Rzym ustanawia wizję - numer jedenaście

Tak jak 11 sierpnia 1840 roku potwierdził reguły przyjęte przez Millera, tak po 11 września 2001 roku dla tych, którzy chcieli to dostrzec, stało się jasne, że prorocze zasady przyjęte przez Future for America były prawdziwą biblijną metodologią deszczu późnego, przedstawioną w dwudziestym ósmym rozdziale Księgi Izajasza. Zastosowanie metody linia reformy za linią reformy, jak ukazuje święta historia, dowiodło, że 11 września 2001 roku było powtórzeniem 11 sierpnia 1840 roku.

Dostrzegli, że gdy potężny anioł z Objawienia 10 zstąpił w 1840 roku, typologicznie zapowiedział swoje zstąpienie w 2001 roku. Obaj aniołowie zstąpili, gdy zostało wypełnione proroctwo dotyczące islamu. Ruch następnie rósł w miarę, jak mężczyźni i kobiety reagowali na skuteczność tej metody. Przywództwo laodycejskiego Adwentyzmu Dnia Siódmego zostało pominięte w czasie końca w 1989 roku, a wówczas ten kościół wszedł w swój ostateczny proces próby, gdy Pan zaczął wybierać ruch trzeciego anioła na swoich rzeczników ostatnich dni.

Jedną z naczelnych zasad danych na czasy ostateczne było potrójne zastosowanie proroctwa. Szczególnie w tamtym czasie dotyczyło to potrójnego zastosowania trzech „biad”, które tak wyraźnie potwierdzało wydarzenie z 11 września 2001 roku. Gdy tę prawdę uczciwie zbadano, ci, którzy byli wówczas prowadzeni ku „starym ścieżkom” Jeremiasza, kierowani sercami poszukującymi prawdy, proroczego wypełnienia, a także słuszności zasad interpretacji proroctw przyjętych przez ruch trzeciego anioła.

Uznano, że właściwe pionierskie rozumienie historii pierwszego biada z dziewiątego rozdziału Apokalipsy odnosiło się do islamu. Fałszywy prorok Mahomet był postrzegany jako król tamtej historii. W tamtej historii islam miał zaatakować Imperium Rzymskie, a sposób prowadzenia wojny przez islam został wyraźnie określony jako uderzanie nagle i niespodziewanie. W tym względzie rozumiano, że sam sposób prowadzenia wojny przez islam dostarczył etymologicznych korzeni słowu „asasyn”. W tamtej historii islam miał ranić wojska Rzymu, a okres ten zakończył się zgodnie ze stu pięćdziesięcioletnim proroctwem czasowym. Kiedy to proroctwo czasowe zakończyło się 27 lipca 1449 roku, rozpoczęły się proroctwo czasowe i historia drugiego biada.

Rozpoczęło się kolejne proroctwo czasowe trwające trzysta dziewięćdziesiąt jeden lat i piętnaście dni, które zakończyło się 11 sierpnia 1840 roku. W tej historii władcą, który reprezentował prorocze dzieło islamu, był Ottman, którego typem był Mahomet w historii pierwszego biada. Dziewiąty rozdział mówi, że w historii drugiego biada islam miał zabijać armie Rzymu. Mieli wciąż stosować sposób prowadzenia wojny polegający na nagłych, niespodziewanych atakach, lecz w tej historii po raz pierwszy wynaleziono i zastosowano proch, więc drugie biada przedstawiało sposób prowadzenia wojny charakteryzujący się nagłym atakiem zabójcy, a ponadto obejmowało użycie materiałów wybuchowych.

11 września 2001 roku trzecie biada islamu nagle uderzyło w duchowe wojska Rzymu ładunkami wybuchowymi. Wydarzenie to wyznaczyło początek kilku linii proroczej prawdy, lecz było wyraźnie oparte na dwóch wcześniejszych świadectwach pierwszego i drugiego biada. Wydarzenie to jasno pokazało, że podobnie jak wzmocnienie historii millerowskiej z 11 sierpnia 1840 roku, kiedy wypełniło się proroctwo o islamie związane z drugim biada i zstąpił anioł z dziesiątego rozdziału Apokalipsy, tak gdy nadeszło proroctwo o islamie związane z trzecim biada, oznaczyło to zstąpienie anioła z osiemnastego rozdziału Apokalipsy w tym dniu.

