Panium - Number Fourteen

Zagadnienie sanktuarium było „kluczem” do zrozumienia rozczarowania z 22 października 1844 roku na początku poselstwa trzeciego anioła, i to właśnie zagadnienie rozczarowania jest „kluczem” do zrozumienia poselstwa o sanktuarium dotyczącego próby świątyni u kresu poselstwa trzeciego anioła.

To, że 11 września 2001 roku jest rozumiane jako „9/11”, zgodnie z tym, iż „911” jest symbolem numeru alarmowego w Stanach Zjednoczonych, zostało zamierzone przez Tego, który wszystko urządził. Zrozumienie rozczarowania z 18 lipca 2020 roku jest tym, co pozwala, by ruch stu czterdziestu czterech tysięcy został rozpoznany jako taki; lecz tylko przez tych, którzy pragną dostrzec, że Jezus i dziś ukazuje duchowe poprzez naturalne nie inaczej, niż czynił to dwa tysiące lat temu. Ostrość wzroku „20/20” jest najlepsza, jaką można mieć, a rozczarowanie roku 2020 jest drogowskazem, który pozwala rozpoznać świątynię w proroczej historii dziesięciu panien.

Ostrość widzenia 20/20 jest jeszcze lepsza, gdy łączy się ją z perspektywą wsteczną, którą reprezentują prawdy fundamentalne. Apostoł Paweł naucza, że „duchy proroków są poddane duchom proroków”, a dziewice u Mateusza są więc tymi samymi dziewicami, które Jan identyfikuje jako sto czterdzieści cztery tysiące, i Jan określa je jako dziewice w Objawieniu 144.

Pierwociny jesieni to dziewice, które podążają za Barankiem do świątyni, a „kluczem” do zrozumienia świątyni jest rozczarowanie roku 2020.

Jeśli adwentysta ma być wśród 144 000, to z konieczności profetycznej musiał wcześniej doświadczyć rozczarowania spowodowanego ogłoszeniem publicznej przepowiedni, która się nie spełniła.

Bitwa pod Panium w wersecie piętnastym jedenastego rozdziału Księgi Daniela jest bitwą, która prowadzi do wersetu szesnastego, który identyfikuje prawo niedzielne w Stanach Zjednoczonych.

W tym wersecie Stany Zjednoczone pokonują Rosję wraz z jej wybranym ludem. Ale w następnym wersecie nikt nie może się ostać wobec wzrostu Rzymu, który wyznacza Judę i Jerozolimę jako pierwszy etap jego podboju świata; gdyż Rzym wystąpił jako czwarte królestwo proroctwa biblijnego. W wersecie szesnastym stoi w dosłownej ziemi chwalebnej, a zatem symbol autorytetu dosłownego Rzymu znajdował się w dosłownej ziemi chwalebnej; tym samym prefigurując werset czterdziesty pierwszy, gdy znamię autorytetu duchowego Rzymu zostaje narzucone na duchową ziemię chwalebną Stanów Zjednoczonych.

Dwa rogi bestii z ziemi z trzynastego rozdziału Księgi Objawienia reprezentują republikanizm i protestantyzm. W wersecie piętnastym jedenastego rozdziału Księgi Daniela Antioch Wielki, znany jako Antioch III (Antiochus Magnus), pokonuje królestwo południowe, reprezentowane przez dynastię Ptolemeuszy. Antioch reprezentuje Donalda Trumpa, a król południa — Rosję. Bitwa pod Panium jest bitwą między Stanami Zjednoczonymi a Rosją oraz ludem wybranym Rosji, bitwą, w której Antioch zwyciężył, lecz następnie jego królestwo zostało podbite przez dosłowny Rzym — moc z wersetu czternastego, która ustanawia wizję zewnętrzną republikańskiego rogu bestii z ziemi. Wizję wewnętrzną reprezentuje protestancki róg bestii z ziemi. Oba rogi są obecne w bitwie pod Panium, gdyż Piotr jest tam jako protestant ze swoim orędziem z Księgi Joela.

