romish worship was brought to bear to confuse the mind and dazzle and captivate the imagination, and thus the liberty for which the fathers had toiled and bled was betrayed by the sons. The Jesuits rapidly spread themselves over Europe, and wherever they went, there followed a revival of popery.

Występując jako członkowie swego zakonu, przywdziewali szaty świętości, odwiedzając więzienia i szpitale, posługując chorym i ubogim, oświadczając, że wyrzekli się świata, i niosąc święte imię Jezusa, który chodził, czyniąc dobro. Lecz pod tym nienagannym pozorem często skrywały się najbardziej zbrodnicze i zabójcze zamiary. Podstawową zasadą zakonu było, że cel uświęca środki. Według tego kodeksu kłamstwo, kradzież, krzywoprzysięstwo, skrytobójstwo nie tylko były wybaczalne, lecz godne pochwały, gdy służyły interesom Kościoła. Pod rozmaitymi przebraniami jezuici torowali sobie drogę do urzędów państwowych, wspinając się, by zostać doradcami królów i kształtować politykę narodów. Przyjmowali posady służących, aby szpiegować swoich panów. Zakładali kolegia dla synów książąt i szlachty oraz szkoły dla ludu; a dzieci rodziców protestanckich były wciągane w praktykowanie papistowskich obrzędów. Cała zewnętrzna pompa i przepych rzymskiego kultu zostały użyte, by mącić umysły, olśniewać i urzekać wyobraźnię, i w ten sposób wolność, za którą ojcowie trudzili się i przelewali krew, została zdradzona przez synów. Jezuici szybko rozprzestrzenili się po Europie, a wszędzie, dokąd przybywali, następowało odrodzenie papizmu.

“To give them greater power, a bull was issued re-establishing the inquisition. Notwithstanding the general abhorrence with which it was regarded, even in Catholic countries, this terrible tribunal was again set up by popish rulers, and atrocities too terrible to bear the light of day were repeated in its secret dungeons. In many countries, thousands upon thousands of the very flower of the nation, the purest and noblest, the most intellectual and highly educated, pious and devoted pastors, industrious and patriotic citizens, brilliant scholars, talented artists, skillful artisans, were slain or forced to flee to other lands.

Aby dać im większą władzę, wydano bullę papieską przywracającą inkwizycję. Pomimo powszechnej odrazy, jaką budziła, nawet w krajach katolickich, ten straszliwy trybunał został ponownie ustanowiony przez papistowskich władców, a okrucieństwa zbyt straszne, by mogły ujrzeć światło dzienne, powtarzano w jego tajnych lochach. W wielu krajach tysiące i tysiące przedstawicieli samego kwiatu narodu, najczystszych i najszlachetniejszych, najbardziej inteligentnych i najwyżej wykształconych, pobożnych i oddanych pastorów, pracowitych i patriotycznych obywateli, wybitnych uczonych, utalentowanych artystów, biegłych rzemieślników, zostali zabici lub zmuszeni do ucieczki do innych krajów.

“Such were the means which Rome had invoked to quench the light of the Reformation, to withdraw from men the Bible, and to restore the ignorance and superstition of the Dark Ages. But under God’s blessing and the labors of those noble men whom He had raised up to succeed Luther, Protestantism was not overthrown. Not to the favor or arms of princes was it to owe its strength. The smallest countries, the humblest and least powerful nations, became its strongholds. It was little Geneva in the midst of mighty foes plotting her destruction; it was Holland on her sandbanks by the northern sea, wrestling against the tyranny of Spain, then the greatest and most opulent of kingdoms; it was bleak, sterile Sweden, that gained victories for the Reformation.” The Great Controversy, 234, 235.

„Takie były środki, do których odwołał się Rzym, by stłumić światło Reformacji, odebrać ludziom Biblię i przywrócić ignorancję oraz zabobon mrocznych wieków. Lecz dzięki Bożemu błogosławieństwu i pracy owych szlachetnych mężów, których On powołał, aby kontynuowali dzieło Lutra, protestantyzm nie został obalony. Swojej siły nie miał zawdzięczać łasce ani orężowi książąt. Najmniejsze kraje, najskromniejsze i najsłabsze narody stały się jego ostojami. Była to mała Genewa pośród potężnych wrogów knujących jej zagładę; była to Holandia na swych piaszczystych ławicach nad północnym morzem, zmagająca się z tyranią Hiszpanii, wówczas największego i najzamożniejszego z królestw; była to surowa, jałowa Szwecja, która odniosła zwycięstwa dla Reformacji.” Wielki bój, 234, 235.

The Catholic church did all they could to hide the Bible from men, by claiming their pagan traditions and customs are above God’s Word. The leaders of Laodicean Adventism will not take dissenters to court over the writings of Ellen White, but Catholics professing to be the leaders of Battle Creek will. The very essence of the beast of Catholicism is employing secular power to accomplish religious purposes. When Adventism sought the legal secular power to manage its institutions, the fruits of their ”holy order” can be seen.

Kościół katolicki zrobił wszystko, co w jego mocy, aby ukryć Biblię przed ludźmi, twierdząc, że jego pogańskie tradycje i zwyczaje stoją ponad Słowem Bożym. Przywódcy laodycejskiego adwentyzmu nie będą pozywać dysydentów do sądu w sprawie pism Ellen White, ale katolicy podający się za przywódców Battle Creek będą to robić. Istotą bestii katolicyzmu jest wykorzystywanie świeckiej władzy do realizacji celów religijnych. Kiedy adwentyzm zabiegał o świecką władzę prawną do zarządzania swoimi instytucjami, uwidoczniły się owoce ich „świętego porządku”.

In the context of the Spanish Inquisitions auto-da-fé (act of faith) ceremonies, the reed and cross appear as symbolic elements tied to Christ’s crucifixion. The reed refers to the mock scepter placed in Jesus’ hand during his crowning with thorns, used by Roman soldiers to strike him, symbolizing mockery, suffering, and scorn.

W kontekście ceremonii auto-da-fé (aktu wiary) hiszpańskiej inkwizycji trzcina i krzyż występują jako elementy symboliczne związane z ukrzyżowaniem Chrystusa. Trzcina nawiązuje do udawanego berła włożonego w dłoń Jezusa podczas koronowania go koroną cierniową, którego rzymscy żołnierze używali, by go bić, symbolizując szyderstwo, cierpienie i pogardę.

The cross is prominently featured in auto-da-fé processions. A green cross (often veiled in black crepe) served as the emblem of the Inquisition, carried in a separate preparatory procession the day before and displayed during the event. It symbolized the tribunal’s authority.