Ruch Future for America był wówczas postrzegany przez tych, którzy byli skłonni to dostrzec, jako paralela ruchu milleryckiego. Islam trzeciego „biada” od tego momentu stał się głównym elementem przesłania. Natchnienie wyraźnie uczyło, że gdy anioł z Apokalipsy zstąpi, nadejdzie późny deszcz.

Gdy Lew z pokolenia Judy zaczął otwierać szersze zrozumienie późnego deszczu, On poprowadził Swój lud do Księgi Joela, która stanowi podstawowy punkt odniesienia dla późnego deszczu. W tym momencie niektórzy z tych, którzy dołączyli do ruchu po 11 września 2001 roku, uznali, że owady z Księgi Joela, które niszczą Bożą winorośl, prowadząc do przebudzenia Wołania o północy, reprezentowały islam. Nie mogli albo nie chcieli dostrzec, że owady reprezentowały Rzym.

Potężne światło, które pojawiło się dzięki rozpoznaniu potrójnego zastosowania proroctwa w odniesieniu do trzech biada, dostarczyło nieuświęconego logicznego poparcia dla ich twierdzenia, że owady przedstawiały islam. Jak to zawsze bywa, gdy dopuści się prywatną interpretację, dochodzi do wypaczania Pisma w próbie podtrzymania fałszywej przesłanki. W swych wysiłkach, by podtrzymać swoje stanowisko, wykazali, że nie rozumieli zasady typu i antytypu.

W teologii i biblistyce terminy „typ” i „antytyp” służą do opisu relacji między dwoma elementami, w której jeden zapowiada lub stanowi zapowiedź drugiego. Pojęcie to często mieści się w szerszych kategoriach „cienia” i „rzeczywistości”.

Przez typ rozumie się wydarzenie, osobę lub instytucję w Starym Testamencie, które prefiguruje lub zapowiada odpowiadające im wydarzenie, osobę lub instytucję w Nowym Testamencie. Stanowi symboliczną zapowiedź. Antytyp jest wypełnieniem lub urzeczywistnieniem typu. Jest rzeczywistością zapowiedzianą przez typ. Pojęcie "cienia" i "rzeczywistości" odzwierciedla relację między typem a antytypem. "Cień" oznacza (typ), natomiast "rzeczywistość" oznacza (antytyp).

W kontrowersji po 11 września 2001 roku wokół Joela i właściwej identyfikacji papieskiego Rzymu, symbolizowanego przez cztery owady, a tym samym zarysowującej postępujące niszczenie laodycejskiego adwentyzmu, ci, którzy twierdzili, że owady oznaczały islam, nie tylko położyli nieuświęcony nacisk na potrójne zastosowanie trzech „biada”, lecz także wskazywali na typy, które odsyłały do antytypu Rzymu, i utrzymywali, że te typy w istocie identyfikowały islam. Postępując w ten sposób, dali dowód, że albo naprawdę nie rozumieli zasady typu i antytypu, albo uważali, że przeinaczanie typów jest godnym środkiem usprawiedliwiającym cel.

W obecnej kontrowersji wokół Rzymu znów pojawiają się dowody, że ci, którzy obstają przy błędnym poglądzie, iż „rabusie” z jedenastego rozdziału Księgi Daniela, czternastego wersetu, to Stany Zjednoczone, nie rozumieją właściwie ani potrójnego zastosowania proroctwa, ani zasady typu i antytypu.

Kiedy ci, którzy uważają, że „rozbójnicy” to Stany Zjednoczone, starają się podtrzymać swoje stanowisko, posługują się potrójnym zastosowaniem trzech Rzymów, aby rzekomo dowieść, że współczesny Rzym, trzecia manifestacja Rzymu, to Stany Zjednoczone. Ufając, że nie składają umyślnie fałszywego świadectwa i że jedynie przejawiają ślepą nieznajomość zasad potrójnego zastosowania proroctwa, posługują się proroczą charakterystyką pierwszych dwóch Rzymów i twierdzą, że cecha historii Rzymu identyfikuje współczesny Rzym.

Pogański Rzym jest pierwszym z trzech wypełnień proroctw o Rzymie. W ósmym rozdziale Księgi Daniela pogański Rzym jest małym rogiem rodzaju męskiego. W rozdziale drugim pogański Rzym jest sztuką rządzenia państwem. W siódmym rozdziale Księgi Daniela pogański Rzym dzieli się na dziesięcioczęściowe królestwo.

