The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Thirty-Six

W „zamieszaniu”, które James White określa jako rozproszenie millerytów po 22 października 1844 roku, William Miller w 1847 roku miał sen, a dwa lata później został pochowany.

„Cudowne dzieło” Williama Millera doprowadziło do „mocnego fundamentu”, który stanowił „solidną, niewzruszoną platformę”. „Fundament” „niewzruszonej platformy” oraz późniejszy atak zarówno na „platformę”, jak i na „fundament”, które zostały wprowadzone po śmierci Millera w 1849 r., zostały wskazane w jego śnie.

William Miller jest symbolem fundamentów adwentyzmu.

On jest również symbolem historii ruchu millerowskiego od roku 1798 aż do roku 1863.

On jest również symbolem historii ruchu millerowskiego od roku 1798 aż do roku 1844.

On jest także symbolem historii trzech aniołów od roku 1798 aż do prawa niedzielnego.

Reprezentuje Go okres czterdziestu sześciu lat od roku 1798 aż do roku 1844.

On jest oznaczony liczbą „220” w odniesieniu do liczb 2 520 i 2 300.

On jest reprezentowany przez „siedem czasów” — 2 520.

On jest reprezentowany przez 2 300.

Dwa sny Millera miały swój typ w dwóch snach Nabuchodonozora z drugiego i czwartego rozdziału Księgi Daniela.

Okres roku 1798 rozpoczyna się od Nabuchodonozora i kończy się w 1863 roku na Belsazarze.

Okres od roku 1798 do ustawy niedzielnej rozpoczyna się od Nabuchodonozora i kończy na Belszassarze.

Jako symbol historii millerytów jest on symbolem fundamentów, reprezentujących prawdy odkryte między odkryciem alfa 2520 a odkryciem omega 2300. Komentując sen Williama Millera, James White wskazał, że „kluczem” była metoda studiowania Biblii przez Millera. Metodologia ta jest kluczem Dawida, który został położony na ramieniu Millera, albowiem przedstawił on proroctwo o 2300 latach, które zakończyło się, gdy 22 października 1844 roku wypełnił się Izajasza 22:22.

Prawdy, które począwszy od roku 2023 zaczęły być odpieczętowywane, to prawdy, które zostały już zidentyfikowane w prezentacjach Habakkuk's Tables 95, a obecnie są ujmowane w nowych ramach „Prawdy”.

Wezwanie głosu wołającego na pustyni w lipcu 2023 r. wskazało, że płacz i żałoba były konieczne dla tych, którzy mieli pokutować z powodu proklamacji z 18 lipca 2020 r. Ci, którzy mieli należeć do grona roztropnych panien, mieli pokutować zgodnie z modlitwą z dziewiątego rozdziału Księgi Daniela, która jest modlitwą tych, o których mowa w Księdze Kapłańskiej 26, uznających, że zostali rozproszeni.

Gdy Miller stwierdza: „Gdy tak płakałem i opłakiwałem moją wielką stratę i odpowiedzialność, przypomniałem sobie o Bogu i żarliwie modliłem się, aby On posłał mi pomoc. Natychmiast otworzyły się drzwi i do pokoju wszedł mężczyzna, a wtedy wszyscy ludzie z niego wyszli; on zaś, trzymając w ręku miotłę, otworzył okna i zaczął wymiatać z pokoju brud i śmieci.”

Drzwi, które się otworzyły, były sercem Millera, gdy „usilnie się modlił” o „pomoc”. Jezus jako Prawdziwy Świadek do Laodycean kołacze do serc, szukając wstępu. Gdy drzwi się otworzyły, rozpoczął się proces oddzielenia. Gdy drzwi się otworzyły, „okna” także się otworzyły, a „okna” to okna niebios.

