In the passage we are still addressing, which comments on Christ as the angel in Revelation ten that descends, Christ as the mighty angel illustrates “the part which He is acting in the closing scenes of the great controversy with Satan.” The “position” Christ took when He placed his right foot on the sea and left foot on dry land “denotes His supreme power and authority over the whole earth.” When Christ cried “with a loud voice,” He “cried” “as when a lion roareth.”
W wciąż omawianym fragmencie, który przedstawia Chrystusa jako anioła zstępującego w dziesiątym rozdziale Objawienia, Chrystus jako potężny anioł ilustruje „rolę, jaką odgrywa w końcowych scenach wielkiego sporu z Szatanem”. „Pozycja”, jaką przyjął Chrystus, gdy postawił swoją prawą stopę na morzu, a lewą na suchym lądzie, „oznacza Jego najwyższą moc i władzę nad całą ziemią”. Gdy Chrystus zawołał „donośnym głosem”, „zawołał” „jak gdy ryczy lew”.
Christ will manifest His omnipotence in “the closing scenes of the great controversy” and when Christ manifests His omnipotence, He does so as the Lion of the tribe of Judah.
Chrystus objawi Swoją wszechmoc w „końcowych scenach wielkiego boju”, a kiedy Chrystus objawia Swoją wszechmoc, czyni to jako Lew z pokolenia Judy.
“The Saviour is presented before John under the symbols of ‘the Lion of the tribe of Judah’ and of ‘a Lamb as it had been slain.’ Revelation 5:5, 6. These symbols represent the union of omnipotent power and self-sacrificing love. The Lion of Judah, so terrible to the rejectors of His grace, will be the Lamb of God to the obedient and faithful.” Acts of the Apostles, 589.
"Zbawiciel jest ukazany Janowi pod symbolami 'Lwa z pokolenia Judy' oraz 'Baranka jakby zabitego'. Objawienie 5:5, 6. Symbole te przedstawiają połączenie wszechmocy i ofiarnej miłości. Lew z Judy, tak straszny dla odrzucających Jego łaskę, będzie Barankiem Bożym dla posłusznych i wiernych." Dzieje Apostołów, 589.
Christ’s manifestation as the Lion of the tribe of Judah emphasizes his work in both sealing and unsealing biblical prophecy, according to His divine timing. Just before human probation closes, when “the time is at hand” there will be an unsealing of a special Bible truth identifying “things which must shortly come to pass.”
Objawienie Chrystusa jako Lwa z pokolenia Judy podkreśla Jego dzieło zarówno pieczętowania, jak i odpieczętowywania proroctw biblijnych, we właściwym, przez Niego wyznaczonym czasie. Tuż przed zakończeniem czasu próby dla ludzi, gdy "czas jest bliski", nastąpi odpieczętowanie szczególnej prawdy biblijnej, wskazującej "rzeczy, które wkrótce mają się stać."
The Revelation of Jesus Christ, which God gave unto him, to show unto his servants things which must shortly come to pass; and he sent and signified it by his angel unto his servant John: Who bare record of the word of God, and of the testimony of Jesus Christ, and of all things that he saw. Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein: for the time is at hand. Revelation 1:1–3.
Objawienie Jezusa Chrystusa, które Bóg mu dał, aby ukazać swoim sługom to, co musi wkrótce się stać; posłał je i oznajmił przez swego anioła swojemu słudze Janowi, który zaświadczył o słowie Bożym i o świadectwie Jezusa Chrystusa, a także o wszystkim, co widział. Błogosławiony, kto czyta, i ci, którzy słuchają słów tego proroctwa i zachowują to, co w nim jest napisane, bo czas jest bliski. Objawienie 1:1-3.
When the “time” that is “at hand” actually arrives into history there is a blessing pronounced upon those who read, hear “and keep those things which are written therein.” The special message is a time-sensitive message that is only recognizable when “the time is at hand.” Then—at that time, and not before—persons will be able to read, hear “and keep those things which are written” in the book of Revelation. When the “time is at hand” the blessing pronounced upon those who “readeth”, “hear” “and keep those things which are written therein” parallels the opening up of the book of Daniel at the “time of the end.”
Gdy „czas”, który jest „bliski”, rzeczywiście nadchodzi w historii, zostaje wypowiedziane błogosławieństwo nad tymi, którzy czytają, słuchają i zachowują „to, co jest zapisane”. To szczególne przesłanie ma charakter czasowy i można je rozpoznać tylko wtedy, gdy „czas jest bliski”. Wtedy — w tym czasie i nie wcześniej — ludzie będą mogli czytać, słuchać i „zachowywać to, co jest napisane” w Księdze Objawienia. Gdy „czas jest bliski”, błogosławieństwo wypowiedziane nad tymi, którzy „czytają”, „słuchają” i „zachowują to, co jest w niej zapisane”, odpowiada otwarciu Księgi Daniela w „czasie ostatecznym”.
But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end: many shall run to and fro, and knowledge shall be increased. Daniel 12:4.
Ale ty, Danielu, zachowaj te słowa i zapieczętuj księgę aż do czasu końca; wielu będzie krążyć tam i z powrotem, a poznanie wzrośnie. Daniela 12:4.
