The Midnight Cry message in the beginning ended at the opening of the investigative judgment, and the Midnight Cry message ends, at the opening of the executive judgment. The third woe of Islam brings judgment upon the United States for the passage of the Sunday law, and it represents a continuing and escalating judgment upon the entire world for their acceptance of their own Sunday law under the pressure of the civil persecuting power, represented by the ten kings who have committed fornication with Jezebel, the whore of Tyre.
Poselstwo Wołania o północy na początku zakończyło się wraz z otwarciem sądu śledczego, a poselstwo Wołania o północy kończy się wraz z otwarciem sądu wykonawczego. Trzecie biada islamu sprowadza sąd na Stany Zjednoczone za uchwalenie prawa niedzielnego i oznacza trwający i narastający sąd nad całym światem za przyjęcie przez niego własnego prawa niedzielnego pod naciskiem świeckiej, prześladującej władzy, reprezentowanej przez dziesięciu królów, którzy uprawiali nierząd z Izebel, nierządnicą z Tyru.
“As America, the land of religious liberty, shall unite with the Papacy in forcing the conscience and compelling men to honor the false sabbath, the people of every country on the globe will be led to follow her example.” Testimonies, volume 6, 18.
„Gdy Ameryka, kraj wolności religijnej, zjednoczy się z papiestwem w gwałceniu sumień i zmuszaniu ludzi do święcenia fałszywego sabatu, mieszkańcy każdego kraju na świecie zostaną skłonieni do naśladowania jej przykładu.” Świadectwa, tom 6, 18.
The Sunday law battle of the great controversy, is then fully engaged. Satan then appears to personate Christ.
Bitwa o prawo niedzielne w wielkim konflikcie jest wtedy w pełni rozgorzała. Wówczas szatan ukazuje się, by podszyć się pod Chrystusa.
“By the decree enforcing the institution of the Papacy in violation of the law of God, our nation will disconnect herself fully from righteousness. When Protestantism shall stretch her hand across the gulf to grasp the hand of the Roman power, when she shall reach over the abyss to clasp hands with Spiritualism, when, under the influence of this threefold union, our country shall repudiate every principle of its Constitution as a Protestant and republican government, and shall make provision for the propagation of papal falsehoods and delusions, then we may know that the time has come for the marvelous working of Satan and that the end is near.” Testimonies, volume 5, 451.
"Na mocy dekretu wprowadzającego w życie instytucję papiestwa, wbrew prawu Bożemu, nasz naród całkowicie odetnie się od sprawiedliwości. Gdy Protestantyzm wyciągnie rękę przez przepaść, aby uścisnąć dłoń potęgi rzymskiej, gdy sięgnie ponad otchłań, by złączyć dłonie ze Spirytyzmem, gdy zaś pod wpływem tego trójstronnego sojuszu nasz kraj odrzuci wszelkie zasady swojej Konstytucji jako państwa protestanckiego i republikańskiego oraz stworzy warunki do szerzenia papieskich kłamstw i zwiedzeń, wtedy będziemy wiedzieć, że nadszedł czas nadzwyczajnego działania Szatana i że koniec jest bliski." Testimonies, tom 5, 451.
National apostasy is followed by national ruin.
Po narodowej apostazji następuje narodowa ruina.
“The people of the United States have been a favored people; but when they restrict religious liberty, surrender Protestantism, and give countenance to popery, the measure of their guilt will be full, and ‘national apostasy’ will be registered in the books of heaven. The result of this apostasy will be national ruin.” Review and Herald, May 2, 1893.
Lud Stanów Zjednoczonych był uprzywilejowany; lecz gdy ograniczą wolność religijną, wyrzekną się protestantyzmu i udzielą poparcia papizmowi, miara ich winy się dopełni, a 'narodowa apostazja' zostanie zapisana w księgach nieba. Skutkiem tej apostazji będzie narodowa ruina. Review and Herald, 2 maja 1893 r.
The foolish Laodicean Adventists join hands with the papal power and are overthrown while the other flock of Christ that is still in Babylon escapes the hand of the papacy.
Głupi laodycejscy adwentyści sprzymierzają się z potęgą papieską i zostają obaleni, podczas gdy inna trzoda Chrystusa, która wciąż jest w Babilonie, wyrywa się z rąk papiestwa.
He shall enter also into the glorious land, and many countries shall be overthrown: but these shall escape out of his hand, even Edom, and Moab, and the chief of the children of Ammon. Daniel 11:41.
Wejdzie także do wspaniałej ziemi, a wiele krajów zostanie obalonych; lecz ci ujdą z jego ręki: Edom, Moab i naczelni spośród synów Ammonu. Daniela 11:41.
Islam suddenly strikes the United States, as the seventh trumpet brings a judgment woe for the passage of the Sunday law.
Islam nagle uderza w Stany Zjednoczone, gdy siódma trąba przynosi biada jako sąd za uchwalenie prawa niedzielnego.
And I beheld, and heard an angel flying through the midst of heaven, saying with a loud voice, Woe, woe, woe, to the inhabiters of the earth by reason of the other voices of the trumpet of the three angels, which are yet to sound! Revelation 8:13.
I ujrzałem i usłyszałem anioła lecącego środkiem nieba, który donośnym głosem mówił: Biada, biada, biada mieszkańcom ziemi z powodu pozostałych głosów trąb trzech aniołów, którzy mają jeszcze zatrąbić! Objawienie 8:13.
The ensign that represents the two witnesses in Revelation eleven is then portrayed by John in Revelation chapter twelve as a woman clothed with the sun, and prophetically portrayed with the symbolism of the beginning and the end.
Znak, który przedstawia dwóch świadków w jedenastym rozdziale Apokalipsy, zostaje następnie ukazany przez Jana w dwunastym rozdziale Apokalipsy jako niewiasta obleczona w słońce oraz proroczo przedstawiony za pomocą symboliki początku i końca.
And there appeared a great wonder in heaven; a woman clothed with the sun, and the moon under her feet, and upon her head a crown of twelve stars: And she being with child cried, travailing in birth, and pained to be delivered. And there appeared another wonder in heaven; and behold a great red dragon, having seven heads and ten horns, and seven crowns upon his heads. And his tail drew the third part of the stars of heaven, and did cast them to the earth: and the dragon stood before the woman which was ready to be delivered, for to devour her child as soon as it was born. And she brought forth a man child, who was to rule all nations with a rod of iron: and her child was caught up unto God, and to his throne. Revelation 12:1–5.
