Islam of the first and second woes of Revelation chapter nine represented the judgment that was brought upon Rome. William Miller had called the trumpets, “the peculiar judgments” which were brought upon Rome, but Miller could not see Modern Rome, as the threefold alliance which leads the world to Armageddon. Uriah Smith recognized the trumpets represented God’s judgment upon Rome, and that the fifth and sixth trumpets (first and second Woes), were judgments upon the Catholic church.

اسلامِ مذکور در وای اول و دومِ باب نهمِ مکاشفه، نمایانگر داوری‌ای بود که بر روم وارد شد. ویلیام میلر شیپورها را «داوری‌های خاص»ی خوانده بود که بر روم آورده شد، اما میلر نمی‌توانست رومِ جدید را، به‌مثابه اتحاد سه‌گانه‌ای که جهان را به آرماگدون رهبری می‌کند، ببیند. اوریا اسمیت دریافت که شیپورها بیانگر داوری خدا بر روم هستند، و اینکه شیپور پنجم و ششم (وای اول و دوم)، داوری‌هایی بر کلیسای کاتولیک بودند.

“For an exposition of this trumpet, we shall again draw from the writings of Mr. Keith. This writer truthfully says: ‘There is scarcely so uniform an agreement among interpreters concerning any other part of the Apocalypse as respecting the application of the fifth and sixth trumpets, or the first and second woes, to the Saracens and Turks. It is so obvious that it can scarcely be misunderstood. Instead of a verse or two designating each, the whole of the ninth chapter of the Revelation in equal portions, is occupied with a description of both.

«Дар бораи тафсири ин карнай, мо боз аз навиштаҳои ҷаноби Китт истифода хоҳем кард. Ин нависанда ба ростӣ мегӯяд: “Дар миёни тафсиргарон қариб дар бораи ҳеҷ қисми дигари Апокалипсис чунин ҳамоҳангии якнавохт вуҷуд надорад, чунон ки дар хусуси татбиқи карнайҳои панҷум ва шашум, ё войҳои якум ва дуюм, ба саросиниён ва туркон. Ин чунон ошкор аст, ки қариб наметавон онро нодуруст фаҳмид. Ба ҷои як ё ду оят, ки ҳар якро муайян созад, тамоми боби нӯҳуми Ваҳй, ба қисмҳои баробар, ба тавсифи ҳар ду бахшида шудааст.»

“‘The Roman empire declined, as it arose, by conquest; but the Saracens and the Turks were the instruments by which a false religion became the scourge of an apostate church; and hence, instead of the fifth and sixth trumpets, like the former, being designated by that name alone, they are called woes.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 495.

«امپراتوری روم همان‌گونه که به‌وسیلهٔ فتح و کشورگشایی پدید آمد، به‌وسیلهٔ فتح نیز رو به انحطاط نهاد؛ اما سَراسن‌ها و تُرکان ابزارهایی بودند که به‌واسطهٔ آنها دینی باطل به تازیانهٔ کلیسایی مرتد بدل شد؛ و ازاین‌رو، به‌جای آنکه شیپورهای پنجم و ششم، همچون شیپورهای پیشین، تنها به همان نام خوانده شوند، وایل‌ها نامیده شده‌اند.» Uriah Smith, Daniel and Revelation, 495.

What Miller and Smith did not recognize about the trumpets as God’s judgment upon Rome, was that those judgments were brought about by the enforcement of the worship of the sun. In the year 321, Constantine passed the first Sunday law, and nine years later he moved the capital from the city of Rome, to the city of Constantinople, thus initiating the process of disintegration of the Roman Empire. In Daniel chapter eleven, pagan Rome was to rule supremely for a “time,” which represented the three hundred and sixty years, from the Battle of Actium, in the year 31 BC, unto the year 330, when Constantine divided the kingdom into the West and the East.

آنچه میلر و اسمیت دربارهٔ شیپورها به‌عنوان داوریِ خدا بر روم درنیافتند، این بود که آن داوری‌ها به‌واسطهٔ تحمیلِ پرستشِ خورشید تحقق یافت. در سال ۳۲۱، کنستانتین نخستین قانون یکشنبه را صادر کرد، و نه سال بعد پایتخت را از شهر روم به شهر قسطنطنیه منتقل نمود، و بدین‌سان فرایندِ ازهم‌گسیختگیِ امپراتوری روم را آغاز کرد. در باب یازدهم دانیال، مقدر بود که رومِ بت‌پرست برای یک «زمان» به‌طور مطلق فرمان براند؛ «زمانی» که نمایانگر سیصد و شصت سال بود، از نبرد آکتیوم در سال ۳۱ پیش از میلاد تا سال ۳۳۰، هنگامی که کنستانتین پادشاهی را به غرب و شرق تقسیم کرد.

He shall enter peaceably even upon the fattest places of the province; and he shall do that which his fathers have not done, nor his fathers’ fathers; he shall scatter among them the prey, and spoil, and riches: yea, and he shall forecast his devices against the strong holds, even for a time. Daniel 11:24.

او به‌آرامی حتی به حاصلخیزترین نواحیِ ولایت نیز داخل خواهد شد؛ و کاری را خواهد کرد که نه پدرانش کرده بودند و نه پدرانِ پدرانش؛ و غنیمت و تاراج و ثروت را در میان ایشان پراکنده خواهد ساخت؛ آری، تا مدتی نیز تدابیر خویش را بر ضد دژهای استوار طرح خواهد کرد. دانیال ۱۱:۲۴.