Drugim przejawem Rzymu jest Rzym papieski, który w rozdziale ósmym jest małym rogiem rodzaju żeńskiego, który w rozdziale drugim jest władzą kościelną i który w rozdziale siódmym jest rogiem mówiącym bluźnierstwa i wyrywającym trzy rogi. Rzym pogański jest pojedynczą potęgą, lecz Rzym papieski jest potęgą dwoistą, przedstawiającą Kościół papieski jako panujący nad państwowością dawnych struktur politycznych pogańskiego Rzymu. W 1798 roku władza papieska otrzymała śmiertelną ranę, lecz nie przestała być kościołem; przestała jedynie być bestią proroctwa biblijnego, gdyż usunięto świecką władzę, którą wcześniej kontrolowała.

Drugi Rzym to Rzym papieski i działał jako potęga (bestia) proroctwa biblijnego tylko wtedy, gdy miał możliwość kontrolowania władzy państwowej, aby realizować swoje bluźniercze plany. Pierwszy Rzym był potęgą pojedynczą, drugi Rzym był potęgą dwoistą, a trzeci Rzym jest potęgą troistą. Trzy przejawy Rzymu rządzą się tymi samymi zasadami co każde potrójne zastosowanie proroctwa. Proroczo istnieją trzy biada, trzy Babilony, trzy Rzymy i trzech Eliaszy. W kategoriach typu i antytypu pierwsze dwa przejawy każdego z potrójnych zastosowań są typami, które stanowią cień trzeciego wypełnienia, które jest antytypem i istotą potrójnego zastosowania proroctwa.

Jeśli chodzi o Rzym, cechy pierwszych dwóch Rzymów wskazują, że zarówno pogański, jak i papieski Rzym nadawały swemu władcy tytuł Pontifex Maximus. Dlatego tytułem władcy współczesnego Rzymu byłby Pontifex Maximus, tytuł nigdy nie nadawany żadnemu prezydentowi Stanów Zjednoczonych. Pierwsze dwa Rzymy musiały pokonać trzy przeszkody geograficzne, aby umocnić władzę na tronie w swoim określonym okresie historii. Nie ma dowodów, że Stany Zjednoczone pokonały trzy przeszkody geograficzne w okresie poprzedzającym rok 1798.

Pierwsze dwa Rzymy miały wyznaczony określony okres, w którym miały sprawować najwyższą władzę. W wersecie dwudziestym czwartym jedenastego rozdziału Księgi Daniela pogański Rzym jest określony jako panujący przez „czas”, czyli trzysta sześćdziesiąt lat, co miało miejsce od bitwy pod Akcjum w 31 r. p.n.e. aż do roku 330 n.e. Wielokrotnie papieski Rzym jest wskazywany jako panujący przez tysiąc dwieście sześćdziesiąt lat po usunięciu trzech rogów, od 538 do 1798 roku. W dwudziestym trzecim rozdziale Księgi Izajasza Stany Zjednoczone są określone jako panujące przez siedemdziesiąt symbolicznych lat, jak dni jednego króla, lecz nigdy nie usunęły trzech geograficznych przeszkód przed rozpoczęciem swego siedemdziesięcioletniego symbolicznego panowania.

W Księdze Daniela 11:40–42 współczesny Rzym jest przedstawiony jako pokonujący trzy geograficzne przeszkody: króla południa, ziemię chwalebną i Egipt, a gdy te trzy przeszkody zostają pokonane i podporządkowane Rzymowi, wówczas tworzą potrójny sojusz smoka, bestii i fałszywego proroka. Jan informuje nas również, że śmiertelna rana bestii papieskiej zostaje uleczona i że następnie panuje ona przez czterdzieści dwa symboliczne miesiące.

Bestia, która po zagojeniu się jej śmiertelnej rany rządzi przez czterdzieści dwa symboliczne miesiące, jest potęgą rzymską.

Pogański Rzym, ten pierwszy, panował niepodzielnie przez trzysta sześćdziesiąt lat, zgodnie z Danielem 11:24, a uczynił to po usunięciu trzech przeszkód geograficznych, zgodnie z Danielem 8:9.

Papiestwo, drugi Rzym, panowało niepodzielnie przez tysiąc dwieście sześćdziesiąt lat w wypełnieniu kilku fragmentów Pisma, i uczyniło to po usunięciu trzech przeszkód geograficznych w wypełnieniu Daniela, rozdział siódmy, wersety ósmy i dwudziesty.