I ukazał się na niebie wielki znak: niewiasta obleczona w słońce, a księżyc pod jej stopami, a na jej głowie korona z dwunastu gwiazd. A będąc brzemienna, krzyczała w bólach rodzenia i cierpiała, aby wydać na świat. I ukazał się na niebie inny znak: oto wielki czerwony smok, mający siedem głów i dziesięć rogów, a na jego głowach siedem koron. A jego ogon porwał trzecią część gwiazd nieba i rzucił je na ziemię; i smok stanął przed niewiastą, która miała rodzić, aby pożreć jej dziecko, skoro tylko się narodzi. I urodziła syna, chłopca, który ma rządzić wszystkimi narodami żelazną rózgą; a jej dziecko zostało uniesione do Boga i do jego tronu. Objawienie 12:1–5.
She is standing upon the moon, and clothed with the sun. The moon is a reflection of the sun, and therefore prophetically typifies the sun. The twelve stars in her crown represent the twelve tribes of ancient Israel at the beginning of ancient Israel, which typify the twelve disciples at the end of ancient Israel. The twelve stars that are the twelve disciples at the end of ancient Israel, are also the twelve apostles at the beginning of modern Israel. They therefore typify the one hundred and forty-four thousand at the end of modern Israel, who are disciples and apostles. At the beginning of the history where the disciples represent both an ending of ancient Israel and the apostles the beginning of modern Israel, the woman who is the church, was pregnant with Christ. He is the “man child” who would be caught up to God after His death and resurrection.
Stoi na księżycu i obleczona w słońce. Księżyc jest odbiciem słońca, a zatem proroczo jest typem słońca. Dwanaście gwiazd w jej koronie reprezentuje dwanaście plemion starożytnego Izraela na początku jego dziejów, które stanowią typ dwunastu uczniów u schyłku starożytnego Izraela. Te dwanaście gwiazd, które u schyłku starożytnego Izraela oznacza dwunastu uczniów, oznacza również dwunastu apostołów na początku współczesnego Izraela. Dlatego stanowi typ stu czterdziestu czterech tysięcy u kresu współczesnego Izraela, którzy są uczniami i apostołami. Na początku historii, w której uczniowie reprezentują kres starożytnego Izraela, a apostołowie początek współczesnego Izraela, niewiasta, która jest Kościołem, była brzemienna Chrystusem. On jest „dziecięciem płci męskiej”, które po swojej śmierci i zmartwychwstaniu miało zostać porwane do Boga.
The woman therefore, also typifies the birth of the one hundred and forty-four thousand, who also ascend into heaven after being resurrected from the valley of death. Once they are in heaven, she would also give birth to another child, that represents the other flock that comes out of Babylon at the Sunday law.
Kobieta zatem także symbolizuje narodziny stu czterdziestu czterech tysięcy, którzy również wstępują do nieba po wskrzeszeniu z doliny śmierci. Gdy znajdą się w niebie, ona także wyda na świat kolejne dziecko, które reprezentuje inną owczarnię, która wychodzi z Babilonu przy ustawie niedzielnej.
Before she travailed, she brought forth; before her pain came, she was delivered of a man child. Who hath heard such a thing? who hath seen such things? Shall the earth be made to bring forth in one day? or shall a nation be born at once? for as soon as Zion travailed, she brought forth her children. Shall I bring to the birth, and not cause to bring forth? saith the Lord: shall I cause to bring forth, and shut the womb? saith thy God. Isaiah 66:7–9.
Zanim doznała bólu, porodziła; zanim przyszedł na nią ból, urodziła chłopca. Któż słyszał coś takiego? Kto widział podobne rzeczy? Czy ziemia może porodzić w jeden dzień? Albo czy naród może narodzić się od razu? Bo gdy tylko Syjon doznał bólów, od razu urodził swoje dzieci. Czyż mam doprowadzić do porodu, a nie dopuścić do narodzin? — mówi Pan. Czyż mam sprawić poród, a zamknąć łono? — mówi twój Bóg. Izajasza 66:7–9.
In the time of the earth beast’s rule, a nation is born at once. That nation is the one hundred and forty-four thousand, for they are those who perfectly reflect the character of Christ. They are those typified by the “man child” Jesus. They are Isaiah’s “man child,” who is born before the woman goes into labor. The dead dry bones that the world rejoiced over when they were murdered by the beast from the bottomless pit, will be comforted in Jerusalem, and they will then rejoice with the woman who brings forth the “man child.” They are brought forth before she travails and then she travails and brings forth “her” other “children,” as the Gentiles then respond to the message of the third angel as a flowing river, as the message sweeps across the land as a tidal wave. They are born in a great crisis, representing her travail. The woman of Revelation twelve, essentially has twins. The first born are the one hundred and forty-four thousand who are identified as the first fruits, and the Gentiles as the great ingathering of the summertime harvest.
W czasie panowania bestii z ziemi naród rodzi się w jednej chwili. Tym narodem jest sto czterdzieści cztery tysiące, gdyż to ci, którzy doskonale odzwierciedlają charakter Chrystusa. To ci, których prefiguruje „męskie dziecię” — Jezus. To Izajaszowe „męskie dziecię”, które rodzi się, zanim niewiasta zacznie odczuwać bóle porodowe. Martwe, suche kości, nad którymi świat się radował, gdy je zamordowała bestia z otchłani, zostaną pocieszone w Jerozolimie, a wtedy będą się radować wraz z niewiastą, która wydaje na świat „męskie dziecię”. Zostają wydane na świat, zanim ona zacznie doznawać bólów porodowych, a potem ona doznaje bólów i wydaje na świat „swoje” inne „dzieci”, gdy poganie odpowiadają na poselstwo trzeciego anioła jak płynąca rzeka, gdy to poselstwo przetacza się przez kraj niczym fala przypływu. Rodzą się w wielkim kryzysie, reprezentującym jej bóle porodowe. Niewiasta z dwunastego rozdziału Objawienia zasadniczo ma bliźnięta. Pierworodni to sto czterdzieści cztery tysiące, którzy są określeni jako pierwociny, a poganie — jako wielki zbiór letnich żniw.
Rejoice ye with Jerusalem, and be glad with her, all ye that love her: rejoice for joy with her, all ye that mourn for her: That ye may suck, and be satisfied with the breasts of her consolations; that ye may milk out, and be delighted with the abundance of her glory. For thus saith the Lord, Behold, I will extend peace to her like a river, and the glory of the Gentiles like a flowing stream: then shall ye suck, ye shall be borne upon her sides, and be dandled upon her knees. As one whom his mother comforteth, so will I comfort you; and ye shall be comforted in Jerusalem. And when ye see this, your heart shall rejoice, and your bones shall flourish like an herb: and the hand of the Lord shall be known toward his servants, and his indignation toward his enemies. Isaiah 66:10–14.
