Rzym określa wizję - numer pięć

W ostatnim artykule zidentyfikowaliśmy sześć proroczych linii kontrowersji, które miały miejsce w historii adwentyzmu od okresu ruchu millerowskiego aż po dzień dzisiejszy. Twierdzę, że pierwszy i ostatni spór o "grabieżców twojego ludu" w czternastym wersecie jedenastego rozdziału Księgi Daniela są proroczo identyczne. Milleriści rozumieli "grabieżców" jako Rzym, a protestanci nauczali, że "grabieżcami" był syryjski król o imieniu Antioch Epifanes.

Wersety od dziesiątego do piętnastego przedstawiają wojnę między królestwami Egiptu i Syrii. Egipt jest w tym fragmencie królem południa, a król Syrii przedstawiony jest jako król północy. Werset dziesiąty wskazuje na to, co historycy nazywają początkiem czwartej wojny syryjskiej w 219 r. p.n.e., zaś wersety jedenasty i dwunasty przedstawiają bitwę pod Rafią w 217 r. p.n.e. oraz jej następstwa. Następnie wersety od trzynastego do piętnastego wskazują na bitwę pod Panium w 200 r. p.n.e. W wersetach dziesiątym–piętnastym syryjskim królem jest Antioch Wielki, władca imperium Seleucydów.

Werset dziesiąty przedstawia historię, gdy Antiochus Magnus rozpoczyna wojnę, aby odzyskać terytorium, które lata wcześniej zostało odebrane królestwu Seleucydów. W tym wersecie odzyskuje utracone terytorium w 219 r. p.n.e., lecz tymczasowo wstrzymuje agresję i stara się przegrupować siły zbrojne. Odzyskał kontrolę nad utraconym terytorium i dotarł aż do granicy Egiptu, południowego królestwa rządzonego przez dynastię Ptolemeuszy. W latach 219–217 p.n.e. zarówno król południa, jak i król północy czynili przygotowania do zbliżającej się bitwy pod Rafią.

Bitwa pod Rafią miała miejsce w 217 r. p.n.e., a południowe królestwo Egiptu, rządzone przez Ptolemeusza, zwyciężyło nad syryjskim królem Antiochusem Magnusem, królem północy w proroczym fragmencie. Następnie w wersetach od trzynastego do piętnastego, siedemnaście lat później, w 200 r. p.n.e., Antiochus Magnus, który wówczas zawarł sojusz z Filipem Macedońskim, stoczył z Egiptem bitwę pod Panium. Południowe królestwo Egiptu miało wówczas króla-dziecko w wieku pięciu lub sześciu lat, a Antiochus Magnis i Filip nie mogli się powstrzymać przed wykorzystaniem króla-dziecka Egiptu, i Antiochus Magnus zwyciężył w bitwie pod Panium. Trzy wersety, które przedstawiają bitwę pod Panium, zawierają werset czternasty, w którym do narracji proroczej wprowadzona zostaje nowa potęga.

„Rozbójnicy twojego ludu” to inna potęga niż egipski król południa, seleucydzki król północy czy Filip, macedoński władca. Millerowcy rozpoznali, że Rzym to „rozbójnicy twojego ludu”. Jeden z hebrajskich rdzeni, który bywa tłumaczony jako „rozbójnicy”, oznacza „tego, który łamie”. Pogański Rzym jest w proroctwie przedstawiony jako moc, która miała roztrzaskiwać na kawałki.

Kiedy Uriah Smith komentuje rozbójników, cytuje historyka, który wskazuje, że rozbójnicy oznaczają łamaczy.

Proroctwo przedstawione w wersetach spełniło się mniej więcej w ciągu dwudziestu lat, od 219 r. p.n.e. do 200 r. p.n.e., ale prorocy mówią więcej o dniach ostatecznych niż o dniach, w których żyli.