Współczesny Rzym pokonuje króla południa w wersecie czterdziestym jedenastego rozdziału Księgi Daniela, a następnie w wersecie czterdziestym pierwszym pokonuje ziemię chwalebną i w wersecie czterdziestym drugim pokonuje Egipt. Współczesny Rzym jest królem północy w jedenastym rozdziale Księgi Daniela.

Rzym pogański, pierwszy Rzym, był mocą prześladowczą, a Rzym papieski, drugi Rzym, był mocą prześladowczą, i dlatego współczesny Rzym będzie mocą prześladowczą.

Stany Zjednoczone wezmą udział w trzecim prześladowaniu dokonanym przez współczesny Rzym, ale nie oznacza to, że Stany Zjednoczone są władzą papieską; wskazuje to jedynie na cechę relacji między Stanami Zjednoczonymi a władzą papieską w dniach ostatecznych.

Ci, którzy chcą dowodzić, że Stany Zjednoczone są w czasach ostatecznych „grabieżcami twego ludu”, posługują się koncepcją potrójnego zastosowania trzech Rzymów, aby błędnie zidentyfikować Stany Zjednoczone. Chybiona metoda, której używają w kontekście tego potrójnego zastosowania, polega na wyodrębnieniu cechy pierwszych dwóch Rzymów i utrzymywaniu, że to prorocza cecha Rzymu, a nie sam Rzym, stanowi trzeci Rzym.

Wskazują na pierwsze historyczne prawo niedzielne Konstantyna z 321 r. n.e., a następnie na prawo niedzielne papieskiego Rzymu z 538 r. n.e., aby twierdzić, że mające wkrótce nadejść prawo niedzielne w Stanach Zjednoczonych definiuje Stany Zjednoczone jako współczesny Rzym, a także gmatwają swą błędną interpretację, utożsamiając ostrzeżenie Jezusa, by uciekać, gdy pojawi się „ohyda spustoszenia” wspomniana przez Daniela, z prawem niedzielnym. „Ohyda spustoszenia”, o której mówił Jezus, wskazuje na dwa prawa niedzielne w czasach ostatecznych, ale jest to zupełnie inna symbolika, ponieważ jest to ostrzeżenie, by uciekać, a nie ostrzeżenie, by unikać znamienia bestii. Ich wadliwy pogląd nawet nie uwzględnia faktu, że w czasach ostatecznych są dwa konkretne prawa niedzielne.

„Ohyda spustoszenia, o której mówił prorok Daniel” była znakiem, który Jezus dał swojemu ludowi i który wskazywał, kiedy powinni uciekać przed nadchodzącym zniszczeniem Jerozolimy, gdy pogański Rzym oblegał, a następnie zniszczył świątynię i miasto w latach 66–70 n.e.

Gdy zbliżał się rok 538, chrześcijanie tamtych czasów zrozumieli, że Kościół został skażony kompromisem z religią pogaństwa i, opierając się na ostrzeżeniu Chrystusa oraz w świetle świadectwa apostoła Pawła zawartego w Drugim Liście do Tesaloniczan, w rozdziale drugim, uciekli na proroczą pustynię tysiąca dwustu sześćdziesięciu lat.

Kompromis między pogaństwem a Kościołem był znakiem ostrzegawczym, który skłonił chrześcijan tamtej epoki do odłączenia się od papieskiego Rzymu, lecz należy zauważyć, że światło, jakie Paweł rzucił na Jezusowe ostrzeżenie, by uciekać, dotyczy tego samego fragmentu, dzięki któremu William Miller zrozumiał, że „the daily” w Księdze Daniela przedstawiało pogański Rzym. Prorocza relacja między pogańskim Rzymem, który powstrzymuje, a następnie ustępuje, aby papieski Rzym mógł zasiąść na tronie, była prawdą, którą należało zrozumieć, ponieważ konsekwencje nierozpoznania tej relacji proroczej sprowadziłyby silne zwiedzenie na tych, którzy nie umiłowali tej prawdy. Siostra White odnosi się do tej samej historii:

Prorocza relacja między Stanami Zjednoczonymi a papiestwem w czasach ostatecznych została ukazana w typie i podkreślona przez Pawłowe wskazanie relacji między pogańskim a papieskim Rzymem w okresie poprzedzającym rok 538 n.e. W potrójnym zastosowaniu Rzymu pogański Rzym wypełnił słowa Jezusa, które wskazywały ohydę spustoszenia jako znak do ucieczki, a papieski Rzym również wypełnił słowa Jezusa. Siostra White wskazuje na kolejne wypełnienie słów Chrystusa.

