Panium - Numer dziesięć

Każdy naród, który wszedł na arenę dziejów, mógł zająć swoje miejsce na ziemi, aby można było zobaczyć, czy wypełni zamysł „Czuwającego i Świętego”. Proroctwo prześledziło wzlot i upadek wielkich imperiów świata — Babilonu, Medo-Persji, Grecji i Rzymu. W każdym z tych przypadków, jak i w przypadku narodów o mniejszej potędze, historia się powtarzała. Każdy miał swój okres próby, każdy zawiódł, jego chwała gasła, jego potęga przemijała, a jego miejsce zajmował inny...

Z wzlotów i upadków narodów, jasno ukazanych na kartach Pisma Świętego, powinni nauczyć się, jak bezwartościowa jest sama zewnętrzna, światowa chwała. Babilon, ze wszystką swą potęgą i wspaniałością, jakich nasz świat odtąd już nie oglądał — potęgą i wspaniałością, które ludziom tamtego czasu wydawały się tak stałe i trwałe — jak całkowicie przeminął! Jak „kwiat trawy” przeminął. Tak przemija wszystko, co nie ma Boga za fundament. Tylko to, co jest związane z Jego zamysłem i wyraża Jego charakter, może się ostać. Jego zasady są jedynymi niewzruszonymi rzeczami, jakie zna nasz świat. Edukacja, 177, 184.

"Istnieje rodzaj studiowania historii, którego nie należy potępiać. Historia święta była jednym z przedmiotów w szkołach proroków. W zapisie Jego postępowania z narodami można było prześledzić ślady Jehowy. Tak więc dziś mamy rozważać postępowanie Boga wobec narodów ziemi. Mamy dostrzegać w historii wypełnianie się proroctw, badać działanie Opatrzności w wielkich ruchach reformatorskich oraz rozumieć bieg wydarzeń w mobilizowaniu narodów do ostatecznego starcia w wielkim sporze." Służba uzdrawiania, 441.

Jako przygotowanie do służby chrześcijańskiej wielu uważa za niezbędne zdobycie rozległej znajomości pism historycznych i teologicznych. Sądzą, że ta wiedza pomoże im w nauczaniu ewangelii. Lecz ich mozolne studiowanie ludzkich poglądów prowadzi raczej do osłabiania ich służby niż do jej umacniania. Gdy widzę biblioteki wypełnione opasłymi tomami historycznego i teologicznego piśmiennictwa, myślę: Dlaczego wydawać pieniądze na to, co nie jest chlebem? Szósty rozdział Ewangelii Jana mówi nam więcej, niż można znaleźć w takich dziełach. Chrystus mówi: "Ja jestem Chlebem Życia: kto do Mnie przychodzi, nie będzie nigdy łaknął; a kto we Mnie wierzy, nigdy nie będzie pragnął." "Ja jestem chlebem żywym, który zstąpił z nieba: jeśli ktoś będzie jadł z tego chleba, będzie żył na wieki." "Kto we Mnie wierzy, ma życie wieczne." "Słowa, które Ja wam mówię, są duchem i życiem." Jana 6:35, 51, 47, 63.

Jest taki sposób studiowania historii, którego nie należy potępiać. Historia święta była jednym z przedmiotów w szkołach proroków. W zapisach Jego postępowania z narodami można było prześledzić ślady Jehowy. Tak i dziś mamy rozważać postępowanie Boga z narodami ziemi. Mamy dostrzegać w historii wypełnianie się proroctw, badać działanie Opatrzności w wielkich ruchach reformacyjnych oraz rozumieć bieg wydarzeń w formowaniu szeregów narodów do ostatecznej bitwy w wielkim sporze.

Takie studium da szerokie, wszechstronne spojrzenie na życie. Pomoże nam zrozumieć nieco z jego powiązań i zależności, jak cudownie jesteśmy ze sobą związani w wielkim braterstwie społeczeństwa i narodów oraz w jak wielkim stopniu ucisk i degradacja jednego członka oznaczają stratę dla wszystkich.

Historia, tak jak się ją zwykle studiuje, skupia się na osiągnięciach człowieka, jego zwycięstwach w bitwach, jego powodzeniu w zdobywaniu władzy i wielkości. Działanie Boga w sprawach ludzi uchodzi uwadze. Niewielu bada realizację Jego zamysłu we wzlocie i upadku narodów.