Chociaż Daniel nie żył w dwudziestoletnim okresie, który rozważamy, natchnienie przekazane za pośrednictwem pism Siostry White informuje nas, że znaczna część historii zapisanej w rozdziale jedenastym Księgi Daniela ma się powtórzyć podczas ostatecznego wypełnienia rozdziału jedenastego Księgi Daniela.

Wersety 10–15 jedenastego rozdziału Księgi Daniela przedstawiają historię dni ostatecznych, która prowadzi do wkrótce nadchodzącej ustawy niedzielnej, gdyż werset 16 określa, kiedy Rzym po raz pierwszy podbił „wspaniałą ziemię”.

Daniel używa wyrażenia „wspaniała ziemia” dwukrotnie w swoich pismach. Pierwszy raz występuje w wersecie szesnastym, kiedy dosłowny, pogański Rzym podbił dosłowną wspaniałą ziemię Judy.

Ten drugi werset, w którym Daniel używa wyrażenia "wspaniała ziemia", to werset czterdziesty pierwszy.

Werset czterdziesty pierwszy oczywiście następuje po wersecie czterdziestym, a werset czterdziesty zaczyna się słowami „i w czasie końca”. W The Great Controversy Siostra White określa rok 1798 jako „czas końca”, więc werset czterdziesty pierwszy opisuje historię, która następuje po czasie końca w 1798 roku.

Kraina wspaniała z wersetu czterdziestego pierwszego to nie dosłowna starożytna Juda, lecz duchowa, współczesna Juda. Stany Zjednoczone są duchową, współczesną Judą, a werset czterdziesty pierwszy wskazuje na rychłe wprowadzenie ustawy niedzielnej w Stanach Zjednoczonych.

Ta ustawa niedzielna jest typologicznie przedstawiona w wersecie szesnastym, gdyż „znaczna część historii, która miała miejsce” przy wypełnieniu proroctwa z jedenastego rozdziału Księgi Daniela ma się powtórzyć. Wersety 10–15 w czasach ostatecznych przedstawiają historię poprzedzającą i prowadzącą do ustawy niedzielnej.

Król północy w owych pięciu wersetach, jak również król południa, którzy znaleźli swoje wypełnienie w królu seleukidzkim Antiochu Wielkim i w egipskich królach królestwa Ptolemeuszy, uosabiają potęgi będące w centrum historii prowadzącej do wkrótce nadchodzącej ustawy niedzielnej. Te wersety przedstawiają historię ruchu stu czterdziestu czterech tysięcy, gdyż werset dziesiąty wskazuje na upadek Związku Radzieckiego w 1989 roku, a werset szesnasty na wkrótce nadchodzącą ustawę niedzielną.

Chrystus podkreśla te wersety, zestawiając werset 10 z wersetem 40 oraz werset 16 z wersetem 41. Bezpośrednie odniesienie do dosłownie rozumianej chwalebnej ziemi, która jest typem duchowej chwalebnej ziemi z wersetu 41, stanowi zakończenie sześciu wersetów, a początkiem jest werset 10.

Tak jak Chrystus zadbał o to, aby werset szesnasty miał bezpośredni związek z wersetem czterdziestym pierwszym, tak też werset dziesiąty ma bezpośredni związek z wersetem czterdziestym. Wyrażenie w wersecie dziesiątym „przelewać się i przechodzić przez” jest identycznym hebrajskim zwrotem, który w wersecie czterdziestym oddano jako „przelewać się i przechodzić ponad”. Ten zwrot występuje w Piśmie tylko w jeszcze jednym miejscu, lecz jest tam przetłumaczony nieco inaczej niż w wersecie dziesiątym i czterdziestym. Mimo to jest to ten sam hebrajski zwrot.