Radujcie się wraz z Jerozolimą i cieszcie się z nią wszyscy, którzy ją miłujecie; weselcie się razem z nią wszyscy, którzy nad nią płakaliście, abyście ssali i nasycili się piersiami jej pociech, abyście do syta czerpali i rozkoszowali się obfitością jej chwały. Bo tak mówi Pan: Oto rozciągnę ku niej pokój jak rzekę, a chwałę narodów jak płynący strumień; wtedy będziecie ssać, na biodrach będziecie noszeni i na kolanach kołysani. Jak kogo pociesza jego matka, tak Ja was pocieszę; i w Jerozolimie doznacie pocieszenia. A gdy to ujrzycie, rozraduje się wasze serce, a wasze kości zakwitną jak ziele; i da się poznać ręka Pana względem Jego sług, a Jego oburzenie przeciw Jego wrogom. Izajasz 66:10–14.
Those that “mourn” for Jerusalem are those that sigh and cry for the abominations done within her and who have been sealed, and they are sealed in advance of the Sunday law. We are now in the “closing work for the church,” which are the final moments of the sealing of the one hundred and forty-four thousand.
Ci, którzy „opłakują” Jerozolimę, to ci, którzy wzdychają i płaczą z powodu obrzydliwości popełnianych w niej i którzy zostali opieczętowani; opieczętowano ich z wyprzedzeniem wobec prawa niedzielnego. Znajdujemy się teraz w „dziele zamykającym dla Kościoła”, czyli w ostatnich chwilach pieczętowania stu czterdziestu czterech tysięcy.
“The true people of God, who have the spirit of the work of the Lord and the salvation of souls at heart, will ever view sin in its real, sinful character. They will always be on the side of faithful and plain dealing with sins which easily beset the people of God. Especially in the closing work for the church, in the sealing time of the one hundred and forty-four thousand who are to stand without fault before the throne of God, will they feel most deeply the wrongs of God’s professed people. This is forcibly set forth by the prophet’s illustration of the last work under the figure of the men each having a slaughter weapon in his hand. One man among them was clothed with linen, with a writer’s inkhorn by his side. ‘And the Lord said unto him, Go through the midst of the city, through the midst of Jerusalem, and set a mark upon the foreheads of the men that sigh and that cry for all the abominations that be done in the midst thereof.’” Testimonies, volume 3, 266.
„Prawdziwy lud Boży, który nosi w sercu ducha dzieła Pana i zbawienia dusz, zawsze będzie postrzegał grzech w jego rzeczywistym, grzesznym charakterze. Zawsze stanie po stronie wiernego i otwartego rozprawiania się z grzechami, które łatwo osaczają lud Boży. Zwłaszcza w końcowym dziele dla Kościoła, w czasie pieczętowania stu czterdziestu czterech tysięcy, którzy mają stanąć bez skazy przed tronem Bożym, najgłębiej odczują nieprawości ludu, który mieni się ludem Bożym. Mocno ukazuje to prorocka ilustracja ostatniego dzieła pod obrazem mężów, z których każdy miał w ręku oręż zagłady. Jeden z nich był odziany w lnianą szatę, a u boku miał kałamarz pisarski. ‘I Pan rzekł do niego: Przejdź przez środek miasta, przez środek Jerozolimy, i naznacz znak na czołach mężów, którzy wzdychają i płaczą z powodu wszystkich obrzydliwości, które pośród niej się dzieją.’” Świadectwa, tom 3, 266.
Those that “sigh and cry” are sealed before the destroying angels with the slaughter weapons go through the church, which is represented as Jerusalem.
Ci, którzy "wzdychają i płaczą", zostają opieczętowani, zanim aniołowie niszczyciele z narzędziami rzezi przejdą przez Kościół, który jest przedstawiony jako Jerozolima.
“The command is: ‘Go through the midst of the city, through the midst of Jerusalem, and set a mark upon the foreheads of the men that sigh and that cry for all the abominations that be done in the midst thereof.’ These sighing, crying ones had been holding forth the words of life; they had reproved, counseled, and entreated. Some who had been dishonoring God repented and humbled their hearts before Him. But the glory of the Lord had departed from Israel; although many still continued the forms of religion, His power and presence were lacking.
Rozkaz brzmi: „Przejdź przez środek miasta, przez środek Jerozolimy, i nałóż znak na czołach mężów, którzy wzdychają i płaczą z powodu wszystkich obrzydliwości, które się w nim dzieją.” Ci wzdychający i płaczący głosili słowa życia; upominali, udzielali rad i błagali. Niektórzy, którzy znieważali Boga, pokutowali i uniżyli przed Nim swoje serca. Lecz chwała Pana odeszła od Izraela; chociaż wielu wciąż zachowywało formy religii, brakowało Jego mocy i obecności.
“In the time when His wrath shall go forth in judgments, these humble, devoted followers of Christ will be distinguished from the rest of the world by their soul anguish, which is expressed in lamentation and weeping, reproofs and warnings. While others try to throw a cloak over the existing evil, and excuse the great wickedness everywhere prevalent, those who have a zeal for God’s honor and a love for souls will not hold their peace to obtain favor of any. Their righteous souls are vexed day by day with the unholy works and conversation of the unrighteous. They are powerless to stop the rushing torrent of iniquity, and hence they are filled with grief and alarm. They mourn before God to see religion despised in the very homes of those who have had great light. They lament and afflict their souls because pride, avarice, selfishness, and deception of almost every kind are in the church. The Spirit of God, which prompts to reproof, is trampled underfoot, while the servants of Satan triumph. God is dishonored, the truth made of none effect.
W czasie, gdy Jego gniew będzie się objawiał w sądach, ci pokorni, oddani naśladowcy Chrystusa będą odróżniać się od reszty świata boleścią duszy, wyrażającą się w lamentach i płaczu, upomnieniach i ostrzeżeniach. Podczas gdy inni próbują przykryć istniejące zło i usprawiedliwiać wszechobecną wielką niegodziwość, ci, którzy mają gorliwość o cześć Bożą i miłość do dusz, nie będą milczeć, by zyskać czyjekolwiek względy. Ich sprawiedliwe dusze dzień po dniu dręczą się nieświętymi uczynkami i postępowaniem nieprawych. Są bezsilni, by powstrzymać rwący potok nieprawości, i dlatego przepełnia ich smutek i trwoga. Opłakują przed Bogiem to, że religia jest pogardzana w samych domach tych, którzy otrzymali wielkie światło. Biadają i trapią swoje dusze, ponieważ pycha, chciwość, egoizm i niemal wszelkiego rodzaju oszustwo są w kościele. Duch Boży, który skłania do upominania, jest deptany, podczas gdy słudzy szatana triumfują. Bóg jest znieważany, a prawda pozbawiona mocy.