During those three hundred and sixty years, the Roman Empire was essentially invincible, but once the capital was moved to the East, the ability to govern such a massive empire was no longer possible. Constantine tried to maintain control by dividing the kingdom between his three sons, but that only furthered the crumbling of the former empire.

در طول آن سیصد و شصت سال، امپراتوری روم عملاً شکست‌ناپذیر بود؛ اما هنگامی که پایتخت به شرق منتقل شد، دیگر امکان ادارهٔ چنین امپراتوری عظیمی وجود نداشت. کنستانتین کوشید با تقسیم پادشاهی میان سه پسر خود، سلطه را حفظ کند، اما این کار فقط فروپاشی آن امپراتوری پیشین را شتاب بخشید.

When the papacy took the throne of the earth in the year 538, at the third Council of Orleans a Sunday law was passed. Thus, in the year 606, Mohammed began his prophetic ministry, and symbolically represented the trumpet that was to be what the historians identify as a “scourge of an apostate church.” The history of the first and second woes, beginning with the ministry of Mohammed in the year 606, concluded on October 22, 1844, when the seventh trumpet sounded.

جب پاپائیت نے سنہ 538 میں زمین کے تخت پر قبضہ کیا، تو اورلیان کی تیسری کونسل میں اتوار کے قانون کو منظور کیا گیا۔ یوں سنہ 606 میں محمد نے اپنی نبوی خدمت کا آغاز کیا، اور وہ علامتی طور پر اُس نرسنگے کی نمائندگی کرتے تھے جسے مؤرخین ایک “مرتد کلیسیا کے لیے تازیانہ” کے طور پر شناخت کرتے ہیں۔ پہلی اور دوسری ہلاکتوں کی تاریخ، جو سنہ 606 میں محمد کی خدمت سے شروع ہوئی، 22 اکتوبر 1844 کو اختتام کو پہنچی، جب ساتواں نرسنگا بجا۔

The second woe is past; and, behold, the third woe cometh quickly. And the seventh angel sounded; and there were great voices in heaven, saying, The kingdoms of this world are become the kingdoms of our Lord, and of his Christ; and he shall reign for ever and ever. Revelation 11:14, 15.

مصیبتِ دوم گزر چکی ہے؛ اور دیکھو، تیسری مصیبت جلد آنے والی ہے۔ پھر ساتویں فرشتہ نے نرسنگا پھونکا؛ اور آسمان میں بلند آوازیں سنائی دیں، جو کہہ رہی تھیں، دنیا کی سلطنتیں ہمارے خداوند اور اُس کے مسیح کی سلطنتیں بن گئی ہیں؛ اور وہ ابدالآباد سلطنت کرے گا۔ مکاشفہ 11:14، 15

During the history of the first two Woes, Constantinople, the capital of eastern Rome, was conquered in 1453, and papal Rome in the west was delivered its deadly wound in 1798. The “scourge of an apostate church,” had brought down both civil and religious Rome. The threefold union of Modern Rome is accomplished at the soon-coming Sunday law in the United States.

در جریان تاریخِ دو وای نخست، قسطنطنیه، پایتخت روم شرقی، در سال ۱۴۵۳ فتح شد، و روم پاپی در غرب در سال ۱۷۹۸ زخمِ مهلکِ خود را دریافت کرد. «تازیانهٔ کلیسای مرتد» هم روم مدنی و هم روم مذهبی را فرو افکند. اتحادِ سه‌گانهٔ رومِ جدید در قانونِ یکشنبه‌ای که به‌زودی در ایالات متحده برقرار خواهد شد، تحقق می‌یابد.

“The Protestants of the United States will be foremost in stretching their hands across the gulf to grasp the hand of Spiritualism; they will reach over the abyss to clasp hands with the Roman power; and under the influence of this threefold union, this country will follow in the steps of Rome in trampling on the rights of conscience.” The Great Controversy, 588.

«प्रोटेस्टेन्टहरू संयुक्त राज्य अमेरिकाका तीमध्ये अग्रस्थानमा हुनेछन् जसले आत्मावादको हात समात्न खाडलपारि आफ्ना हात फैलाउनेछन्; तिनीहरू रोमी शक्तिसँग हातेमालो गर्न अथाह खाडलमाथि पुग्नेछन्; र यस त्रिविध संघको प्रभावमा, यो देश विवेकका अधिकारहरू कुल्चँदै रोमका पदचिह्नहरूमा हिँड्नेछ ।» The Great Controversy, 588.

At that time, Islam of the third Woe will accomplish God’s judgment against Modern Rome for its enforcement of Sunday worship, as He did with pagan Rome, and papal Rome. With pagan Rome He employed the first four trumpets to bring an end to Roman rulership in the capital of western Rome by the year 476, for after the year 476, no ruler of the city was of Roman lineage. By 1453 the fifth trumpet of Islam brought Roman rulership of eastern Rome to an end. By 1798, papal rulership of the former tenfold division of the nations of Europe was brought to an end in the history of the sixth trumpet of Islam. The demise of the civil kingdom of Rome, both west and east, and the religious kingdom of Rome was brought about following the enforcement of the pagan worship of the sun.