Sformułowanie u Izajasza „przeleje się i przejdzie” jest tym samym, co „przeleje się i przejdzie przez” w wersecie dziesiątym oraz „przeleje się i przejdzie ponad” w wersecie czterdziestym. Co więcej, każdy z tych trzech wersetów opisuje atak króla północy na króla południa. U Izajasza północny król Asyrii, Sennacheryb, atakował Judę, południowe królestwo Izraela. W wersecie dziesiątym Antioch Wielki, północny król imperium Seleucydów, atakował południowe królestwo Egiptu. W wersecie czterdziestym król północy, władza papieska, która na początku wersetu czterdziestego otrzymała śmiertelną ranę, atakowała południową ateistyczną potęgę Związku Radzieckiego. Każdy werset przedstawia tę samą proroczą strukturę konfliktu między królami północy i południa, i w każdym z nich król północy „przelewa się i przechodzi”.

Świadectwo Izajasza i werset dziesiąty zgodnie wskazują, że gdy król północy atakuje, zatrzymuje się, zanim wkroczy do stolicy królestwa południowego. Sennacheryb doprowadził działania wojenne pod mury Jerozolimy i nie posunął się dalej. W 219 r. p.n.e. Antioch Wielki dotarł do granicy Egiptu i zatrzymał się. Następnie przegrał bitwę pod Rafiją, która miała miejsce dwa lata później, w 217 r. p.n.e. Sennacheryb dotarł pod mury Jerozolimy i przegrał bitwę, gdy Bóg interweniował.

W 1989 roku król północy zmiótł Związek Radziecki, ale nie zdobył stolicy Związku Radzieckiego. Rosja przetrwała. Następna bitwa, przedstawiona w wersetach jedenastym i dwunastym, to bitwa pod Rafią, która została także zilustrowana przez rozgromienie armii Sennacheryba i jego późniejszą śmierć, co wskazuje na zwycięstwo króla południa — w relacji Sennacheryba było to zwycięstwo Judy, a w relacji Antiocha Wielkiego — Rafia.

Werset dziesiąty stanowi bezpośrednie powiązanie z wersetem czterdziestym, a werset szesnasty stanowi bezpośrednie powiązanie z wersetem czterdziestym pierwszym. Wersety od dziesiątego do szesnastego przedstawiają historię od 1989 roku aż do prawa niedzielnego. Ten werset przedstawia ukrytą historię w wersecie czterdziestym, która zaczyna się od upadku Związku Radzieckiego w 1989 roku i trwa aż do prawa niedzielnego. Werset dziesiąty łączy także bezpośrednio "siedem czasów" z 26. rozdziału Księgi Kapłańskiej z ukrytą historią, lecz ta linia prawdy wykracza poza to, co tutaj przedstawiamy.

W historii zwolenników Millera doszło do pierwszej z sześciu głównych kontrowersji w obrębie adwentyzmu dotyczących właściwej identyfikacji Rzymu, a dotyczyła ona tego, kogo przedstawiali rozbójnicy z czternastego wersetu. Protestanci uważali, że przedstawiają oni Antiocha Epifanesa, a zwolennicy Millera identyfikowali ich jako Rzym. W ostatniej kontrowersji adwentyzmu dotyczącej właściwej identyfikacji Rzymu również chodzi o rozbójników z czternastego wersetu. Jedna grupa, reprezentowana przez zwolenników Millera, podtrzymuje podstawowe rozumienie zwolenników Millera, które zostało potwierdzone przez Ducha Proroctwa.

Ta święta mapa utożsamia kontrowersję z zapisem 164 r. p.n.e.

Wzmianka o tamtym sporze na świętym wykresie stanowi jedyną prawdę na nim przedstawioną, która nie opiera się na proroczym fragmencie Słowa Bożego. Tym samym wyznacza kamień milowy nie historii biblijnej, lecz historii Adwentu i „nie należy go zmieniać”, gdyż spór ukazuje, w jaki sposób ustanawiana jest prorocza wizja. Odrzucenie tej podstawowej prawdy jest równoczesnym odrzuceniem autorytetu Ducha Proroctwa, który poświadcza święty wykres.