Gdy rozważamy dwie linie bestii z ziemi, stwierdzamy, że w roku 1776 bestia z ziemi rozpoczęła swój wzrost, a do roku 1798 (dwadzieścia dwa lata później) bestia z morza z trzynastego rozdziału Objawienia otrzymała śmiertelną ranę, a bestia z ziemi rozpoczęła swoje panowanie jako szóste królestwo proroctwa biblijnego. Dwieście pięćdziesiąt lat później, w roku 2026, przebudziliśmy się do wewnątrzświątynnej próby, która rozpoczęła się 8 maja 2025 roku.

Owe „250” lat również wiążą się z Antiochiem Wielkim. Zaczynając od dekretu z roku 457 p.n.e. i odliczając od tego dekretu dwieście pięćdziesiąt lat, dochodzimy do roku 207, siedem lat przed bitwą pod Panion i dziesięć lat po tym, jak Ptolemeusz pokonał Antiocha w bitwie pod Rafią, co jest przedstawione w wersecie jedenastym jedenastego rozdziału Księgi Daniela. Daniel 11:11 jest, rzecz jasna, zewnętrzną linią rogu republikańskiego, która odpowiada Objawieniu 11:11, będącemu wewnętrzną linią rogu protestanckiego. Księga Daniela i Księga Objawienia są tą samą księgą, a Objawienie posługuje się pieczęciami jako symbolami proroctwa zewnętrznego oraz kościołami jako symbolami równoległego proroctwa wewnętrznego.

Cyrus reprezentuje wszystkie trzy dekrety, albowiem nie można mieć trzeciego bez pierwszego i drugiego.

Poczynając od trzech dekretów, które w 457 r. p.n.e. reprezentuje Cyrus, „250” lat dopełnia się w historii między bitwą pod Rafią w 217 r. p.n.e., gdy Ptolemeusz IV pokonał Antiocha Wielkiego, a rokiem 200 p.n.e., kiedy Antioch następnie pokonał Ptolemeusza w bitwie pod Panium, w wersecie piętnastym. Ta linia utożsamia Antiocha Wielkiego z Donaldem Trumpem. Na początku szóstego królestwa proroctw biblijnych, od 1776 do 1798 roku, występuje okres „22” lat, który przedstawia wyłonienie się szóstego królestwa. Te „22” lata ilustrują również historię reprezentowaną przez liczbę „22” u kresu dziejów szóstego królestwa, od 2001 do 2023 roku. „22” jest symbolem połączenia Boskości z człowieczeństwem, które dokonuje się w dziejach szóstego królestwa proroctw biblijnych, będącego bestią z ziemi z zewnętrznym rogiem republikanizmu i wewnętrznym rogiem protestantyzmu.

Dzieło, którego Chrystus dokonuje w związku ze zjednoczeniem reprezentowanym przez „22”, jest ostatecznym dziełem Chrystusa w Miejscu Najświętszym, przedstawionym jako wymazanie grzechu, które — zgodnie z Joelem i natchnionym komentarzem Piotra — dokonuje się podczas wylania późnego deszczu.

Wymazanie grzechu jest ostatnim dziełem niebiańskiego Arcykapłana.

Dzieło, które rozpoczęło się 22 października 1844 roku, miało swój początek w kulminacji Okrzyku o północy, a kończy się w kulminacji Okrzyku o północy, którą Piotr określa jako okres wymazania grzechów, wyznaczający czas sądu nad żywymi, gdy nastają "czasy ochłody".

„Czasy ochłody” są także „czasami odnowienia wszechrzeczy”.