“The class who do not feel grieved over their own spiritual declension, nor mourn over the sins of others, will be left without the seal of God. The Lord commissions His messengers, the men with slaughtering weapons in their hands: ‘Go ye after him through the city, and smite: let not your eye spare, neither have ye pity: slay utterly old and young, both maids, and little children, and women: but come not near any man upon whom is the mark; and begin at My sanctuary. Then they began at the ancient men which were before the house.
Ci, którzy nie boleją nad własnym duchowym upadkiem ani nie opłakują grzechów innych, pozostaną bez pieczęci Bożej. Pan posyła swoich posłańców, mężów z narzędziami zagłady w rękach: 'Idźcie za nim przez miasto i uderzcie; niech wasze oko nie oszczędza ani nie miejcie litości: zabijcie doszczętnie starców i młodych, dziewice, małe dzieci i kobiety; lecz nie zbliżajcie się do żadnego człowieka, na którym jest znak; i zacznijcie od Mojej świątyni.' Wtedy zaczęli od starców, którzy byli przed domem.
“Here we see that the church—the Lord’s sanctuary—was the first to feel the stroke of the wrath of God. The ancient men, those to whom God had given great light and who had stood as guardians of the spiritual interests of the people, had betrayed their trust. They had taken the position that we need not look for miracles and the marked manifestation of God’s power as in former days. Times have changed. These words strengthen their unbelief, and they say: The Lord will not do good, neither will He do evil. He is too merciful to visit His people in judgment. Thus ‘Peace and safety’ is the cry from men who will never again lift up their voice like a trumpet to show God’s people their transgressions and the house of Jacob their sins. These dumb dogs that would not bark are the ones who feel the just vengeance of an offended God. Men, maidens, and little children all perish together.” Testimonies, volume 5, 210, 211.
„Tu widzimy, że kościół — sanktuarium Pana — jako pierwszy odczuł cios gniewu Bożego. Starcy, ci, którym Bóg dał wielkie światło i którzy stali jako strażnicy duchowych interesów ludu, zdradzili zaufanie. Zajęli stanowisko, że nie trzeba nam oczekiwać cudów ani wyraźnych przejawów mocy Bożej jak za dawnych dni. Czasy się zmieniły. Te słowa utwierdzają ich niewiarę i mówią: «Pan nie uczyni dobra ani nie uczyni zła». Jest zbyt miłosierny, by nawiedzić swój lud sądem. Tak więc «Pokój i bezpieczeństwo» — to okrzyk ludzi, którzy już nigdy nie podniosą swego głosu jak trąba, by ukazać ludowi Bożemu jego przestępstwa, a domowi Jakuba jego grzechy. Te nieme psy, które nie chciały szczekać, są tymi, którzy doświadczają sprawiedliwej pomsty obrażonego Boga. Mężczyźni, panny i małe dzieci — wszyscy razem giną.” Świadectwa, tom 5, 210, 211.
Isaiah forty begins by employing the symbolism of a doubling, which is a prophetic marker of the Midnight Cry message that is a second message that unites with the message of the fall of Babylon. The fall of Babylon is doubled when it is expressed prophetically. The phrase is “Babylon is fallen, is fallen.”
Rozdział czterdziesty Księgi Izajasza rozpoczyna się użyciem symboliki podwojenia, która jest proroczym wyznacznikiem poselstwa Okrzyku o północy, będącego drugim poselstwem łączącym się z poselstwem o upadku Babilonu. Upadek Babilonu jest podwojony, gdy jest wyrażany proroczo. Wyrażenie brzmi: „Upadł, upadł Babilon”.
And there followed another angel, saying, Babylon is fallen, is fallen, that great city, because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication. Revelation 14:8.
I szedł za nim inny anioł, mówiąc: Upadł, upadł Babilon, miasto wielkie, które napoiło wszystkie narody winem gniewu swego nierządu. Objawienie 14:8.
There are two biblical falls of literal Babylon, and there are two biblical falls of spiritual Babylon. Together they represent four historical witnesses which identify the prophetic characteristics of Babylon’s fall.
Istnieją dwa biblijne upadki dosłownego Babilonu oraz dwa biblijne upadki duchowego Babilonu. Razem stanowią czterech świadków historycznych, którzy wskazują na prorocze cechy upadku Babilonu.
And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and a cage of every unclean and hateful bird. Revelation 18:2.
A on zawołał potężnym głosem, mówiąc: Upadł, upadł Babilon wielki, i stał się siedliskiem demonów, i więzieniem wszelkiego ducha nieczystego, i klatką wszelkiego ptactwa nieczystego i wstrętnego. Objawienie 18:2.
Literal Babylon fell as Babel in the time of Nimrod, and literal Babylon also fell in the time of Belshazzar. Spiritual Babylon fell in 1798, and its final fall is repeatedly illustrated in the Scriptures. For this reason, the message of the fall of Babylon contains the prophetic symbolism of the doubling. With Babylon’s fall there is a doubling, but there are also two other primary prophetic reasons for the phenomenon of doubling.
Dosłowny Babilon upadł jako Babel za czasów Nimroda, a dosłowny Babilon upadł także za czasów Belszazara. Babilon duchowy upadł w roku 1798, a jego ostateczny upadek jest wielokrotnie przedstawiany w Piśmie Świętym. Z tego powodu przesłanie o upadku Babilonu zawiera proroczą symbolikę podwojenia. Wraz z upadkiem Babilonu pojawia się podwojenie, ale istnieją także dwa inne podstawowe prorocze powody zjawiska podwojenia.
The second reason is that as a message it represents a message that is joined by a second message. It represents two messages. There are other significant truths associated with the meaning and structure of the second angel’s message, but we are simply noting that Isaiah’s final prophetic narrative that begins in chapter forty, begins with the doubling of the symbol of the Comforter, which Christ promised to provide His people, while he tarried in the heavenly sanctuary.
Drugim powodem jest to, że jako poselstwo przedstawia poselstwo połączone z drugim poselstwem. Reprezentuje dwa poselstwa. Istnieją inne istotne prawdy związane ze znaczeniem i strukturą poselstwa drugiego anioła, ale zauważamy jedynie, że ostatnia prorocza narracja Izajasza, która rozpoczyna się w rozdziale czterdziestym, otwiera się podwojeniem symbolu Pocieszyciela, którego Chrystus obiecał dać swojemu ludowi, gdy przebywał w niebiańskim sanktuarium.