Jan ujrzał, jak w dziewiętnastym rozdziale Księgi Objawienia otworzyły się okna niebios, gdy Pan wzbudził swoją armię na białych koniach, zaraz po tym, jak oblubienica przygotowała się. Ta armia to armia Ezechiela, która powstaje w odpowiedzi na poselstwo ostrego wschodniego wiatru. Ta armia jest Kościołem triumfującym, który przechodzi z Kościoła wojującego do Kościoła triumfującego, gdy dokonane zostaje oddzielenie pszenicy od kąkolu. To oddzielenie przedstawione jest także jako przejście od doświadczenia laodycejskiego do doświadczenia filadelfijskiego. Miller otworzył swoje serce i wpuścił Prawdziwego Świadka, gdy On oddzielał pszenicę od kąkolu, w ten sposób powołując do życia Jego armię na białych koniach.

31 grudnia 2023 roku Człowiek z Miotłą wszedł do pokoju po wyjściu ludzi i rozpoczął dzieło usuwania odpadków błędu, jednocześnie umieszczając stare prawdy Tablic Habakuka w nowych ramach prawdy.

Jedną z pierwszych prawd nauczanych w 2024 roku było wyjaśnienie rozczarowania z dnia 18 lipca 2020 r. Metodą linia po linii stwierdzono, że pierwsze rozczarowania każdej linii reformy wskazywały na dzień 18 lipca 2020 r. jako główny kamień milowy w przypowieści o dziesięciu pannach. Zagadnienie rozczarowania stało się "kluczem" do zrozumienia prawdy o świątyni; natomiast w Wielkim Rozczarowaniu roku 1844 to świątynia była "kluczem", który wyjaśnił rozczarowanie.

Mąż z miotłą do zmiatania brudu, który jest także Lwem z pokolenia Judy, począł w roku 2023 rozpieczętowywać poselstwo Okrzyku o Północy. Doszliśmy teraz do momentu w śnie Millera, w którym On umieszcza na stole większą szkatułę i wrzuca do niej prawdy, które mają jaśnieć dziesięciokrotnie jaśniej niż słońce. Jednym z owych klejnotów jest objawienie tego, kim On jest w narracji proroczej.

Gdy proroctwo zostaje odpieczętowane, On jest Lwem z pokolenia Judy, który bierze dawne prawdy i umieszcza je w nowej strukturze trzech kroków "prawdy". Tę strukturę scala Chrystus jako Alfa i Omega, Pierwszy i Ostatni. Jako Słowo Boże, On zaaranżował każdy element Swego Słowa. Jako Palmoni zaprojektował każdy aspekt matematyki.

Gdy Piotr przebywa w Cezarei Filipowej, o godzinie trzeciej, On przedstawia się jako Palmoni, z naciskiem na „prorocze fraktale”. Jednym z ostatecznych objawień Chrystusa jako Pana proroctwa jest podkreślenie proroczych fraktali, reprezentowanych przez Piotra w Ewangelii Mateusza 16,18, stanowiących symbol 1,618, zwany w świecie przyrody złotą proporcją, lecz przez Palmoniego „proroczymi fraktalami”.

Dopiero zaczęliśmy rozpoznawać prorocze fraktale, które są umiejscowione w ramach świętego tygodnia lat 27–34. Zanim tam powrócimy w drodze do Księgi Joela, należało położyć nacisk na prorocze fraktale w naszych rozważaniach nad snem Millera.

Okres, który obejmuje zarówno wezwanie, z którym Miller zwracał się do ludzi: "przyjdźcie i zobaczcie", jak i wezwanie Chrystusa — jako mężczyzny ze szczotką do zmiatania brudu — skierowane do Millera: "przyjdź i zobacz", rozciąga się od roku 1798 do ustawy niedzielnej, ale w obrębie tej ogólnej historii zawiera fraktal obejmujący lata 1798-1863. Zawiera on także inny fraktal od 9/11 do ustawy niedzielnej oraz kolejny od roku 2023 do ustawy niedzielnej.

Gdy Miller zamknął oczy pośród zgiełku, reprezentował historię roku 1849, kiedy Pan usiłował dopełnić dzieła, lecz bez skutku. W roku 2023 zostaje wskrzeszony, gdyż jest Eliaszem, który został zabity na ulicy wraz z Mojżeszem. Zmarł w 1849 roku, a następnie zmarł ponownie 18 lipca 2020 roku.