„Czasy ochłody” przychodzą „od oblicza Pana”; ma to miejsce, gdy zostaje posłany „Jezus Chrystus”. Gdy anioł z Objawienia 10 zstąpił 11 sierpnia 1840 r., Siostra White stwierdziła, że anioł „nie był nikim innym jak samym Jezusem Chrystusem”. Dzieło, które Chrystus rozpoczął 22 października 1844 r., zostało poprzedzone historią lat 1840–1844; historią, którą Siostra White określa jako „chwalebną manifestację mocy Bożej”, zestawiając tę właśnie historię z okresem Pięćdziesiątnicy w czasach Piotra, a następnie wykorzystując te dwie linie historii proroczej, aby wskazać na przyszłe zstąpienie anioła z Objawienia 18, który rozjaśnia ziemię swoją chwałą.

Ruch adwentowy z lat 1840–1844 był chwalebnym przejawem mocy Bożej, który zainicjował dzieło Chrystusa oczyszczenia Jego sanktuarium. Ta historia rozpoczęła się, gdy Jezus, przedstawiony jako pierwszy anioł z czternastego rozdziału Apokalipsy, zstąpił 11 sierpnia 1840 roku, jak to przedstawia dziesiąty rozdział Apokalipsy. Rozpoczęty wówczas przejaw mocy Bożej nasilił się aż do otwarcia sądu śledczego i tym samym stanowił typ przejawu mocy Bożej, który miał się nasilić aż do zamknięcia sądu śledczego. Okres końcowy rozpoczął się 11 września, gdy Jezus ponownie zstąpił jako anioł z osiemnastego rozdziału Apokalipsy, kiedy wielkie budowle Nowego Jorku zostały powalone dotknięciem Boga, a dzieło sądu śledczego przeszło z umarłych na żywych. Deszcze przychodzą, gdy Jezus zostaje posłany.

Jezus nauczał, iż mamy prosić, aby otrzymać, a Zachariasz mówi, iż mamy prosić o deszcz późny w czasie deszczu późnego. Jest zatem oczywiste, iż aby wypełnić wskazanie Zachariasza, musisz wiedzieć, iż znajdujesz się w czasie deszczu późnego.

Dnia 11 września Jezus zstąpił jako anioł z osiemnastego rozdziału Księgi Objawienia i późny deszcz zaczął pokrapiać, lecz spada on jedynie na tych, którzy wypełniają nakaz Zachariasza: „proście o późny deszcz”, gdy posiadają prawdziwe zrozumienie, że „czasy ochłody” i odnowienie wszystkich rzeczy nadeszły. Dusza musi „rozpoznać”, że nadszedł proroczy okres późnego deszczu.

Dnia 11 września rozpoczęły się czasy ochłody, i rozpoczęło się wymazywanie grzechów żyjących. Ten sąd pozostaje w zgodzie z pierwszą zasadą trójetapowego przymierza Abrahama. Owa pierwsza zasada stanowiła, że kiedy Pan wyprowadził Izraela z egipskiej niewoli, osądził zarówno swój lud przymierza, jak i naród, w którym żyli jako pielgrzymi i cudzoziemcy. Pierwszy lud przymierza był typem ostatniego ludu przymierza — stu czterdziestu czterech tysięcy. Ten proroczy lud będzie sądzony jako protestancki róg bestii z ziemi, podczas gdy równocześnie sądzony będzie republikański róg bestii z ziemi.

Sąd nad republikańskim rogiem następuje u kresu jego dziejów, a tym kresem jest prawo niedzielne. Prawo niedzielne jest przedstawione w wypełnieniu wersetu szesnastego, dotyczącym objęcia przez Rzym władzy nad Judą w 63 r. przed Chr. — w Dniu Pojednania, według niektórych historyków.

Antiochus Magnus reprezentuje Stany Zjednoczone w wersetach od dziesiątego do piętnastego. Ronald Reagan zwyciężył w bitwie przedstawionej w wersecie dziesiątym, która stanowiła typ upadku Związku Radzieckiego opisanego w wersecie czterdziestym. Izajasz 8:8 wskazuje tę samą bitwę, którą przedstawiono w wersetach dziesiątym i czterdziestym jedenastego rozdziału Księgi Daniela, a te trzy równoległe wersety pozwalają zidentyfikować Rosję jako zwycięzcę bitwy pod Rafią przedstawionej w wersecie jedenastym.