Comfort ye, comfort ye my people, saith your God. Speak ye comfortably to Jerusalem, and cry unto her, that her warfare is accomplished, that her iniquity is pardoned: for she hath received of the Lord’s hand double for all her sins. Isaiah 40:1, 2.
Pocieszcie, pocieszcie mój lud, mówi wasz Bóg. Przemawiajcie do serca Jerozolimy i wołajcie do niej, że skończyła się jej służba, że odpuszczona jest jej nieprawość; bo z ręki Pana otrzymała w dwójnasób za wszystkie swoje grzechy. Izajasza 40,1–2.
There is no other passage in the Bible that speaks more specifically concerning the element of Christ’s character as the Alpha and Omega, as the passage in Isaiah forty to the end of the book. As the Alpha and Omega, Christ places the signature of His name as Alpha and Omega upon this passage, for when you get to the end of Isaiah, he once again refers to the Comforter, for Christ is the Word, and He is the beginning and ending.
Nie ma w Biblii innego fragmentu, który mówiłby bardziej szczegółowo o aspekcie charakteru Chrystusa jako Alfy i Omegi niż fragment w Księdze Izajasza od rozdziału czterdziestego do końca księgi. Jako Alfa i Omega, Chrystus składa na tym fragmencie podpis swoim imieniem Alfa i Omega, ponieważ gdy dochodzi się do końca Izajasza, on ponownie wspomina o Pocieszycielu, gdyż Chrystus jest Słowem i On jest początkiem i końcem.
Thus saith the Lord, The heaven is my throne, and the earth is my footstool: where is the house that ye build unto me? and where is the place of my rest? For all those things hath mine hand made, and all those things have been, saith the Lord: but to this man will I look, even to him that is poor and of a contrite spirit, and trembleth at my word. He that killeth an ox is as if he slew a man; he that sacrificeth a lamb, as if he cut off a dog’s neck; he that offereth an oblation, as if he offered swine’s blood; he that burneth incense, as if he blessed an idol. Yea, they have chosen their own ways, and their soul delighteth in their abominations. I also will choose their delusions, and will bring their fears upon them; because when I called, none did answer; when I spake, they did not hear: but they did evil before mine eyes, and chose that in which I delighted not. Isaiah 66:1–4.
Tak mówi Pan: Niebo jest Moim tronem, a ziemia podnóżkiem Moich stóp. Gdzie jest dom, który Mi zbudujecie? I gdzie miejsce Mojego odpoczynku? Bo to wszystko uczyniła Moja ręka i tak to wszystko powstało, mówi Pan. Lecz na tego spojrzę: na ubogiego i skruszonego w duchu, który drży przed Moim słowem. Kto zabija wołu, jakby zabił człowieka; kto składa w ofierze baranka, jakby łamał kark psu; kto składa dar ofiarny, jakby ofiarował krew wieprza; kto pali kadzidło, jakby błogosławił bożkowi. Tak, wybrali własne drogi, a ich dusza ma upodobanie w ich obrzydliwościach. Ja także wybiorę ich złudzenia i sprowadzę na nich to, czego się boją; bo gdy wołałem, nikt nie odpowiadał; gdy mówiłem, nie słyszeli; lecz czynili zło w Moich oczach i wybrali to, w czym nie mam upodobania. Izajasza 66:1–4.
The question is raised concerning what house did God’s people build for Him? Did they raise Peter’s spiritual house or the synagogue of Satan? God identifies that the house that He built, is made up of those that are of a “poor and of a contrite spirit, and” those who “trembleth at” God’s “word.” He contrasts those who tremble at His word with another class that offer unclean offerings, who have chosen their own way. Those of the class that are offering unclean offerings will find as did the Jews, that their house is to be left to them desolate.
Pojawia się pytanie: jaki dom zbudował Mu lud Boży? Czy zbudowali duchowy dom Piotra, czy synagogę szatana? Bóg wskazuje, że dom, który On zbudował, składa się z tych, którzy mają „ubogiego i skruszonego ducha”, oraz z tych, którzy „drżą” przed Bożym „słowem”. Przeciwstawia tym, którzy drżą przed Jego słowem, inną grupę, która składa nieczyste ofiary, wybrała bowiem własną drogę. Ci z tej grupy, którzy składają nieczyste ofiary, przekonają się, podobnie jak Żydzi, że ich dom zostanie im pozostawiony pusty.
All the prophets speak of the end of the world, and this is an illustration of the distinction between the wise, who tremble at His Word, and the foolish that are offering abominations to God, abominations that their souls delight in. For this reason, God will choose the delusions for the foolish Laodicean virgins, which is the delusion which the apostle Paul identifies is brought about for accepting a “lie.”
Wszyscy prorocy mówią o końcu świata i to stanowi ilustrację rozróżnienia między mądrymi, którzy drżą na Jego Słowo, a głupimi, którzy składają Bogu obrzydliwości, obrzydliwości, w których ich dusze mają upodobanie. Z tego powodu Bóg wybierze dla głupich laodycejskich panien zwiedzenie, które apostoł Paweł wskazuje jako sprowadzone z powodu przyjęcia "kłamstwa".
The “lie” is a specific symbol in Adventism’s history, and it was accepted by the builders in 1863, and built upon throughout Advent history. It was a lie that produced a false foundation, and they there began to erect a counterfeit false temple. Their work of counterfeiting the true temple continues until “the last days.” Isaiah places the context of chapter sixty-six within the separation of the wise and foolish virgins. Isaiah is identifying the prophetic history that he marked in the first verse of Isaiah forty when Christ promised to send the Comforter three and a half symbolic days after the disappointment of July 18, 2020.
„Kłamstwo” jest szczególnym symbolem w historii adwentyzmu i zostało przyjęte przez budowniczych w 1863 roku, a następnie na nim budowano przez całą historię adwentyzmu. Było to kłamstwo, które wytworzyło fałszywy fundament, i tam zaczęli wznosić fałszywą, podrobioną świątynię. Ich dzieło podrabiania prawdziwej świątyni trwa aż do „ostatnich dni”. Izajasz umieszcza kontekst rozdziału sześćdziesiątego szóstego w ramach oddzielenia mądrych i głupich panien. Izajasz identyfikuje historię proroczą, którą zaznaczył w pierwszym wersecie rozdziału czterdziestego Księgi Izajasza, gdy Chrystus obiecał posłać Pocieszyciela trzy i pół symbolicznego dnia po rozczarowaniu z 18 lipca 2020 roku.
