کتابِ دانیال — ایک سو چودہ نمبر

اور کلامِ خداوند مجھ پر نازل ہوا کہ، اے آدم زاد، یہ کیسی مثل ہے جو تم اسرائیل کی سرزمین میں کہتے ہو کہ دن طول پکڑتے جاتے ہیں اور ہر رویا باطل ہو جاتی ہے؟ اس لیے ان سے کہہ دے، خداوند خدا یوں فرماتا ہے: میں اس مثل کو موقوف کر دوں گا، اور وہ اسے اسرائیل میں پھر مثل کے طور پر استعمال نہ کریں گے؛ بلکہ ان سے کہہ، دن نزدیک آ پہنچے ہیں اور ہر رویا کی تکمیل بھی۔ کیونکہ اسرائیل کے گھرانے میں نہ کوئی باطل رویا باقی رہے گی اور نہ خوشامدانہ غیب دانی۔ کیونکہ میں خداوند ہوں؛ میں کلام کروں گا، اور جو بات میں کہوں گا وہ پوری ہو کر رہے گی؛ اس میں پھر تاخیر نہ ہوگی؛ کیونکہ اے سرکش گھرانے، تمہارے ہی دنوں میں میں یہ کلام کہوں گا اور اسے پورا بھی کروں گا، خداوند خدا فرماتا ہے۔ پھر خداوند کا کلام مجھ پر نازل ہوا کہ، اے آدم زاد، دیکھ، اسرائیل کے گھرانے کے لوگ کہتے ہیں، جو رویا وہ دیکھتا ہے وہ ابھی بہت دنوں بعد کے لیے ہے، اور وہ اُن زمانوں کی نبوت کرتا ہے جو بہت دور ہیں۔ پس ان سے کہہ دے، خداوند خدا یوں فرماتا ہے: میری کسی بات میں اب مزید تاخیر نہ ہوگی، بلکہ جو کلام میں نے فرمایا ہے وہ پورا کیا جائے گا، خداوند خدا فرماتا ہے۔ حزقی ایل 12:21–28۔

اور خداوند کا کلام مجھ پر نازل ہوا کہ: اے ابنِ آدم، تو ایک باغی گھرانے کے درمیان بسا ہوا ہے، جن کے پاس دیکھنے کے لیے آنکھیں ہیں مگر وہ دیکھتے نہیں؛ سننے کے لیے کان ہیں مگر وہ سنتے نہیں، کیونکہ وہ ایک باغی گھرانہ ہیں۔ حزقی ایل 12:1، 2۔

از این‌رو با ایشان به مَثَل‌ها سخن می‌گویم، زیرا با آنکه می‌بینند، نمی‌بینند؛ و با آنکه می‌شنوند، نمی‌شنوند و نمی‌فهمند. و در ایشان نبوّت اِشَعْیا تحقق می‌یابد که می‌گوید: «به شنیدن خواهید شنید و نخواهید فهمید؛ و به دیدن خواهید دید و ادراک نخواهید کرد. زیرا دل این قوم سخت و سنگین شده است، و گوش‌هایشان در شنیدن کُند گشته، و چشمان خود را بسته‌اند؛ مبادا زمانی با چشمان خود ببینند و با گوش‌های خود بشنوند و با دل خود بفهمند و بازگشت کنند، و من ایشان را شفا دهم.» امّا خوشا به حال چشمان شما، زیرا می‌بینند؛ و گوش‌های شما، زیرا می‌شنوند. زیرا به‌راستی به شما می‌گویم که بسیاری از انبیا و عادلان آرزو داشتند آنچه را شما می‌بینید ببینند و ندیدند؛ و آنچه را شما می‌شنوید بشنوند و نشنیدند. متی 13:13–17.

در سالی که عُزّیا پادشاه وفات یافت، خداوند را دیدم که بر تختی بلند و برافراشته نشسته بود، و دامان ردایش هیکل را پر ساخته بود. سرافین بالای آن ایستاده بودند؛ هر یک را شش بال بود: با دو بال روی خویش را می‌پوشانید، و با دو بال پاهای خویش را می‌پوشانید، و با دو بال پرواز می‌کرد. و یکی دیگری را صدا زده، می‌گفت: «قدوس، قدوس، قدوس، یهوه صبایوت؛ تمامی زمین از جلال او مملو است.» و آستانه‌های درها از آواز او که ندا می‌داد می‌لرزید، و خانه از دود پر شد. آنگاه گفتم: «وای بر من، زیرا هلاک شده‌ام؛ چون مردی ناپاک‌لب هستم، و در میان قومی ناپاک‌لب ساکنم؛ زیرا چشمانم پادشاه، یهوه صبایوت، را دیده است.» سپس یکی از سرافین به سوی من پرواز کرد، و اخگری افروخته در دست داشت که آن را با انبر از روی مذبح برگرفته بود. و آن را بر دهانم نهاد و گفت: «اینک، این لب‌هایت را لمس کرده است؛ و گناهت برداشته شد و خطایت کفاره گردید.» و آواز خداوند را شنیدم که می‌گفت: «که را بفرستم، و که برای ما خواهد رفت؟» آنگاه گفتم: «لبیک، مرا بفرست.» و گفت: «برو و به این قوم بگو: هرآینه خواهید شنید، اما نخواهید فهمید؛ و هرآینه خواهید دید، اما ادراک نخواهید کرد. دل این قوم را فربه ساز، و گوش‌های ایشان را سنگین کن، و چشمان ایشان را ببند؛ مبادا با چشمان خود ببینند، و با گوش‌های خود بشنوند، و با دل خود بفهمند، و بازگشت کنند، و شفا یابند.» اشعیا ۶:۱–۱۰.