در آن زمان، اسلامِ وایِ سوم، داوریِ خدا را بر رومِ جدید به سبب تحمیلِ عبادتِ روزِ یکشنبه به انجام خواهد رساند، همان‌گونه که او با رومِ بت‌پرست و رومِ پاپی چنین کرد. در موردِ رومِ بت‌پرست، او چهار شیپورِ نخست را به کار گرفت تا تا سال ۴۷۶ به فرمانرواییِ روم در پایتختِ رومِ غربی پایان دهد، زیرا پس از سال ۴۷۶، هیچ حاکمی بر آن شهر از تبارِ رومی نبود. تا سال ۱۴۵۳، شیپورِ پنجمِ اسلام به فرمانرواییِ رومیان بر رومِ شرقی پایان داد. تا سال ۱۷۹۸، فرمانرواییِ پاپی بر تقسیمِ ده‌گانهٔ پیشینِ ملت‌های اروپا در تاریخِ شیپورِ ششمِ اسلام به پایان رسید. زوالِ پادشاهیِ مدنیِ روم، هم در غرب و هم در شرق، و نیز پادشاهیِ مذهبیِ روم، در پیِ تحمیلِ پرستشِ بت‌پرستانهٔ خورشید واقع شد.

“The people of the United States have been a favored people; but when they restrict religious liberty, surrender Protestantism, and give countenance to popery, the measure of their guilt will be full, and ‘national apostasy’ will be registered in the books of heaven. The result of this apostasy will be national ruin.” Review and Herald, May 2, 1893.

«مردم ایالات متحده قومی برخوردار از لطف خاص بوده‌اند؛ اما هنگامی که آزادی دینی را محدود سازند، پروتستانتیسم را واگذارند، و به پاپ‌گرایی میدان دهند، پیمانهٔ گناه ایشان لبریز خواهد شد و “ارتداد ملی” در کتاب‌های آسمان ثبت خواهد گردید. نتیجهٔ این ارتداد، نابودی ملی خواهد بود.» ریویو اند هرالد، ۲ مه ۱۸۹۳.

The triple application of prophecy establishes the characteristic of the final fulfillment of the prophecy based upon the characteristics of the first two fulfillments. On September 11, 2001 the third Woe arrived in history. It had initially arrived on October 22, 1844, for the third Woe is the seventh trumpet, and that trumpet began to sound at that time. But as with ancient Israel, modern Israel chose rebellion and brought about a period of wandering in the wilderness instead of finishing the work. The sealing time of the third angel was therefore delayed, until it began again on September 11, 2001.

کاربرد سه‌گانهٔ نبوت، ویژگیِ تحققِ نهاییِ نبوت را بر اساس ویژگی‌های دو تحققِ نخست آن تثبیت می‌کند. در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، وایِ سوم در تاریخ فرا رسید. این وای در آغاز، در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ پدید آمده بود، زیرا وایِ سوم همان شیپورِ هفتم است، و آن شیپور در آن زمان به صدا درآمدن را آغاز کرد. اما همان‌گونه که در مورد اسرائیلِ باستان بود، اسرائیلِ جدید عصیان را برگزید و به‌جای به انجام رساندنِ کار، دوره‌ای از سرگردانی در بیابان را پدید آورد. ازاین‌رو، زمانِ مُهر زدنِ فرشتهٔ سوم به تأخیر افتاد، تا آنکه در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ بار دیگر آغاز شد.

“For forty years did unbelief, murmuring, and rebellion shut out ancient Israel from the land of Canaan. The same sins have delayed the entrance of modern Israel into the heavenly Canaan. In neither case were the promises of God at fault. It is the unbelief, the worldliness, unconsecration, and strife among the Lord’s professed people that have kept us in this world of sin and sorrow so many years.” Selected Messages, book 2, 69.

«چهل سال تمام، بی‌ایمانی، غرولند، و عصیان، اسرائیلِ باستان را از سرزمین کنعان محروم ساخت. همین گناهان، ورود اسرائیلِ نوین را به کنعان آسمانی به تأخیر انداخته است. در هیچ‌یک از این دو مورد، وعده‌های خدا مقصر نبوده است. این بی‌ایمانی، دنیاپرستی، عدمِ تقدیس، و کشمکش در میان کسانی از قوم خداوند که دعوی ایمان دارند، ما را این همه سال در این جهانِ گناه و اندوه نگاه داشته است.» Selected Messages, book 2, 69.

God does not change, and He judges according to the available light. Modern Israel had more available light than ancient Israel, and we are informed “the same sins have delayed the entrance of modern Israel into the heavenly Canaan.” If modern Israel was only held accountable to the light which ancient Israel was held accountable to, it would have been enough, but they had more light. Therefore, if it was the “same sins” that caused “ancient Israel” to wander in the wilderness for “forty years,” then not only was modern Israel banished to the “wilderness” in the rebellion of 1863, but they were just as certainly destined to die there. Their “sins” have delayed the work of the third angel until now.

خدا تغییر نمی‌کند، و او بر حسب نوری که در دسترس بوده است داوری می‌نماید. اسرائیلِ جدید نورِ در دسترسِ بیشتری نسبت به اسرائیلِ باستان داشت، و به ما اطلاع داده شده است که «همان گناهان، ورودِ اسرائیلِ جدید را به کنعانِ آسمانی به تأخیر انداخته است.» اگر اسرائیلِ جدید تنها در برابر نوری مسئول شمرده می‌شد که اسرائیلِ باستان در برابر آن مسئول شمرده می‌شد، همان کافی بود؛ اما آنان نور بیشتری داشتند. بنابراین، اگر «همان گناهان» سبب شد که «اسرائیلِ باستان» به مدت «چهل سال» در بیابان سرگردان باشد، پس نه تنها اسرائیلِ جدید در شورشِ 1863 به «بیابان» رانده شد، بلکه به همان اندازه یقیناً مقدر بود که در آنجا بمیرد. «گناهان» ایشان کارِ فرشتهٔ سوم را تا کنون به تأخیر انداخته است.