A w znacznym stopniu teologia, tak jak się ją studiuje i wykłada, jest tylko zapisem ludzkich spekulacji i służy jedynie temu, by 'zaciemniać radę słowami bez wiedzy'. Zbyt często motywem gromadzenia tych licznych książek nie jest tyle pragnienie zdobycia pokarmu dla umysłu i duszy, ile ambicja zaznajomienia się z filozofami i teologami, pragnienie przedstawiania chrześcijaństwa ludziom w uczonych terminach i tezach.

Nie wszystkie napisane książki mogą służyć prowadzeniu świętego życia. „Uczcie się ode Mnie” — rzekł Wielki Nauczyciel — „weźcie na siebie Moje jarzmo”, „uczcie się Mojej cichości i pokory”. Twoja pycha intelektualna nie pomoże ci dotrzeć do dusz, które giną z braku chleba żywota. Studiując te książki, pozwalasz im zająć miejsce praktycznych lekcji, których powinieneś uczyć się od Chrystusa. Wynikami tych studiów ludzie nie są karmieni. Niewiele z owych badań, tak znużających dla umysłu, dostarcza tego, co pomoże stać się skutecznym pracownikiem w pozyskiwaniu dusz.

Zbawiciel przyszedł, 'aby głosić Ewangelię ubogim.' Łukasz 4:18. W swoim nauczaniu posługiwał się najprostszymi określeniami i najjaśniejszymi symbolami. I jest powiedziane, że 'zwykli ludzie chętnie Go słuchali.' Marek 12:37. Ci, którzy pragną pełnić Jego dzieło w tym czasie, potrzebują głębszego wglądu w nauki, które przekazał.

"Słowa żywego Boga są najwyższą formą kształcenia. Ci, którzy posługują ludowi, muszą spożywać chleb życia. To da im siłę duchową; wtedy będą przygotowani, by służyć wszystkim warstwom społecznym." Służba uzdrawiania, 441–443.

W dziejach narodów badacz Słowa Bożego może ujrzeć dosłowne spełnienie Bożego proroctwa. Babilon, w końcu strzaskany i rozbity, przeminął, ponieważ w dobrobycie jego władcy uważali się za niezależnych od Boga i przypisywali chwałę swego królestwa ludzkim osiągnięciom. Królestwo Medo-Perskie zostało nawiedzone przez gniew Nieba, ponieważ w nim podeptano Boże prawo. Bojaźń Pańska nie znalazła miejsca w sercach ogromnej większości ludu. Panowały niegodziwość, bluźnierstwo i zepsucie. Kolejne królestwa były jeszcze bardziej podłe i zdeprawowane; staczały się coraz niżej i niżej w skali wartości moralnej.

Władza sprawowana przez każdego władcę na ziemi jest udzielona przez Niebo; a od sposobu, w jaki użyje tak udzielonej władzy, zależy jego powodzenie. Do każdego skierowane jest słowo boskiego Czuwającego: 'Ja cię przepasałem, choć Mnie nie znałeś.' Izajasz 45:5. I dla każdego słowa wypowiedziane niegdyś do Nabuchodonozora są lekcją życia: 'Zerwij ze swymi grzechami przez sprawiedliwość, a ze swymi nieprawościami przez okazywanie miłosierdzia ubogim: być może będzie to przedłużeniem twojego spokoju.' Daniel 4:27.

Rozumieć te rzeczy — rozumieć, że „sprawiedliwość wywyższa naród”, że „tron umacnia się przez sprawiedliwość” i „jest podtrzymywany przez miłosierdzie”; dostrzegać urzeczywistnianie się tych zasad w przejawach Jego mocy, Tego, który „usuwa królów i ustanawia królów” — to znaczy rozumieć filozofię historii. Przypowieści 14:34; 16:12; 20:28; Daniel 2:21.

"Jedynie w Słowie Bożym jest to jasno ukazane. Tu pokazano, że siła narodów, podobnie jak jednostek, nie tkwi w możliwościach i środkach, które zdają się czynić je niezwyciężonymi; nie tkwi w ich przechwalanej wielkości. Mierzy się ją wiernością, z jaką wypełniają Boży cel." Prorocy i królowie, 501, 502.

Albowiem król północy powróci i wystawi wojsko większe niż poprzednie, i po upływie kilku lat z pewnością przyjdzie z wielkim wojskiem i wielkim bogactwem. A w owych czasach wielu powstanie przeciw królowi południa; także gwałtownicy z twego ludu wywyższą się, aby potwierdzić widzenie, lecz upadną. I przyjdzie król północy, usypie wał oblężniczy i zdobędzie najbardziej obwarowane miasta; a siły południa nie zdołają się ostać, ani jego wybrane oddziały, i nie będzie żadnej mocy, by się ostać. Daniela 11:13-15.