The “many” that are running “to and fro,” (which represents the study of God’s Word) are doing so at the “time of the end” when “the words” that had been “shut up” in “the book” of Daniel are unsealed. But there is another class of virgins running to and fro just after the Sunday law in the United States.
„Owi ‘wielu’, którzy ‘biegają tu i tam’ (co oznacza badanie Słowa Bożego), czynią to w ‘czasie końca’, gdy ‘słowa’, które były ‘zamknięte’ w ‘księdze’ Daniela, zostają odpieczętowane. Ale istnieje inna klasa panien, które biegają tu i tam tuż po wprowadzeniu prawa niedzielnego w Stanach Zjednoczonych.”
Behold, the days come, saith the Lord God, that I will send a famine in the land, not a famine of bread, nor a thirst for water, but of hearing the words of the Lord: And they shall wander from sea to sea, and from the north even to the east, they shall run to and fro to seek the word of the Lord, and shall not find it. In that day shall the fair virgins and young men faint for thirst. They that swear by the sin of Samaria, and say, Thy god, O Dan, liveth; and, The manner of Beersheba liveth; even they shall fall, and never rise up again. Amos 8:11–14.
Oto nadchodzą dni — mówi Pan Bóg — kiedy ześlę głód na ziemię: nie głód chleba ani pragnienie wody, lecz głód słuchania słów Pana. I będą błąkać się od morza do morza, i od północy aż po wschód będą biegać tam i z powrotem, szukając słowa Pana, lecz go nie znajdą. W owym dniu piękne dziewice i młodzieńcy omdleją z pragnienia. Ci, którzy przysięgają na grzech Samarii i mówią: Żyje twój bóg, o Danie; oraz: Żyje zwyczaj Beer-Szeby; nawet oni upadną i już nigdy nie powstaną. Amos 8:11–14.
The sin of Samaria was the sin represented by Ahab and Jezebel, Ahab representing the United States and Jezebel the Catholic church. Jezebel, Ahab and the false prophets at the confrontation with Elijah at Mount Carmel typify the Sunday law. At the confrontation there were two sets of unholy prophets, the prophets of Baal and the priests of the grove. Baal was one of the gods worshipped; the other that was worshipped in the groves was Ashtaroth. Baal was a male god and Ashtaroth was a female god. Together the male deity represents the state and the female the church.
Grzech Samarii był grzechem reprezentowanym przez Achaba i Izebel; Achab reprezentuje Stany Zjednoczone, a Izebel Kościół katolicki. Izebel, Achab i fałszywi prorocy podczas konfrontacji z Eliaszem na Górze Karmel symbolizują prawo niedzielne. Podczas tej konfrontacji były dwie grupy bezbożnych proroków: prorocy Baala oraz kapłani gaju. Baal był jednym z czczonych bogów; drugim, którego czczono w gajach, była Asztarot. Baal był bogiem męskim, a Asztarot boginią. Razem bóstwo męskie reprezentuje państwo, a żeńskie Kościół.
The god that was set up in Dan was set up by Samaria’s first king Jeroboam, who erected a golden calf in both Bethel and Dan. Bethel means house of God and Dan means judgment, and together they represent the combination of church and state, which takes place in the United States in advance of the enforcement of Sunday-keeping. Those two golden calves were represented by Aaron’s golden calf.
Bożka w Dan nakazał ustawić pierwszy król Samarii, Jeroboam, który wzniósł złotego cielca zarówno w Betel, jak i w Dan. Betel znaczy 'dom Boży', a Dan znaczy 'sąd'; razem symbolizują połączenie Kościoła i państwa, które ma miejsce w Stanach Zjednoczonych przed wprowadzeniem przymusu święcenia niedzieli. Te dwa złote cielce były reprezentowane przez złotego cielca, którego sporządził Aaron.
A calf is a beast and a golden statue is an image, so the golden calf of Aaron and also the two golden calves of Jeroboam represent the combination of church and state that takes place just prior to the enforcement of the Sunday law in the United States. With Jeroboam, the two cities provide a second witness to the symbolism of the combination of church and state, which is defined as the image of the beast in the book of Revelation.
Cielę jest zwierzęciem, a złoty posąg jest obrazem, dlatego złoty cielec Aarona oraz dwa złote cielce Jeroboama reprezentują połączenie kościoła i państwa, które ma miejsce tuż przed wprowadzeniem w życie ustawy niedzielnej w Stanach Zjednoczonych. U Jeroboama dwa miasta stanowią drugie świadectwo symboliki połączenia kościoła i państwa; połączenie to w Księdze Objawienia jest określone jako obraz bestii.
The manner of Beersheba represents the covenant of Abraham. The first mention of the name “Beersheba” is in Genesis twenty-one, which is a passage that the apostle Paul employs to oppose those who were suggesting in his day that you must retain the ceremonial laws and circumcision in order to be saved. Paul uses the passage where the first mention of Beersheba is located. He employs that history to address two different and opposite covenants in the same story. Paul uses the son of the bondwoman (Ishmael) to represent a covenant that is based upon human power and contrasts Ishmael with Isaac who he employs to represent a covenant that is based upon God’s power. This passage of the Bible is the first time that Beersheba is mentioned, and later in history Paul employs that history to describe a situation in his personal history that had been illustrated in biblical history. Paul believed and taught that biblical history repeats.