Hear the word of the Lord, ye that tremble at his word; Your brethren that hated you, that cast you out for my name’s sake, said, Let the Lord be glorified: but he shall appear to your joy, and they shall be ashamed. A voice of noise from the city, a voice from the temple, a voice of the Lord that rendereth recompence to his enemies. Isaiah 66:5, 6.
Słuchajcie słowa Pana, wy, którzy drżycie przed Jego słowem; bracia wasi, którzy was nienawidzili, którzy was wypędzili ze względu na moje imię, mówili: Niech Pan będzie uwielbiony; lecz On ukaże się ku waszej radości, a oni się zawstydzą. Głos wrzawy z miasta, głos ze świątyni, głos Pana, który odpłaca swoim wrogom. Izajasza 66,5–6.
From 1798 to 1844, in the movement of the Millerites, the Lord erected a spiritual temple that, as the messenger of the covenant He came suddenly unto in 1844. The Lord erects a spiritual temple in the movement of the one hundred and forty-four thousand, that He might suddenly come and enter into covenant with that temple. Peter, in his first epistle, chapter two calls that temple a “spiritual house.” Those that “hear the word of the Lord” are those that John in the Revelation refers to when he says those that hear are “blessed.” They are the ensign, for the ensign is made up of “the outcasts of Israel.” The foolish Laodiceans will be ashamed when the Lord glorifies Himself in the Philadelphians who tremble at His Word, and His Word is “truth.”
W latach 1798–1844, w ruchu millerystów, Pan wzniósł duchową świątynię, do której jako posłaniec przymierza nagle przyszedł w 1844 roku. Pan wznosi duchową świątynię w ruchu stu czterdziestu czterech tysięcy, aby mógł nagle przyjść i zawrzeć przymierze z tą świątynią. Piotr w swoim pierwszym liście, w rozdziale drugim, nazywa tę świątynię „duchowym domem”. Ci, którzy „słuchają słowa Pana”, to ci, o których Jan w Objawieniu mówi, gdy stwierdza, że ci, którzy słuchają, są „błogosławieni”. Są sztandarem, gdyż „wygnańcy Izraela” stanowią ów sztandar. Nierozumni Laodycejczycy będą zawstydzeni, gdy Pan uwielbi się w Filadelfianach, którzy drżą przed Jego Słowem, a Jego Słowo jest „prawdą”.
The three voices that are heard during the period when the wise and foolish are being separated from the other class, comes from “the city,” from “the temple” and from “the Lord that renders recompense.” The first “voice” from the city is “a voice of noise,” and the “noise” is the arrival of the Comforter that comes suddenly.
Trzy głosy, które słychać w okresie, w którym mądrzy i głupi są oddzielani od innej klasy, pochodzą z "miasta", ze "świątyni" i od "Pana, który wymierza odpłatę". Pierwszy "głos" z miasta to "głos wrzawy", a "wrzawa" to nadejście Pocieszyciela, który przychodzi nagle.
And when the day of Pentecost was fully come, they were all with one accord in one place. And suddenly there came a sound from heaven as of a rushing mighty wind, and it filled all the house where they were sitting. And there appeared unto them cloven tongues like as of fire, and it sat upon each of them. Acts 2:1-3.
A gdy nadszedł w pełni dzień Pięćdziesiątnicy, wszyscy jednomyślnie przebywali w jednym miejscu. I nagle z nieba rozległ się szum jakby gwałtownego, porywistego wiatru i napełnił cały dom, w którym siedzieli. I ukazały im się jakby języki ognia, które się rozdzielały, i jeden spoczął na każdym z nich. Dzieje Apostolskie 2:1-3.
The word translated as “sound” in Acts chapter two, verse two, means a “noise,” and a “rumor.” A “rumor,” is a prophecy. The “sound” or “noise” that comes from “the city” is represented by “a mighty wind.” The “voice of noise from the city,” is the “rumor” or prophetic message of Islam that marks the arrival of the Comforter in the valley of dry bones that were slain in “the street of the great city, which spiritually is called Sodom and Egypt, where also our Lord was crucified.”
Słowo przetłumaczone jako „dźwięk” w Dziejach Apostolskich, rozdziale drugim, wersecie drugim, oznacza „hałas” i „pogłoskę”. „Pogłoska” to proroctwo. „Dźwięk” lub „hałas”, który pochodzi z „miasta”, jest przedstawiony jako „potężny wiatr”. „Głos hałasu z miasta” to „pogłoska” lub prorocze poselstwo islamu, które zwiastuje nadejście Pocieszyciela w dolinie suchych kości, które zostały zabite „na ulicy wielkiego miasta, które duchowo nazywa się Sodomą i Egiptem, gdzie też nasz Pan został ukrzyżowany”.
In chapter forty of Isaiah, the “voice” that was to prepare the way for “the messenger of the covenant,” asked what message he should “cry.” He was told to “cry” the message of Islam. In Acts the “sound” that filled Peter’s spiritual “house” was a “rushing mighty wind,” which in Ezekiel thirty-seven, came from the four winds of Islam.
W czterdziestym rozdziale Księgi Izajasza "głos", który miał przygotować drogę dla "posłańca przymierza", zapytał, jakie przesłanie ma "wołać". Powiedziano mu, by "wołał" przesłanie islamu. W Dziejach Apostolskich "dźwięk", który wypełnił duchowy "dom" Piotra, był "gwałtownym, potężnym wiatrem", który w trzydziestym siódmym rozdziale Księgi Ezechiela pochodził z czterech wiatrów islamu.
A voice of noise from the city, a voice from the temple, a voice of the Lord that rendereth recompence to his enemies. Isaiah 66:6.
Głos zgiełku z miasta, głos ze świątyni, głos Pana wymierzającego odpłatę jego wrogom. Izajasz 66:6.
From the street where our Lord was crucified the Comforter first informs the “voice” of the one who cries in the wilderness, what the message is to be. Then the mighty army that is the temple that has been erected, as typified in the beginning movement from 1798 to 1844, swells the cry. The movement of the mighty army as they proclaim the cry of Islam leads to the third “voice” identifying God’s voice of the judgment upon the United States for the passage of the Sunday law. It is there that the Lord renders recompense. The three voices are governed within the structure of the hidden history of the seven thunders, which represents the beginning, middle and ending letters of the Hebrew word that was created by the Wonderful Linguist and is translated as “truth”. You cannot make this stuff up!