“Said the angel, ‘The third angel is binding, or sealing, them in bundles for the heavenly garner.’ This little company looked careworn, as if they had passed through severe trials and conflicts. And it appeared as if the sun had just risen from behind a cloud and shone upon their countenances, causing them to look triumphant, as if their victories were nearly won.” Early Writings, 88.

«فرشته گفت: “فرشتهٔ سوم آنان را به صورت دسته‌ها برای انبار آسمانی می‌بندد، یا مُهر می‌نهد.”» این گروه کوچک پریشان‌حال می‌نمود، گویی از میان آزمون‌ها و کشمکش‌های سخت گذشته بودند. و چنین به نظر می‌رسید که خورشید تازه از پسِ ابری برآمده و بر چهره‌های ایشان تابیده است، به‌گونه‌ای که ظاهری پیروزمند یافته بودند، چنان‌که گویی پیروزی‌هایشان نزدیک بود که به‌طور کامل به دست آید.» Early Writings, 88.

The same sins that banished ancient Israel to die in the wilderness have delayed the work of the third angel who arrived on October 22, 1844.

همان گناهانی که اسرائیلِ باستان را محکوم کرد تا در بیابان بمیرند، کار فرشتهٔ سوم را که در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ پدید آمد، به تأخیر انداخته است.

“After Jesus opened the door of the most holy, the light of the Sabbath was seen, and the people of God were tested, as the children of Israel were tested anciently, to see if they would keep God’s law. I saw the third angel pointing upward, showing the disappointed ones the way to the holiest of the heavenly sanctuary. As they by faith enter the most holy, they find Jesus, and hope and joy spring up anew. I saw them looking back, reviewing the past, from the proclamation of the second advent of Jesus, down through their experience to the passing of the time in 1844. They see their disappointment explained, and joy and certainty again animate them. The third angel has lighted up the past, the present, and the future, and they know that God has indeed led them by His mysterious providence.” Early Writings, 254.

«پس از آن‌که عیسی درِ قدس‌الاقداس را گشود، نورِ سَبَت آشکار گردید، و قومِ خدا آزموده شدند، همان‌گونه که بنی‌اسرائیل در روزگاران کهن آزموده شدند، تا معلوم شود آیا شریعتِ خدا را نگاه خواهند داشت یا نه. دیدم که فرشتهٔ سوم به بالا اشاره می‌کرد و راهِ ورود به قدس‌الاقداسِ مقدسِ آسمانی را به مأیوس‌شدگان نشان می‌داد. چون آنان به ایمان به قدس‌الاقداس داخل می‌شوند، عیسی را می‌یابند، و امید و شادی بار دیگر در ایشان می‌شکفد. دیدم که آنان به گذشته می‌نگریستند و آن را از نو مرور می‌کردند، از اعلامِ آمدنِ دوبارهٔ عیسی تا گذر از تجربهٔ خویش و رسیدن به سپری شدنِ زمان در سال 1844. آنان می‌بینند که علتِ نومیدی‌شان تبیین شده است، و شادی و یقین بار دیگر ایشان را سرزنده می‌سازد. فرشتهٔ سوم گذشته و حال و آینده را روشن ساخته است، و آنان می‌دانند که خدا به‌راستی ایشان را به واسطهٔ عنایتِ رازآمیزِ خویش هدایت کرده است.» Early Writings, 254.

The third angel is the sealing angel, and he arrived on October 22, 1844, but his work was delayed by the same sins that caused ancient Israel to die in the wilderness. The delay caused by the rebellion of 1863, was a delaying of the work of the third angel, and therefore the sealing has been hindered and delayed for over one hundred years.

فرشتهٔ سوم، فرشتهٔ مُهرکننده است، و او در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ آمد؛ اما کار او به سبب همان گناهانی به تأخیر افتاد که موجب شد اسرائیلِ باستان در بیابان هلاک شود. تأخیری که در اثر شورشِ ۱۸۶۳ پدید آمد، تأخیری در کارِ فرشتهٔ سوم بود، و بنابراین مُهر شدن، بیش از یکصد سال است که به تعویق افتاده و بازداشته شده است.

“[Numbers 32:6–15, quoted.] The Lord God is a jealous God, yet He bears long with the sins and transgressions of His people in this generation. If the people of God had walked in His counsel, the work of God would have advanced, the messages of truth would have been borne to all people that dwell on the face of the whole earth. Had the people of God believed Him and been doers of His word, had they kept His commandments, the angel would not have come flying through heaven with the message to the four angels that were to let loose the winds that they should blow upon the earth crying, Hold, hold the four winds that they blow not upon the earth until I have sealed the servants of God in their foreheads. But because the people are disobedient, unthankful, unholy, as were ancient Israel, time is prolonged that all may hear the last message of mercy proclaimed with a loud voice. The Lord’s work has been hindered, the sealing time delayed. Many have not heard the truth. But the Lord will give them a chance to hear and be converted, and the great work of God will go forward.” Manuscript Releases, volume 15, 292.