Krzyż zajmował poczesne miejsce w procesjach autodafe. Zielony krzyż (często przesłonięty czarną krepą) służył jako emblemat Inkwizycji; niesiono go w oddzielnej, przygotowawczej procesji dzień wcześniej i eksponowano podczas uroczystości. Symbolizował władzę trybunału.

Proscribing of goods refers to the confiscation (sequestration or proscription) of a convicted person’s property, a common Inquisition penalty to fund the tribunal and punish heresy. This was publicly announced in the auto-da-fé sentences, emphasizing public humiliation and deterrence.

Proskrypcja dóbr oznacza zajęcie (sekwestrację lub proskrypcję) majątku osoby skazanej, powszechną karę Inkwizycji służącą finansowaniu trybunału i karaniu herezji. Było to publicznie ogłaszane w wyrokach auto-da-fé, co miało podkreślić publiczne upokorzenie i efekt odstraszający.

The writings of Ellen G. White clearly and conclusively condemn the leadership that will proscribe her writings in an attempt to silence the song of the vineyard being sung, but it is the last action of an unholy order, just before they manifest their characters openly at the Sunday law. A “Catholic procession,” aligns with 25 ancient men bowing to the sun. In the following four paragraphs, the first paragraph sets forth the “professed people of God,” in the “last days.” The passage clearly teaches that in the last days, Seventh-day Adventist ministers will in “churches and in large gatherings in the open air,” “urge upon the people the necessity of keeping the first day of the week.”

Pisma Ellen G. White jasno i jednoznacznie potępiają przywództwo, które zakaże jej pism, próbując uciszyć rozbrzmiewającą pieśń winnicy, lecz jest to ostatni akt bezbożnego porządku, tuż zanim otwarcie ujawnią swój charakter przy wprowadzeniu prawa niedzielnego. „Katolicka procesja” odpowiada dwudziestu pięciu starożytnym mężom, którzy kłaniają się słońcu. W następnych czterech akapitach pierwszy akapit przedstawia „podających się za lud Boży” w „ostatnich dniach”. Fragment wyraźnie naucza, że w ostatnich dniach pastorzy Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego będą w „kościołach i na wielkich zgromadzeniach na otwartym powietrzu” „przekonywać ludzi o konieczności zachowywania pierwszego dnia tygodnia”.

“The Lord has a controversy with his professed people in these last days. In this controversy men in responsible positions will take a course directly opposite to that pursued by Nehemiah. They will not only ignore and despise the Sabbath themselves, but they will try to keep it from others by burying it beneath the rubbish of custom and tradition. In churches and in large gatherings in the open air, ministers will urge upon the people the necessity of keeping the first day of the week. There are calamities on sea and land: and these calamities will increase, one disaster following close upon another; and the little band of conscientious Sabbath-keepers will be pointed out as the ones who are bringing the wrath of God upon the world by their disregard of Sunday.”

W tych ostatnich dniach Pan prowadzi spór z ludem, który podaje się za Jego. W tym sporze ludzie na odpowiedzialnych stanowiskach obiorą drogę wprost przeciwną tej, którą obrał Nehemiasz. Nie tylko sami będą lekceważyć i gardzić Sabatem, lecz także będą się starać uniemożliwić innym jego przestrzeganie, grzebiąc go pod gruzami zwyczajów i tradycji. W kościołach i na wielkich zgromadzeniach pod gołym niebem kaznodzieje będą usilnie podkreślać konieczność zachowywania pierwszego dnia tygodnia. Na morzu i na lądzie mają miejsce klęski; a klęski te będą się nasilać, jedna katastrofa następować będzie po drugiej; a mała garstka sumiennych przestrzegających Sabatu zostanie wskazana jako ci, którzy przez lekceważenie niedzieli sprowadzają na świat gniew Boży.

This is clearly identifying Seventh-day Adventists as the “professed people of God” who will encourage Sunday keeping, and that they will also point “out” “the little band of conscientious Sabbath-keepers.” The next paragraph she emphasizes that the persecution of past ages will be repeated. The previous paragraph ended with her identifying the professed people of God in contrast with those she says are conscientious Sabbath-keepers. She then introduces past histories, and warns those histories will be repeated in the latter days. She is very clear.

To wyraźnie wskazuje Adwentystów Dnia Siódmego jako „mianujących się ludem Bożym”, którzy będą zachęcać do święcenia niedzieli, a także „wskazywać” „małą garstkę sumiennych święcicieli sabatu”. W następnym akapicie podkreśla, że prześladowania minionych wieków się powtórzą. Poprzedni akapit zakończył się tym, że określiła „mianujących się ludem Bożym” w kontraście do tych, których określa jako sumiennych święcicieli sabatu. Następnie przywołuje dawne dzieje i ostrzega, że te dzieje powtórzą się w czasach ostatecznych. Jest bardzo jasna.

“Satan urges this falsehood that he may take the world captive. It is his plan to compel men to accept errors. He takes an active part in the promulgation of all false religions, and will stop at nothing in his efforts to enforce erroneous doctrines. Under a cloak of religious zeal, men, influenced by his spirit, have invented the most cruel tortures for their fellow-men, and have inflicted the most awful sufferings upon them. Satan and his agents have the same spirit still; and the history of the past will be repeated in our day.

Szatan szerzy to kłamstwo, aby zniewolić świat. Taki jest jego plan: zmusić ludzi do przyjęcia błędów. Bierze czynny udział w szerzeniu wszystkich fałszywych religii i nie cofnie się przed niczym w wysiłkach, by narzucić błędne doktryny. Pod płaszczykiem religijnej gorliwości ludzie, pod wpływem jego ducha, wymyślili najokrutniejsze tortury dla swoich bliźnich i zadali im najstraszliwsze cierpienia. Szatan i jego słudzy nadal mają tego samego ducha, a historia przeszłości powtórzy się za naszych dni.

“There are men who have set their minds and will to accomplish evil; in the dark recesses of their hearts they have resolved what crimes they will commit. These men are self-deceived. They have rejected God’s great rule of right, and in its stead have erected a standard of their own, and comparing themselves with this standard they pronounce themselves holy. The Lord will permit them to reveal what is in their hearts, to act out the spirit of the master that controls them. He will let them show their hatred of his law in their treatment of those who are loyal to its requirements. They will be actuated by the same spirit of religious frenzy that goaded on the mob that crucified Christ; church and State will be united in the same corrupt harmony.