Z ulicy, na której nasz Pan został ukrzyżowany, Pocieszyciel najpierw poucza „głos” tego, który woła na pustyni, jakie ma być przesłanie. Następnie potężna armia, którą jest wzniesiona świątynia, jak zobrazowano w początkowym ruchu z lat 1798–1844, wzmaga to wołanie. Ruch tej potężnej armii, gdy proklamuje wołanie islamu, prowadzi do trzeciego „głosu”, który identyfikuje głos Boga ogłaszającego sąd nad Stanami Zjednoczonymi za uchwalenie prawa niedzielnego. Tam Pan wymierza odpłatę. Trzy głosy są podporządkowane strukturze ukrytej historii siedmiu gromów, która reprezentuje litery początkową, środkową i końcową hebrajskiego słowa, stworzonego przez Cudownego Lingwistę i tłumaczonego jako „prawda”. Tego nie da się zmyślić!
In agreement with the prophetic history we have been identifying, Isaiah then addresses the birth of a nation.
Zgodnie z proroczą historią, którą dotąd rozpoznawaliśmy, Izajasz następnie podejmuje temat narodzin narodu.
Before she travailed, she brought forth; before her pain came, she was delivered of a man child. Who hath heard such a thing? who hath seen such things? Shall the earth be made to bring forth in one day? or shall a nation be born at once? for as soon as Zion travailed, she brought forth her children. Shall I bring to the birth, and not cause to bring forth? saith the Lord: shall I cause to bring forth, and shut the womb? saith thy God. Isaiah 66:7–9.
Zanim doznała bólu, porodziła; zanim przyszedł na nią ból, urodziła chłopca. Któż słyszał coś takiego? Kto widział podobne rzeczy? Czy ziemia może porodzić w jeden dzień? Albo czy naród może narodzić się od razu? Bo gdy tylko Syjon doznał bólów, od razu urodził swoje dzieci. Czyż mam doprowadzić do porodu, a nie dopuścić do narodzin? — mówi Pan. Czyż mam sprawić poród, a zamknąć łono? — mówi twój Bóg. Izajasza 66:7–9.
The nation that is born before the woman travails was recently in the street, dead and dry while the whole world rejoiced over her circumstances. But when the two witnesses stood, those who had been rejoicing in their death were afraid. Once the dead dry slain bodies stand up as a nation, all that love Jerusalem will then rejoice with her. Those that love Jerusalem include not only the nation of the one hundred and forty-four thousand, but also God’s other flock that are then called out of Babylon. The resurrection from the disappointment of July 18, 2020, is accomplished by the arrival of the Comforter, which will make the dead dry “bones” “flourish like an herb.”
Naród, który narodzi się, zanim kobietę ogarną bóle porodowe, niedawno leżał na ulicy, martwy i wyschły, podczas gdy cały świat radował się z jego losu. Lecz gdy dwaj świadkowie powstali, ci, którzy radowali się z ich śmierci, przerazili się. Gdy martwe, wyschłe ciała poległych powstaną jako naród, wszyscy, którzy miłują Jerozolimę, będą się wtedy radować wraz z nią. Do tych, którzy miłują Jerozolimę, należą nie tylko naród stu czterdziestu czterech tysięcy, lecz także inne Boże stado, które wówczas zostaje wywołane z Babilonu. Zmartwychwstanie z rozczarowania z dnia 18 lipca 2020 roku dokonuje się przez przybycie Pocieszyciela, które sprawi, że martwe, wyschłe „kości” „rozkwitną jak ziele”.
Rejoice ye with Jerusalem, and be glad with her, all ye that love her: rejoice for joy with her, all ye that mourn for her: That ye may suck, and be satisfied with the breasts of her consolations; that ye may milk out, and be delighted with the abundance of her glory. For thus saith the Lord, Behold, I will extend peace to her like a river, and the glory of the Gentiles like a flowing stream: then shall ye suck, ye shall be borne upon her sides, and be dandled upon her knees. As one whom his mother comforteth, so will I comfort you; and ye shall be comforted in Jerusalem. And when ye see this, your heart shall rejoice, and your bones shall flourish like an herb: and the hand of the Lord shall be known toward his servants, and his indignation toward his enemies. Isaiah 66:10–14.
Radujcie się wraz z Jerozolimą i cieszcie się z nią wszyscy, którzy ją miłujecie; weselcie się razem z nią wszyscy, którzy nad nią płakaliście, abyście ssali i nasycili się piersiami jej pociech, abyście do syta czerpali i rozkoszowali się obfitością jej chwały. Bo tak mówi Pan: Oto rozciągnę ku niej pokój jak rzekę, a chwałę narodów jak płynący strumień; wtedy będziecie ssać, na biodrach będziecie noszeni i na kolanach kołysani. Jak kogo pociesza jego matka, tak Ja was pocieszę; i w Jerozolimie doznacie pocieszenia. A gdy to ujrzycie, rozraduje się wasze serce, a wasze kości zakwitną jak ziele; i da się poznać ręka Pana względem Jego sług, a Jego oburzenie przeciw Jego wrogom. Izajasz 66:10–14.
The Alpha and Omega places the ending of Isaiah’s last narrative right where it started in the beginning, with the identification of the arrival of the Comforter. And as is always the case, with every message that represents the Elijah message, it is placed within the context of the Lord striking the earth with a curse.
Alfa i Omega umieszcza zakończenie ostatniej narracji Izajasza dokładnie tam, gdzie się zaczęła, wraz ze wskazaniem na nadejście Pocieszyciela. I jak to zawsze bywa w przypadku każdego przesłania reprezentującego przesłanie Eliasza, jest ono osadzone w kontekście tego, że Pan uderza ziemię klątwą.
For, behold, the Lord will come with fire, and with his chariots like a whirlwind, to render his anger with fury, and his rebuke with flames of fire. For by fire and by his sword will the Lord plead with all flesh: and the slain of the Lord shall be many. They that sanctify themselves, and purify themselves in the gardens behind one tree in the midst, eating swine’s flesh, and the abomination, and the mouse, shall be consumed together, saith the Lord. For I know their works and their thoughts: it shall come, that I will gather all nations and tongues; and they shall come, and see my glory. Isaiah 66:15–18.
Bo oto Pan przyjdzie w ogniu, a jego rydwany jak wichura, aby okazać swój gniew w zapalczywości, a swoje zgromienie w płomieniach ognia. Bo ogniem i swoim mieczem będzie Pan sądził wszelkie ciało; a zabitych przez Pana będzie wielu. Ci, którzy się uświęcają i oczyszczają w ogrodach, za jednym drzewem pośrodku, jedząc mięso wieprzowe, obrzydliwości i mysz, razem zginą, mówi Pan. Bo znam ich czyny i ich myśli; nadejdzie czas, że zgromadzę wszystkie narody i języki; i przyjdą, i zobaczą moją chwałę. Izajasz 66:15–18.