«[اعداد 32:‏6–15، نقل‌قول‌شده.] یهوه خدا، خدای غیوری است؛ بااین‌حال، او در برابر گناهان و خطاهای قوم خود در این نسل دیرخشم و شکیباست. اگر قوم خدا در مشورت او سلوک کرده بودند، کار خدا پیش رفته بود و پیام‌های حقیقت به همه مردمانی که بر روی تمامی زمین ساکن‌اند رسانیده شده بود. اگر قوم خدا به او ایمان آورده بودند و عاملان کلام او می‌بودند، اگر احکام او را نگاه داشته بودند، آن فرشته در میان آسمان پروازکنان با پیامی نزد آن چهار فرشته‌ای که مأمور بودند بادها را رها کنند تا بر زمین بوزند، نمی‌آمد و ندا درنمی‌داد: نگاه دارید، نگاه دارید، چهار باد را تا بر زمین نوزند، تا آن‌گاه که بندگان خدای ما را بر پیشانی‌هایشان مُهر کنیم. اما چون قوم، همانند اسرائیل قدیم، نافرمان، ناسپاس و ناپاک‌اند، زمان به درازا کشیده است تا همه بتوانند آخرین پیام رحمت را که با آواز بلند اعلام می‌شود، بشنوند. کار خداوند به تأخیر افتاده و زمان مُهر کردن به تعویق افتاده است. بسیاری حقیقت را نشنیده‌اند. اما خداوند به آنان فرصت خواهد داد تا بشنوند و توبه کنند، و کار عظیم خدا به پیش خواهد رفت.» Manuscript Releases, جلد 15، 292.

On September 11, 2001 the third angel arrived again, and the sealing time which had been delayed since the rebellion of 1863, began again. It was the arrival of Islam of the third Woe, which is also the seventh trumpet that marks the beginning of the sealing time. The sealing time began with the arrival of the third angel on October 22, 1844, when the seventh trumpet began to sound, but that trumpet was hindered and delayed.

در 11 سپتامبر 2001، فرشتهٔ سوم بار دیگر فرا رسید، و زمانِ مُهر زدن که از زمانِ شورشِ 1863 به تأخیر افتاده بود، دوباره آغاز شد. این، ورودِ اسلامِ وایِ سوم بود، که همان شیپور هفتم نیز هست و آغازِ زمانِ مُهر زدن را مشخص می‌سازد. زمانِ مُهر زدن با آمدنِ فرشتهٔ سوم در 22 اکتبر 1844 آغاز شد، هنگامی که شیپور هفتم شروع به نواختن کرد، اما آن شیپور بازداشته شد و به تأخیر افتاد.

And the angel which I saw stand upon the sea and upon the earth lifted up his hand to heaven, And sware by him that liveth for ever and ever, who created heaven, and the things that therein are, and the earth, and the things that therein are, and the sea, and the things which are therein, that there should be time no longer: But in the days of the voice of the seventh angel, when he shall begin to sound, the mystery of God should be finished, as he hath declared to his servants the prophets. Revelation 10:5–7.

اور جس فرشتے کو میں نے سمندر اور زمین پر کھڑے دیکھا تھا، اُس نے اپنا ہاتھ آسمان کی طرف اُٹھایا، اور اُس کی قسم کھائی جو ابدالآباد زندہ ہے، جس نے آسمان اور اُن سب چیزوں کو جو اُس میں ہیں، اور زمین اور اُن سب چیزوں کو جو اُس میں ہیں، اور سمندر اور اُن سب چیزوں کو جو اُس میں ہیں، پیدا کیا، کہ پھر مہلت نہ رہے گی؛ بلکہ ساتویں فرشتے کی آواز کے ایام میں، جب وہ نرسنگا پھونکنا شروع کرے گا، تو خدا کا بھید پورا ہو جائے گا، جیسا کہ اُس نے اپنے بندوں یعنی نبیوں پر ظاہر فرمایا ہے۔ مکاشفہ 10:5–7۔

The “voice” of the seventh angel, is the voice of the angel of Revelation chapter eighteen, which descended when the great buildings of New York City were thrown down.

«صدای» فرشتۀ هفتم، صدای فرشتۀ باب هجدهم مکاشفه است، که هنگامی نازل شد که بناهای عظیم شهر نیویورک فرو افکنده شدند.

And after these things I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and a cage of every unclean and hateful bird. For all nations have drunk of the wine of the wrath of her fornication, and the kings of the earth have committed fornication with her, and the merchants of the earth are waxed rich through the abundance of her delicacies. Revelation 18:1–3.

اور ان باتوں کے بعد میں نے ایک اور فرشتہ کو آسمان سے اترتے دیکھا، جسے بڑا اختیار حاصل تھا؛ اور زمین اُس کے جلال سے منور ہو گئی۔ اور اُس نے زور سے بلند آواز میں پکار کر کہا، بڑا بابل گر پڑا، گر پڑا، اور وہ شیاطین کا مسکن، اور ہر ناپاک روح کی پناہ گاہ، اور ہر ناپاک اور نفرت انگیز پرندے کا پنجرہ بن گیا ہے۔ کیونکہ سب قوموں نے اُس کی زناکاری کے غضب کی مے پی ہے، اور زمین کے بادشاہوں نے اُس کے ساتھ زناکاری کی ہے، اور زمین کے سوداگر اُس کی عیش پرستی کی فراوانی سے دولت مند ہو گئے ہیں۔ مکاشفہ 18:1–3۔

The “voice” of the mighty angel who descends, commands the angels to hold the four winds, that are represented as an “angry horse” seeking to break loose and bring death and destruction in its path.

“صدای” آن فرشتهٔ مقتدر که فرود می‌آید، به فرشتگان فرمان می‌دهد که چهار باد را نگاه دارند؛ بادهایی که همچون «اسبی خشمگین» به تصویر کشیده شده‌اند، اسبی که می‌کوشد از بند بگسلد و در مسیر خود مرگ و ویرانی به بار آورد.