Są ludzie, którzy nastawili swój umysł i wolę na czynienie zła; w mrocznych zakamarkach swoich serc postanowili, jakich zbrodni się dopuszczą. Ci ludzie sami siebie oszukują. Odrzucili wielką Bożą zasadę sprawiedliwości, a w jej miejsce ustanowili własny wzorzec i, porównując się z tym wzorcem, ogłaszają się świętymi. Pan pozwoli im ujawnić, co kryją ich serca, i wyrazić w czynach ducha pana, który nimi włada. Pozwoli im okazać nienawiść do Jego prawa w sposobie, w jaki traktują tych, którzy są wierni wymaganiom tego prawa. Będzie nimi kierował ten sam duch religijnej gorączki, który popchnął tłum do ukrzyżowania Chrystusa; Kościół i państwo będą zjednoczone w tej samej skorumpowanej zgodzie.

“The church of today has followed in the steps of the Jews of old, who set aside the commandments of God for their own traditions. She has changed the ordinance, broken the everlasting covenant, and now, as then, pride, unbelief, and infidelity are the result. Her true condition is set forth in these words from the song of Moses: ‘They have corrupted themselves, their spot is not the spot of his children; they are a perverse and crooked generation. Do ye thus requite the Lord, O foolish people and unwise? is not he thy father that hath bought thee? hath he not made thee, and established thee?’” Review and Herald, March 18, 1884.

Współczesny Kościół poszedł śladami dawnych Żydów, którzy odrzucili przykazania Boga na rzecz własnych tradycji. Zmienił ustanowienie, złamał wieczne przymierze i teraz, jak wtedy, skutkiem są pycha, niewiara i niewierność. Jego prawdziwy stan przedstawiony jest w tych słowach z pieśni Mojżesza: „Zepsuli się; ich skaza nie jest skazą Jego dzieci; są pokoleniem przewrotnym i pokrętnym. Czy tak odpłacacie Panu, ludu głupi i nierozumny? Czyż nie jest On waszym Ojcem, który was nabył? Czyż nie On was uczynił i utwierdził?” Review and Herald, 18 marca 1884.

There is passage after passage in the Spirit of Prophecy identifying the latter-day persecution of God’s faithful, and the “church of today” which she is identifying is not Christianity in general, it is the church she repeatedly identifies as being typified by the Jewish church. Those clear passages in her writings are the motivation for the Seventh-day Adventist church to attempt to place restrictions upon the writings of Sister White, as her dream so aptly identifies. Their actions against her writings, which were the obvious goods of her house that are to be proscribed by the leaders of Battle Creek who changed into a holy order of Catholicism. Their attack upon her writings is also represented by the attack upon Jeremiah’s writings. Ellen White’s dream is a second witness to Jeremiah’s writings being burned.

W Duchu Proroctwa znajdują się fragment po fragmencie wskazujące na prześladowanie wiernych Bogu w czasach ostatecznych, a „kościół dzisiejszy”, który ona identyfikuje, nie jest chrześcijaństwem w ogólności; jest to kościół, którego typem — jak wielokrotnie podkreśla — jest kościół żydowski. Te jasne fragmenty w jej pismach skłaniają Kościół Adwentystów Dnia Siódmego do prób nałożenia ograniczeń na pisma Siostry White, co jej sen tak trafnie ukazuje. Ich działania przeciwko jej pismom — które były oczywistymi dobrami jej domu — mają zostać wyklęte przez przywódców z Battle Creek, którzy przemienili się w święty zakon katolicyzmu. Ich atak na jej pisma jest także przedstawiony przez atak na pisma Jeremiasza. Sen Ellen White jest drugim świadectwem spalenia pism Jeremiasza.

In the third generation of Laodicean Adventism compromise was the predominant theme. The third generation is represented by the church of Pergamos. Beginning with the publication of W. W. Prescott’s book titled The Doctrine of Christ in 1919, through to the publication of Questions on Doctrine in 1956, marks a period of transition represented by an alpha publication and ending with an omega publication. The first book represented W. W. Prescott’s rejection of the Lion of the tribe of Judah, for the apostate Protestant view of Christ. Prescott’s book, aptly titled The Doctrine of Christ, gutted the Millerite prophetic message, leaving the empty definition of Jesus that is worshipped by Catholicism and apostate Protestantism. The last book in that generation defines a sanctification and justification that destroys God’s law, His justice and mercy. Ancient Israel was given the responsibility to be the depositaries of God’s law, and Adventism was to be the depositaries of not only God’s law, but also His prophetic Word. In 1919 a book that rejected the defense of God’s prophetic Word, marking the beginning of the third generation of Laodicean Adventism that ended with a book that rejects God’s law.

W trzecim pokoleniu laodycejskiego adwentyzmu dominującym motywem był kompromis. Trzecie pokolenie jest reprezentowane przez zbór w Pergamie. Począwszy od wydania w 1919 roku książki W. W. Prescotta zatytułowanej „Nauka o Chrystusie”, aż po wydanie w 1956 roku „Pytań dotyczących doktryny”, rozciąga się okres przejściowy, który otwiera publikacja alfa, a zamyka publikacja omega. Pierwsza książka wyrażała odrzucenie przez W. W. Prescotta Lwa z pokolenia Judy na rzecz odstępczego protestanckiego poglądu na Chrystusa. Książka Prescotta, trafnie zatytułowana „Nauka o Chrystusie”, ogołociła z treści millerowskie poselstwo prorocze, sprowadzając Jezusa do pustej definicji, czczonej przez katolicyzm i odstępczy protestantyzm. Ostatnia książka tamtego pokolenia definiuje uświęcenie i usprawiedliwienie w sposób, który niszczy Boże prawo, Jego sprawiedliwość i miłosierdzie. Starożytnemu Izraelowi powierzono odpowiedzialność bycia depozytariuszami Bożego prawa, a adwentyzmowi — bycia depozytariuszami nie tylko Bożego prawa, lecz także Jego Słowa proroczego. W 1919 roku ukazała się książka, która odrzucała obronę Bożego Słowa proroczego, co wyznaczyło początek trzeciego pokolenia laodycejskiego adwentyzmu, zakończonego książką odrzucającą Boże prawo.

“If you indulge stubbornness of heart, and through pride and self-righteousness do not confess your faults, you will be left subject to Satan’s temptations. If when the Lord reveals your errors you do not repent or make confession, his providence will bring you over the ground again and again. You will be left to make mistakes of a similar character, you will continue to lack wisdom, and will call sin righteousness, and righteousness sin. The multitude of deceptions that will prevail in these last days will encircle you, and you will change leaders, and not know that you have done so.” Review and Herald, December 16, 1890.