Zwyczaj Beer-Szeby reprezentuje przymierze Abrahama. Pierwsza wzmianka o nazwie „Beer-Szeba” znajduje się w dwudziestym pierwszym rozdziale Księgi Rodzaju, który to fragment apostoł Paweł wykorzystuje, by sprzeciwić się tym, którzy w jego czasach twierdzili, że trzeba zachować przepisy ceremonialne i obrzezanie, aby być zbawionym. Paweł używa fragmentu, w którym znajduje się pierwsza wzmianka o Beer-Szebie. Wykorzystuje tę historię, by odnieść się do dwóch różnych i przeciwnych przymierzy w tej samej opowieści. Paweł posługuje się postacią syna niewolnicy (Izmaela), aby przedstawić przymierze oparte na ludzkiej mocy, i przeciwstawia Izmaela Izaakowi, którego używa, by przedstawić przymierze oparte na mocy Boga. Ten fragment Biblii to pierwszy raz, gdy wspomina się Beer-Szebę, a później w historii Paweł wykorzystuje tę historię, by opisać sytuację ze swojej osobistej historii, która została zilustrowana w historii biblijnej. Paweł wierzył i nauczał, że historia biblijna się powtarza.
Even though Paul uses this passage from Genesis twenty-one to illustrate two opposite covenants, in the passage there are two covenants that God makes with Abraham, but they are not the two covenants that Paul derives from the story. In the passage God again promised to fulfill His promise of making Abraham the father of many nations through Isaac and He also promised that He would make Ishmael the father of a great nation. One passage of Scripture, four covenants referenced, and it’s the first time Beersheba is mentioned in Scriptures.
Chociaż Paweł używa tego fragmentu z Księgi Rodzaju 21, aby zilustrować dwa przeciwstawne przymierza, w samym fragmencie są dwa przymierza, które Bóg zawiera z Abrahamem, ale nie są to te same dwa przymierza, które Paweł wywodzi z tej historii. W tym fragmencie Bóg ponownie obiecał, że przez Izaaka uczyni Abrahama ojcem wielu narodów, a także obiecał, że uczyni Izmaela ojcem wielkiego narodu. Jeden fragment Pisma, cztery wspomniane przymierza, i to pierwszy raz, gdy w Piśmie wspomina się Beer-Szebę.
Wherefore she said unto Abraham, Cast out this bondwoman and her son: for the son of this bondwoman shall not be heir with my son, even with Isaac. And the thing was very grievous in Abraham’s sight because of his son. And God said unto Abraham, Let it not be grievous in thy sight because of the lad, and because of thy bondwoman; in all that Sarah hath said unto thee, hearken unto her voice; for in Isaac shall thy seed be called. And also of the son of the bondwoman will I make a nation, because he is thy seed. And Abraham rose up early in the morning, and took bread, and a bottle of water, and gave it unto Hagar, putting it on her shoulder, and the child, and sent her away: and she departed, and wandered in the wilderness of Beersheba. Genesis 21:10–14.
Przeto rzekła do Abrahama: Wypędź tę niewolnicę i jej syna, bo syn tej niewolnicy nie będzie dziedzicem wraz z moim synem, z Izaakiem. A to było bardzo przykre w oczach Abrahama z powodu jego syna. I Bóg rzekł do Abrahama: Niech ci to nie będzie przykre z powodu chłopca i z powodu twojej niewolnicy; we wszystkim, co powiedziała ci Sara, posłuchaj jej głosu, bo w Izaaku będzie nazwane twoje potomstwo. A także z syna niewolnicy uczynię naród, ponieważ jest twoim potomstwem. I Abraham wstał wcześnie rano, wziął chleb i bukłak z wodą i dał je Hagar, położył to na jej ramieniu, dał jej też dziecko i odesłał ją. Ona zaś odeszła i błąkała się po pustyni Beer-Szeby. Księga Rodzaju 21:10-14.
Beersheba represents the covenant of Abraham. In the very same chapter Abraham also made a covenant with Abimelech.
Beer-Szeba symbolizuje przymierze Abrahama. W tym samym rozdziale Abraham również zawarł przymierze z Abimelekiem.
And it came to pass at that time, that Abimelech and Phichol the chief captain of his host spake unto Abraham, saying, God is with thee in all that thou doest: Now therefore swear unto me here by God that thou wilt not deal falsely with me, nor with my son, nor with my son’s son: but according to the kindness that I have done unto thee, thou shalt do unto me, and to the land wherein thou hast sojourned. And Abraham said, I will swear.
I stało się w owym czasie, że Abimelech i Pichol, naczelny dowódca jego wojska, rzekli do Abrahama, mówiąc: Bóg jest z tobą we wszystkim, co czynisz. Przeto teraz przysięgnij mi tu na Boga, że nie postąpisz ze mną podstępnie ani z moim synem, ani z synem mojego syna, lecz według życzliwości, jaką ci okazałem, tak uczynisz wobec mnie i wobec ziemi, w której przebywałeś jako przybysz. I rzekł Abraham: Przysięgnę.
And Abraham reproved Abimelech because of a well of water, which Abimelech’s servants had violently taken away. And Abimelech said, I wot not who hath done this thing: neither didst thou tell me, neither yet heard I of it, but to day.
