Rome Establishes the Vision - Number Four

Zostaliśmy zawczasu ostrzeżeni, że „stare kontrowersje” odżyją w ostatnich dniach.

Nieodmiennie tamte dawne spory były szatańską próbą podkopania roli Współczesnego Rzymu, gdyż to papieski Rzym ostatnich dni ustanawia widzenie. W historii adwentyzmu istnieje kilka przykładów tego faktu. Pierwszym był spór między protestantami a millerystami, przedstawiony na pionierskiej tablicy z 1843 roku. Jedynym odwołaniem na świętej pionierskiej tablicy z 1843 roku, która „została kierowana przez Pana i nie powinna być zmieniana”, które nie było bezpośrednim odniesieniem do prorockiej prawdy Słowa Bożego, było przedstawienie sporu millerystów z protestantami tamtego okresu. Protestanci identyfikowali „rabusiów z ludu twego” z Księgi Daniela, rozdział jedenasty, werset czternasty, jako Antioch Epifanes, natomiast milleryści wiedzieli, że chodzi o Rzym.

Następnie doszło do sporu między Jamesem Whitem a Uriahem Smithem o właściwą identyfikację „króla północy” w jedenastym rozdziale Księgi Daniela. James miał rację, identyfikując „króla północy” w końcowych wersetach jedenastego rozdziału Księgi Daniela jako Rzym papieski, czyli — jak to nazywam — współczesny Rzym. Smith twierdził, że „król północy” w jedenastym rozdziale Księgi Daniela, w wersecie trzydziestym szóstym, to ateistyczna Francja.

Smith wprowadził własną „prywatną interpretację”, gdy stwierdził: „Król wprowadzony tutaj nie może oznaczać tej samej władzy, o której była mowa ostatnio, mianowicie władzy papieskiej, ponieważ zawarte określenia nie będą miały zastosowania, jeśli odnieść je do tej władzy.” Słowo Boże nigdy nie zawodzi i jest gramatycznie niepoprawne posługiwać się ludzkim twierdzeniem, by zaprzeczyć jasnej strukturze gramatycznej tego fragmentu. Werset mówi „i król”, co wymaga, aby identyfikowany król był tym samym królem przedstawionym w poprzednim fragmencie. Nie ma żadnych dowodów na to, że chodzi o nowego króla, a Smith potwierdza, że „ta sama władza, o której była mowa ostatnio”, była „władzą papieską”. Przyznaje w swojej książce, że od wersetu trzydziestego pierwszego do wersetu trzydziestego piątego mowa jest o władzy papieskiej, a ponieważ w wersecie trzydziestym szóstym nie ma żadnych gramatycznych przesłanek wskazujących na nowego króla, po prostu twierdzi, że wersety następujące po wersecie trzydziestym piątym nie przedstawiają proroczych cech władzy papieskiej. Dlatego wprowadza swoją opinię na temat Francji.

Kiedy Smith omawia werset czterdziesty, wadliwa platforma prorocza, którą zbudował na podstawie prywatnej interpretacji, zmusza go do rozpoznania trójstronnej wojny, która według jego domysłów identyfikuje króla południa jako Egipt, który w tym wersecie „naciera” na Francję, a Turcję identyfikuje jako króla północy, który również występuje przeciw Francji. Ta dodana ludzka interpretacja tworzy model proroczy, w którym Smith identyfikuje dosłowny Armagedon, gdzie Turcja maszeruje do Jerozolimy, co wyznacza zakończenie czasu łaski dla ludzi, gdy Michał powstaje. W historii adwentyzmu napisano wiele książek, które trafnie wskazują błędność takiego zastosowania.

Celem tego artykułu nie jest omawianie owoców prywatnej interpretacji Uriaha Smitha, lecz jedynie wskazanie kontrowersji, która wywiązała się, gdy zaczął on promować swoją prywatną interpretację, ponieważ gdy James White sprzeciwił się jego fałszywemu poglądowi, stało się to kolejną osią sporu w adwentyzmie, gdzie właściwą identyfikację Rzymu zaatakowano błędnym zastosowaniem.

Był też długotrwały spór o „ustawiczną” w Księdze Daniela, gdy adwentyzm laodycejski przyjął odstępczy pogląd protestancki, utożsamiający „ustawiczną” w Księdze Daniela ze służbą Chrystusa w świątyni, w sprzeczności z ustaloną prawdą fundamentalną, że „ustawiczna” była symbolem pogańskiego Rzymu.

W czasie końca, w roku 1989, kiedy odpieczętowano ostatnie sześć wersetów jedenastego rozdziału Księgi Daniela, król północy został wówczas rozpoznany jako Rzym papieski, tak jak wcześniej wskazał James White w swojej polemice z Uriahem Smithem. White zastosował metodę "linia po linii", gdy rozprawiał się z błędem Smitha. Dowodził, że skoro ostatnie mocarstwo przedstawione w rozdziale 2 Księgi Daniela, ostatnie mocarstwo przedstawione w rozdziale 7 Księgi Daniela i ostatnie mocarstwo przedstawione w rozdziale 8 Księgi Daniela to za każdym razem Rzym, to na podstawie trzech linii świadectw mocarstwo, które dochodzi do swego kresu w rozdziale 11 Księgi Daniela, jest Rzymem, a nie, jak twierdził Smith, Turcją.

