کتابِ دانیال — ایک سو ایک نمبر

Pero él, lleno del Espíritu Santo, puestos los ojos firmemente en el cielo, vio la gloria de Dios, y a Jesús que estaba de pie a la diestra de Dios; y dijo: He aquí, veo los cielos abiertos, y al Hijo del hombre que está de pie a la diestra de Dios. Entonces ellos, dando grandes voces, se taparon los oídos, y arremetieron a una contra él; y echándole fuera de la ciudad, le apedrearon; y los testigos pusieron sus ropas a los pies de un joven que se llamaba Saulo. Y apedreaban a Esteban, mientras él invocaba a Dios, diciendo: Señor Jesús, recibe mi espíritu. Y puesto de rodillas, clamó a gran voz: Señor, no les tomes en cuenta este pecado. Y habiendo dicho esto, durmió. Hechos 7:55–60.

“پس فرشته گفت: «او با بسیاری برای یک هفته [هفت سال] عهد را استوار خواهد ساخت.» به‌مدت هفت سال پس از آن‌که نجات‌دهنده خدمت خود را آغاز کرد، مقرر بود انجیل به‌ویژه برای یهودیان موعظه شود؛ سه سال و نیم به‌وسیله خودِ مسیح، و پس از آن به‌وسیله رسولان. «و در وسط هفته قربانی و هدیه را موقوف خواهد ساخت.» دانیال 9:27. در بهار سال 31 میلادی، مسیح، آن قربانیِ حقیقی، بر جلجتا تقدیم شد. آنگاه پرده هیکل از بالا تا پایین به دو پاره شد، و نشان داد که قداست و معنای خدمت قربانی از میان رفته است. زمان آن فرارسیده بود که قربانی و هدیه زمینی متوقف شود.

«آن یک هفته—هفت سال—در سال ۳۴ میلادی به پایان رسید. سپس یهودیان با سنگسار استیفان، ردّ انجیل را از سوی خود به‌طور نهایی مُهر کردند؛ شاگردانی که بر اثر جفا پراکنده شده بودند، «در همه‌جا کلام را موعظه می‌کردند» (اعمال ۸:۴)؛ و اندکی بعد، شائولِ جفاکننده ایمان آورد و به پولُس، رسولِ امّت‌ها، تبدیل شد.» آرزوی اعصار، ۲۳۳.

«در مدت نزدیک به چهل سال پس از آن‌که هلاکت اورشلیم به‌وسیلهٔ خودِ مسیح اعلام شده بود، خداوند داوری‌های خویش را بر شهر و ملت به تأخیر انداخت. شگفت‌انگیز بود بردباریِ درازمدتِ خدا نسبت به ردکنندگانِ انجیل او و قاتلانِ پسرش. مَثَلِ درختِ بی‌ثمر، نمایانگرِ نحوهٔ رفتارِ خدا با قوم یهود بود. فرمان صادر شده بود که: “آن را ببُر؛ چرا زمین را نیز بیهوده اشغال کند؟” (لوقا ۱۳:۷)، اما رحمتِ الهی آن را اندکی دیگر باقی گذاشته بود. هنوز در میان یهودیان بسیاری بودند که از شخصیت و کارِ مسیح بی‌خبر بودند. و فرزندان از فرصت‌ها بهره‌مند نشده بودند و نوری را دریافت نکرده بودند که والدینشان آن را خوار شمرده بودند. خدا از طریق موعظهٔ رسولان و همکاران ایشان، سبب می‌شد که نور بر آنان بتابد؛ به ایشان اجازه داده می‌شد ببینند که نبوت چگونه تحقق یافته بود، نه فقط در ولادت و زندگیِ مسیح، بلکه در مرگ و رستاخیز او نیز. فرزندان به سبب گناهانِ والدین محکوم نشدند؛ اما هنگامی که با آگاهی از تمامی نوری که به والدینشان داده شده بود، نورِ افزون‌تری را که به خودشان عطا شده بود رد کردند، در گناهانِ والدین شریک شدند و پیمانهٔ عصیانِ خویش را لبریز ساختند.»