Bitwa pod Rafią w wersecie jedenastym prefigurowała wojnę na Ukrainie między królem południa (Rosją) a zastępczą siłą papiestwa (Ukrainą). Wojnę zainicjowała administracja Obamy w czasie pontyfikatu pierwszego papieża z półkuli południowej, który był także pierwszym papieżem z Ameryk, choć z Ameryki Południowej. „Południe” jest symbolem globalizmu, spirytyzmu i komunizmu, a pierwszy południowy papież z Ameryk sprzymierzył się z globalistycznym prezydentem Obamą, gdy nadeszła wojna z wersetu jedenastego. Reagan, reprezentujący Stany Zjednoczone w wersecie dziesiątym, zawarł tajny sojusz z konserwatywnym papieżem; następnie naziści z Ukrainy zostali wykorzystani przez globalistycznego prezydenta w okresie globalistycznego papieża. Stany Zjednoczone za prezydentury Trumpa są teraz w jawnym sojuszu z pierwszym papieżem z Ameryki Północnej, tak zwanym konserwatywnym.

Reagan utrzymywał tajny sojusz z antychrystem z proroctwa biblijnego podczas bitwy opisanej w wersecie dziesiątym, a Obama zainicjował bitwę opisaną w wersecie jedenastym, w okresie, gdy papież był również globalistą, podobnie jak Obama. Trump pozostaje obecnie w jawnym sojuszu z papieżem odpowiadającym Reaganowi, z tą różnicą, że pierwotny tajny sojusz jest teraz sojuszem jawnym. Trzech papieży i trzech prezydentów korespondują z trzema bitwami z wersetów dziesiątego, jedenastego i piętnastego.

W roku 2016 Donald Trump został wybrany. Następnie globaliści, reprezentowani przez Bidena, ukradli wybory w roku 2020, co jednak dostrzegają jedynie ci, którzy mają ostrość wzroku 20/20. W wersecie trzynastym Donald Trump „powraca” w roku 2024, z większą niż kiedykolwiek władzą, i rozpoczyna przygotowania do złotego wieku, jak również do bitwy pod Panium w wersecie piętnastym. Następnie przybył papież Leon, aby ustanowić widzenie w roku 2025 — trzeci z papieży powiązanych z trzema bitwami w wersetach od dziesiątego do piętnastego, a także z trzema prezydentami tych bitew. Pierwszy i trzeci papież oraz pierwszy i trzeci prezydent są uważani za konserwatywnych, natomiast środkowy papież i środkowy prezydent byli globalistami. Pierwszy sojusz był tajny, ostatni jest jawny, gdyż w wersecie czternastym jest przedstawiony jako symbol, który ustanawia zewnętrzne widzenie proroctw dni ostatecznych.

31 grudnia 2023 r. dzieło pierwszego anioła, typologicznie przedstawione przez dzieło pierwszego dekretu, rozpoczęło kładzenie podwalin. Zasadnicza próba dotyczyła tego, czy William Miller miał rację, czy się mylił w swym rozpoznaniu, że to Rzym ustanawia widzenie w wersecie czternastym. Rozpoznanie przez Millera Rzymu jako symbolu, który ustanowił prorocze widzenie dni ostatecznych, jest pod pewnymi względami najdonioślejsze ze wszystkich podstawowych prawd Millera. To, w jaki sposób Miller doszedł do pewnych zrozumień, można jedynie wywnioskować poprzez zastosowanie uświęconej logiki do jego czasów i okoliczności, jednak w przypadku niektórych jego proroczych odkryć istnieje bardzo konkretne świadectwo co do tego, dlaczego doszedł do swoich zrozumień. Najbardziej podstawowym z jego zrozumień było rozpoznanie, że to Rzym ustanawia widzenie.