I Abraham zganił Abimelecha z powodu studni z wodą, którą słudzy Abimelecha zabrali przemocą. I Abimelech rzekł: Nie wiem, kto uczynił tę rzecz; ani mi o tym nie powiedziałeś, ani też o tym nie słyszałem aż do dziś.
And Abraham took sheep and oxen, and gave them unto Abimelech; and both of them made a covenant. And Abraham set seven ewe lambs of the flock by themselves. And Abimelech said unto Abraham, What mean these seven ewe lambs which thou hast set by themselves?
I Abraham wziął owce i woły i dał je Abimelekowi; i obaj zawarli przymierze. A Abraham wydzielił siedem jagniąt z trzody osobno. Wtedy Abimelek rzekł do Abrahama: Co znaczą te siedem jagniąt, które oddzieliłeś osobno?
And he said, For these seven ewe lambs shalt thou take of my hand, that they may be a witness unto me, that I have digged this well. Wherefore he called that place Beersheba; because there they sware both of them. Thus they made a covenant at Beersheba: then Abimelech rose up, and Phichol the chief captain of his host, and they returned into the land of the Philistines. And Abraham planted a grove in Beersheba, and called there on the name of the Lord, the everlasting God.
I powiedział: Weźmiesz z mojej ręki tych siedem jagniąt, aby były dla mnie świadectwem, że wykopałem tę studnię. Dlatego nazwał to miejsce Beer-Szebą, ponieważ tam obaj złożyli przysięgę. Tak więc zawarli przymierze w Beer-Szebie; potem Abimelek i Fikol, naczelny dowódca jego wojska, powstali i wrócili do ziemi Filistynów. A Abraham zasadził w Beer-Szebie gaj i tam wzywał imienia Pana, Boga wiecznego.
And Abraham sojourned in the Philistines’ land many days. Genesis 21:22–34.
I Abraham przebywał w ziemi Filistynów przez wiele dni. Księga Rodzaju 21:22–34.
Beersheba is the symbol of God’s covenant with Abraham. There are several covenant histories marked in the Bible that connect Beersheba with Abraham’s covenant. “Beer” means well and “sheba” means “seven.” Sheba is the same Hebrew word that is translated as “seven times” that William Miller correctly understood to represent the prophecy of twenty-five hundred and twenty years in Leviticus twenty-six. It was the very first “time prophecy” he discovered, and it was the first foundational truth to be set aside in 1863. In the passage where the word “sheba” is translated as “seven times” in four different verses, the punishment of God that is represented by the “seven times” is called “the quarrel of my covenant.”
Beerszeba jest symbolem Bożego przymierza z Abrahamem. W Biblii zanotowano kilka historii przymierza, które łączą Beerszebę z przymierzem Abrahama. "Beer" oznacza "studnię", a "sheba" oznacza "siedem". "Sheba" to to samo hebrajskie słowo, które tłumaczy się jako "siedem razy" i które William Miller słusznie rozumiał jako oznaczające proroctwo o dwóch tysiącach pięciuset dwudziestu latach w Księdze Kapłańskiej 26. Było to pierwsze "proroctwo czasowe", które odkrył, i była to pierwsza podstawowa prawda, którą odrzucono w 1863 roku. W ustępie, w którym słowo "sheba" tłumaczy się jako "siedem razy" w czterech różnych wersetach, kara Boża reprezentowana przez "siedem razy" nazywana jest "sporem mojego przymierza".
Then will I also walk contrary unto you, and will punish you yet seven times for your sins. And I will bring a sword upon you, that shall avenge the quarrel of my covenant: and when ye are gathered together within your cities, I will send the pestilence among you; and ye shall be delivered into the hand of the enemy. Leviticus 26:24, 25.
Wtedy i ja będę wam przeciwny i jeszcze siedmiokrotnie ukarzę was za wasze grzechy. Sprowadzę na was miecz, który pomści sprawę mojego przymierza; a gdy zgromadzicie się w waszych miastach, ześlę na was zarazę i zostaniecie wydani w ręce nieprzyjaciela. Księga Kapłańska 26:24, 25.
The word translated as “seven times” and represents the “quarrel” of God’s covenant in Leviticus twenty-six, which is “sheba” in the word Beersheba, is also translated twice in the book of Daniel once as “the oath” that is written in the law of Moses and once as “the curse.” Both the “oath” and the “curse” are translated from the word “sheba” for it not only means ‘seven’ but it includes the concept of a covenant or “oath” that if broken produces a “curse.”
Słowo tłumaczone jako „siedem razy” i oznaczające „spór” przymierza Bożego w Księdze Kapłańskiej 26, które w nazwie Beer-Szeba brzmi „szeba”, bywa też dwukrotnie tłumaczone w Księdze Daniela: raz jako „przysięga” zapisana w Prawie Mojżesza, a raz jako „klątwa”. Zarówno „przysięga”, jak i „klątwa” oddają słowo „szeba”, ponieważ oznacza ono nie tylko „siedem”, lecz obejmuje także pojęcie przymierza lub „przysięgi”, która, jeśli zostanie złamana, sprowadza „klątwę”.