W 1847 roku został mu dany sen; następnie Pan po raz drugi wyciągnął swą rękę i wydał tablicę z 1850 roku. Gdy Pan po raz drugi wyciąga swą rękę w historii stu czterdziestu czterech tysięcy, Miller zostaje wskrzeszony.

Punkt wyjścia dla rozproszenia zarówno Izraela, jak i Judy został wskazany w Księdze Izajasza.

Proroctwo zostało dane w 742 r. p.n.e., a dziewiętnaście lat później, w 723 r. p.n.e., Izrael został rozproszony przez Asyryjczyków, a następnie, czterdzieści sześć lat później, Juda został rozproszony przez Babilon. Te trzy daty oznaczają okres dziewiętnastu lat, po którym następuje okres czterdziestu sześciu lat. Gdy owe dwa proroctwa zakończyły się odpowiednio w 1798 i 1844 r., dziewiętnastoletni okres początkowy od 742 r. p.n.e. do 723 r. p.n.e. stanowił okres alfa liczący dziewiętnaście lat, który reprezentował dziewiętnaście lat omega od 1844 do 1863 r.

Miller zmarł pięć lat po rozpoczęciu omegi; dziewiętnaście lat i siedem lat później opublikowano artykuły Hirama Edsona dotyczące „siedmiu czasów”. Siedem lat później „siedem czasów” zostało odrzucone. Rok 1856 miał być pieczętowaniem, które poprzedzało prawo niedzielne z 1863 roku, lecz tak się nie stało.

Trzeci anioł przybył w roku 1844, w roku 1888 oraz w dniu 11 września. Siostra White wskazała, że gdy wielkie budowle Nowego Jorku runą, wypełnią się pierwsze trzy wersety osiemnastego rozdziału Apokalipsy.

Werset PIERWSZY - A po tych rzeczach ujrzałem innego anioła zstępującego z nieba, mającego wielką moc; a ziemia została oświecona jego chwałą.

Werset DRUGI—I zawołał donośnym głosem z wielką mocą, mówiąc: Upadł, upadł Babilon wielki i stał się mieszkaniem demonów, i siedliskiem wszelkiego ducha nieczystego, i klatką wszelkiego nieczystego i wstrętnego ptaka.

Werset trzeci — Albowiem wszystkie narody piły wino zapalczywości jej nierządu, i królowie ziemi uprawiali z nią nierząd, i kupcy ziemi wzbogacili się dzięki obfitości jej zbytków.

Potężny pierwszy anioł zstąpił z poselstwem w ręku, a Jan otrzymał nakaz, aby pójść, wziąć książeczkę i ją spożyć. Ten pierwszy anioł dokonuje tego samego dzieła, co anioł z osiemnastego rozdziału Księgi Objawienia, który oświeca ziemię swą chwałą. Dzieje się tak dlatego, że pierwszy anioł jest alfą, a trzeci anioł omegą, a początek zawsze obrazuje koniec.

Pierwszy anioł to werset pierwszy osiemnastego rozdziału Apokalipsy.

A po tych rzeczach ujrzałem innego anioła zstępującego z nieba, mającego wielką moc; a ziemia została rozświetlona blaskiem jego chwały.

Drugi anioł to werset drugi rozdziału osiemnastego Apokalipsy.

I donośnym, potężnym głosem zawołał, mówiąc: Upadł, upadł Babilon wielki, i stał się mieszkaniem demonów, i siedliskiem każdego ducha plugawego, i klatką wszelkiego ptactwa nieczystego i wstrętnego.

Trzeci anioł to trzeci werset osiemnastego rozdziału Apokalipsy.

Albowiem wszystkie narody napiły się wina zapalczywości jej nierządu, a królowie ziemi uprawiali z nią nierząd, i kupcy ziemi wzbogacili się dzięki obfitości jej zbytków.