رنجِ درازِ خدا نسبت به اورشلیم، فقط یهودیان را در سرسختیِ بی‌توبگیِ ایشان استوارتر ساخت. آنان با نفرت و قساوتی که نسبت به شاگردانِ عیسی نشان دادند، آخرین پیشنهادِ رحمت را رد کردند. آنگاه خدا حمایتِ خود را از ایشان برداشت و قدرتِ بازدارندهٔ خویش را از شیطان و فرشتگانِ او بازپس گرفت، و آن قوم به سلطهٔ پیشوایی واگذار شد که خود برگزیده بود. فرزندانِ او فیضِ مسیح را، که ایشان را قادر می‌ساخت تا امیالِ شریرانهٔ خویش را مهار کنند، خوار شمرده بودند، و اکنون همان امیال بر آنان چیره شدند. شیطان سهمگین‌ترین و پست‌ترین شهواتِ جان را برانگیخت. مردم تعقّل نمی‌کردند؛ از دایرهٔ عقل بیرون رفته بودند—تحتِ تسلطِ انگیزه و خشمِ کور. آنان در قساوتِ خود شیطانی شدند. در خانواده و در ملت، در میانِ طبقاتِ بالا و پایین به یکسان، سوءظن، حسد، نفرت، نزاع، شورش، و قتل وجود داشت. هیچ جا امنیتی نبود. دوستان و خویشاوندان به یکدیگر خیانت می‌کردند. والدین فرزندانِ خود را می‌کشتند، و فرزندان والدینِ خود را. حاکمانِ قوم هیچ قدرتی برای حکومت بر خود نداشتند. شهواتِ مهارنشده آنان را به جباران بدل ساخته بود. یهودیان برای محکوم کردنِ پسرِ بی‌گناهِ خدا شهادتِ دروغ را پذیرفته بودند. اکنون اتهاماتِ دروغین، زندگیِ خودِ ایشان را ناامن ساخته بود. آنان به‌واسطهٔ اعمالِ خویش مدت‌ها چنین گفته بودند: «قدوسِ اسرائیل را از پیشِ رویِ ما بردارید.» اشعیا 30:11. اکنون آرزوی ایشان برآورده شد. ترسِ خدا دیگر آنان را مشوش نمی‌ساخت. شیطان بر رأسِ آن قوم بود، و عالی‌ترین مقاماتِ کشوری و دینی تحتِ نفوذِ او بودند.» نبرد عظیم، 27، 28.

لیکن اُس کے آنے کے دن میں کون قائم رہ سکے گا؟ اور جب وہ ظاہر ہوگا تو کون کھڑا رہ پائے گا؟ کیونکہ وہ زرگر کی آگ کی مانند ہے، اور دھوبیوں کے صابن کی مانند۔ اور وہ چاندی کو تپانے اور پاک کرنے والے کی طرح بیٹھے گا؛ اور وہ لاوی کے بیٹوں کو پاک کرے گا، اور اُنہیں سونے اور چاندی کی مانند مصفا کرے گا، تاکہ وہ خداوند کے حضور راست‌بازی میں نذر گزرانیں۔ تب یہوداہ اور یروشلیم کی نذر خداوند کو پسند آئے گی، جیسے قدیم ایام میں، اور جیسے سابقہ برسوں میں۔ ملاکی 3:2–3۔

«برای همۀ کسانی که در آسایشگاه هرگونه نفوذی دارند، باید انطباقی با ارادۀ خدا، فروتنیِ نفس، و گشودگیِ دل به روی تأثیر گران‌بهای روحِ مسیح وجود داشته باشد. طلایی که در آتش آزموده شده است، نمایانگر محبت و ایمان است. بسیاری نزدیک به آن‌اند که از محبت تهی باشند. خودبسندگی چشمان ایشان را بر نیاز عظیمشان کور می‌سازد. ضرورتی قطعی وجود دارد برای توبۀ روزانۀ به سوی خدا، و برای تجربه‌ای تازه، عمیق، و روزانه در حیات دینی.» شهادت‌ها، جلد ۴، ص. ۵۵۸.

کلام خداوند کلامی پاک است؛ همچون نقره‌ای که در کوره‌ای زمینی گداخته شده و هفت بار تصفیه گردیده است. مزمور ۱۲:۶.

آنان را به‌واسطۀ حقیقتِ خود تقدیس فرما؛ کلامِ تو حقیقت است. یوحنا ۱۷:۱۷.

«در یحییِ تعمیددهنده، خداوند برای خود رسولی برانگیخت تا راه خداوند را مهیا سازد. او می‌بایست با توبیخ و محکوم ساختن گناه، شهادتی استوار و بی‌هراس به جهان ادا کند. لوقا، در اعلام مأموریت و کار او، می‌گوید: “و او پیش روی وی به روح و قوتِ ایلیاس خواهد خرامید، تا دل‌های پدران را به سوی فرزندان، و نافرمانان را به حکمت عادلان بازگرداند؛ تا قومی مهیا برای خداوند آماده سازد” (لوقا 1:17).»

