کتاب دانیال — شمارهٔ یکصد و دوازده

و خدا با آن پسر بود؛ و او رشد کرد، و در بیابان ساکن شد، و تیرانداز گردید. پیدایش ۲۱:۲۰.

آوازِ آنان که از سرزمین بابل می‌گریزند و می‌رهند، تا در صهیون انتقامِ یهوه خدای ما، انتقامِ هیکل او را اعلام کنند. کمانداران را بر ضد بابل گرد آورید؛ ای همۀ شما که کمان را می‌کشید، گرداگرد آن اردو زنید؛ مگذارید کسی از آن بگریزد. او را موافق اعمالش جزا دهید؛ بر حسب هر آنچه کرده است، با او همان‌گونه رفتار کنید؛ زیرا بر ضد یهوه، بر ضد قدوسِ اسرائیل، تکبّر ورزیده است. ارمیا 50:28، 29

اور میں نے آسمان سے ایک اور آواز سنی جو کہہ رہی تھی: اے میری قوم، اس میں سے نکل آؤ، تاکہ تم اس کے گناہوں میں شریک نہ ہو جاؤ، اور اس کی آفتوں میں سے کچھ نہ پاؤ۔ کیونکہ اس کے گناہ آسمان تک پہنچ گئے ہیں، اور خدا نے اس کی بدکرداریوں کو یاد کیا ہے۔ اسے ویسا ہی بدلہ دو جیسا اس نے تمہیں دیا، اور اس کے اعمال کے مطابق اسے دُگنا بدلہ دو؛ جس پیالے کو اس نے بھرا، اسی میں اس کے لیے دُگنا بھر دو۔ جس قدر اس نے اپنی تمجید کی اور عیش و عشرت میں زندگی بسر کی، اسی قدر اسے عذاب اور ماتم دو؛ کیونکہ وہ اپنے دل میں کہتی ہے، میں ملکہ بن کر بیٹھی ہوں، بیوہ نہیں ہوں، اور ہرگز ماتم نہ دیکھوں گی۔ مکاشفہ 18:4–7۔

«بارانِ آخر باید بر قومِ خدا فرو ریزد. فرشته‌ای نیرومند باید از آسمان فرود آید، و تمامی زمین از جلال او روشن گردد.» Review and Herald، 21 آوریل 1891.

«درهم‌تنیده با نبوت‌هایی که آنان آن‌ها را ناظر به زمان ظهور ثانی می‌دانستند، تعلیمی قرار داشت که به‌طور ویژه با حالتِ عدمِ یقین و انتظارِ پرتعلیقِ ایشان متناسب بود و آنان را تشویق می‌کرد تا با صبر و در ایمان انتظار کشند که آنچه اکنون برای فهمشان تاریک است، در وقتِ معیّن روشن خواهد شد.»

«از جملهٔ این نبوت‌ها، نبوتِ حبقوق ۲:‏۱–۴ بود: “بر دیده‌بانیِ خود خواهم ایستاد، و بر برج قرار خواهم گرفت، و دیده‌بانی خواهم کرد تا ببینم او با من چه خواهد گفت، و چون توبیخ شوم چه پاسخ دهم. و خداوند مرا پاسخ داد و گفت: رؤیا را بنویس و آن را بر لوح‌ها روشن بساز، تا هر که آن را می‌خواند، بدود. زیرا رؤیا هنوز برای زمانی معین است، اما در پایان سخن خواهد گفت و دروغ نخواهد گفت؛ اگرچه درنگ نماید، برای آن منتظر بمان، زیرا که یقیناً خواهد آمد و تأخیر نخواهد کرد. اینک جانِ او که متکبر است، در وی راست نیست؛ اما عادل به ایمان خود زیست خواهد کرد.”»

«از همان اوایل سال ۱۸۴۲، رهنمودی که در این نبوت داده شده بود تا “رؤیا را بنویس، و آن را بر لوح‌ها واضح ساز، تا هر که آن را می‌خواند، بدود”، به چارلز فیچ این اندیشه را القا کرده بود که برای تبیین رؤیاهای دانیال و مکاشفه، جدولی نبوی فراهم آورد. انتشار این جدول، به‌منزلهٔ تحقق فرمانی که به حبقوق داده شده بود، تلقی گردید. با این همه، در آن زمان هیچ‌کس متوجه نشد که در همان نبوت، تأخیری ظاهری در تحقق رؤیا—زمانی برای درنگ—نیز مطرح شده است. پس از آن نومیدی، این آیه بسیار پرمعنا جلوه کرد: “زیرا رؤیا هنوز برای زمانی معین است، اما در پایان سخن خواهد گفت و دروغ نخواهد گفت؛ اگرچه تأخیر نماید، برای آن منتظر بمان؛ زیرا که یقیناً خواهد آمد و تأخیر نخواهد کرد.... اما عادل به ایمان خود زیست خواهد نمود.”»