Yea, all Israel have transgressed thy law, even by departing, that they might not obey thy voice; therefore the curse is poured upon us, and the oath that is written in the law of Moses the servant of God, because we have sinned against him. Daniel 9:11.
Tak, cały Izrael przekroczył Twoje prawo, odstępując, aby nie słuchać Twojego głosu; dlatego spadło na nas przekleństwo i przysięga, która jest zapisana w Prawie Mojżesza, sługi Bożego, ponieważ zgrzeszyliśmy przeciwko Niemu. Daniel 9:11.
The word “sheba” or seven that represented seven lambs offered at a well at Beersheba represents the covenant. And God’s covenant or His oath states that the obedient live and the disobedient die.
Słowo „szeba”, czyli „siedem”, które odnosiło się do siedmiu jagniąt ofiarowanych przy studni w Beer-Szebie, symbolizuje przymierze. A Boże przymierze, czyli Jego przysięga, stanowi, że posłuszni żyją, a nieposłuszni umierają.
Beersheba symbolizes the covenant that is represented by the faith of Abraham. So, when the “fair virgins” of Amos eight, who are also the “foolish virgins” of Matthew twenty-five, who are also the “wicked” of Daniel twelve are swearing “by the sin of Samaria” they are swearing allegiance to the mark of Jezebel (the papacy) who has committed fornication with Ahab (the United Nations) and who rules over the image of the beast (the United States).
Beer-Szeba symbolizuje przymierze uosabiane przez wiarę Abrahama. A zatem, kiedy "piękne panny" z ósmego rozdziału Amosa, które są zarazem "głupimi pannami" z dwudziestego piątego rozdziału Mateusza, a także "niegodziwymi" z dwunastego rozdziału Daniela, przysięgają "na grzech Samarii", składają przysięgę wierności znamieniu Izebel (papieżstwu), która dopuściła się nierządu z Achabem (Organizacją Narodów Zjednoczonych) i która panuje nad obrazem bestii (Stanami Zjednoczonymi).
When those very same “fair virgins” say “Thy god, O Dan, liveth,” they are bowing down to the golden image of a calf as identified by two witnesses (Aaron and Jeroboam). The golden calf represents the image of the beast, which is the combination of church and state.
Gdy te same "piękne dziewice" mówią: "Żyje twój bóg, o Danie", oddają pokłon złotemu wizerunkowi cielca, wskazanemu przez dwóch świadków (Aarona i Jeroboama). Złoty cielec reprezentuje obraz bestii, który jest połączeniem kościoła i państwa.
When those same virgins claim the “manner” of Beersheba “liveth,” the word “manner” means “way.” This is the very same word that is used to identify the “ways” of the “old paths” in Jeremiah 6:16. Those virgins are saying that even though they have bowed to the image of the beast and accepted the mark of his authority that they are still children of Abraham. They are frantically running to and fro in God’s Word looking for the message represented by the “east” and the “north” and from “sea to sea,” and still claiming to be Seventh-day Adventists, but it is too late.
Kiedy te same panny twierdzą, że „manner” Beer-Szeby „żyje”, słowo „manner” znaczy „way”. Jest to dokładnie to samo słowo, którego użyto do określenia „ways” „old paths” w Księdze Jeremiasza 6:16. Te panny mówią, że mimo iż pokłoniły się obrazowi bestii i przyjęły znak jego władzy, wciąż są dziećmi Abrahama. Gorączkowo biegają tam i z powrotem po Słowie Bożym, szukając poselstwa przedstawionego przez „wschód” i „północ” oraz „od morza do morza”, i wciąż twierdzą, że są adwentystami dnia siódmego, ale jest już za późno.
But tidings out of the east and out of the north shall trouble him: therefore he shall go forth with great fury to destroy, and utterly to make away many. And he shall plant the tabernacles of his palace between the seas in the glorious holy mountain; yet he shall come to his end, and none shall help him. Daniel 11:44, 45.
Lecz wieści ze wschodu i z północy zaniepokoją go; dlatego wyruszy z wielkim gniewem, aby zniszczyć i całkowicie wytracić wielu. I rozbije namioty swego pałacu między morzami na chwalebnej świętej górze; lecz dojdzie do swego kresu i nikt mu nie pomoże. Daniela 11:44, 45.
Those virgins are looking for the message of these previous two verses. The final warning message that was unsealed at the time of the end in 1989, when, as described in Daniel eleven, verse forty, the “countries” representing the former Soviet Union were swept away by the papacy and the United States, identifies the final rise and fall of the papacy. In these two verses a message represented by the east and the north enrages the king of the north (the pope) and the final persecution begins, and it ends in verse forty-five when the papacy plants the “tabernacles” which comes from the Hebrew word meaning “tent,” (tent is a symbol of a church), but it’s “the tabernacle” of his “palace,” which represents a state. Where he places the tent that represents the combination of church and state, or as John calls it in the Revelation, the image of the beast, is “between the seas,” in the plural. The fair virgins are looking for the final warning message represented in verses forty-four and forty-five of Daniel eleven, and in the very next verse Michael stands up and probation closes. And at that time Amos 8:14 says that the fair virgins “shall fall, and never rise up again.”