Ostatni spór dotyczący "zbójców twego ludu" jest taki sam jak pierwszy, a bez zrozumienia symbolu, który utwierdza widzenie, "lud ginie." Oni "giną", ponieważ "unieważniają świadectwo Ducha Bożego."

Inna klasa twierdzi, że Stany Zjednoczone są przedstawione jako rozbójnicy z wersetu czternastego. Ta klasa nie jest w stanie lub nie chce dostrzec, że Antiochus Magnus w wersetach od dziesiątego do piętnastego reprezentuje Stany Zjednoczone. Tak jak protestanci w historii milleryzmu twierdzili, że rozbójnicy to Antiochus, tak klasa, która nie chce tego dostrzec, identyfikuje rozbójników jako moc (Stany Zjednoczone), której typem jest Antiochus.

Atak Sennacheryba na Judę, który dotarł aż do stolicy, Jerozolimy, i zakończył się niepowodzeniem, był dowodzony przez generała Sennacheryba, Rabszaka.

Rabszak przedstawiał nie swoje słowa, lecz słowa Sennacheryba, króla Asyrii. W Księdze Daniela 11:40 król północy to władza papieska, która w czasie końca w 1798 roku otrzymała śmiertelną ranę z rąk ateistycznej Francji, króla południa. W tym wersecie król północy ostatecznie dokonuje odwetu i zalewa królestwo południa (ZSRR) w 1989 roku. Gdy król północy dokonał tego dzieła, przybył z "wozami, i jeźdźcami, i wieloma okrętami". "Wozy i jeźdźcy" symbolizują potęgę militarną, a "okręty" symbolizują potęgę gospodarczą. Te symbole wskazują na Stany Zjednoczone jako zastępczą armię papieskiego Rzymu w zwycięstwie z 1989 roku, co obrazuje Rabszak. Antioch Wielki w wersetach od dziesiątego do piętnastego przedstawia Stany Zjednoczone, a ponieważ William Miller słusznie rozpoznał, że słowo "także" w wersecie czternastym wprowadza do narracji proroczej nową potęgę, "łupieżcy" muszą przedstawiać potęgę odrębną zarówno od ptolemejskich królów południa, jak i od Antiocha, króla północy, czy Filipa Macedońskiego.

„Antiochus” było imieniem wybieranym przez wielu królów syryjskiego imperium Seleucydów. Założycielem tego imperium był Seleucid Nicator, a łączna liczba królów seleucydzkich wynosiła między dwudziestoma sześcioma a trzydziestoma. Wielu z tych królów wybierało imię „Antiochus”, podobnie jak papieże wybierają imiona tronowe, gdy są wybierani na papieża. Wszyscy papieże są „antychrystem”, co oznacza „przeciw Chrystusowi”. Słowo „anti” znaczy „przeciw”. Jako antychryści przyjęli imię swojego duchowego przodka, którym jest Szatan. Zarówno Szatan, jak i papieże są w natchnieniu określani jako antychryst.

Papież jest przedstawicielem Szatana, a zatem obaj są przeciw Chrystusowi, i dlatego są "Antychrystem". Wybiera imię, gdy obejmuje urząd papieski i staje się ziemskim przedstawicielem Szatana.

Po ich uczynkach poznacie ich, a papieże kontynuują to samo dzieło co Szatan.

Chociaż Seleukos Nikator założył państwo Seleucydów, wielu późniejszych królów obrało imię „Antiochos” na cześć nie Seleukosa, lecz jego ojca. Ojciec Seleukosa, Antiochos, był arystokratą i generałem w służbie króla Filipa II Macedońskiego, który był ojcem Aleksandra Wielkiego. Ten szlachecki status i wojskowe doświadczenie położyły podwaliny pod znaczącą rolę Seleukosa oraz jego późniejsze dojście do władzy po śmierci Aleksandra Wielkiego.