„Jeśli ulegasz zatwardziałości serca i z powodu pychy oraz własnej sprawiedliwości nie wyznajesz swoich win, zostaniesz pozostawiony na pastwę pokus Szatana. Jeśli, gdy Pan objawia twoje błędy, nie okazujesz skruchy ani nie wyznajesz ich, Jego Opatrzność poprowadzi cię przez to samo doświadczenie raz po raz. Będziesz popełniać błędy podobnego rodzaju, nadal będzie ci brakować mądrości i będziesz nazywać grzech sprawiedliwością, a sprawiedliwość grzechem. Mnogość zwiedzeń, które będą panować w tych ostatnich dniach, otoczy cię, a ty zmienisz przywódcę, nie wiedząc nawet, że to uczyniłeś.” Review and Herald, 16 grudnia 1890 r.

Pergamos, the third church led to Thyatira, the papal church, which is the fourth generation, when the 25 men bow to the symbol of Thyatira’s authority.

Pergamos, trzeci kościół, doprowadził do Thyatiry, kościoła papieskiego, który stanowi czwarte pokolenie, gdy 25 mężczyzn kłania się symbolowi władzy Thyatiry.

“The regulation adopted by the early colonists, of permitting only members of the church to vote or to hold office in the civil government, led to most pernicious results. This measure had been accepted as a means of preserving the purity of the state, but it resulted in the corruption of the church. A profession of religion being the condition of suffrage and officeholding, many, actuated solely by motives of worldly policy, united with the church without a change of heart. Thus the churches came to consist, to a considerable extent, of unconverted persons; and even in the ministry were those who not only held errors of doctrine, but who were ignorant of the renewing power of the Holy Spirit. Thus again was demonstrated the evil results, so often witnessed in the history of the church from the days of Constantine to the present, of attempting to build up the church by the aid of the state, of appealing to the secular power in support of the gospel of Him who declared: ‘My kingdom is not of this world.’ John 18:36. The union of the church with the state, be the degree never so slight, while it may appear to bring the world nearer to the church, does in reality but bring the church nearer to the world.” The Great Controversy, 297.

Zasada przyjęta przez pierwszych kolonistów, dopuszczająca do głosowania lub piastowania urzędów we władzach cywilnych jedynie członków Kościoła, doprowadziła do najbardziej zgubnych skutków. Środek ten przyjęto jako sposób zachowania czystości państwa, lecz w rezultacie doprowadził on do zepsucia Kościoła. Ponieważ wyznanie religii było warunkiem korzystania z praw wyborczych i obejmowania urzędów, wielu, kierując się wyłącznie pobudkami światowej polityki, przyłączało się do Kościoła bez przemiany serca. W ten sposób kościoły w znacznej mierze składały się z nienawróconych osób; a nawet wśród duchowieństwa byli tacy, którzy nie tylko trwali w błędach doktrynalnych, lecz także nie znali odnawiającej mocy Ducha Świętego. Tak więc po raz kolejny ukazały się złe skutki — tak często widoczne w historii Kościoła od czasów Konstantyna aż po dzień dzisiejszy — prób budowania Kościoła przy pomocy państwa, odwoływania się do władzy świeckiej dla poparcia ewangelii Tego, który oświadczył: 'Królestwo moje nie jest z tego świata.' Jana 18:36. Związek Kościoła z państwem, choćby w najmniejszym stopniu, choć może się wydawać, że przybliża świat do Kościoła, w rzeczywistości tylko przybliża Kościół do świata. Wielki bój, 297.

The “union of the church with the state, be the degree never so slight, while it may appear to bring the world nearer to the church, does in reality but bring the church nearer to the world.” On May 18, 1977, Bert B. Beach (a director in the church’s Northern Europe-West Africa Division and involved in interchurch relations) presented a gold-covered medallion to the antichrist, Pope Paul VI during a group audience in Rome. It was part of a meeting of the Conference of Secretaries of World Confessional Families. The event was reported in the Adventist Review (August 11, 1977) and noted by Religious News Service as the first time an official SDA representative met a Pontiff.

„Związek kościoła z państwem, choćby w stopniu najdrobniejszym, choć może się wydawać, że przybliża świat do kościoła, w rzeczywistości tylko przybliża kościół do świata.” 18 maja 1977 r. Bert B. Beach (dyrektor w północnoeuropejsko-zachodnioafrykańskim wydziale kościoła, zaangażowany w relacje międzykościelne) wręczył podczas audiencji grupowej w Rzymie pozłacany medalion antychrystowi, papieżowi Pawłowi VI. Była to część spotkania Konferencji Sekretarzy Światowych Rodzin Wyznaniowych. Wydarzenie opisano w Adventist Review (11 sierpnia 1977) i odnotowano przez Religious News Service jako pierwszy przypadek, gdy oficjalny przedstawiciel SDA spotkał się z papieżem.

“The Lord has pronounced a curse upon those who take from or add to the Scriptures. The great I AM has decided what shall constitute the rule of faith and doctrine, and he has designed that the Bible shall be a household book. The church that holds to the word of God is irreconcilably separated from Rome. Protestants were once thus apart from this great church of apostasy, but they have approached more nearly to her, and are still in the path of reconciliation to the Church of Rome. Rome never changes. Her principles have not altered in the least. She has not lessened the breach between herself and Protestants; they have done all the advancing. But what does this argue for the Protestantism of this day? It is the rejection of Bible truth which makes men approach to infidelity. It is a backsliding church that lessens the distance between itself and the Papacy.

Pan wypowiedział klątwę na tych, którzy ujmują lub dodają do Pisma Świętego. Wielki JA JESTEM postanowił, co ma stanowić regułę wiary i nauki, i zamierzył, aby Biblia była księgą obecną w każdym domu. Kościół, który trzyma się Słowa Bożego, jest nie do pogodzenia z Rzymem. Protestanci byli niegdyś w ten sposób odłączeni od tego wielkiego kościoła odstępstwa, lecz bardziej się do niego zbliżyli i wciąż kroczą drogą pojednania z Kościołem Rzymskim. Rzym nigdy się nie zmienia. Jego zasady nie zmieniły się ani na jotę. Nie zmniejszył przepaści między sobą a protestantami; całe zbliżenie nastąpiło z ich strony. Ale co to mówi o dzisiejszym protestantyzmie? To odrzucenie prawdy biblijnej prowadzi ludzi ku niewierze. To kościół odstępczy zmniejsza dystans między sobą a papiestwem.

