The Revelation of Jesus Christ - Number Five

W pierwszych siedemnastu wersetach czterdziestego rozdziału Księgi Izajasza sto czterdzieści cztery tysiące są proroczo umiejscowieni po upływie trzech i pół dnia, kiedy leżeli martwi na ulicach, podczas gdy świat się radował. Wszyscy prorocy zgadzają się ze sobą, a przedstawiane przez nich wydarzenia prorocze zawsze pozostają w zgodzie z proroctwami innych proroków, gdyż Bóg nie jest sprawcą zamieszania.

Pocieszyciel, którego Jezus obiecał posłać po swoim odejściu, został umieszczony w samych pierwszych słowach pierwszego wersetu dwudziestu sześciu rozdziałów, które składają się na ostatnią prorocką narrację Izajasza. „Pocieszajcie, pocieszajcie mój lud, mówi wasz Bóg.” Zasada pierwszej wzmianki podkreśla, że następne dwadzieścia sześć rozdziałów należy rozumieć w odniesieniu do doskonałego i ostatecznego wypełnienia przyjścia Pocieszyciela.

Okrzyk o północy z historii ruchu millerowskiego powtarza się w historii stu czterdziestu czterech tysięcy.

Pada pytanie: „jaki głos może” „obudzić” tych, którzy „śpią”? „Głos”, który ich budzi w czterdziestym rozdziale Księgi Izajasza, to „głos”, który „woła” na „pustyni”.

Poselstwo wołania o północy jest także poselstwem późnego deszczu.

Jednym z wielu symboli w Słowie Bożym, które przedstawiają poselstwo późnego deszczu, jest symbol rozpoznawany po podwojeniu słów lub zwrotów. Podwojenie słów lub zwrotów jest symbolem wołania o północy, czyli poselstwa późnego deszczu w dniach ostatecznych. Symbolika podwojenia „pocieszcie, pocieszcie” umieszcza początek czterdziestego rozdziału Księgi Izajasza w czasie zwłoki, gdy poselstwo przedstawione jako wołanie o północy w przypowieści o dziesięciu pannach ma zostać rozpoznane, a następnie ogłoszone. W tym czasie Chrystus posyła Pocieszyciela, aby obudził śpiące panny, które proroczo są przedstawione jako śpiące, a w niektórych proroczych fragmentach jako pogrążone w śnie śmierci. Pierwszy werset Izajasza 40 jest proroczo umiejscowiony trzy i pół symbolicznego dnia „po” rozczarowaniu z 18 lipca 2020 roku, gdyż wtedy posyłany jest Pocieszyciel, aby obudzić tych, którzy śpią. Trzy i pół dnia to symbol pustyni i tam właśnie „głos” zaczyna „wołać”.

Księga Objawienia 11, Księga Ezechiela 37, Ewangelia Mateusza 25 oraz historia millerytów (wraz z tymi samymi kamieniami milowymi historii millerytów, które występują w każdym ruchu reformacyjnym) łączą się, aby wskazać „konkretny proces” przebudzenia śpiących panien. Proces zaczyna się od tego, że panny zasypiają w chwili rozczarowania. Okres czasu zwłoki, który rozpoczął się w chwili rozczarowania, ostatecznie zostaje rozpoznany jako czas zwłoki. Ostatnią częścią czasu zwłoki jest rozwinięcie poselstwa okrzyku o północy. Gdy poselstwo zostaje ugruntowane, jest następnie ogłaszane, aż osiąga swój punkt kulminacyjny: sąd.

Posłaniec przedstawiony jako „głos” u Izajasza zapytał, jaki był przekaz, który należało ogłosić. Powiedziano mu w języku symbolicznym, by przedstawił przesłanie islamu. Proroczego przesłania islamu nie można oddzielić od wkrótce nadchodzącego prawa niedzielnego, ponieważ islam jest potęgą trąby, a siedem trąb z Księgi Objawienia przedstawia Boży sąd nad mocarstwami, które ustanawiają prawa niedzielne. Tymi mocarstwami były: pogański Rzym w roku 321, symbol smoka; papieski Rzym w roku 538, symbol bestii; oraz wkrótce nadchodzące prawo niedzielne w Stanach Zjednoczonych, symbol fałszywego proroka.

W związku z ustaleniem, jaka była treść przesłania, które miał ogłaszać „głos” wołający na pustyni, pojawia się obietnica, że słowo Boże nigdy nie zawodzi. „Obietnica i zapewnienie”, że słowo Boże nigdy nie zawodzi, występuje w tym samym proroczym kontekście, który w Księdze Habakuka, rozdział drugi, werset trzeci, wyrażony jest słowami: „na końcu przemówi i nie skłamie; choćby zwlekało, czekaj na to, bo z pewnością nadejdzie, nie spóźni się.” Przesłanie islamu nigdy nie zawiedzie, z pewnością nadejdzie. Ostatni werset rozdziału czterdziestego Księgi Izajasza zwraca się do tych, którzy oczekują widzenia u Habakuka.