Miller składa bezpośrednie świadectwo o tym, jak poszukiwał zrozumienia, czym było to, co w Księdze Daniela zostało "zabrane". Nie tylko wskazuje, gdzie znalazł odpowiedź, lecz także mówi o swoim uniesieniu, gdy odkrył klejnot, którego poszukiwał. Apollos Hale spisuje komentarz do pism samego Millera i w następującym fragmencie wskazuje, w jaki sposób Miller stał się badaczem proroctw. Miller, jako posłaniec światła, które zostało odpieczętowane w 1798 roku, jest świętym przykładem tych, których Daniel nazwał "mądrymi", którzy "rozumieją", gdy księga zostaje "odpieczętowana". Świadectwo Millera o tym, jak został doprowadzony do badania Biblii, jest zamierzonym przykładem danym przez Tego, który panuje nad wszystkim. Zwróć uwagę na rozwój Millera, gdyż jest on przykładem mądrych, którzy rozumieją wzrost poznania, nawet jeśli, jak Miller, wychodzą z ciemności błędu.

Opatrznościowe kierownictwo nad studium Millera — zarówno ludzkie, jak i Boskie — jest odnotowane w przekazach. Jego dawny przyjaciel go przynaglił, a myśli, które do niego przychodziły, były głosem anioła Gabriela, którego Siostra White „line upon line” identyfikuje jako anioła, który wielokrotnie odwiedzał Millera. On identyfikuje „siedem czasów” jako swoje pierwsze odkrycie, a następnie „2300” jako drugiego świadka „siedmiu czasów”, gdyż oba zakończyły się w 1843 roku (jak początkowo wierzył). Te dwa proroctwa są jego odkryciami alfa i omega, i w proroczym odniesieniu do Millera wskazują na błąd, który miał zostać skorygowany przez Samuela Snowa poselstwem „Wołania o północy”, które zapoczątkowało „ruch siódmego miesiąca”. Ruch „Wołania o północy” był „ruchem siódmego miesiąca”, gdy wyszedł ze zjazdu namiotowego w Exeter, gdyż wskazywał na przyjście Pana dziesiątego dnia siódmego miesiąca, który w 1844 roku przypadał na 22 października.

Błąd, który prowadzi do umocnienia poselstwa drugiego anioła, jest przedstawiony w pierwotnym zrozumieniu Millera, że „siedem czasów” i 2300 lat zakończyły się równocześnie w 1843 roku. W dalszej części rozważana jest następna nauka: w jaki sposób Miller doszedł do identyfikacji Rzymu jako symbolu ustanawiającego widzenie. Nauczyciele historii adwentyzmu wskazują, że wszystkie wykładnie prorocze Williama Millera opierały się na jego zidentyfikowaniu dwóch pustoszących potęg. Rozumiał on te dwie pustoszące potęgi jako Rzym pogański i Rzym papieski, i dostrzegł je w 2 Liście do Tesaloniczan, gdy zrozumiał, że „ustawiczne” w Księdze Daniela jest Rzymem pogańskim. Każdy model proroczy przedstawiony przez Millera, który — jak informuje nas siostra White — był wielokrotnie odwiedzany przez aniołów, opierał się na jego zrozumieniu, że Rzym ustanawia widzenie. Każdy z nich!

Od 31 grudnia 2023 roku Lew z pokolenia Judy rozpieczętowuje Objawienie Jezusa Chrystusa. Od tego momentu rozpoczęła się próba fundamentalna, która dobiegła końca, gdy pierwszy papież ze Stanów Zjednoczonych rozpoczął swój pontyfikat 8 maja 2025 roku. Wówczas rozpoczęła się próba świątyni.

Do tych zagadnień powrócimy w następnym artykule i posłużymy się okresem „250 lat” jako świadectwem na potwierdzenie naszego rozpoznania, że fundamentalna próba dobiegła końca wraz z obecnym papieżem.