The foolish Laodicean Adventists that are behind the “tree” of the knowledge of good and evil that is “in the midst” of “the garden” of Eden, profess to be sanctifying and purifying themselves, while they are actually eating the unclean doctrines of Babylon, and hiding as did Adam and Eve because of the sins they loved too much to surrender. They shall be consumed with all the other nations. They are contrasted with the wise who will be a “sign.” The “sign” is the “ensign,” which represents the Sabbath, which is the sign of the Lord thy God that actually sanctifies His people.
Nierozumni laodycejscy adwentyści, którzy kryją się za „drzewem” poznania dobra i zła, które znajduje się „pośrodku” „ogrodu” Eden, utrzymują, że się uświęcają i oczyszczają, podczas gdy w rzeczywistości jedzą nieczyste nauki Babilonu i ukrywają się jak Adam i Ewa z powodu grzechów, które kochają zbyt mocno, by je porzucić. Zostaną wytraceni wraz ze wszystkimi innymi narodami. Są przeciwstawieni mądrym, którzy będą „znakiem”. Tym „znakiem” jest „chorągiew”, która reprezentuje Sabat, będący znakiem Pana, Boga twego, który rzeczywiście uświęca swój lud.
Wherefore the children of Israel shall keep the sabbath, to observe the sabbath throughout their generations, for a perpetual covenant. It is a sign between me and the children of Israel for ever: for in six days the Lord made heaven and earth, and on the seventh day he rested, and was refreshed. Exodus 31:16, 17.
Dlatego synowie Izraela będą przestrzegać szabatu, zachowując go przez wszystkie ich pokolenia jako wieczne przymierze. Jest to znak między mną a synami Izraela na wieki, gdyż w sześciu dniach Pan uczynił niebo i ziemię, a siódmego dnia odpoczął i wytchnął. Księga Wyjścia 31:16, 17.
The wise are not hiding behind a tree of profession, they are lifted up as an ensign, presenting the glory of God in the final scenes of the great controversy. His glory is His character, and the element of His character that they represent to the world is Alpha and Omega, the beginning and ending, the first and last which is represented as “Truth.”
Mądrzy nie kryją się za drzewem wyznania, są wyniesieni jak sztandar, ukazując chwałę Boga w ostatnich scenach wielkiego sporu. Jego chwała to Jego charakter, a element Jego charakteru, który przedstawiają światu, to Alfa i Omega, początek i koniec, pierwszy i ostatni, co jest przedstawiane jako „Prawda”.
And I will set a sign among them, and I will send those that escape of them unto the nations, to Tarshish, Pul, and Lud, that draw the bow, to Tubal, and Javan, to the isles afar off, that have not heard my fame, neither have seen my glory; and they shall declare my glory among the Gentiles. And they shall bring all your brethren for an offering unto the Lord out of all nations upon horses, and in chariots, and in litters, and upon mules, and upon swift beasts, to my holy mountain Jerusalem, saith the Lord, as the children of Israel bring an offering in a clean vessel into the house of the Lord. And I will also take of them for priests and for Levites, saith the Lord. For as the new heavens and the new earth, which I will make, shall remain before me, saith the Lord, so shall your seed and your name remain. And it shall come to pass, that from one new moon to another, and from one sabbath to another, shall all flesh come to worship before me, saith the Lord. And they shall go forth, and look upon the carcases of the men that have transgressed against me: for their worm shall not die, neither shall their fire be quenched; and they shall be an abhorring unto all flesh. Isaiah 66:16–24.
I ustanowię wśród nich znak i poślę spośród nich ocalałych do narodów: do Tarszisz, Pula i Luda, którzy napinają łuk, do Tubala i Jawana, na odległe wyspy, które nie słyszały o mojej sławie ani nie widziały mojej chwały; i ogłoszą moją chwałę wśród pogan. I przyprowadzą wszystkich waszych braci jako dar dla Pana ze wszystkich narodów, na koniach i w rydwanach, w lektykach, na mułach i na szybkich wierzchowcach, na moją świętą górę, do Jerozolimy, mówi Pan, tak jak synowie Izraela przynoszą dar w czystym naczyniu do domu Pana. I wezmę także spośród nich kapłanów i lewitów, mówi Pan. Bo jak nowe niebiosa i nowa ziemia, które uczynię, będą trwać przede mną, mówi Pan, tak trwać będzie wasze potomstwo i wasze imię. I stanie się, że od jednego nowiu do drugiego i od jednego szabatu do drugiego wszelkie ciało będzie przychodzić, aby oddawać mi cześć, mówi Pan. I wyjdą i będą patrzeć na zwłoki ludzi, którzy wystąpili przeciwko mnie: bo ich robak nie umrze i ich ogień nie zgaśnie; i będą odrazą dla wszelkiego ciała. Izajasz 66:16-24.
Isaiah’s final prophetic narrative begins with the arrival of the Comforter in July of 2023, and the narrative ends right where it started. It arrives in the hidden history of the seven thunders that is unsealed just before probation closes. It identifies the repetition of the Millerite movement at the beginning with the history of the movement of the one hundred and forty-four thousand at the end. It represents the message of the curse that accompanies the Elijah message as the message of Islam’s prophetic work of angering the nations as it is employed by the Lord to bring judgment ‘first’ upon the United States for a Sunday law, and ‘last’ upon the entire world, for the same rebellion.
Ostatnia prorocza narracja Izajasza rozpoczyna się wraz z przyjściem Pocieszyciela w lipcu 2023 roku i kończy się dokładnie tam, gdzie się zaczęła. Pojawia się w ukrytej historii siedmiu gromów, która zostaje odpieczętowana tuż przed zamknięciem czasu łaski. Utożsamia powtórzenie ruchu millerowskiego na początku z historią ruchu stu czterdziestu czterech tysięcy na końcu. Przedstawia poselstwo przekleństwa, które towarzyszy poselstwu Eliasza, jako poselstwo proroczego dzieła islamu polegającego na rozgniewaniu narodów, którym to Pan posługuje się, aby sprowadzić sąd „najpierw” na Stany Zjednoczone z powodu ustawy niedzielnej, a „na końcu” na cały świat za ten sam bunt.
We will continue our consideration of Isaiah’s last narrative in the next article.
W następnym artykule będziemy kontynuować nasze rozważania nad ostatnią opowieścią Izajasza.