«بسیاری از فریسیان و صدوقیان نزد تعمیدِ یوحنا آمدند، و او خطاب به ایشان گفت: “ای نسل افعی‌ها، چه کسی شما را هشدار داده است که از غضبِ آینده بگریزید؟ پس ثمراتی درخورِ توبه بیاورید؛ و در دلِ خود مگویید: ابراهیم پدرِ ماست؛ زیرا به شما می‌گویم که خدا قادر است از این سنگ‌ها برای ابراهیم فرزندانی برانگیزاند. و اکنون نیز تبر بر ریشهٔ درختان نهاده شده است؛ بنابراین، هر درختی که میوهٔ نیکو نیاورد، بریده و در آتش افکنده می‌شود. من شما را به آب برای توبه تعمید می‌دهم؛ اما آن که پس از من می‌آید از من تواناتر است، و من شایسته نیستم کفش‌های او را بردارم؛ او شما را به روح‌القدس و به آتش تعمید خواهد داد. او غربالِ خود را در دست دارد، و خرمنگاهِ خویش را به‌تمامی پاک خواهد ساخت، و گندمِ خود را در انبار گرد خواهد آورد؛ اما کاه را به آتشی خاموشی‌ناپذیر خواهد سوزانید” (متی 3:7–12).»

„آواز یوحنا همچون شیپور برافراشته شد. مأموریت او این بود: «قوم مرا از تقصیرشان و خاندان یعقوب را از گناهانشان آگاه ساز» (اشعیا 58:1). او هیچ‌گونه دانش اکتسابیِ بشری به دست نیاورده بود. خدا و طبیعت، آموزگاران او بودند. اما کسی لازم بود تا راه را پیش روی مسیح مهیا سازد؛ کسی که به اندازهٔ کافی دلیر باشد تا آواز خود را همچون انبیای قدیم به گوش برساند و آن قومِ فاسدشده را به توبه فراخواند.» Selected Messages، کتاب 2، 147، 148.

«هزاران تن به پذیرفتن حقیقتی که ویلیام میلر موعظه می‌کرد هدایت شدند، و خادمان خدا در روح و قوتِ الیاس برانگیخته شدند تا این پیام را اعلام کنند. همچون یوحنا، پیشاهنگِ عیسی، آنان که این پیامِ خطیر را موعظه می‌کردند خود را ناگزیر می‌دیدند که تبر را بر ریشهٔ درخت نهند و مردم را فراخوانند تا میوه‌هایی شایستهٔ توبه به بار آورند.» Early Writings, 233.

آن کلامی که خدا برای بنی‌اسرائیل فرستاد و به‌واسطۀ عیسی مسیح صلح را بشارت داد—که او خداوندِ همه است—همان کلام را شما می‌دانید، که در سراسر یهودیه منتشر شد و پس از تعمیدی که یوحنا بدان موعظه می‌کرد، از جلیل آغاز گردید؛ اینکه خدا چگونه عیسای ناصری را به روح‌القدس و به قدرت مسح کرد؛ او که در همه‌جا می‌گشت و نیکویی می‌کرد و همۀ آنان را که از ابلیس در ستم بودند شفا می‌بخشید، زیرا خدا با او بود. اعمال 10:36–38.

اور تم جو مصیبت زدہ ہو، ہمارے ساتھ آرام پاؤ، جب خداوند یسوع اپنے قدرت والے فرشتوں کے ساتھ آسمان سے ظاہر ہوگا، دہکتی ہوئی آگ میں اُن سے انتقام لیتا ہوا جو خدا کو نہیں جانتے اور ہمارے خداوند یسوع مسیح کی خوشخبری کو نہیں مانتے؛ وہ خداوند کے حضور سے اور اُس کی قدرت کے جلال سے ابدی ہلاکت کی سزا پائیں گے۔ 2 Thessalonians 1:7–9.

«“جس کا چھاج اُس کے ہاتھ میں ہے، اور وہ اپنے کھلیان کو خوب صاف کرے گا، اور اپنے گیہوں کو کوٹھے میں جمع کرے گا۔” متی 3:12۔ یہ پاک کرنے کے اوقات میں سے ایک وقت تھا۔ کلامِ حق کے ذریعے بھوسہ گیہوں سے جدا کیا جا رہا تھا۔ کیونکہ وہ ملامت قبول کرنے کے لیے حد سے زیادہ خود پسند اور خود راست‌باز تھے، اور فروتنی کی زندگی قبول کرنے کے لیے دنیا سے حد سے زیادہ محبت رکھتے تھے، اس لیے بہت سے لوگ یسوع سے پھر گئے۔ بہت سے لوگ اب بھی یہی کر رہے ہیں۔ آج بھی جانچ اسی طرح ہوتی ہے جیسے کفرنحوم کی عبادت گاہ میں اُن شاگردوں کی ہوئی تھی۔ جب سچائی دل تک پہنچا دی جاتی ہے تو وہ دیکھتے ہیں کہ اُن کی زندگیاں خدا کی مرضی کے مطابق نہیں ہیں۔ وہ اپنے اندر ایک کامل تبدیلی کی ضرورت کو دیکھتے ہیں؛ لیکن وہ اس خود انکاری کام کو اختیار کرنے پر آمادہ نہیں ہوتے۔ اس لیے جب اُن کے گناہ آشکار کیے جاتے ہیں تو وہ غضب ناک ہو جاتے ہیں۔ وہ ٹھوکر کھا کر چلے جاتے ہیں، جیسے وہ شاگرد یسوع کو چھوڑ کر یہ بڑبڑاتے ہوئے چلے گئے تھے، “یہ کلام سخت ہے؛ اسے کون سن سکتا ہے؟”” مسیح کی آرزو، 392۔