„Ukryta historia” siedmiu gromów, która teraz zostaje odpieczętowana, wskazuje trzy kamienie milowe, które rozpoczynają się i kończą rozczarowaniem. W tej symbolicznej historii są trzy kamienie milowe, oddzielone dwoma okresami. Rozczarowanie rozpoczyna czas zwłoki. Czas zwłoki prowadzi do skorygowanego poselstwa i przepowiedni Wołania o północy. Poselstwo Wołania o północy rozpoczyna okres głoszenia poselstwa Wołania o północy, który prowadzi do drugiego rozczarowania, przedstawionego jako sąd. Te trzy kroki, oddzielone dwoma okresami, stanowią Alfę i Omegę, tak jak są wyrażone w hebrajskim słowie „prawda”.

W trzydziestym siódmym rozdziale Księgi Ezechiela Ezechiel także reprezentuje „głos” z czterdziestego rozdziału Księgi Izajasza. Głos w czterdziestym rozdziale Księgi Izajasza pyta: „Co mam wołać?” „Głos” w trzydziestym siódmym rozdziale Księgi Ezechiela, w wersecie siódmym, następnie „prorokował tak, jak” mu „nakazano”.

Pierwsze proroctwo Ezechiela sprawiło, że kości i ciało złączyły się, lecz wciąż nie było w nich życia. „Więc,” Ezechiel „prorokował, jak” mu „nakazano” po raz drugi. Drugie proroctwo ożywiło ciała. Dwa proroctwa są zobrazowane przez stworzenie Adama.

Dwuetapowy proces przywracania życia martwym, wyschłym kościom po raz pierwszy pojawia się przy stworzeniu Adama, podkreślając, że prorocze Słowo Boże jest także Jego mocą stwórczą. Bóg najpierw „uformował” Adama, a pierwsze proroctwo Ezechiela sprawiło, że kości zeszły się i utworzyły ciała; potem Bóg „tchnął w jego nozdrza tchnienie życia; i człowiek stał się duszą żyjącą.”

Drugie proroctwo Ezechiela było skierowane "do wiatru", nie do kości, gdyż powiedziano mu, by "powiedział do wiatru": "Przyjdź z czterech wiatrów, o tchnienie, i tchnij na tych zabitych, aby ożyli." Drugie proroctwo Ezechiela, które przywraca martwe ciała do życia jako potężna armia, było skierowane nie do martwych ciał, lecz do wiatru. Był to nakaz skierowany do wiatru, by tchnął na ciała. Po raz pierwszy słowo "tchnienie" pojawia się w Słowie Bożym przy stworzeniu Adama i tam jest określone jako tchnienie życia, a to, co wnosi życie w martwe ciała, pochodzi z czterech wiatrów.

Dwa pytania tutaj brzmią: czy będziemy spać i czy będziemy martwi? ... dwa określenia tego samego proroczego stanu. Poselstwo czterech wiatrów, które są powstrzymywane przez aniołów, jest poselstwem, które sprawia, że tchnienie Boga wstępuje w umarłych i że powstają i żyją. Poselstwo czterech wiatrów jest poselstwem rozgniewanego konia islamu. Poselstwo czterech wiatrów w Księdze Objawienia jest poselstwem pieczętowania. Poselstwo pieczętowania z Objawienia 7:1–3 to poselstwo, które wskazuje, że cztery wiatry są powstrzymywane, aż do zapieczętowania sług Bożych.

Drugie proroctwo Ezechiela było skierowane do wiatru, a życie, które wiatr przekazał ciałom, pochodziło z orędzia czterech wiatrów. W wersetach od ósmego do dziesiątego w trzydziestym siódmym rozdziale Księgi Ezechiela słowa występujące jako „wiatr” lub „tchnienie” to za każdym razem to samo hebrajskie słowo. Bóg tchnął w Adama tchnienie życia, a u Ezechiela tchnienie życia jest orędziem o zapieczętowaniu stu czterdziestu czterech tysięcy, które przychodzi z czterech wiatrów. To orędzie przekazuje Bożą moc stwórczą ciałom, które zostały zebrane w dolinie śmierci dzięki pierwszemu orędziu. Orędzie czterech wiatrów jest orędziem o tym, że islam przynosi sąd nad Stanami Zjednoczonymi z powodu prawa niedzielnego. Jest to orędzie Wołania o północy.