«تمام پیام‌هایی که از 1840 تا 1844 داده شد، اکنون باید با قوت عرضه شوند، زیرا بسیاری از مردم جهت‌یابی خود را از دست داده‌اند. این پیام‌ها باید به تمامی کلیساها برسند.»

مسیح فرمود: «خوشا به حال چشمان شما، زیرا می‌بینند؛ و گوش‌های شما، زیرا می‌شنوند. زیرا هرآینه به شما می‌گویم که بسیاری از انبیا و مردان عادل آرزو داشتند آنچه را شما می‌بینید، ببینند و ندیدند؛ و آنچه را شما می‌شنوید، بشنوند و نشنیدند» [متی ۱۳:‏۱۶، ۱۷]. خوشا به حال چشمانی که آنچه را در سال‌های ۱۸۴۳ و ۱۸۴۴ دیده شد، دیدند.

«پیام داده شد. و در تکرار این پیام نباید هیچ تأخیری باشد، زیرا نشانه‌های زمان در حال تحقق یافتن‌اند؛ کار پایانی باید انجام شود. کاری عظیم در زمانی کوتاه انجام خواهد شد. به‌زودی، به تعیین خدا، پیامی داده خواهد شد که به فریادی بلند اوج خواهد گرفت. آنگاه دانیال در قرعهٔ خویش خواهد ایستاد تا شهادت خود را بدهد.

«باید توجه کلیساهای ما برانگیخته شود. ما بر آستانهٔ عظیم‌ترین رویداد در تاریخ جهان ایستاده‌ایم، و شیطان نباید بر قوم خدا قدرت یابد و آنان را به خواب فروبَرد. پاپیّت در اقتدار خود ظاهر خواهد شد. اکنون همه باید بیدار شوند و کتب مقدّس را تفتیش کنند، زیرا خدا بر وفاداران خود آنچه را که در زمان آخر خواهد بود، آشکار خواهد ساخت. کلام خداوند باید با قدرت به قوم او برسد....»

«آنچه به من عرضه شده، این است که ما در خوابیم و زمانِ بازدیدِ خود را نمی‌دانیم. اما اگر در حضور خدا فروتن شویم و او را با تمامی دل بطلبیم، از سوی ما یافت خواهد شد.» Manuscript Releases, volume 21, 436–438.

و یکی به دیگری ندا درداد و گفت: «قدّوس، قدّوس، قدّوس، یهوهٔ صبایوت است؛ تمامی زمین از جلال او مملو است.» اشعیا ۶:۳

“چون آنان [فرشتگان] آینده را می‌بینند، هنگامی که تمامی زمین از جلال او مملو خواهد شد، سرودِ ظفرمندِ ستایش در نوایی دلنشین از یکی به دیگری انعکاس می‌یابد: «قدوس، قدوس، قدوس، یهوه صبایوت است.» آنان به‌طور کامل از جلال دادن به خدا خشنودند؛ و در حضور او، زیر لبخندِ تأیید او، دیگر هیچ نمی‌خواهند. در متجلّی ساختن صورتِ او، در انجام دادن خدمت او و پرستش او، والاترین آرزوی ایشان به‌تمامی برآورده می‌شود.” ریویو اند هرالد، ۲۲ دسامبر ۱۸۹۶.

به‌راستی به شما می‌گویم، این نسل نخواهد گذشت تا آنکه همه این امور به انجام رسد. آسمان و زمین زایل خواهد شد، اما سخنان من هرگز زایل نخواهد شد. لوقا ۲۱:۳۲، ۳۳

لیکن خداوند کا دن رات کے چور کی مانند آ پہنچے گا؛ جس میں آسمان بڑے گرجدار شور کے ساتھ جاتے رہیں گے، اور عناصر سخت حرارت سے پگھل جائیں گے، اور زمین بھی اور اس کے اندر کے کام سب جل جائیں گے۔ پس جب یہ سب چیزیں اس طرح مضمحل ہونے والی ہیں تو تمہیں پاک چال چلن اور دینداری میں کیسے کیسے لوگ ہونا چاہیے، اور خدا کے دن کے آنے کے منتظر رہنا اور اس کی آمد کو جلد چاہنا چاہیے، جس میں آسمان آگ لگنے سے مضمحل ہو جائیں گے، اور عناصر سخت حرارت سے پگھل جائیں گے؟ 2 پطرس 3:10–12۔