“The angels of God do His bidding, holding back the winds of the earth, that the winds should not blow on the earth, nor on the sea, nor on any tree, until the servants of God should be sealed in their foreheads. The mighty angel is seen ascending from the east (or sunrising). This mightiest of angels has in his hand the seal of the living God, or of Him who alone can give life, who can inscribe upon the foreheads the mark or inscription, to whom shall be granted immortality, eternal life. It is the voice of this highest angel that had authority to command the four angels to keep in check the four winds until this work was performed, and until he should give the summons to let them loose.” Testimonies to Ministers, 445.

«فرشتگانِ خداوند اوامر او را به‌جا می‌آورند و بادهای زمین را بازمی‌دارند تا بادها بر زمین، یا بر دریا، یا بر هیچ درختی نوزند، تا آنکه بندگان خدا بر پیشانی‌های خود مُهر شوند. آن فرشتهٔ نیرومند دیده می‌شود که از مشرق (یا از برآمدن خورشید) صعود می‌کند. این نیرومندترینِ فرشتگان، در دست خود مُهرِ خدای زنده را دارد، یا مُهرِ آن کسی را که تنها او می‌تواند حیات ببخشد، و می‌تواند بر پیشانی‌ها آن علامت یا نوشته را نقش کند که به دارندگان آن جاودانگی، یعنی حیات ابدی، عطا خواهد شد. این همان صدای این برترین فرشته است که اختیار داشت به آن چهار فرشته فرمان دهد تا آن چهار باد را مهار کنند تا این کار به انجام رسد، و تا زمانی که او فرمانِ رها کردن آنها را صادر کند.» شهادت‌ها برای خادمان، ۴۴۵.

The angel who commands the four angels to hold the winds, is the angel of Revelation chapter eighteen who lightens the earth with His glory, and his “strong voice” is the voice of the seventh angel.

فرشته‌ای که به آن چهار فرشته فرمان می‌دهد بادها را نگاه دارند، همان فرشتهٔ باب هجدهم مکاشفه است که زمین را با جلال خویش منوّر می‌سازد، و «آواز بلند» او همان آواز فرشتهٔ هفتم است.

“And what a representation is given in Revelation 7 for our consideration and comfort and encouragement! The four angels are commissioned to do a work upon the earth. But One who purchased the world by giving Himself for its ransom has a chosen few. Who? Those who are keeping all of the commandments of God and have the faith of Jesus.

«و چه نمایانگری‌ای در مکاشفهٔ ۷ برای تأمل، تسلی، و تشویق ما ارائه شده است! به آن چهار فرشته مأموریت داده شده است که کاری را بر زمین انجام دهند. اما آن یگانه که با بخشیدن خویشتن به‌عنوان فدیهٔ آن، جهان را خرید، برگزیدگان اندکی دارد. چه کسانی‌اند؟ آنان که تمامی احکام خدا را نگاه می‌دارند و ایمانِ عیسی را دارند.»

“John’s attention was called to another scene: ‘And I saw another angel ascending from the east, having the seal of the living God’ (Revelation 7:2). Who is this? The Angel of the covenant. He comes from the sunrising. He is the Dayspring from on high. He is the Light of the world. ‘In Him was life; and the life was the light of men’ (John 1:4). This is the One Isaiah describes: ‘Unto us a Child is born, unto us a Son is given: and the government shall be upon His shoulder; and His name shall be called Wonderful, Counselor, The mighty God, The everlasting Father, The Prince of Peace’ (Isaiah 9:6). He cried, as One who had superiority over the hosts of angels in heaven ‘to whom it was given to hurt the earth, and the sea, saying, “hurt not the earth, neither the sea, nor the trees, till we have sealed the servants of our God in their foreheads” (Revelation 7:2, 3).

«توجّه انتباهُ يوحنا إلى مشهدٍ آخر: "ورأيتُ ملاكًا آخرَ صاعدًا من المشرق، معه ختمُ الله الحيّ" (رؤيا 7: 2). مَن هذا؟ إنّه ملاكُ العهد. إنّه يأتي من مطلع الشمس. إنّه المشرقُ من العلاء. إنّه نورُ العالم. "فيه كانت الحياة، والحياة كانت نورَ الناس" (يوحنا 1: 4). هذا هو الذي يصفه إشعياء: "لأنه يولد لنا ولدٌ، ونعطى ابنًا، وتكون الرياسة على كتفه، ويُدعى اسمُه عجيبًا، مشيرًا، إلهًا قديرًا، أبًا أبديًا، رئيسَ السلام" (إشعياء 9: 6). وقد صرخ، بصفته ذاك الذي له السيادة على جموع الملائكة في السماء، إلى الذين أُعطوا أن يضرّوا الأرضَ والبحر، قائلًا: "لا تضرّوا الأرضَ ولا البحرَ ولا الأشجارَ، حتى نَختمَ عبيدَ إلهنا على جباههم" (رؤيا 7: 2، 3).»

“Here is the divine and human united. The command is given to the four angels to hold in check the four winds until they receive His summons. Read the entire chapter. The cry, ‘Hurt not,’ is uttered by the Restorer, the Redeemer.

«در اینجا الهی و انسانی در اتحاد با یکدیگرند. فرمان به چهار فرشته داده می‌شود که چهار باد را نگاه دارند تا آنگاه که دعوت او را دریافت کنند. تمام فصل را بخوانید. فریادِ «آسیب مرسانید» از سوی احیاکننده، فدیه‌دهنده، برآورده می‌شود.

“Judgment and wrath were to be repressed only for a little space until a certain work was done. The message, the last message of warning and mercy, has been retarded in doing its work by the selfish love of money, the selfish love of ease, and the unfitness of man to do a work that needs to be done. The angel that is to lighten the earth with His glory has waited for human instrumentalities through whom the light of heaven could shine, and they thus cooperate to give, in its sacred, solemn importance, the message which is to decide the destiny of the world.” Manuscript Releases, volume 15, 222.