“It is souls like Luther, Cranmer, Ridley, Hooper, and the thousands of noble men who were martyrs for the truth’s sake, who are the true Protestants. They stood as faithful sentinels of truth, declaring that Protestantism is incapable of union with Romanism, but must be as far separated from the principles of the Papacy as is the east from the west. Such advocates of truth could no more harmonize with ‘the man of sin’ than could Christ and his apostles. In earlier ages the righteous felt that it was impossible to affiliate with Rome, and, though their antagonism to this system of error was maintained at risk of property and life, yet they had courage to maintain their separation, and manfully struggled for the truth. Bible truth was dearer to them than wealth, honor, or even life itself. They could not endure to see the truth buried under a mass of superstition and lying sophistry. They took the word of God in their hands, and raised the standard of truth before the people, boldly declaring that which God had revealed unto them through diligent searching of the Bible. They died the cruelest of deaths for their fidelity to God, but by their blood they purchased for us liberties and privileges that many who claim to be Protestants are easily yielding up to the power of evil. But shall we yield up these dearly bought privileges? Shall we offer insult to the God of heaven, and, after he has freed us from the Romish yoke, again place ourselves in bondage to this antichristian power? Shall we prove our degeneracy by signing away our religious liberty, our right to worship God according to the dictates of our own conscience?

To tacy ludzie jak Luter, Cranmer, Ridley, Hooper i tysiące szlachetnych mężów, którzy byli męczennikami dla sprawy prawdy, są prawdziwymi protestantami. Stali jako wierni strażnicy prawdy, oświadczając, że protestantyzm nie jest zdolny do zjednoczenia z romanizmem, lecz musi być tak daleko oddzielony od zasad papiestwa, jak wschód od zachodu. Tacy obrońcy prawdy nie mogli bardziej wejść w zgodę z 'człowiekiem grzechu' niż mogli to uczynić Chrystus i jego apostołowie. We wcześniejszych wiekach sprawiedliwi czuli, że niemożliwe jest wiązanie się z Rzymem, i chociaż utrzymywali swój sprzeciw wobec tego systemu błędu, narażając majątek i życie, to jednak mieli odwagę zachować odrębność i mężnie walczyli o prawdę. Prawda biblijna była im droższa niż bogactwo, honor czy nawet samo życie. Nie mogli znieść, by prawda była pogrzebana pod masą zabobonów i kłamliwej sofistyki. Wzięli Słowo Boże w ręce i wznieśli przed ludem sztandar prawdy, śmiało ogłaszając to, co Bóg im objawił poprzez gorliwe badanie Biblii. Umierali najokrutniejszą śmiercią za wierność Bogu, lecz swoją krwią wywalczyli dla nas wolności i przywileje, które wielu, którzy twierdzą, że są protestantami, łatwo oddaje mocy zła. Czy jednak mamy wyrzec się tych drogo okupionych przywilejów? Czy znieważymy Boga nieba i, po tym jak uwolnił nas od jarzma rzymskiego, znów oddamy się w niewolę tej antychrześcijańskiej władzy? Czy dowiedziemy naszej degeneracji, zrzekając się na piśmie naszej wolności religijnej, naszego prawa do oddawania czci Bogu zgodnie z nakazami własnego sumienia?

“The voice of Luther, that echoed in mountains and valleys, that shook Europe as with an earthquake, summoned forth an army of noble apostles of Jesus, and the truth they advocated could not be silenced by fagots, by tortures, by dungeons, by death; and still the voices of the noble army of martyrs are telling us that the Roman power is the predicted apostasy of the last days, the mystery of iniquity which Paul saw beginning to work even in his day. Roman Catholicism is rapidly gaining ground. Popery is on the increase, and those who have turned their ears away from hearing the truth are listening to her delusive fables. Papal chapels, papal colleges, nunneries, and monasteries are on the increase, and the Protestant world seems to be asleep. Protestants are losing the mark of distinction that distinguished them from the world, and they are lessening the distance between themselves and the Roman power. They have turned away their ears from hearing the truth; they have been unwilling to accept light which God shed upon their pathway, and are therefore going into darkness. They speak with contempt of the idea that there will be a revival of the past cruel persecution on the part of Romanists and those who affiliate with them. They do not recognize the fact that the word of God fully predicts such a revival, and will not concede that the people of God in the last days shall suffer persecution, although the Bible says, ‘The dragon was wroth with the woman, and went to make war with the remnant of her seed, which keep the commandments of God, and have the testimony of Jesus Christ.’

Głos Lutra, który rozbrzmiewał w górach i dolinach, który wstrząsnął Europą niczym trzęsienie ziemi, powołał do boju zastęp szlachetnych apostołów Jezusa, a prawdy, którą głosili, nie dało się uciszyć stosami, torturami, lochami ani śmiercią; i nadal głosy szlachetnej armii męczenników mówią nam, że władza rzymska jest zapowiedzianym odstępstwem ostatnich dni, tajemnicą nieprawości, którą Paweł widział, jak zaczyna działać już za jego czasów. Rzymski katolicyzm szybko zyskuje na znaczeniu. Papizm się wzmaga, a ci, którzy odwrócili uszy od słuchania prawdy, słuchają jej zwodniczych baśni. Przybywa papieskich kaplic, papieskich kolegiów, zgromadzeń żeńskich i klasztorów, a świat protestancki zdaje się spać. Protestanci tracą znamię odrębności, które odróżniało ich od świata, i zmniejszają dystans między sobą a władzą rzymską. Odwrócili uszy od słuchania prawdy; nie chcieli przyjąć światła, którym Bóg oświetlił ich drogę, i dlatego pogrążają się w ciemności. Z pogardą odnoszą się do idei, że nastąpi odrodzenie dawnych okrutnych prześladowań ze strony rzymskich katolików i tych, którzy z nimi się sprzymierzają. Nie uznają faktu, że słowo Boże w pełni zapowiada takie odrodzenie, i nie przyznają, że lud Boży w ostatnich dniach będzie cierpiał prześladowania, chociaż Biblia mówi: "I rozgniewał się smok na niewiastę i poszedł, by podjąć wojnę z resztą jej potomstwa, z tymi, którzy strzegą przykazań Bożych i mają świadectwo Jezusa Chrystusa".

“Popery is the religion of human nature, and the mass of humanity love a doctrine that permits them to commit sin, and yet frees them from its consequences. People must have some form of religion, and this religion, formed by human device, and yet claiming divine authority, suits the carnal mind. Men who think themselves wise and intelligent turn away in pride from the standard of righteousness, the ten commandments, and do not think it is in harmony with their dignity to inquire into the ways of God. Therefore they go into false ways, into forbidden paths, become self-sufficient, self inflated, after the pattern of the pope, not after the pattern of Jesus Christ. They must have the form of religion that has the least requirement of spirituality and self-denial, and as unsanctified human wisdom will not lead them to loathe popery, they are naturally drawn toward its provisions and doctrines. They do not want to walk in the ways of the Lord. They are altogether too much enlightened to seek God prayerfully and humbly, with an intelligent knowledge of his word. Not caring to know the ways of the Lord, their minds are all open to delusions, all ready to accept and believe a lie. They are willing to have the most unreasonable, most inconsistent falsehoods palmed off upon them as truth.