Te panny szukają poselstwa zawartego w tych dwóch poprzednich wersetach. Ostateczne poselstwo ostrzegawcze, które zostało odpieczętowane w czasie końca w 1989 roku, gdy — jak opisano w Daniela 11:40 — „kraje” reprezentujące dawny Związek Radziecki zostały zmiecione przez papiestwo i Stany Zjednoczone, wskazuje na ostateczne powstanie i upadek papiestwa. W tych dwóch wersetach poselstwo reprezentowane przez wschód i północ rozwściecza króla północy (papieża) i zaczyna się ostateczne prześladowanie, a kończy się w wersecie 45, gdy papiestwo stawia „przybytki” — termin ten pochodzi od hebrajskiego słowa znaczącego „namiot” (namiot jest symbolem kościoła) — ale jest to „przybytek” jego „pałacu”, który reprezentuje państwo. Miejsce, w którym umieszcza namiot, który reprezentuje połączenie kościoła i państwa, albo jak Jan nazywa to w Objawieniu, obraz bestii, jest „między morzami” (w liczbie mnogiej). Piękne panny szukają ostatecznego poselstwa ostrzegawczego przedstawionego w wersetach 44 i 45 Daniela 11, a w następnym wersecie Michał powstaje i czas łaski się zamyka. I w tym czasie Amosza 8:14 mówi, że piękne panny „upadną i już więcej nie powstaną.”
When the fair virgins claim to be Seventh-day Adventists at the very time they are bowing to the image of the beast they are represented by John as Jews who say they are Jews but are not. They are claiming to be the children of Abraham, but they do lie.
Kiedy cnotliwe dziewice twierdzą, że są Adwentystami Dnia Siódmego, właśnie w chwili, gdy oddają pokłon obrazowi Bestii, Jan przedstawia je jako ludzi, którzy mówią, że są Żydami, lecz nimi nie są. Utrzymują, że są dziećmi Abrahama, lecz kłamią.
Behold, I will make them of the synagogue of Satan, which say they are Jews, and are not, but do lie; behold, I will make them to come and worship before thy feet, and to know that I have loved thee. Revelation 3:9.
Oto sprawię, że ci z synagogi Szatana, którzy mówią, że są Żydami, a nimi nie są, lecz kłamią; oto sprawię, że przyjdą i oddadzą pokłon u twych stóp i poznają, że cię umiłowałem. Objawienie 3:9.
They have accepted the mark of the papacy and thus have accepted his character. They profess to be Jews, or they profess to be Sabbath-keeping Adventists, but they then have the character of the pope, who among other things sits “in the temple of God.” They profess to be Adventists, or they profess to be in the Adventist temple, but they are no more Adventists than the pope is Christian.
Przyjęli znamię papiestwa i tym samym przyjęli jego charakter. Podają się za Żydów albo podają się za adwentystów przestrzegających szabatu, lecz mają wtedy charakter papieża, który między innymi zasiada "w świątyni Boga". Podają się za adwentystów albo twierdzą, że są w adwentystycznej świątyni, lecz nie są bardziej adwentystami niż papież jest chrześcijaninem.
Those running “to and fro” seeking “the word of the Lord” are not “the wise” identified in the book of Daniel—but they are identified as “virgins.” It is obvious that those who are wandering, starving and dying of thirst in the verses do not “understand” the “words of the Lord” for they are seeking that very thing in the verses. The Word of the Lord that is revealed just before probation closes is the Revelation of Jesus Christ, and the foolish, wicked or “fair virgins” are those who did not understand the increase of knowledge from the book of Daniel. They did not have the necessary oil to follow on to the wedding as Matthew teaches.
Ci, którzy biegają "tu i tam", szukając "słowa Pana", nie są "mądrymi" określonymi w Księdze Daniela — ale są "pannami". Jest oczywiste, że ci, którzy w tych wersetach błąkają się, głodują i umierają z pragnienia, nie "rozumieją" "słów Pana", gdyż właśnie tego w tych wersetach szukają. Słowo Pana, które zostaje objawione tuż przed zamknięciem czasu próby, to Objawienie Jezusa Chrystusa, a głupie, niegodziwe lub "piękne panny" to te, które nie zrozumiały pomnożenia poznania z Księgi Daniela. Nie miały potrzebnej oliwy, aby podążyć na wesele, jak uczy Mateusz.
That “famine” is the close of probation. Amos’ “virgins” who are seeking for bread (the Word of God) and water (the Holy Spirit) in the verses, are Daniel’s “wicked” that do not “understand”. They are Matthew’s foolish virgins who are seeking for the Holy Spirit, which together on three witnesses identifies those who realize their opportunity to prepare for the marriage is past and they have no garment to go to the wedding, for they refused to “hear” the special message that is now being unsealed. From the time when the special message is unsealed, until the close of probation is the time of the last call for salvation. To come to that time unprepared is to prepare to hear the words, “Too late!”