Dla chrześcijan z czasów Chrystusa ostrzeżenie określało, kiedy należy uciec z Jerozolimy. W V i VI wiekach ostrzeżenie dla chrześcijan skłoniło ich do ucieczki na pustynię.

Jezus zawsze ilustruje koniec czegoś jego początkiem, gdyż jest Alfą i Omegą. Ostrzeżenie przed ohydą spustoszenia w historii papieskiego Rzymu zostało rozpoznane, gdy uznano, że władza papieska stoi na miejscu świętym.

Ostrzeżenie zostało zapisane przez Mateusza, Marka i Łukasza, a każdy zapis różni się nieco sformułowaniem. Mateusz stwierdza: "Gdy więc ujrzycie ohydę spustoszenia, o której mówił prorok Daniel, stojącą w miejscu świętym", a Marek stwierdza: "Gdy ujrzycie ohydę spustoszenia, o której mówił prorok Daniel, stojącą tam, gdzie nie powinna." Łukasz stwierdza: "Gdy ujrzycie Jerozolimę otoczoną przez wojska, wiedzcie wtedy, że jej spustoszenie jest bliskie. Wtedy ci, którzy są w Judei, niech uciekają w góry."

Wszystkie trzy świadectwa mają zastosowanie łącznie. W bardziej szczegółowym ujęciu u Łukasza wzmianka o Jerozolimie otoczonej przez wojska wskazuje na ostrzeżenie, że gdy pogański Rzym rozpoczął w roku 66 n.e. oblężenie Jerozolimy, chrześcijanie wciąż przebywający w Jerozolimie mieli natychmiast uciekać. U Mateusza wzmianka o „miejscu świętym” odpowiada Pawłowemu wskazaniu na „człowieka grzechu”, który „zasiada w świątyni Boga, podając się za Boga”, stanowiąc tym samym papieskie wypełnienie „ohydy spustoszenia”. U Marka ohyda spustoszenia stoi tam, gdzie stać nie powinna, i odpowiada to ostrzeżeniu o ucieczce skierowanemu do adwentyzmu w czasach ostatecznych. Dwa z tych ostrzeżeń są powiązane z nakazem, aby ten, kto je czyta, zrozumiał, a wszystkie odnoszą się do znaku, który miał poinformować chrześcijan tamtej epoki, że powinni uciekać.

Fałszywe zastosowanie potrójnego zastosowania, wypaczane przez tych, którzy twierdzą, że „łupieżcy twojego ludu” to Stany Zjednoczone, wskazuje, że gdy „ohyda spustoszenia” wypełni się wraz z wprowadzeniem prawa niedzielnego w Stanach Zjednoczonych, to wówczas egzekwowane prawo niedzielne utożsami Stany Zjednoczone ze Współczesnym Rzymem, ponieważ zarówno pogański, jak i papieski Rzym wcześniej egzekwowały prawo niedzielne.

Problem z tym błędnym zastosowaniem polega na tym, że prawo niedzielne pogańskiego Rzymu miało miejsce w roku 321 n.e., lecz wypełnienie przez pogański Rzym „obrzydliwości spustoszenia” nastąpiło w roku 66 n.e., 255 lat przed prawem niedzielnym z 321 r. n.e. Podobnie kompromis, który doprowadził do powstania „człowieka grzechu”, zachodził już w czasach Pawła, który powiedział: „tajemnica nieprawości już działa”, jednak papieskie prawo niedzielne pojawiło się ponad cztery stulecia później. Pierwsi dwaj świadkowie w potrójnym zastosowaniu proroctwa ustanawiają cechy trzeciego wypełnienia w czasach ostatecznych. „Obrzydliwość spustoszenia” w czasach ostatecznych, na podstawie dwóch świadków historycznych i trzech biblijnych zapisów słów Chrystusa, stanowi ostrzeżenie, by uciekać, a nie egzekwowanie prawa niedzielnego.

W następnym artykule omówimy, dlaczego to zastosowanie jest błędne w kontekście ustalonych zasad związanych z potrójnym zastosowaniem proroctwa oraz dlaczego identyfikacja prawa niedzielnego w kontekście ostrzeżenia danego przez Chrystusa stanowi zniekształcenie historii proroczej.