Ukryta historia siedmiu gromów zaczyna się od rozczarowania, które rozpoczyna czas oczekiwania. W jedenastym rozdziale Apokalipsy, gdy dwóch proroków zostało zabitych 18 lipca 2020 roku, rozpoczął się czas oczekiwania. Ezechiel był wśród umarłych, gdy Pan zapytał Ezechiela, czy dwaj świadkowie, którzy leżą martwi na ulicy, mogą ożyć.

W wersecie siódmym, gdy Ezechiel wygłasza pierwsze z dwóch proroctw, przesłanie brzmiało po prostu: „O wy suche kości, słuchajcie słowa Pana.” Jan w Apokalipsie zapisuje: „Błogosławieni, którzy słuchają słów proroctwa tej księgi.” Ezechiel przedstawia martwe, suche kości jako błogosławionych, tych, którzy słuchają polecenia Ezechiela, by słuchać Słowa Pana, a Jego Słowo jest Prawdą. W drugim rozdziale Księgi Ezechiela opisane jest doświadczenie tych, którzy słuchają Bożego słowa.

W jedenastym rozdziale Apokalipsy, gdy martwe ciała słyszą Słowo Pana, Pocieszyciel wstępuje w nie i stają na nogi. To Pocieszyciel stawia je na nogi.

Powstanie umarłych jest pierwszym krokiem w dwuetapowym procesie, który wyprowadza ich z grobów, aby stali się sztandarem wzniesionym podczas sądu związanego z prawem niedzielnym. Gdy stają w rozdziale jedenastym, „wielki strach” ogarnia tych, którzy ich widzą.

Poselstwo Wołania o północy w historii ruchu millerowskiego było drugą częścią poselstwa drugiego anioła. Poselstwo drugiego anioła spowodowało oddzielenie millerowców od kościołów, które wówczas zostały zidentyfikowane jako córki Babilonu, a wierni zostali wezwani, by wyjść i stanąć po stronie millerowców. Przez to poselstwo uformowało się "ciało" wierzących, a następnie drugim krokiem było poselstwo Wołania o północy, które przyłączyło się do drugiego poselstwa i dodało mu mocy. Millerowcy stali się wówczas potężną armią, która rozniosła to poselstwo niczym potężna fala po całym kraju. Ten dwuetapowy proces to dwa głosy z osiemnastego rozdziału Apokalipsy i jest to identyczny proces, co zmartwychwstanie martwych, wyschłych kości w Księdze Ezechiela, tych, którzy zostali zabici na ulicy z jedenastego rozdziału Apokalipsy.

Pierwszym drogowskazem w ukrytej historii siedmiu gromów jest rozczarowanie, które rozpoczyna czas zwłoki. Czas zwłoki to okres przedstawiony jako trzy i pół dnia, będący symbolem pustyni. Pod koniec czterdziestu lat wędrówki po pustyni Jozue wprowadził potężne wojsko do Ziemi Obiecanej. Pod koniec trzech i pół dnia Ezechiel zostaje zabrany do doliny śmierci i otrzymuje polecenie, by nakazać martwym ciałom: "słuchajcie słowa Pana". Ezechiel jest "głosem" wołającym na pustyni. Polecenie, by słuchać słowa Pana, sprawia, że członki ciała łączą się, lecz jeszcze nie żyją, nie stanowią jeszcze wojska, jeszcze nie zostali zapieczętowani. "Słowo Pana", wypowiedziane przez Ezechiela w rozdziale drugim, wskazuje, że kiedy przychodzi Pocieszyciel, lud Boży powstaje, jednocześnie słysząc słowo Pana. Chrystus obiecał, że pośle Pocieszyciela trzy i pół dnia po tym, jak zostali zamordowani na ulicy.

Gdy już staną, ciała „które jeszcze nie żyją” mają otrzymać drugie proroctwo. „Głos wołającego na pustyni” u Izajasza pyta, jakie proroctwo ma głosić? „Poselstwo”, które zarówno Ezechiel, jak i „głos” w czterdziestym rozdziale Księgi Izajasza mają przekazać, jest poselstwem islamu. Gdy to proroctwo zostanie ogłoszone, „Adam” ożywa jako potężna armia. Wówczas żyjący dwaj świadkowie ogłaszają poselstwo sądu islamu nad Stanami Zjednoczonymi z powodu wkrótce mającego zostać uchwalonego prawa niedzielnego. Sąd związany z prawem niedzielnym jest trzecim drogowskazem ukrytej historii siedmiu gromów. Gdy się wypełni, armia zostaje wzniesiona jako sztandar ku niebu i jest przedstawiona w czternastym rozdziale Apokalipsy.

Wzniesionym sztandarem jest trzeci anioł, lecący środkiem nieba i ostrzegający ludzkość przed przyjęciem znamienia bestii. Potężna armia nadal głosi to poselstwo światu, aż do chwili, gdy Michał powstanie i zamknie się czas łaski dla ludzkości.

Będziemy kontynuować te rozważania w następnym artykule.