Ten „głód” to zakończenie czasu próby. „Panny” u Amosa, które w tych wersetach szukają chleba (Słowa Bożego) i wody (Ducha Świętego), to „niegodziwi” u Daniela, którzy nie „rozumieją”. To „głupie panny” u Mateusza, poszukujące Ducha Świętego, co razem, na podstawie trzech świadków, wskazuje na tych, którzy uświadamiają sobie, że minęła ich sposobność przygotowania się do wesela i że nie mają szaty weselnej, by pójść na wesele, gdyż odmówili „wysłuchania” szczególnego poselstwa, które teraz jest odpieczętowywane. Od chwili, gdy szczególne poselstwo zostaje odpieczętowane, aż do zakończenia czasu próby trwa czas ostatniego wezwania do zbawienia. Przyjść do tego czasu nieprzygotowanym to przygotować się na usłyszenie słów: „Za późno!”
“There is a world lying in wickedness, in deception and delusion, in the very shadow of death,—asleep, asleep. Who are feeling travail of soul to awaken them? What voice can reach them? My mind was carried to the future, when the signal will be given. ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet him.’ But some will have delayed to obtain the oil for replenishing their lamps, and too late they will find that character, which is represented by the oil, is not transferable.” Review and Herald, February 11, 1896.
Świat leży w niegodziwości, w oszustwie i ułudzie, w samym cieniu śmierci — śpi, śpi. Kto przeżywa udrękę duszy, by ich obudzić? Jaki głos może do nich dotrzeć? Moje myśli zostały przeniesione w przyszłość, gdy zostanie dany znak: „Oto oblubieniec nadchodzi; wyjdźcie mu na spotkanie.” Lecz niektórzy będą zwlekać z nabyciem oliwy do uzupełnienia swoich lamp i zbyt późno przekonają się, że charakter, symbolizowany przez oliwę, nie jest przekazywalny. Review and Herald, 11 lutego 1896.
The prophetic line represented by the parable of the ten virgins uses oil to represent character, but “the golden oil” and “holy oil” also represents the messages of “God’s Spirit.”
Linia prorocza przedstawiona w przypowieści o dziesięciu pannach używa oleju, aby symbolizować charakter, ale „złoty olej” i „święty olej” również reprezentują poselstwa „Ducha Bożego”.
“The anointed ones standing by the Lord of the whole earth, have the position once given to Satan as covering cherub. By the holy beings surrounding his throne, the Lord keeps up a constant communication with the inhabitants of the earth. The golden oil represents the grace with which God keeps the lamps of believers supplied, that they shall not flicker and go out. Were it not that this holy oil is poured from heaven in the messages of God’s Spirit, the agencies of evil would have entire control over men.
Namaszczeni, stojący przy Panu całej ziemi, zajmują stanowisko niegdyś powierzone Szatanowi jako cherubowi osłaniającemu. Za pośrednictwem świętych istot otaczających Jego tron Pan utrzymuje stałą łączność z mieszkańcami ziemi. Złoty olej przedstawia łaskę, dzięki której Bóg zaopatruje lampy wierzących, aby nie migotały i nie gasły. Gdyby nie to, że ten święty olej jest wylewany z nieba poprzez poselstwa Ducha Bożego, siły zła miałyby całkowitą kontrolę nad ludźmi.
“God is dishonored when we do not receive the communications which he sends us. Thus we refuse the golden oil which he would pour into our souls to be communicated to those in darkness. When the call shall come, ‘Behold, the bridegroom cometh; go ye out to meet him,’ those who have not received the holy oil, who have not cherished the grace of Christ in their hearts, will find, like the foolish virgins, that they are not ready to meet their Lord. They have not, in themselves, the power to obtain the oil, and their lives are wrecked. But if God’s Holy Spirit is asked for, if we plead, as did Moses, ‘Show me thy glory,’ the love of God will be shed abroad in our hearts. Through the golden pipes, the golden oil will be communicated to us. ‘Not by might, nor by power, but by my Spirit, saith the Lord of Hosts.’ By receiving the bright beams of the Sun of Righteousness, God’s children shine as lights in the world.” Review and Herald, July 20, 1897.
Bóg jest znieważany, gdy nie przyjmujemy poselstw, które nam posyła. W ten sposób odrzucamy złotą oliwę, którą chciałby wlać w nasze dusze, aby została przekazana tym, którzy są w ciemności. Gdy nadejdzie wezwanie: „Oto oblubieniec nadchodzi; wyjdźcie mu na spotkanie”, ci, którzy nie przyjęli świętej oliwy, którzy nie pielęgnowali łaski Chrystusa w swoich sercach, przekonają się, jak panny głupie, że nie są gotowi spotkać swego Pana. Nie mają w sobie mocy, by zdobyć oliwę, i ich życie jest zrujnowane. Lecz jeśli będziemy prosić Boga o Ducha Świętego, jeśli będziemy błagać, jak Mojżesz: „Okaż mi swoją chwałę”, miłość Boża zostanie rozlana w naszych sercach. Przez złote przewody zostanie nam przekazana złota oliwa. „Nie siłą ani mocą, lecz moim Duchem — mówi Pan Zastępów.” Przyjmując jasne promienie Słońca Sprawiedliwości, dzieci Boże świecą jako światła w świecie. Review and Herald, 20 lipca 1897 r.
Those running “to and fro” in Amos add to the testimony identifying the class of Seventh-day Adventist’s that reject their responsibility to “understand” the special message from the book of Revelation that is unsealed when “the time is at hand.”