«قضاوت و غضب می‌بایست تنها برای اندک زمانی مهار شود تا کاری معیّن به انجام رسد. این پیام، آخرین پیامِ هشدار و رحمت، در انجامِ کار خویش به‌سببِ محبتِ خودخواهانه به مال، محبتِ خودخواهانه به آسایش، و ناشایستگیِ انسان برای انجامِ کاری که باید انجام شود، به تأخیر افتاده است. آن فرشته‌ای که باید زمین را با جلالِ خویش منوّر سازد، در انتظارِ عاملانِ انسانی مانده است که نورِ آسمان از طریقِ آنان بتابد، و بدین‌سان ایشان همکاری می‌کنند تا آن پیام را با اهمیتِ مقدّس و پُرهیبتِ آن اعلام دارند؛ پیامی که سرنوشتِ جهان را تعیین خواهد کرد.» Manuscript Releases, volume 15, 222.

The third angel, who is Christ, is also the sealing angel who arrived on October 22, 1844, but due to the disobedience of God’s people, His work of sealing the one hundred and forty-four thousand has been delayed until September 11, 2001. Then Islam of the third Woe, brought down the great buildings of New York, and the sealing process began. At that point the nations became “angry, yet held in check”. The first voice of Revelation chapter eighteen, is the voice that commands the four angels to hold, while God’s people are sealed.

فرشتهٔ سوم، که مسیح است، همان فرشتهٔ مُهرگذار نیز هست که در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ وارد شد، اما به سبب نافرمانی قوم خدا، کارِ مُهر نهادن بر آن یکصد و چهل و چهار هزار تن تا ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ به تأخیر افتاد. سپس اسلامِ وایِ سوم، بناهای عظیم نیویورک را فرو افکند، و فرایند مُهرگذاری آغاز شد. در آن هنگام، امت‌ها «خشمگین شدند، اما در مهار نگاه داشته شدند». نخستین صدا در مکاشفه باب هجده، همان صدایی است که به چهار فرشته فرمان می‌دهد که تا زمانی که قوم خدا مُهر شوند، نگاه دارند.

Jesus always illustrates the ending with the beginning, and on February 26, 1993, Islam of the third Woe detonated a truck bomb in the underground parking garage of the North Tower of the World Trade Center. The explosion resulted in significant damage to the building, killing six people and injuring over a thousand others. While the attack did not bring down the towers, it was a significant act of terrorism on U.S. soil and foreshadowed the events of September 11, 2001.

عیسی همواره پایان را با آغاز به تصویر می‌کشد، و در ۲۶ فوریهٔ ۱۹۹۳، اسلامِ وایِ سوم، یک بمبِ کامیونی را در پارکینگ زیرزمینیِ برج شمالیِ مرکز تجارت جهانی منفجر کرد. این انفجار خسارت قابل‌توجهی به ساختمان وارد آورد، شش تن را کشت و بیش از هزار نفر دیگر را مجروح ساخت. هرچند این حمله موجب فروریختن برج‌ها نشد، اما اقدامی تروریستیِ مهم در خاک ایالات متحده بود و رویدادهای ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ را پیشاپیش نمود.

The sealing time began on September 11, 2001, but it included a forewarning eight years before. The Islamic attack on Israel on October 7, 2023 is a forewarning of the ending of the sealing time. The prophetic characteristics of the third Woe have been established with the prophetic characteristics of the first two Woes. In the opening verses of chapter nine of Revelation the sealing of the one hundred and forty-four thousand is illustrated.

مُہر لگانے کا زمانہ 11 ستمبر 2001 کو شروع ہوا، لیکن اس میں آٹھ سال پہلے ایک پیشگی تنبیہ بھی شامل تھی۔ 7 اکتوبر 2023 کو اسرائیل پر اسلامی حملہ مُہر لگانے کے زمانے کے اختتام کی ایک پیشگی تنبیہ ہے۔ تیسرے ہائے کی نبوی خصوصیات پہلے دو ہائے کی نبوی خصوصیات کے ساتھ قائم کی جا چکی ہیں۔ مکاشفہ کے باب نو کی ابتدائی آیات میں ایک لاکھ چوالیس ہزار پر مُہر لگائے جانے کی تصویر پیش کی گئی ہے۔

We will consider that subject in the next article.

ما این موضوع را در مقالهٔ بعدی بررسی خواهیم کرد.

“If such scenes as this are to come, such tremendous judgments on a guilty world, where will be the refuge for God’s people? How will they be sheltered until the indignation be overpast? John sees the elements of nature—earthquake, tempest, and political strife—represented as being held by four angels. These winds are under control until God gives the word to let them go. There is the safety of God’s church. The angels of God do His bidding, holding back the winds of the earth, that the winds should not blow on the earth, nor on the sea, nor on any tree, until the servants of God should be sealed in their foreheads. The mighty angel is seen ascending from the east (or sunrising). This mightiest of angels has in his hand the seal of the living God, or of Him who alone can give life, who can inscribe upon the foreheads the mark or inscription, to whom shall be granted immortality, eternal life. It is the voice of this highest angel that had authority to command the four angels to keep in check the four winds until this work was performed, and until he should give the summons to let them loose.