A gdy ujrzał wielu faryzeuszy i saduceuszy przychodzących na jego chrzest, powiedział do nich: O plemię żmijowe, kto was ostrzegł, by uciekać przed nadchodzącym gniewem? Mateusza 3:7.

A Achab uczynił gaj; i Achab uczynił więcej, aby pobudzić do gniewu Pana, Boga Izraela, niż wszyscy królowie Izraela, którzy byli przed nim. Za jego dni Hiel z Betelu zbudował Jerycho: położył jego fundament kosztem Abirama, swego pierworodnego, a jego bramy postawił kosztem Seguba, swego najmłodszego syna, zgodnie ze słowem Pana, które wypowiedział przez Jozuego, syna Nuna. I Eliasz Tiszbita, który był spośród mieszkańców Gileadu, rzekł do Achaba: Jako żyje Pan, Bóg Izraela, przed którego obliczem stoję, nie będzie w tych latach rosy ani deszczu, tylko na moje słowo. 1 Księga Królewska 16:33-17:1.

Było konieczne, aby ludzie zostali uświadomieni niebezpieczeństwa, które im grozi; aby zostali pobudzeni do przygotowania się na doniosłe wydarzenia związane z zamknięciem czasu łaski.

Przed swoim ukrzyżowaniem Zbawiciel wyjaśnił swoim uczniom, że ma zostać zabity i zmartwychwstać z grobu, a aniołowie byli obecni, by wyryć Jego słowa w umysłach i sercach. Uczniowie jednak oczekiwali doczesnego wyzwolenia spod rzymskiego jarzma i nie mogli dopuścić myśli, że Ten, w którym skupiły się wszystkie ich nadzieje, ma ponieść haniebną śmierć. Słowa, które powinni byli zachować w pamięci, zostały wyparte z ich umysłów; a gdy nadszedł czas próby, zastał ich nieprzygotowanych. Śmierć Jezusa tak całkowicie zniweczyła ich nadzieje, jak gdyby wcale ich nie uprzedził. Podobnie w proroctwach przyszłość jest przed nami otwarta tak jasno, jak została otwarta uczniom przez słowa Chrystusa. Wydarzenia związane z zakończeniem czasu próby oraz dzieło przygotowania na czas ucisku są jasno przedstawione. Lecz rzesze ludzi nie pojmują tych ważnych prawd bardziej niż gdyby nigdy nie zostały objawione. Szatan czuwa, aby wydrzeć każde wrażenie, które mogłoby uczynić ich mądrymi ku zbawieniu, a czas ucisku zastanie ich nieprzygotowanych. Wielki spór, 595.

"Dziś, w duchu i mocy Eliasza oraz Jana Chrzciciela, posłańcy ustanowieni przez Boga zwracają uwagę świata, zmierzającego na sąd, na doniosłe wydarzenia, które wkrótce mają nastąpić w związku z ostatnimi godzinami czasu łaski i z ukazaniem się Jezusa Chrystusa jako Króla królów i Pana panów." Prorocy i królowie, 715, 716.

Lud Boży wzdycha i płacze z powodu obrzydliwości popełnianych w kraju. Ze łzami ostrzegają bezbożnych przed grożącym im niebezpieczeństwem, gdy depczą Boże prawo, a niewypowiedzianym żalem uniżają się przed Panem z powodu własnych przewinień. Niegodziwi drwią z ich smutku, wyśmiewają ich uroczyste napomnienia i szydzą z tego, co nazywają ich słabością. Lecz udręka i upokorzenie ludu Bożego są niewątpliwym dowodem, że odzyskują utraconą wskutek grzechu siłę i szlachetność charakteru. To dlatego, że zbliżają się do Chrystusa, a ich oczy utkwione są w Jego doskonałej czystości, tak jasno dostrzegają, jak ogromnie grzeszny jest grzech. Ich skrucha i samoponiżenie są w oczach Boga nieskończenie bardziej miłe niż samowystarczalny, wyniosły duch tych, którzy nie widzą powodu do lamentu, którzy gardzą pokorą Chrystusa i roszczą sobie prawo do doskonałości, jednocześnie przekraczając święte prawo Boże. Łagodność i pokora serca są warunkami siły i zwycięstwa. Korona chwały czeka na tych, którzy pochylają się u stóp krzyża. Błogosławieni ci, którzy się smucą, albowiem będą pocieszeni.