Królestwo Seleukosa powstało, gdy przejął kontrolę nad trzema z czterech części królestwa Aleksandra. Rzym również podbija trzy potęgi geograficzne, aby przejąć kontrolę i zostać królem północy. Gdy Seleukos zabezpieczył wschód, zachód i północ, stał się w narracji historycznej królem północy, a jego stolicą było miasto Babilon. Wielu późniejszych królów wybierało imię "Antioch", gdy obejmowali tron północy, aby uczcić swojego politycznego przodka. Tę analogię łatwo dostrzec, jeśli chcesz ją dostrzec. Jeśli nie, to nie.

Imię „Antiochus” (Ἀντίοχος po grecku) pochodzi od greckich elementów „anti” (oznaczającego „przeciw” lub „naprzeciw”) i „ocheo” (oznaczającego „mocno trzymać” lub „utrzymywać”). Królowie północy wybierali to imię, aby zachować swoje polityczne dziedzictwo po ojcu, tak jak antychryst (papieże) wybierają imiona, gdy zaczynają rządzić. Tak jak papieże są przedstawicielami swojego ojca, diabła, tak też Antiochowie z imperium syryjskiego stanowią typ przedstawicieli swojego ojca. W tym ujęciu Antiochus uosabia pełnomocnika ich ojca. Pełnomocnikiem władzy papieskiej w 1989 roku były Stany Zjednoczone, a świeckie świadectwo potwierdza relację między antychrystem, papieżem Janem Pawłem II, a Ronaldem Reaganem w ich działaniach na rzecz obalenia byłego Związku Radzieckiego.

W wersetach od dziesiątego do szesnastego pierwszy i ostatni werset mają bezpośrednie odniesienia do wersetów czterdziestego i czterdziestego pierwszego. Werset dziesiąty bezpośrednio odpowiada wersetowi czterdziestemu. Werset szesnasty bezpośrednio odpowiada wersetowi czterdziestemu pierwszemu. Wersety te stanowią tę część proroctwa Daniela, która dotyczy czasów ostatecznych.

W czasie końca, w 1989 roku, ostatnie sześć wersetów jedenastego rozdziału Daniela stanowiło „część proroctwa Daniela dotyczącą dni ostatecznych”. Rozpoznano to, gdy zostało wówczas odpieczętowane, a to odpieczętowanie przyniosło wzrost poznania na temat „instytucji papiestwa, unieważniającej prawo Jehowy”. Alfa i Omega zawsze ukazuje koniec poprzez początek, a proces testowania, który rozpoczął się w 1989 roku, miał na celu wyłonienie dwóch klas czcicieli.

Teraz znajdujemy się w ostatnim etapie tego procesu testowania, ponieważ kontrowersja dotycząca rozbójników na początku adwentyzmu powtarza się. Utożsamienie rozbójników ze Stanami Zjednoczonymi oznacza utożsamienie Antiocha z rozbójnikami. To identyczna kontrowersja jak między millerytami a protestantami.

Na końcu procesu testowania, tak jak na początku procesu testowania, który rozpoczął się w 1989 roku, Lew z pokolenia Judy odpieczętowuje „tę część proroctwa Daniela, która odnosiła się do dni ostatecznych”. W 1989 roku było to ostatnie sześć wersetów jedenastego rozdziału Księgi Daniela, a na końcu jest to ukryta historia wersetu czterdziestego, którą typologicznie przedstawiają wersety od dziesiątego do szesnastego.

Będziemy kontynuować nasze rozważania nad sześcioma liniami kontrowersji w historii adwentyzmu w kolejnych artykułach. Pierwsza z tych sześciu kontrowersji ilustruje ostatnią z nich. Posłużymy się pierwszą i ostatnią kontrowersją, aby nałożyć je na pozostałe cztery, w miarę jak będziemy przedstawiać elementy związane z wysiłkami wroga sprawiedliwości, mającymi na celu przeszkodzenie ludowi Bożemu w należytym rozróżnianiu „widzenia”, ustanowionego symbolem Rzymu.