Proroczy ruch trzeciego anioła, który rozpoczął się w 1989 roku, został wkrótce po 11 września 2001 roku skonfrontowany z kontrowersją dotyczącą pierwszego rozdziału Księgi Joela. W pierwszych pięciu wersetach dwóch świadków — najpierw pokolenia, następnie owady — wskazują na postępujące zniszczenie sprowadzone na adwentyzm przez Rzym. „Pijacy” w proroctwie według Izajasza to „szydercy, którzy rządzą Jerozolimą”. Budzą się w czwartym i ostatnim pokoleniu. To postępujące zniszczenie ma charakter duchowy, gdyż dotyczy Jerozolimy czasów ostatecznych, a od buntu z 1863 roku laodycejscy Adwentyści Dnia Siódmego stopniowo przyswajali sobie nauki Rzymu.

Po tym, jak zawaliły się wielkie budynki Nowego Jorku, zrozumiano, że późny deszcz zaczął wtedy "pokrapywać" oraz że spór z drugiego rozdziału Księgi Habakuka, który został wypełniony w historii milleryzmu, ponownie się toczył. Spór dotyczył właściwej metodologii proroczej.

Próba z Habakuka 2 była typem próby ruchu stu czterdziestu czterech tysięcy, która rozpoczęła się, gdy 11 września 2001 r. zstąpił potężny anioł z osiemnastego rozdziału Księgi Objawienia. Wówczas rozpoczął się spór między tymi, którzy stali na fundamentach adwentyzmu przedstawionych na pionierskiej tablicy z 1843 roku, a tymi, którzy u Habakuka grzeszą „przez wino” i którzy byli „pijakami” z Księgi Joela, którzy potem „zbudzili się”, tylko po to, by „młode wino” zostało im „odjęte od ust”.

Hebrajskie słowo przetłumaczone w pierwszym wersecie jako „reproved” oznacza „argued with”. Argument przedstawiony strażnikom millerystów został ukazany na pionierskim wykresie z 1843 roku, który sporządzono w maju 1842 roku w wypełnieniu tych wersetów. Jedna klasa, która żyła wiarą, pozostawała w sporze o prorocze poselstwo obecnej prawdy na tamten okres z inną klasą, która wykroczyła z powodu wina. To są pijacy Joela, którzy budzą się i stwierdzają, że wino, symbol nauki, zostało odcięte od ich ust. To pijacy Izajasza z Efraima, którzy rządzą Jerozolimą i nie są w stanie zrozumieć księgi, która jest zapieczętowana.

Spór Habakuka między opojami Efraima a tymi, którzy kroczą w wierze w Boże prorocze Słowo, jest w świadectwie Izajasza jednoznacznie określony jako spór o właściwą w przeciwieństwie do niewłaściwej metodologię, gdyż Izajasz stwierdza, że to metodologia "linia za linią" sprawia, że opojowie się potykają i zawierają przymierze śmierci.

Izajasz następnie wskazuje, co Bóg umieścił w sporze Habakuka, co miało sprowadzić sąd na pijaków, a był to kamień węgielny — „siedem czasów” z Księgi Kapłańskiej 26, będące pierwszym proroctwem czasowym, które Gabriel i aniołowie pomogli zrozumieć Williamowi Millerowi.

Wkrótce po tym, jak Pan poprowadził swój lud z powrotem na stare ścieżki, począwszy od 11 września 2001 roku pojawiła się grupa uczestnicząca w tym ruchu, która uznała, że cztery owady z Księgi Joela reprezentowały islam trzeciego Biada. Gdy metodologia „linia na linii” została otwarta przed ludem Bożym w tym ostatnim pokoleniu, rozpoznano kluczową regułę proroczą. Ta reguła to potrójne zastosowanie proroctwa, a grupa, która uznała, że cztery pokolenia z Księgi Joela reprezentowały islam trzeciego Biada, błędnie zastosowała regułę potrójnego zastosowania proroctwa, aby podtrzymać swoje błędne zastosowanie.

Następnie, w okresie około 2014 roku, pozwolono szatanowi wejść do tego ruchu wraz z homoseksualną, „woke” agendą wywodzącą się z Wielkiej Brytanii i Australii, która oparła swój atak na fałszywej interpretacji historii przedstawionej w Księdze Daniela, rozdział jedenasty, wersety od 1 do 15. Przywódcy prohomoseksualni, którzy przeniknęli do tego ruchu i go zaatakowali, ostatecznie twierdzili, że adwentyzm powinien przeprosić papieża rzymskiego za rzekome wysuwanie fałszywych oskarżeń przeciwko antychrystowi, papieżowi rzymskiemu. Celem tego ataku było zniszczenie tego ruchu, a przede wszystkim wywołanie zamętu wokół samego tego fragmentu (Daniel 11:1–15), w którym „rabusie twojego ludu” są wskazani.