Wszyscy królowie dopuszczają się nierządu z nierządnicą w czasie wprowadzenia ustawy niedzielnej, co typologicznie przedstawia werset trzeci. Poselstwo drugiego anioła brzmi, że Babilon upadł, i to jest werset drugi. Misją pierwszego anioła było oświecić ziemię swoją chwałą i to jest werset pierwszy. Werset pierwszy to 9/11. Werset drugi to proces oddzielenia, który trwa wśród ludzkości od 9/11, a werset trzeci to ustawa niedzielna. Z tego powodu 9/11 jest trzecim poselstwem anielskim, podobnie jak ustawa niedzielna. 9/11 jest ostrzeżeniem przed zbliżającą się ustawą niedzielną, jak to przedstawiają pierwsze trzy wersety, a ów inny głos z wersetu czwartego to ustawa niedzielna. Pierwszy głos osiemnastego rozdziału Apokalipsy jest ostrzeżeniem przed zbliżającą się ustawą niedzielną, a to ostrzeżenie staje się żywą rzeczywistością w chwili wprowadzenia ustawy niedzielnej.

Okres od 11 września do prawa niedzielnego jest typologicznie przedstawiony przez okres od alfa „Przyjdź i zobacz” ze snu Millera aż do omega „Przyjdź i zobacz”. Między 11 września a prawem niedzielnym klejnoty zostają umieszczone na stole Millera pośrodku pokoju, rozsypane i pogrzebane, a następnie przywrócone przez człowieka ze szczotką do brudu. Anioł, który zstąpił w 1840 roku z książeczką, był pierwszym, aniołem‑alfa, reprezentującym anioła, który zstąpił 11 września. Ów anioł jest zidentyfikowany w rozdziale dziesiątym, gdy Janowi powiedziano, że książeczka będzie słodka, lecz obróci się w gorycz.

Jan reprezentował ruch pierwszego anioła, który uosabiali milleriści, a także obrazował ruch stu czterdziestu czterech tysięcy. Przede wszystkim reprezentował dni ostateczne, jak to prorocy zawsze czynią. Dlatego z góry mu oznajmiono, że księga będzie najpierw słodka, a potem gorzka. Milleriści nie wiedzieli o tym z góry, lecz od stu czterdziestu czterech tysięcy wymaga się, by to wiedzieli.

Miller, jako posłaniec pierwszego anioła, jest pierwszorzędnym symbolem tego, który spożył małą księgę. Jako młynarz miał oddzielić pszenicę od plew, następnie przerobić ziarno na mąkę i przygotować chleb, który miał być spożyty. Dzielił się chlebem, kładąc go na środku swego pokoju i wzywając wszystkich, którzy chcieli, aby „przyjdźcie i zobaczcie”. Lecz jako symbol tego, który wziął księgę z ręki anioła, Miller, podobnie jak Jan, odnosi się raczej do ostatnich dni trzeciego anioła niż do początkowych dni pierwszego anioła. W swoim śnie zaczyna od poinformowania nas, że otrzymał swoje poselstwo za sprawą niewidzialnej ręki. Pierwszy anioł w dziesiątym rozdziale Apokalipsy ma w swej ręce małą księgę, lecz anioł z osiemnastego rozdziału Apokalipsy, który jest omegą wobec alfy roku 1840, nie ma przedstawionej w swej ręce żadnej księgi, i to właśnie jest ta księga, którą otrzymał Miller — księga pochodząca z niewidzialnej ręki. „Przyjdźcie i zobaczcie” Millera to 9/11, a „przyjdźcie i zobaczcie” męża ze szczotką do brudu to prawo niedzielne.

Pomiędzy alfą i omegą „Przyjdź i zobacz” znajduje się poselstwo drugiego anioła, gdyż alfą jest 9/11, które jest wersetem pierwszym rozdziału osiemnastego, a werset drugi to drugi anioł, który kończy się na wersecie trzecim, będącym prawem niedzielnym i omegą „Przyjdź i zobacz”. W śnie Millera drugi anioł i upadek Babilonu są przedstawione przez siedmiokrotne użycie słowa „rozproszyć”, podczas gdy cała narracja ukazuje, że prawda zostaje pokonana przez błąd.

Pierwszy i trzeci anioł zstąpili z poselstwem, które musi zostać wzięte i zjedzone, odpowiednio w dniu 11 sierpnia 1840 r. oraz 11 września. Te dwie daty odpowiadają wersetowi pierwszemu osiemnastego rozdziału Księgi Objawienia.