بخشی از نبوت حزقیال نیز برای ایمانداران سرچشمهٔ قوت و تسلی بود: «کلام خداوند بر من نازل شده، گفت: ای پسر انسان، این چه مَثَلی است که شما در سرزمین اسرائیل دارید و می‌گویید: روزها به درازا می‌کشد و هر رؤیا باطل می‌شود؟ پس به ایشان بگو: خداوند یهوه چنین می‌فرماید.... روزها نزدیک است و تحقق هر رؤیا.... من سخن خواهم گفت، و کلامی که می‌گویم واقع خواهد شد؛ دیگر به تأخیر نخواهد افتاد.» «اهل خاندان اسرائیل می‌گویند: رؤیایی که او می‌بیند برای روزهای بسیار آینده است، و او دربارهٔ زمان‌های دور نبوت می‌کند. بنابراین به ایشان بگو: خداوند یهوه چنین می‌فرماید؛ دیگر هیچ‌یک از کلام‌های من به تأخیر نخواهد افتاد، بلکه کلامی که گفته‌ام به انجام خواهد رسید.» حزقیال ۱۲:‏۲۱–۲۵، ۲۷، ۲۸.» جدال عظیم، 391–393.

«آیهٔ ۱۰. و دم‌هایی مانند دم‌های عقرب‌ها داشتند، و در دم‌هایشان نیش‌ها بود؛ و قدرت ایشان این بود که مردم را پنج ماه آسیب رسانند. ۱۱. و بر خود پادشاهی داشتند که فرشتهٔ هاویه بود، که نام او در زبان عبرانی اَبدون است، اما در زبان یونانی نامش اَپُلیون است.»

«تا اینجا، کیث نمونه‌هایی از به صدا درآمدن پنج شیپور نخست را در اختیار ما نهاده است. اما اکنون باید از او جدا شویم و به تطبیقِ ویژگیِ تازه‌ای که در اینجا در نبوت معرفی شده است بپردازیم؛ یعنی، ادوارِ نبوی.»

«قدرت ایشان آن بود که پنج ماه مردم را بیازارند.—۱. این پرسش مطرح می‌شود که آنان کدام مردمان را می‌بایست به مدت پنج ماه بیازارند؟—بی‌گمان همان کسانی را که پس از آن می‌بایست بکشند (نگاه کنید به آیهٔ ۱۵)؛ «ثلث مردم»، یا یک‌سومِ امپراتوری روم—بخش یونانیِ آن.»

«۲. ایشان چه زمانی می‌بایست کارِ عذاب دادنِ خود را آغاز کنند؟ آیهٔ ۱۱ به این پرسش پاسخ می‌دهد.»

«(1) "آنان پادشاهی بر خود داشتند." از زمان وفات محمد تا نزدیک به پایان سده سیزدهم، مسلمانان به فرقه‌های گوناگون زیر رهبری چندین پیشوا تقسیم شده بودند، بی‌آنکه حکومت مدنی عمومی‌ای بر همه آنان امتداد یابد. نزدیک به پایان سده سیزدهم، عثمان حکومتی را بنیان نهاد که از آن پس به نام حکومت یا امپراتوری عثمانی شناخته شده است؛ حکومتی که رشد کرد تا بر همه قبایل عمده مسلمان گسترش یافت و آنان را در یک سلطنت عظیم متحد ساخت.»

“(۲) خصلتِ پادشاه. «که فرشتهٔ هاویه است.» فرشته دلالت بر پیام‌آور یا خادم دارد، خواه نیکو باشد یا بد، و نه همیشه بر موجودی روحانی اطلاق می‌شود. «فرشتهٔ هاویه»، یعنی وزیرِ اعظمِ آن دینی که چون هاویه گشوده شد از آنجا پدید آمد. آن دین، محمدیّت است، و سلطان وزیرِ اعظمِ آن است. «سلطان، یا گراند سینیور، چنان‌که به هر دو نام خوانده می‌شود، همچنین خلیفهٔ اعظم، یا کاهنِ اعظم است، و در شخص خود عالی‌ترین منزلتِ روحانی را با برترین اقتدارِ دنیوی متحد می‌سازد.»—World As It Is, p.361.