Papizm jest religią ludzkiej natury, a masy ludzkie kochają naukę, która pozwala im popełniać grzech, a jednak uwalnia ich od jego konsekwencji. Ludzie muszą mieć jakąś formę religii, a ta religia, stworzona ludzkim wymysłem, a jednak roszcząca sobie boski autorytet, odpowiada cielesnej naturze. Ludzie, którzy uważają się za mądrych i inteligentnych, odwracają się pysznie od normy sprawiedliwości, Dziesięciu przykazań, i uważają, że nie licuje z ich godnością dociekać dróg Pana. Dlatego wchodzą na fałszywe drogi, na zakazane ścieżki, stają się samowystarczalni, nadęci, na wzór papieża, a nie na wzór Jezusa Chrystusa. Muszą mieć taką formę religii, która stawia najmniejsze wymagania co do duchowości i samozaparcia, a że nieuświęcona ludzka mądrość nie skłoni ich do brzydzenia się papizmem, naturalnie ciągnie ich ku jego przepisom i naukom. Nie chcą chodzić drogami Pana. Uważają się za zbyt oświeconych, by szukać Boga modlitewnie i pokornie, z rozumną znajomością Jego słowa. Nie dbając o poznanie dróg Pana, ich umysły są całkowicie otwarte na zwiedzenia, gotowe przyjąć i uwierzyć kłamstwu. Są gotowi przyjmować za prawdę najbardziej nierozumne, najbardziej niespójne kłamstwa, wciskane im jako prawda.

“Satan’s masterpiece of deception is popery; and while it has been demonstrated that a day of great intellectual darkness was favorable to Romanism, it will also be demonstrated that a day of great intellectual light is also favorable to its power; for the minds of men are concentrated on their own superiority, and do not like to retain God in their knowledge. Rome claims infallibility, and Protestants are following in the same line. They do not desire to search for truth and go on from light to a greater light. They wall themselves in with prejudice, and seem willing to be deceived and to deceive others.

Szatańskim arcydziełem zwiedzenia jest papizm; i chociaż dowiedziono, że okres wielkiej ciemności intelektualnej sprzyjał rzymskiemu katolicyzmowi, zostanie też dowiedzione, że okres wielkiego światła intelektualnego również sprzyja jego potędze; gdyż umysły ludzi skupiają się na własnej wyższości i nie chcą zatrzymać Boga w swoim poznaniu. Rzym rości sobie prawo do nieomylności, a protestanci idą tą samą drogą. Nie pragną szukać prawdy i postępować od światła ku większemu światłu. Otaczają się murem uprzedzeń i wydają się gotowi dawać się zwodzić i zwodzić innych.

“But though the attitude of the churches is discouraging, yet there is no need of being disheartened; for God has a people who will preserve their fidelity to his truth, who will make the Bible, and the Bible alone, their rule of faith and doctrine, who will elevate the standard, and hold aloft the banner on which is inscribed, “The commandments of God and the faith of Jesus.” They will value a pure gospel, and make the Bible the foundation of their faith and doctrine.

Choć postawa kościołów jest zniechęcająca, nie ma jednak powodu, by się zniechęcać; gdyż Bóg ma lud, który zachowa wierność Jego prawdzie, który uczyni Biblię — i tylko Biblię — jedyną normą wiary i nauki, który podniesie sztandar i będzie go wysoko nieść — sztandar, na którym widnieje napis: „Przykazania Boże i wiara Jezusa”. Będą cenić czystą Ewangelię i uczynią Biblię fundamentem swojej wiary i nauki.

“For such a time as this, when men are casting aside the law of the Lord of hosts, the prayer of David is applicable,—‘It is time for thee, Lord, to work; for they have made void thy law.’ We are coming to a time when almost universal scorn will be heaped upon the law of God, and God’s commandment-keeping people will be severely tried; but will they lose their respect for the law of Jehovah because others do not see and realize its binding claims? Let God’s commandment-keeping people, like David, reverence God’s law in proportion as men cast it aside and heap upon it disrespect and contempt.” Signs of the Times, February 19, 1894.

Na taki właśnie czas jak ten, gdy ludzie odrzucają prawo Pana Zastępów, stosowna jest modlitwa Dawida: „Czas już, Panie, byś działał; bo unieważnili Twoje prawo.” Zbliżamy się do czasu, gdy na Boże prawo spadnie niemal powszechna pogarda, a lud Boży zachowujący przykazania zostanie ciężko doświadczony; czy jednak utracą oni szacunek dla prawa Jahwe dlatego, że inni nie dostrzegają i nie uznają jego wiążących wymogów? Niech lud Boży zachowujący przykazania, na wzór Dawida, tym bardziej czci Boże prawo, im bardziej ludzie je odrzucają i obrzucają je lekceważeniem oraz pogardą. Znaki Czasów, 19 lutego 1894.

Two years before the antichrist was given a golden medal by a leader of the Laodicean Seventh-day Adventist church, in 1975, a lawsuit was brought against the Seventh-day Adventist church; EEOC v. Pacific Press Publishing Association (Case No. C-74-2025 CBR in the U.S. District Court for the Northern District of California), where the Equal Employment Opportunity Commission sued the church’s publishing house on behalf of two female employees—Merikay Silver (a former editor who had left by the time of the suit) and Lorna Tobler—alleging gender-based discrimination in pay and benefits. The church defended its practices partly by invoking religious exemptions and discussing its governance structure.

Dwa lata przed tym, jak przywódca laodycejskiego Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego wręczył antychrystowi złoty medal, w 1975 roku wniesiono pozew przeciwko Kościołowi Adwentystów Dnia Siódmego; EEOC przeciwko Pacific Press Publishing Association (sygn. akt C-74-2025 CBR w Sądzie Okręgowym Stanów Zjednoczonych dla Północnego Okręgu Kalifornii), w którym Equal Employment Opportunity Commission pozwała kościelne wydawnictwo w imieniu dwóch pracownic — Merikay Silver (byłej redaktorki, która do czasu wniesienia pozwu już odeszła) i Lorny Tobler — zarzucając dyskryminację ze względu na płeć w zakresie wynagrodzeń i świadczeń. Kościół bronił swoich praktyk częściowo, powołując się na religijne wyłączenia oraz omawiając swoją strukturę zarządzania.