Podstawowe prawdy zostały opublikowane w maju 1842 roku, przy czym pionierski wykres z 1843 roku był alfą dwóch Tablic Habakuka. W 2012 roku opublikowano Tablice Habakuka, odpowiadające majowi 1842 roku.

Milleriści doświadczyli swego pierwszego rozczarowania 19 kwietnia 1844 roku, co stanowiło typ dla 18 lipca 2020 roku. Wówczas przybył drugi anioł, a jego przyjście pozostawało w zgodności z wersetem drugim osiemnastego rozdziału Apokalipsy. To rozczarowanie wyznaczyło koniec pierwszego anioła. W tym miejscu przybył drugi anioł; rozpoczął się czas zwłoki w przypowieści o pannach. Historia pierwszego anioła ma przebiegać równolegle do historii drugiego, a przy takim zastosowaniu przyjście drugiego anioła jest powiązane z przyjściem pierwszego anioła w 1840 roku i 11 września.

W dniu 11 września nastał czas zwłoki, którego typem był 19 kwietnia 1844 roku. W dniu 11 września cztery wiatry islamu zostały puszczone wolno, a następnie powstrzymane. Owe cztery wiatry u Jana to srogie wiatry u Izajasza oraz wschodni wiatr proroctwa, a anioł pieczętujący wstępuje od wschodu. Gdy wstępuje, według Siostry White, czterokrotnie woła: «Powstrzymajcie, powstrzymajcie, powstrzymajcie, powstrzymajcie». Czas zwłoki, który rozpoczyna się wraz z przybyciem drugiego anioła, jest przedstawiony jako powstrzymywanie czterech wiatrów aż do zapieczętowania stu czterdziestu czterech tysięcy.

Po pierwszym rozczarowaniu Samuel Snow został poprowadzony do opracowania poselstwa Okrzyku o Północy, tym samym stanowiąc typ głosu wołającego na pustyni w lipcu 2023 roku.

Na zjeździe obozowym w Exeter rozdzielenie panien, oparte na próbie z oliwą, przesiało i oczyściło millerystów, zgodnie z dziełem Posłańca Przymierza. Zjazd obozowy w Exeter reprezentował zapieczętowanie, gdyż potem dzieło posuwało się naprzód niczym fala przypływu lub potężna armia, aż do nadejścia trzeciego anioła 22 października 1844 roku. Kluczem tej historii jest rozdzielenie.

Drugi anioł, kiedy nadchodzi, dokonuje dzieła oddzielenia, jak uczynił to przy pierwszym rozczarowaniu; dzieło to zakończyło się oddzieleniem, które nastąpiło 22 października. Pomiędzy tymi dwoma oddzieleniami zostało ogłoszone poselstwo drugiego anioła. Drugi anioł stanowi postępujące oddzielenie aż do ostatecznej próby oliwy. Ostateczna próba oliwy prowadzi do testu lakmusowego trzeciego anioła. Tym testem lakmusowym był dla Jezusa krzyż, a Ogród Getsemani, oznaczający „ogród tłoczni oliwy”, poprzedził test lakmusowy krzyża, a próba oliwy panien poprzedziła zamknięte drzwi roku 1844.

Ostateczna próba, po której następował sąd, była dziesiątą próbą dla starożytnego Izraela. Wówczas zostali skazani na śmierć na pustyni. Niezależnie od tego, czy chodzi o Kadesz, Getsemani czy Exeter; ostateczna próba przed sądem, w której następuje rozdzielenie dwóch klas, wskazuje na ostateczną próbę po roku 2023, która poprzedza sąd za zamkniętymi drzwiami w kwestii prawa niedzielnego. Ta ostateczna próba to pieczętowanie. Ostateczna, czyli ostatnia, próba implikuje pierwszą próbę.

W roku 2023 czas zwłoki dobiegł końca, gdy Lew z pokolenia Judy odpieczętował widzenie, które miało się ociągać, odjąwszy Swoją rękę. Wówczas rozpoczęło się dzieło Samuela Snowa.