بسیاری از کسانی که تحت پیام‌های فرشتهٔ اول و دوم برای ملاقات داماد بیرون رفتند، پیام سوم را که آخرین پیامِ آزمایش‌کننده‌ای است که باید به جهان داده شود، رد کردند؛ و هنگامی که آخرین دعوت داده شود، موضعی مشابه اتخاذ خواهد شد.

«ہر جزئیاتِ تمثیل کا نہایت غور سے مطالعہ کیا جانا چاہیے۔ ہماری نمائندگی یا تو عقلمند کنواریوں کے ذریعے کی گئی ہے یا احمق کنواریوں کے ذریعے۔» ریویو اینڈ ہیرلڈ، 31 اکتوبر، 1899۔

خداوند در ۲۶ ژانویه رؤیایی به من عطا کرد که آن را بازگو خواهم نمود. دیدم که برخی از قوم خدا کودن و خفته‌اند؛ و تنها نیمه‌بیدارند، و زمانی را که اکنون در آن به سر می‌بریم درنمی‌یابند؛ و آن «مرد» با «جاروی خاک‌روب» وارد شده است، و برخی در خطر آن‌اند که جارو شوند و از میان برداشته گردند. از عیسی التماس کردم که ایشان را نجات دهد، اندکی بیشتر بر آنان شفقت آورد و مهلتشان دهد، و بگذارد خطر هولناک خود را ببینند، تا پیش از آنکه برای همیشه بسیار دیر شود، مهیا گردند. فرشته گفت: «هلاکت همچون گردبادی سهمگین در راه است.» از فرشته التماس کردم که بر کسانی که این جهان را دوست می‌داشتند، و به اموال خود دل بسته بودند، و حاضر نبودند از آنها دل بکنند و آنها را فدا سازند تا قاصدان را در راهشان برای خوراک دادن به گوسفندان گرسنه شتاب بخشند، ترحم آورد و ایشان را نجات دهد؛ همان گوسفندانی که از فقدان خوراک روحانی در حال هلاک شدن بودند.

«چون می‌نگریستم که جان‌های بیچاره از فقدانِ حقیقتِ حاضر جان می‌سپارند، و برخی که ادعا می‌کردند به حقیقت ایمان دارند، با دریغ داشتنِ وسایلِ ضروری برای پیشبردِ کارِ خدا، می‌گذاشتند ایشان بمیرند، این منظره چنان دردناک بود که از فرشته التماس کردم آن را از من بردارد. دیدم که هنگامی که آرمانِ خدا بخشی از اموال ایشان را مطالبه می‌کرد، همانند آن جوانی که نزد عیسی آمد، [متی ۱۹:‏۱۶–۲۲.] اندوهگین بازمی‌گشتند؛ و این‌که به‌زودی بلای طغیان‌کننده از فراز خواهد گذشت و همه دارایی‌های ایشان را یکسره خواهد روبید، و آن‌گاه دیگر برای قربانی کردنِ اموالِ زمینی و اندوختنِ گنجی در آسمان بسیار دیر خواهد بود.» Review and Herald، 1 آوریل 1850.

«امروز جان‌ها در بوتهٔ آزمون و امتحان قرار می‌گیرند، و بسیاری همان راهی را می‌پیمایند که کسانی پیمودند که مسیح را ترک کردند. هنگامی که به‌وسیلهٔ کلام آزموده می‌شوند، معلّم الهی را رد می‌کنند. چون به سبب آنکه زندگی‌شان با حقیقت و پارسایی هماهنگ نیست توبیخ می‌شوند، از نجات‌دهنده روی برمی‌گردانند؛ و تصمیم ایشان، همچون تصمیم شاگردانِ آزرده‌خاطر، هرگز دگرگون نمی‌شود. آنان دیگر با مسیح سلوک نمی‌کنند. بدین‌سان این کلمات به انجام می‌رسد: «او غربال خود را در دست دارد، و خرمنگاه خویش را به‌کلی پاک خواهد ساخت، و گندم خود را در انبار جمع خواهد کرد.»» Signs of the Times, May 15, 1901.