Wierni, modlący się, są jakby zamknięci z Bogiem. Oni sami nie wiedzą, jak pewnie są strzeżeni. Podżegani przez Szatana, władcy tego świata usiłują ich zniszczyć; lecz gdyby ich oczy mogły się otworzyć, jak oczy sługi Elizeusza w Dotanie, ujrzeliby aniołów Bożych obozujących wokół nich, którzy swym blaskiem i chwałą powstrzymują zastępy ciemności.

Gdy lud Boży trapi przed Nim swoje dusze, błagając o czystość serca, pada rozkaz: „Zdejmijcie z nich brudne szaty”, i rozbrzmiewają słowa otuchy: „Oto zdjąłem z ciebie twoją nieprawość i przywdzieję cię w odświętne szaty”. Nieskalana szata sprawiedliwości Chrystusa okrywa doświadczone, kuszone, lecz wierne dzieci Boże. Wzgardzona resztka zostaje przyodziana w chwalebny strój, by już nigdy nie być skalana zepsuciem świata. Ich imiona pozostają w księdze życia Baranka, zapisane wśród wiernych wszystkich wieków. Oparli się podstępom zwodziciela; ryk smoka nie odwrócił ich od wierności. Teraz są na wieki zabezpieczeni przed knowaniami kusiciela. Ich grzechy są przeniesione na sprawcę grzechu. A resztka jest nie tylko przebaczona i przyjęta, ale też uczczona. Na ich głowach osadzona zostaje „czysta mitra”. Mają być jak królowie i kapłani dla Boga. Gdy Szatan wysuwał swoje oskarżenia i starał się zniszczyć tę grupę, niewidzialni święci aniołowie przechodzili tam i z powrotem, nakładając na nich pieczęć Boga żywego. To ci, którzy stoją na górze Syjon z Barankiem, mając na czołach wypisane imię Ojca. Śpiewają przed tronem pieśń nową, pieśń, której nikt nie może się nauczyć oprócz stu czterdziestu czterech tysięcy, którzy zostali odkupieni z ziemi. „To ci, którzy podążają za Barankiem, dokądkolwiek On idzie. Ci zostali odkupieni spośród ludzi jako pierwociny dla Boga i dla Baranka. A w ich ustach nie znaleziono podstępu, gdyż są bez skazy przed tronem Bożym”.

Teraz doszło do pełnego wypełnienia owych słów Anioła: „Słuchaj teraz, Jozue, najwyższy kapłanie, ty i twoi towarzysze, którzy zasiadają przed tobą, gdyż są mężami budzącymi zdumienie; bo oto wyprowadzę mojego Sługę, Latorośl.” Chrystus jest objawiony jako Odkupiciel i Wybawca swego ludu. Teraz rzeczywiście reszta jest „mężami budzącymi zdumienie”, gdy łzy i upokorzenie ich pielgrzymki ustępują miejsca radości i czci w obliczu Boga i Baranka. „W owym dniu latorośl Pana będzie piękna i chwalebna, a owoc ziemi będzie znakomity i urodziwy dla tych, którzy ocaleli z Izraela. I stanie się, że ten, który pozostał na Syjonie, i ten, który ostoi się w Jerozolimie, będzie nazwany świętym, każdy, kto jest zapisany wśród żyjących w Jerozolimie.” Świadectwa, tom 5, 474–476.

Wy zaś jesteście rodem wybranym, królewskim kapłaństwem, narodem świętym, ludem szczególnym, abyście głosili chwałę Tego, który powołał was z ciemności do swego cudownego światła; wy, którzy niegdyś nie byliście ludem, a teraz jesteście ludem Bożym; którzy nie doznaliście miłosierdzia, lecz teraz je otrzymaliście. Umiłowani, proszę was jako obcych i pielgrzymów: powstrzymujcie się od cielesnych pożądliwości, które walczą przeciwko duszy; prowadźcie nienaganne postępowanie wśród pogan, aby — choć mówią o was jak o złoczyńcach — dzięki waszym dobrym uczynkom, które zobaczą, wielbili Boga w dniu nawiedzenia. 1 Piotra 2:9–12.

A zatem, jeśli pilnie będziecie słuchać Mojego głosu i strzec Mojego przymierza, będziecie dla Mnie szczególną własnością ponad wszystkie ludy, bo do Mnie należy cała ziemia. I będziecie dla Mnie królestwem kapłanów i narodem świętym. Oto słowa, które masz powiedzieć synom Izraela. Księga Wyjścia 19:5, 6.