In a sworn statement dated February 6, 1976 (part of a defense brief submitted to the court), Neal C. Wilson (then president of the church’s North American Division, and later General Conference president from 1979–1990) addressed the church’s historical views on Roman Catholicism. The statement was made in the context of arguing against characterizations of the church as having a “hierarchy” similar to the papal system. The full relevant quote is: “Although it is true that there was a period in the life of the Seventh-day Adventist Church when the denomination took a distinctly anti-Roman Catholic viewpoint, and the term ‘hierarchy’ was used in a pejorative sense to refer to the papal form of church governance, that attitude on the Church’s part was nothing more than a manifestation of widespread anti-popery among conservative protestant denominations in the early part of this century and the latter part of the last, and which has now been consigned to the historical trash heap so far as the Seventh-day Adventist Church is concerned.”

W oświadczeniu złożonym pod przysięgą z dnia 6 lutego 1976 r. (będącym częścią pisma obronnego złożonego w sądzie) Neal C. Wilson (ówczesny przewodniczący Północnoamerykańskiego Wydziału Kościoła, a później, w latach 1979–1990, przewodniczący Generalnej Konferencji) odniósł się do historycznych poglądów Kościoła na Kościół rzymskokatolicki. Oświadczenie złożono w kontekście sprzeciwu wobec przedstawiania Kościoła jako mającego „hierarchię” podobną do systemu papieskiego. Pełny, istotny cytat brzmi: „Chociaż prawdą jest, że był okres w życiu Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego, kiedy wyznanie to zajmowało wyraźnie antyrzymskokatolickie stanowisko, a termin ‘hierarchia’ był używany w sensie pejoratywnym w odniesieniu do papieskiej formy rządów kościelnych, to jednak takie nastawienie ze strony Kościoła było jedynie przejawem szeroko rozpowszechnionego antypapizmu wśród konserwatywnych wyznań protestanckich na początku tego stulecia i pod koniec poprzedniego, i zostało już odesłane na śmietnik historii, jeśli chodzi o Kościół Adwentystów Dnia Siódmego.”

This reflects a shift away from the church’s traditional prophetic interpretation, which identified the papacy as the ‘beast’ or antichrist in Revelation. Critics within and outside the church have interpreted it as downplaying or abandoning that anti-Catholic stance to align with modern ecumenism or legal defenses. Wilson, in 1985 identified the Presidents of the various Divisions of the church as “cardinals,” when he stated, “… there is no ‘cardinal’ from all the countries of the Far East, while there will probably be two ‘cardinals’ from Africa.”

Odzwierciedla to odejście od tradycyjnej proroczej interpretacji kościoła, która określała papiestwo jako „Bestię” lub Antychrysta w Apokalipsie. Krytycy zarówno wewnątrz, jak i poza kościołem interpretowali to jako bagatelizowanie lub porzucenie tego antykatolickiego stanowiska, aby dostosować się do współczesnego ekumenizmu lub obrony prawnej. Wilson w 1985 roku nazwał przewodniczących różnych dywizji kościoła „kardynałami”, gdy stwierdził: „... z całego Dalekiego Wschodu nie ma żadnego 'kardynała', podczas gdy prawdopodobnie będzie dwóch 'kardynałów' z Afryki.”

Sister White stated that it is a backslidden church that lessens the distance between itself and the pope! The compromise of the third generation is represented as weeping for Tammuz in Ezekiel eight, and by the compromise of Pergamos. The first generation from 1863 unto 1888 represented the church of Ephesus, a church that lost its first love, and the Millerite movements first love was the prophetic message, and the first chapter of that prophetic message was the “seven times” that were set aside in 1863.

Siostra White stwierdziła, że to odstępczy kościół zmniejsza dystans między sobą a papieżem! Kompromis trzeciego pokolenia jest przedstawiony jako opłakiwanie Tammuza w ósmym rozdziale Księgi Ezechiela oraz jako kompromis zboru w Pergamonie. Pierwsze pokolenie od 1863 do 1888 reprezentowało zbór w Efezie, zbór, który utracił pierwszą miłość, a pierwszą miłością ruchu millerowskiego było poselstwo prorockie, a pierwszym rozdziałem tego poselstwa było „siedem czasów”, które odłożono na bok w 1863 roku.

From 1888 unto 1919, the second generation represented by Smyrna and Ezekiel’s secret chambers, witnessed the death of the Spirit of Prophecy, as Sister White was laid to rest in 1915. More details of the four generations are necessary to complete the testimony, but the progressive rebellion must be understood to fully appreciate how an apostate people could “proscribe” the writings of Ellen White, or how they could promote the first day of the week as acceptable. Judas works with the “drunkards of Ephraim” that “rule this people” in Jerusalem, and those that rule Jerusalem and bow to the sun, are represented by the Sanhedrin.

Od 1888 do 1919 roku drugie pokolenie, reprezentowane przez Smyrnę i tajemne komnaty Ezechiela, było świadkiem śmierci Ducha Proroctwa, gdy Siostra White została pochowana w 1915 roku. Aby dopełnić świadectwo, potrzebne są dalsze szczegóły dotyczące czterech pokoleń, lecz trzeba zrozumieć postępujący bunt, aby w pełni pojąć, jak odstępczy lud mógł „zakazać” pism Ellen White, lub jak mógł promować pierwszy dzień tygodnia jako akceptowalny. Judasz współpracuje z „pijakami Efraima”, którzy „rządzą tym ludem” w Jerozolimie, a ci, którzy rządzą Jerozolimą i oddają pokłon słońcu, są reprezentowani przez Sanhedryn.

We will continue this study in the next article.

Będziemy kontynuować to badanie w następnym artykule.

“Among the professed children of God, how little patience has been manifested, how many bitter words have been spoken, how much denunciation has been uttered against those not of our faith. Many have looked upon those belonging to other churches as great sinners, when the Lord does not thus regard them. Those who look thus upon the members of other churches, have need to humble themselves under the mighty hand of God. Those whom they condemn may have had but little light, few opportunities and privileges. If they had had the light that many of the members of our churches have had, they might have advanced at a far greater rate, and have better represented their faith to the world. Of those who boast of their light, and yet fail to walk in it, Christ says, ‘But I say unto you, It shall be more tolerable for Tyre and Sidon at the day of judgment, than for you. And thou, Capernaum [Seventh-day Adventists, who have had great light], which art exalted unto heaven [in point of privilege], shalt be brought down to hell: for if the mighty works, which have been done in thee, had been done in Sodom, it would have remained until this day. But I say unto you, That it shall be more tolerable for the land of Sodom in the day of judgment, than for thee.’ At that time Jesus answered and said, ‘I thank thee, O Father, Lord of heaven and earth, because thou hast hid these things from the wise and prudent [in their own estimation], and hast revealed them unto babes.’