«اگر چنین صحنه‌هایی در پیش باشد، چنین داوری‌های سهمگینی بر جهانی گناهکار، پناه قوم خدا کجا خواهد بود؟ آنان چگونه تا زمانی که خشم بگذرد، محفوظ نگاه داشته خواهند شد؟ یوحنا عناصر طبیعت—زلزله، توفان، و کشاکش سیاسی—را می‌بیند که به‌وسیلهٔ چهار فرشته مهار شده‌اند. این بادها تحت کنترل‌اند تا زمانی که خدا فرمان دهد رها شوند. امنیت کلیسای خدا در همین‌جاست. فرشتگان خدا اوامر او را به‌جا می‌آورند و بادهای زمین را بازمی‌دارند، تا بادها بر زمین، نه بر دریا، و نه بر هیچ درختی نوزند، تا آنگاه که بندگان خدا بر پیشانی‌های خود مُهر شده باشند. آن فرشتهٔ نیرومند را می‌بینیم که از مشرق (یا از محل برآمدن خورشید) صعود می‌کند. این نیرومندترینِ فرشتگان در دست خود مُهر خدای زنده را دارد، یا مُهرِ او را که تنها اوست که می‌تواند حیات ببخشد، او که می‌تواند بر پیشانی‌ها علامت یا نوشته‌ای نقش کند که به دارندگان آن جاودانگی، حیات ابدی، عطا خواهد شد. این صدای همین فرشتهٔ برترین بود که اقتدار داشت به آن چهار فرشته فرمان دهد که آن چهار باد را در مهار نگاه دارند تا این کار به انجام رسد، و تا آنگاه که او فرمان رها کردن آن‌ها را صادر کند.»

“Those that overcome the world, the flesh, and the devil, will be the favored ones who shall receive the seal of the living God. Those whose hands are not clean, whose hearts are not pure, will not have the seal of the living God. Those who are planning sin and acting it will be passed by. Only those who, in their attitude before God, are filling the position of those who are repenting and confessing their sins in the great anti-typical Day of Atonement, will be recognized and marked as worthy of God’s protection. The names of those who are steadfastly looking and waiting and watching for the appearing of their Saviour—more earnestly and wishfully than they who wait for the morning—will be numbered with those who are sealed. Those who, while having all the light of truth flashing upon their souls, should have works corresponding to their avowed faith, but are allured by sin, setting up idols in their hearts, corrupting their souls before God, and polluting those who unite with them in sin, will have their names blotted out of the book of life, and be left in midnight darkness, having no oil in their vessels with their lamps. ‘Unto you that fear My name shall the Sun of Righteousness arise with healing in His wings.’

«آنان که بر جهان، نفس و ابلیس غالب آیند، همان برگزیدگانی خواهند بود که مُهر خدای زنده را دریافت خواهند کرد. آنان که دست‌هایشان پاک نیست و دل‌هایشان طاهر نیست، مُهر خدای زنده را نخواهند داشت. آنان که در اندیشهٔ گناه‌اند و آن را به عمل می‌آورند، از ایشان درگذشته خواهد شد. تنها کسانی که در حالت روحی خود در حضور خدا، جایگاه توبه‌کنندگان و اعتراف‌کنندگان به گناهان خویش را در روز عظیمِ ضدّ نمادینِ کفاره پر می‌کنند، به‌عنوان شایستگانِ حمایت خدا شناخته شده و نشان خواهند شد. نام‌های آنان که استوارانه در انتظار و مراقبتِ ظهورِ نجات‌دهندهٔ خویش‌اند—با اشتیاق و آرزومندی‌ای بیشتر از آنان که منتظر صبح‌اند—در شمارِ مهرشدگان آورده خواهد شد. آنان که، با آنکه تمام نورِ حقیقت بر جان‌هایشان می‌تابد، باید اعمالی متناسب با ایمانِ اقرارشدهٔ خویش داشته باشند، اما به‌وسیلهٔ گناه فریفته می‌شوند، در دل‌های خود بت‌ها برپا می‌دارند، جان‌های خویش را در حضور خدا فاسد می‌سازند، و آنان را که در گناه با ایشان متحد می‌شوند آلوده می‌کنند، نام‌هایشان از دفتر حیات محو خواهد شد، و در تاریکیِ نیمه‌شب واگذاشته خواهند شد، در حالی که در ظرف‌های خود با چراغ‌هایشان روغنی ندارند. «اما برای شما که از نام من می‌ترسید، آفتابِ عدالت با شفا در بال‌های خویش طلوع خواهد کرد.»

“This sealing of the servants of God is the same that was shown to Ezekiel in vision. John also had been a witness of this most startling revelation. He saw the sea and the waves roaring, and men’s hearts failing them for fear. He beheld the earth moved, and the mountains carried into the midst of the sea (which is literally taking place), the water thereof roaring and troubled, and the mountains shaking with the swelling thereof. He was shown plagues, pestilence, famine, and death performing their terrible mission.” Testimonies to Ministers, 445.

«ختمِ خادمانِ خدا همان است که در رؤیا به حزقیال نیز نشان داده شد. یوحنا نیز شاهد این مکاشفهٔ بس شگفت‌انگیز بود. او دریا و امواجِ خروشان آن را دید، و دل‌های مردم را که از ترس از کار می‌افتاد. او دید که زمین متزلزل شد، و کوه‌ها به میان دریا افکنده شدند (که این امر به‌معنای واقعی کلمه در حال وقوع است)، و آب‌های آن غریدند و آشفته شدند، و کوه‌ها از خیزاب آن به لرزه درآمدند. به او وباها، آفت‌ها، قحطی و مرگ نشان داده شد که مأموریت هولناک خویش را به انجام می‌رساندند.» شهادت‌ها برای خادمان، 445.