Ci, którzy w Księdze Amosa "biegają tu i tam", dodają do świadectwa wskazującego na grupę adwentystów dnia siódmego, którzy odrzucają swój obowiązek "zrozumienia" szczególnego poselstwa z Księgi Objawienia, które zostaje odpieczętowane, gdy "czas jest bliski".
“We are now living in a most perilous time, and not one of us should be tardy in seeking a preparation for the coming of Christ. Let none follow the example of the foolish virgins, and think that it will be safe to wait until the crisis comes before gaining a preparation of character to stand in that time. It will be too late to seek for the righteousness of Christ when the guests are called in and examined. Now is the time to put on the righteousness of Christ,—the wedding garment that will fit you to enter into the marriage supper of the Lamb. In the parable, the foolish virgins are represented as begging for oil, and failing to receive it at their request. This is symbolic of those who have not prepared themselves by developing a character to stand in a time of crisis. It is as if they should go to their neighbors and say, Give me your character, or I shall be lost. Those that were wise could not impart their oil to the flickering lamps of the foolish virgins. Character is not transferable. It is not to be bought or sold; it is to be acquired. The Lord has given to every individual an opportunity to obtain a righteous character through the hours of probation; but he has not provided a way by which one human agent may impart to another the character which he has developed by going through hard experiences, by learning lessons from the great Teacher, so that he can manifest patience under trial, and exercise faith so that he can remove mountains of impossibility. It is impossible to impart the fragrance of love,—to give to another gentleness, tact, and perseverance. It is impossible for one human heart to pour into another the love of God and humanity.
Żyjemy teraz w czasie nader niebezpiecznym i nikt z nas nie powinien zwlekać z przygotowaniem się na przyjście Chrystusa. Niech nikt nie naśladuje przykładu nierozsądnych panien, sądząc, że będzie bezpiecznie czekać aż do nadejścia kryzysu, zanim zdobędzie przygotowanie charakteru, by w tamtym czasie się ostać. Będzie za późno szukać sprawiedliwości Chrystusa, gdy goście zostaną wezwani i sprawdzeni. Teraz jest czas, aby przyoblec się w sprawiedliwość Chrystusa — szatę weselną, która uzdolni cię do wejścia na ucztę weselną Baranka. W przypowieści nierozsądne panny są przedstawione jako błagające o oliwę i nieotrzymujące jej mimo prośby. Jest to symbol tych, którzy nie przygotowali się przez wykształcenie charakteru zdolnego stanąć w czasie kryzysu. Jak gdyby poszli do swych sąsiadów i mówili: "Daj mi swój charakter, bo inaczej zginę." Te, które były roztropne, nie mogły użyczyć swego oleju przygasałym lampom nierozsądnych panien. Charakteru nie można przenieść. Nie można go kupić ani sprzedać; trzeba go nabyć. Pan dał każdemu człowiekowi sposobność, aby w czasie próby uzyskał prawy charakter; lecz nie przewidział sposobu, by jeden człowiek mógł przekazać drugiemu charakter, który rozwinął, przechodząc przez ciężkie doświadczenia, ucząc się u wielkiego Nauczyciela, tak aby mógł okazywać cierpliwość w próbie i praktykować wiarę, która usuwa góry niemożliwości. Niepodobna udzielić woni miłości — dać drugiemu łagodności, taktu i wytrwałości. Niemożliwe jest, aby jedno ludzkie serce przelało w drugie miłość Boga i ludzi.
“But the day is coming, and it is close upon us, when every phase of character will be revealed by special temptation. Those who remain true to principle, who exercise faith to the end, will be those who have proved true under test and trial during the previous hours of their probation, and have formed characters after the likeness of Christ. It will be those who have cultivated close acquaintance with Christ, who, through his wisdom and grace, are partakers of the divine nature. But no human being can give to another, heart-devotion and noble qualities of mind, and supply his deficiencies with moral power. We can each do much for each other by giving to men a Christlike example, thus influencing them to go to Christ for the righteousness without which they cannot stand in the judgment. Men should prayerfully consider the important matter of character-building, and frame their characters after the divine model.” The Youth’s Instructor, January 16, 1896.
Ale nadchodzi dzień i jest on już bliski, gdy każdy aspekt charakteru zostanie ujawniony przez szczególną pokusę. Ci, którzy pozostaną wierni zasadom, którzy zachowają wiarę do końca, będą tymi, którzy okazali się wierni w czasie prób i doświadczeń w minionych godzinach swego okresu próby i ukształtowali charaktery na podobieństwo Chrystusa. Będą to ci, którzy pielęgnowali bliską znajomość z Chrystusem, którzy dzięki Jego mądrości i łasce są uczestnikami Boskiej natury. Lecz żaden człowiek nie może dać drugiemu oddania serca i szlachetnych przymiotów umysłu ani uzupełnić jego braków mocą moralną. Każdy z nas może wiele uczynić dla siebie nawzajem, dając ludziom Chrystusowy przykład, skłaniając ich w ten sposób, by zwrócili się do Chrystusa po sprawiedliwość, bez której nie mogą się ostać na sądzie. Ludzie powinni w modlitwie rozważyć ważną kwestię budowania charakteru i kształtować swoje charaktery według Boskiego wzoru. The Youth's Instructor, 16 stycznia 1896 r.