"Wśród tych, którzy uważają się za dzieci Boże, jak mało okazywano cierpliwości, ile gorzkich słów wypowiedziano, jak wiele potępień skierowano przeciwko tym, którzy nie są naszej wiary. Wielu patrzyło na należących do innych kościołów jak na wielkich grzeszników, podczas gdy Pan nie postrzega ich w ten sposób. Ci, którzy w ten sposób patrzą na członków innych kościołów, powinni ukorzyć się pod potężną ręką Boga. Ci, których potępiają, mogli mieć tylko niewiele światła, mało możliwości i przywilejów. Gdyby mieli światło, jakie miało wielu członków naszych kościołów, mogliby postępować naprzód o wiele szybciej i lepiej przedstawiać swoją wiarę światu. O tych, którzy chełpią się swoim światłem, a jednak nie chodzą w nim, Chrystus mówi: 'Ale powiadam wam: znośniej będzie Tyrowi i Sydonowi w dniu sądu niż wam. A ty, Kafarnaum [Adwentyści Dnia Siódmego, którzy mieli wielkie światło], wyniesione aż do nieba [pod względem przywilejów], zostaniesz strącone do piekła; bo gdyby w Sodomie dokonały się cuda, które dokonały się w tobie, pozostałaby aż do dnia dzisiejszego. Lecz powiadam wam: znośniej będzie ziemi Sodomy w dniu sądu niż tobie.' W owym czasie Jezus odpowiedział i rzekł: 'Wysławiam Cię, Ojcze, Panie nieba i ziemi, że zakryłeś te rzeczy przed mądrymi i roztropnymi [we własnym mniemaniu], a objawiłeś je niemowlętom'."

“‘And now, because ye have done all these works, saith the Lord, and I spake unto you, rising up early and speaking, but ye heard not; and I called you, but ye answered not; therefore will I do unto this house, which is called by my name, wherein ye trust, and unto the place which I gave to you and to your fathers, as I have done to Shiloh. And I will cast you out of my sight, as I have cast out all your brethren, even the whole seed of Ephraim.’

'A teraz, ponieważ uczyniliście wszystkie te rzeczy — mówi Pan — i przemawiałem do was, wstając wcześnie i mówiąc, lecz nie słuchaliście; i wołałem was, lecz nie odpowiadaliście; dlatego uczynię temu domowi, który jest nazwany moim imieniem, w którym pokładacie ufność, i temu miejscu, które dałem wam i waszym ojcom, tak jak postąpiłem z Szilo. I odrzucę was sprzed mego oblicza, jak odrzuciłem wszystkich waszych braci, całe potomstwo Efraima.'

“The Lord has established among us institutions of great importance, and they are to be managed, not as worldly institutions are managed, but after God’s order. They are to be managed with an eye single to his glory, that by all means perishing souls may be saved. To the people of God the testimonies of the Spirit have come, and yet many have not taken heed to reproofs, warnings, and counsels.

Pan ustanowił pośród nas instytucje wielkiej wagi i mają one być zarządzane nie tak, jak zarządza się instytucjami tego świata, lecz według Bożego porządku. Mają być zarządzane z myślą wyłącznie o Jego chwale, aby wszelkimi sposobami ginące dusze mogły być zbawione. Do ludu Bożego dotarły świadectwa Ducha, a jednak wielu nie wzięło sobie do serca napomnień, ostrzeżeń i rad.

“‘Here now this, O foolish people, and without understanding; which have eyes, and see not; which have ears, and hear not: fear ye not me saith the Lord: will ye not tremble at my presence, which have placed the sand for the bound of the sea by a perpetual degree, that it cannot pass it: and though the waves thereof toss themselves, yet can they not prevail; though they roar, yet can they not pass over it? but this people hath a revolting and a rebellious heart; they are revolted and gone. Neither say they in their heart, Let us now fear the Lord our God, that giveth rain, both the former and the latter, in his season: he reserveth unto us the appointed weeks of the harvest. Your iniquities have turned away these things, and your sins have withholden good things from you. . . . They judge not the cause, the cause of the fatherless, yet they prosper; and the right of the needy do they not judge. Shall I not visit for these things? saith the Lord; shall not my soul be revenged on such a nation as this?’

'Teraz słuchajcie tego, o ludu głupi i bez rozumu; który ma oczy, a nie widzi; który ma uszy, a nie słyszy: czy nie boicie się Mnie? — mówi Pan — czy nie zadrżycie przed moją obecnością, która ustanowiła piasek jako granicę morzu na mocy wieczystego postanowienia, aby go nie przekraczało; i choć jego fale się miotają, jednak nie przemogą; choć ryczą, jednak nie przejdą ponad nią? Lecz ten lud ma serce odstępcze i buntownicze; odstąpili i odeszli. Nie mówią w swoim sercu: Bójmy się teraz Pana, naszego Boga, który daje deszcz, zarówno wczesny, jak i późny, w swoim czasie; zachowuje nam wyznaczone tygodnie żniwa. Wasze nieprawości odsunęły te rzeczy, a wasze grzechy wstrzymały od was dobre rzeczy. . . . Nie rozsądzają sprawy, sprawy sieroty, a jednak im się powodzi; a prawa ubogiego nie rozsądzają. Czyż za te rzeczy nie nawiedzę? — mówi Pan — czyż moja dusza nie pomści się na takim narodzie jak ten?'

“Shall the Lord be compelled to say, ‘Pray not thou for this people, neither lift up cry nor prayer for them, neither make intercession to me: for I will not hear thee’? ‘Therefore the showers have been withholden, and there hath been no latter rain. . . . Wilt thou not from this time cry unto me, My father, thou art the guide of my youth?’” Review and Herald, August 1, 1893.

Czy Pan będzie zmuszony powiedzieć: "Nie módl się za ten lud, nie wznoś za nich wołania ani modlitwy, nie wstawiaj się u mnie; bo cię nie wysłucham"? "Dlatego deszcze zostały wstrzymane i nie było deszczu późnego... Czyż odtąd nie będziesz wołać do mnie: Ojcze mój, tyś przewodnikiem mojej młodości?" Review and Herald, 1 sierpnia 1893.