Wszystkie te kontrowersje były próbą Szatana, by zamącić symbolikę papieskiego Rzymu. Nie ma nic nowego pod słońcem, jak powiadał najmądrzejszy człowiek, jaki kiedykolwiek żył. Dziś spór znów opiera się na określeniu tożsamości Rzymu, symbolizowanego jako „rozbójnicy ludu twego”. Nowa, prywatna interpretacja utrzymuje, że „rozbójnicy ludu twego” to Stany Zjednoczone, i czyniąc to, najwyraźniej nie zdają sobie sprawy, że jest to identyczny spór jak ten pierwszy między millerytami a protestantami, ani nie znają starego powiedzenia przypisywanego szesnastowiecznemu autorowi Johnowi Heywoodowi: „Nie ma tak ślepych jak ci, którzy nie chcą widzieć.” Inną odmianą tego powiedzenia jest: „Nie ma tak głuchych jak ci, którzy nie chcą słyszeć.” Większość zapewne nie wie, że to powiedzenie przypisuje się Heywoodowi, ani nie rozumie, że powiedzenie Heywooda wywodzi się z fragmentów Biblii, takich jak te w Księdze Jeremiasza, Izajasza oraz cytowane przez Jezusa w Nowym Testamencie.

To „bezbożni” u Daniela i „głupie panny” u Mateusza nie rozumieją „wzrostu poznania”. Wzrost poznania w 1989 roku polegał przede wszystkim na rozpoznaniu, że ostatnie sześć wersetów jedenastego rozdziału Księgi Daniela identyfikuje ostateczny wzlot i upadek papiestwa, czyli — jak to nazwałem — Nowoczesnego Rzymu. Wersety wskazują na Stany Zjednoczone, lecz tylko w odniesieniu do relacji Stanów Zjednoczonych do władzy papieskiej. „Bezbożni” i „głupie panny” są przeciwstawieni „mądrym”, a mądrzy dni ostatecznych rozumieją wzrost poznania w 1989 roku. Głupimi są ci, którzy mają oczy, lecz nie widzą, i uszy, lecz nie słyszą.

Ludzie, do których zwraca się szósty rozdział Księgi Izajasza, to ci, którzy twierdzą, że należą do poselstwa „obecnej prawdy”, które nadeszło 11 września 2001 roku, ponieważ szósty rozdział Izajasza wskazuje, że dzieje się to wtedy, gdy „ziemia jest pełna chwały Pana”. Ziemia została rozjaśniona chwałą Bożą, gdy zstąpił anioł z osiemnastego rozdziału Księgi Objawienia, kiedy wielkie budowle Nowego Jorku zostały powalone jednym dotknięciem Boga.

Siostra White łączy orędzie anioła z wydarzeniem, które wyznacza czas, kiedy anioł z osiemnastego rozdziału Apokalipsy napełnia ziemię swoją chwałą.

Izajasz, reprezentujący lud Boży podczas czasu pieczętowania, który rozpoczął się 11 września 2001 roku, otrzymał poselstwo, by zanieść je ludowi, który miał oczy, lecz nie chciał widzieć, i uszy, lecz nie chciał słyszeć. Jezus, jako Alfa i Omega, ilustruje koniec czasu pieczętowania stu czterdziestu czterech tysięcy początkiem. Na końcu znów pojawi się posłaniec, reprezentowany przez Izajasza, który niesie poselstwo do ludu, który wybiera, by nie widzieć ani nie słyszeć. To poselstwo doprowadzi do ostatecznego oczyszczenia stu czterdziestu czterech tysięcy. Tym poselstwem są słowa Prawdy, które pochodzą z Bożego prorockiego świadectwa. To prorockie świadectwo jest „widzeniem”, które jest ustanowione przez moc symbolizowaną jako „rabusie twego ludu”.

W następnym artykule każdą z tych kontrowersji zestawimy ze sobą, linia po linii. Linia millerystów, linia Smitha i White'a, linia „daily”, linia „króla północy” w 1989 roku, linia owadów z Księgi Joela oraz obecna kontrowersja. Sześć dawnych kontrowersji, które, gdy spojrzeć na nie linia po linii, wyraźnie potwierdzają prawdę pierwszej kontrowersji, która jest przedstawiona na pionierskim wykresie z 1843 roku. Tą prawdą jest, że Rzym to „rozbójnicy twego ludu”, którzy się wywyższają, którzy upadają i którzy potwierdzają widzenie.

Odrzucenie prawd przedstawionych na tamtym wykresie jest jednoczesnym odrzuceniem autorytetu Ducha Proroctwa, a wykres ten wskazuje, że to Rzym, a nie Stany Zjednoczone, ustanawia „wizję” — tę właśnie „wizję”, o której Salomon poucza, że bez niej lud Boży zginie.