«موسیٰ تجلّی کے پہاڑ پر مسیح کی گناہ اور موت پر فتح کا ایک گواہ تھا۔ وہ اُن لوگوں کی نمائندگی کرتا تھا جو راستبازوں کے قیامت کے وقت قبر سے نکلیں گے۔ ایلیاہ، جو موت دیکھے بغیر آسمان پر اُٹھا لیا گیا تھا، اُن لوگوں کی نمائندگی کرتا تھا جو مسیح کی دوسری آمد کے وقت زمین پر زندہ ہوں گے، اور جو “ایک دم میں، آن کی آن میں، آخری نرسنگے پر” “بدل جائیں گے؛” جب “اس فانی کو بقا پہننا ضروری ہے،” اور “اس زوال پذیر کو عدمِ فساد پہننا ضروری ہے۔” 1 Corinthians 15:51–53. یسوع آسمان کے نور سے ملبّس تھا، جیسے وہ اُس وقت ظاہر ہوگا جب وہ “گناہ کے بغیر دوسری بار نجات کے لیے” آئے گا۔ کیونکہ وہ “اپنے باپ کے جلال میں مقدّس فرشتوں کے ساتھ” آئے گا۔ Hebrews 9:28؛ Mark 8:38. نجات دہندہ کا شاگردوں سے کیا ہوا وعدہ اب پورا ہو گیا تھا۔ پہاڑ پر مستقبل کی پُرجلال بادشاہی کو مختصر صورت میں ظاہر کیا گیا تھا،—مسیح بادشاہ، موسیٰ جی اُٹھنے والے مقدّسین کا نمائندہ، اور ایلیاہ تبدیل کر لیے جانے والوں کا۔» The Desire of Ages, 421.

«و چون مُهر پنجم را گشود، دیدم در زیر مذبح، جان‌های کسانی را که به‌سبب کلام خدا و به‌سبب شهادتی که بدان متمسک بودند کشته شده بودند؛ و ایشان به آواز بلند فریاد برآوردند و گفتند: تا به کی، ای خداوندِ قدوس و حق، داوری نمی‌کنی و انتقام خون ما را از ساکنان زمین نمی‌ستانی؟ و به هر یک از ایشان جامه‌ای سفید داده شد [آنان پاک و مقدس اعلام شدند]؛ و بدیشان گفته شد که اندک زمانی دیگر بیارامند، تا هم‌خادمان ایشان نیز و برادرانشان که می‌بایست همچون ایشان کشته شوند، کامل گردند» [مکاشفه ۶:‏۹–۱۱]. در اینجا صحنه‌هایی به یوحنا نشان داده شد که در واقعیتِ آن زمان وجود نداشت، بلکه اموری بود که در دوره‌ای از زمان در آینده واقع می‌شد.» Manuscript Releases, جلد ۲۰، ۱۹۷.

«قتلِ هابیل نخستین نمونۀ آن عداوتی بود که خدا اعلام کرده بود میان مار و نسلِ زن—میان شیطان و پیروانش، و مسیح و پیروان او—وجود خواهد داشت. از رهگذرِ گناهِ انسان، شیطان بر نسلِ بشر تسلط یافته بود؛ اما مسیح آنان را قادر می‌ساخت که یوغ او را از گردن برنهند. هرگاه نفسی، به‌واسطۀ ایمان به برۀ خدا، خدمتِ گناه را ترک گوید، خشمِ شیطان افروخته می‌شود. زندگیِ مقدسِ هابیل بر ضدِ ادعای شیطان شهادت می‌داد که نگاه داشتنِ شریعتِ خدا برای انسان ناممکن است. هنگامی که قائن، برانگیخته از روحِ آن شریر، دید که نمی‌تواند هابیل را تحتِ سلطۀ خود درآورد، چنان به خشم آمد که جانِ او را گرفت. و هر جا کسانی یافت شوند که در دفاع از عدالتِ شریعتِ خدا استوار بایستند، همان روح بر ضدِ ایشان ظاهر خواهد شد. این همان روحی است که در سراسر اعصار، برای شاگردانِ مسیح، تیرۀ اعدام برپا داشته و هیزم‌دانِ سوزان افروخته است. اما قساوت‌هایی که بر پیروِ عیسی انباشته می‌شود، به تحریکِ شیطان و سپاهیانِ اوست، زیرا نمی‌توانند او را وادار به تسلیم در برابرِ سلطۀ خویش کنند. این خشمِ دشمنی مغلوب است. هر شهیدِ عیسی، در مقامِ فاتح، جان سپرده است. نبی می‌گوید: «و ایشان بر او [«آن مارِ قدیمی که ابلیس و شیطان خوانده می‌شود»] به‌سببِ خونِ بره و به‌سببِ کلامِ شهادتِ خود غالب آمدند؛ و جانِ خود را تا به مرگ عزیز نداشتند.» مکاشفه 12:11، 9.» مشایخ و انبیا، 77.