“(۳) اس کا نام۔ عبرانی میں ‘ابدّون’، یعنی ہلاک کرنے والا؛ یونانی میں ‘اپولیّون’، یعنی وہ جو جڑ سے مٹا دیتا ہے، یا تباہ کرتا ہے۔ دو مختلف زبانوں میں دو جداگانہ نام رکھنے سے واضح ہوتا ہے کہ مقصود اس قدرت کے نام کے بجائے اس کے کردار کی نمائندگی ہے۔ اگر ایسا ہے، تو دونوں زبانوں میں جیسا کہ ظاہر کیا گیا ہے، وہ ایک ہلاک کرنے والا ہے۔ عثمانی حکومت کا کردار ہمیشہ سے ایسا ہی رہا ہے۔”

«اما عثمان نخستین یورش خود را به امپراتوری یونان در چه زمانی انجام داد؟—بنا بر گفتهٔ گیبون، سقوط و انحطاط، و غیره، «عثمان نخستین‌بار در روز بیست‌وهفتم ژوئیهٔ ۱۲۹۹ به قلمرو نیکومدیه وارد شد.»»

«محاسبات برخی از نویسندگان بر این فرض استوار بوده است که آن دوره باید با تأسیس امپراتوری عثمانی آغاز شود؛ اما این آشکارا خطاست؛ زیرا آنان نه‌تنها می‌بایست پادشاهی بر خود داشته باشند، بلکه نیز باید پنج ماه آدمیان را عذاب دهند. اما دورهٔ عذاب نمی‌توانست پیش از نخستین حملهٔ عذاب‌دهندگان آغاز گردد، که بنا بر آنچه در بالا بیان شد، 27 ژوئیهٔ 1299 بود.»

«محاسبه‌ای که در پی می‌آید و بر این نقطهٔ آغاز استوار است، در اثری با عنوان آمدنِ دوبارهٔ مسیح، و غیره، به قلم جِی. لیچ، در سال ۱۸۳۸ انجام گرفت و منتشر شد.»

«„و قدرت ایشان آن بود که مردم را پنج ماه آزار رسانند.“ تا این حد مأموریت آنان امتداد داشت: اینکه با تاخت‌وتازهای پیوسته عذاب رسانند، اما از لحاظ سیاسی ایشان را نکشند. «پنج ماه»، با محاسبهٔ سی روز برای هر ماه، یکصد و پنجاه روز به ما می‌دهد؛ و این روزها، چون رمزی هستند، دلالت بر یکصد و پنجاه سال دارند. با آغاز از ۲۷ ژوئیهٔ ۱۲۹۹، این یکصد و پنجاه سال به ۱۴۴۹ می‌رسد. در تمام آن دوره، ترکان در جنگی تقریباً دائمی با امپراتوری یونان درگیر بودند، اما با این همه آن را فتح نکردند. آنان چندین ایالت یونانی را تصرف کرده و در اختیار نگاه داشتند، لیکن استقلال یونانیان همچنان در قسطنطنیه محفوظ ماند. اما در ۱۴۴۹، در پایان آن یکصد و پنجاه سال، تغییری پدید آمد که تاریخ آن ذیل شیپور بعدی یافت خواهد شد.» Uriah Smith, Daniel and Revelation, 505–507.

«در سال ۱۸۴۰، تحقق برجستهٔ دیگری از نبوت، توجهی گسترده را برانگیخت. دو سال پیش از آن، جوزایا لیچ، یکی از برجسته‌ترین خادمانِ موعظه‌کنندهٔ آمدنِ ثانوی، تفسیری بر مکاشفه ۹ منتشر ساخت و سقوط امپراتوری عثمانی را پیشگویی کرد. بر پایهٔ محاسبات او، این قدرت می‌بایست ... در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ سرنگون گردد، آنگاه که می‌توان انتظار داشت اقتدار عثمانی در قسطنطنیه درهم شکسته شود. و من بر این باورم که چنین نیز ثابت خواهد شد.»

«در همان زمانی که تعیین شده بود، ترکیه به‌واسطهٔ سفیران خود، حمایت قدرت‌های متحد اروپا را پذیرفت و بدین‌سان خود را تحت سلطهٔ ملت‌های مسیحی قرار داد. این رویداد پیشگویی را دقیقاً محقق ساخت. هنگامی که این امر معلوم شد، انبوهی از مردم به درستیِ اصول تفسیر نبوی که میلر و همکارانش اختیار کرده بودند، متقاعد شدند، و جنبش ادونتی شتابی شگفت‌انگیز یافت. مردانِ اهل دانش و صاحب‌منصب با میلر متحد شدند، هم در موعظه و هم در انتشار دیدگاه‌های او، و از ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴ این کار به‌سرعت گسترش یافت.» The Great Controversy, 334, 335.

«هر پرسشی که شیطان بتواند در ذهن برانگیزد تا نسبت به تاریخ عظیمِ سفرهای گذشتهٔ قوم خدا شک ایجاد کند، موجب خشنودیِ آن جلالتِ شیطانیِ او خواهد شد و اهانتی است به خدا. بشارتِ آمدنِ قریب‌الوقوعِ خداوند به جهان ما با قدرت و جلال عظیم، حقیقت است، و در سال 1840 صداهای بسیاری در اعلام آن برخاست.» Manuscript Releases, جلد 9، 134.