W ostatnich dniach historii tej ziemi przymierze Boże z Jego ludem zachowującym przykazania ma zostać odnowione. "W owym dniu zawrę dla nich przymierze ze zwierzętami polnymi, z ptactwem niebios i z pełzającymi stworzeniami ziemi; i usunę z ziemi łuk, miecz i wojnę, i sprawię, że będą mieszkać bezpiecznie. I zaślubię cię sobie na wieki; tak, zaślubię cię sobie w sprawiedliwości i w prawie, i w łaskawości, i w miłosierdziu. Zaślubię cię sobie także w wierności; i poznasz Pana."

"I stanie się w owym dniu: wysłucham — mówi Pan — wysłucham niebios, a one wysłuchają ziemi; a ziemia wysłucha zboża, wina i oliwy; a one wysłuchają Jizreel. I posieję ją sobie na ziemi; i zmiłuję się nad tą, która nie dostąpiła miłosierdzia; i powiem do tych, którzy nie byli moim ludem: Jesteście moim ludem; a oni powiedzą: Ty jesteś moim Bogiem." Ozeasz 2:14-23.

„W owym dniu, . . . resztka Izraela i ci, którzy ocaleli z domu Jakuba, . . . oprą się w prawdzie na Panu, Świętym Izraela.” Izajasza 10:20. Z ‚każdego narodu, plemienia, języka i ludu’ będą tacy, którzy z radością odpowiedzą na poselstwo: ‚Bójcie się Boga i oddajcie Mu chwałę, gdyż nadeszła godzina Jego sądu.’ Odwrócą się od każdego bożka, który wiąże ich z tą ziemią, i będą ‚oddawać cześć Temu, który uczynił niebo i ziemię, morze i źródła wód.’ Uwolnią się od wszelkich uwikłań i staną przed światem jako pomniki Bożego miłosierdzia. Posłuszni każdemu Bożemu wymaganiu zostaną rozpoznani przez aniołów i ludzi jako ci, którzy ‚zachowują przykazania Boże i wiarę Jezusa’. Objawienie 14:6-7, 12.

"'Oto nadchodzą dni, mówi Pan, gdy oracz dogoni żniwiarza, a depczący winogrona dogoni siejącego ziarno; a góry będą ociekać słodkim winem, a wszystkie pagórki się rozpłyną. I odmienię los mojego ludu Izraela, i odbudują spustoszone miasta i zamieszkają w nich; i zasadzą winnice, i będą pić ich wino; założą też ogrody i będą jeść ich owoce. I zasadzę ich na ich ziemi i już nie będą wyrwani ze swojej ziemi, którą im dałem, mówi Pan, twój Bóg. Amosa 9:13-15.' Review and Herald, 26 lutego 1914."

Ludzka siła i ludzka potęga nie ustanowiły Kościoła Bożego i nie zdołają go zniszczyć. Nie na skale ludzkiej siły, lecz na Chrystusie Jezusie, Skale Wieków, został założony Kościół, 'a bramy piekielne go nie przemogą.' Mateusza 16:18. Obecność Boga daje trwałość Jego sprawie. 'Nie pokładajcie ufności w książętach ani w synu człowieczym' — to słowo, które do nas przychodzi. Psalm 146:3. 'W spokoju i zaufaniu będzie wasza siła.' Izajasza 30:15. Chwalebne dzieło Boże, oparte na odwiecznych zasadach prawości, nigdy nie obróci się wniwecz. Będzie iść naprzód z siły w siłę, 'nie siłą ani mocą, lecz przez Mojego Ducha, mówi Pan Zastępów.' Zachariasza 4:6.

„Obietnica: ‘Ręce Zorobabela położyły fundamenty pod ten dom; jego ręce także go dokończą’, wypełniła się dosłownie. Werset 9. ‘Starsi Żydów budowali i powodziło im się dzięki prorokowaniu proroka Aggeusza i Zachariasza, syna Iddo. I budowali i ukończyli go zgodnie z nakazem Boga Izraela oraz zgodnie z nakazem Cyrusa, Dariusza i Artakserksesa, króla Persji. A ten dom został ukończony trzeciego dnia miesiąca Adar [dwunasty miesiąc], w szóstym roku panowania króla Dariusza.’ Ezdrasz 6:14, 15.” Prorocy i królowie, 595, 596.

Wielu zostanie oczyszczonych, wybielonych i wypróbowanych; lecz bezbożni będą postępować bezbożnie; a żaden z bezbożnych nie zrozumie; lecz mądrzy zrozumieją. A od czasu, gdy zostanie zniesiona codzienna ofiara i zostanie postawiona ohyda spustoszenia, będzie tysiąc dwieście dziewięćdziesiąt dni. Błogosławiony, kto oczekuje i dojdzie do tysiąca trzystu trzydziestu pięciu dni. Księga Daniela 12:10–12.