Jeśli zestawimy równolegle okres pierwszego i drugiego anioła, wskazują one na zstąpienie anioła z poselstwem, które doświadcza ludu Bożego poprzez jego odpowiedź na nakaz, aby wziąć i spożyć poselstwo. Następnie poselstwo fundamentowe zostaje podane do publicznej wiadomości, aż do chwili, gdy poselstwo fundamentowe zawodzi. Wówczas nadchodzi trzeci anioł. Okres trzeciego anioła to dziewiętnaście lat, stanowiących dziewiętnastoletni okres omega od 742 r. p.n.e. do 723 r. p.n.e.

Okres od 1844 r. do 1863 r. oraz okres od 742 r. p.n.e. do 723 r. p.n.e. biegną równolegle do siebie, a także równolegle do okresów pierwszego i drugiego anioła. Te cztery linie historii proroczej odpowiadają okresowi od 9/11 aż do ustawy niedzielnej. Te pięć linii stanowi historię alfa Millera „przyjdź i zobacz” oraz omegi Chrystusa „przyjdź i zobacz”.

Właściwie rozumiana Księga Kapłańska 26 czterokrotnie wskazuje na „siedem czasów”, a „siedem czasów” jest symbolem Millera i jego poselstwa. W 1842 roku rozumienie Millera dotyczące „siedmiu czasów” zostało uwiecznione na tablicy z 1843 roku, o której Siostra White stwierdza, że „była kierowana ręką Pana” i „nie powinna być zmieniana”. Siedem lat później, w 1849 roku, Miller zmarł, a siedem lat później poselstwo o „siedmiu czasach” zostało zapisane przez Hirama Edsona, i siedem lat później zostało odrzucone.

W roku 1842 została opublikowana pierwsza tablica Habakuka.

W 1849 roku umiera alfa-posłaniec „siedmiu czasów” na wykresie z 1843 roku.

W roku 1856 posłaniec omega „siedmiu czasów” przedstawionych na tablicy z 1850 roku zostaje zignorowany.

W 1863 roku dwie tablice Habakuka zostały odrzucone, a diagram z 1863 roku został opublikowany.

Boski schemat opublikowany na początku, a ludzki schemat opublikowany na końcu. Pośrodku zidentyfikowani są dwaj posłańcy, albowiem drugie orędzie jest zawsze zdwojone.

W roku 1842 została opublikowana pierwsza tablica Habakuka.

W 1849 roku umiera stary posłaniec tablicy z 1843 roku.

W roku 1856 nowy zwiastun tablicy z 1850 roku zostaje zignorowany.

W roku 1863 poselstwo zostaje odrzucone, a wykres z 1863 roku został opublikowany.

Okres dwudziestu jeden lat, który reprezentuje cztery symbole „siedmiu czasów”, rozmieszczone równomiernie co siedem lat. Przesłanie alfa zostaje opublikowane (1842), posłaniec alfa umiera (1849), posłaniec omega zostaje zignorowany (1856), a przesłanie omega zostaje odrzucone (1863), stanowiąc typ dla roku 2012; 18 lipca 2020; 2023; oraz wkrótce nadchodzącego prawa niedzielnego. Śmierć Millera w 1849 roku odpowiada dacie 18 lipca 2020 roku. W 2023 roku nastąpiło wskrzeszenie zarówno posłańca, jak i przesłania. Przesłanie omega jest obecnie odpieczętowywane, a po nim następuje prawo niedzielne z 1863 roku.

W ruchu millerowskim poselstwo zostało ustanowione, a następnie posłaniec umarł. W ruchu równoległym poselstwo zostało ustanowione, a następnie poselstwo umarło. Poselstwo zmartwychwstało w 1856 i 2023 roku. Apostazja jest określeniem 1863 roku, a zwycięstwo jest określeniem jego odpowiednika przy ustawie niedzielnej. Przed apostazją 1863 roku i zwycięstwem przy ustawie niedzielnej rozpieczętowanie zwornikowego światła omega "siedmiu czasów" z 1856 roku jest wykładane, jak ma to miejsce od 2023 roku.

Będziemy kontynuować w następnym artykule.