The seven years of warning from 63 unto the year 70 that was proclaimed by the man who went “up and down the streets of Jerusalem, declaring the woes that were to come upon the city,” had been typified by the warning given to Jerusalem for three and a half years, first in the ministry of Christ, and then three and a half years in the ministry of the disciples. Previous articles have already identified that the destruction of Jerusalem could have been brought about at the cross, or later at the stoning of Stephen, but God’s long-suffering deferred His judgment upon the city and people.

قد أُشير إلى سنوات الإنذار السبع الممتدة من سنة 63 إلى سنة 70، التي نادى بها الرجل الذي كان «يجول صعودًا وهبوطًا في شوارع أورشليم، معلنًا الويلات العتيدة أن تحلّ بالمدينة»، في الإنذار الذي أُعطي لأورشليم مدة ثلاث سنين ونصف، أولًا في خدمة المسيح، ثم ثلاث سنين ونصف أخرى في خدمة التلاميذ. وقد بيّنت مقالات سابقة بالفعل أن خراب أورشليم كان يمكن أن يقع عند الصليب، أو لاحقًا عند رجم استفانوس، غير أن أناة الله أرجأت قضاءه على المدينة والشعب.

“And on ‘whomsoever it shall fall, it will grind him to powder.’ The people who rejected Christ were soon to see their city and their nation destroyed. Their glory would be broken, and scattered as the dust before the wind. And what was it that destroyed the Jews? It was the rock which, had they built upon it, would have been their security. It was the goodness of God despised, the righteousness spurned, the mercy slighted. Men set themselves in opposition to God, and all that would have been their salvation was turned to their destruction. All that God ordained unto life they found to be unto death. In the Jews’ crucifixion of Christ was involved the destruction of Jerusalem. The blood shed upon Calvary was the weight that sank them to ruin for this world and for the world to come. So it will be in the great final day, when judgment shall fall upon the rejecters of God’s grace. Christ, their rock of offense, will then appear to them as an avenging mountain. The glory of His countenance, which to the righteous is life, will be to the wicked a consuming fire. Because of love rejected, grace despised, the sinner will be destroyed.

«Եվ «ում վրա որ նա ընկնի, նրան փոշի կդարձնի»»։ Քրիստոսին մերժած ժողովուրդը շուտով պիտի տեսներ իրենց քաղաքի և իրենց ազգի կործանումը։ Նրանց փառքը պիտի փշրվեր և ցրվեր ինչպես հողափոշին՝ քամու առաջ։ Եվ ի՞նչն էր, որ կործանեց հրեաներին։ Դա այն վեմն էր, որի վրա եթե շինած լինեին, նրանց ապահովությունն էր լինելու։ Դա արհամարհված Աստծո բարությունն էր, մերժված արդարությունը, անարգված ողորմությունը։ Մարդիկ իրենց կանգնեցրին Աստծո ընդդիմության մեջ, և այն ամենը, ինչ պիտի լիներ նրանց փրկությունը, դարձավ նրանց կործանումը։ Այն ամենը, ինչ Աստված կարգել էր կյանքի համար, նրանք գտան իբրև մահ։ Հրեաների կողմից Քրիստոսի խաչելության մեջ ներառված էր Երուսաղեմի կործանումը։ Գողգոթայի վրա թափված արյունը այն ծանրությունն էր, որ նրանց ընկղմեց կործանման մեջ այս աշխարհի համար և գալիք աշխարհի համար։ Այդպես պիտի լինի նաև այն մեծ վերջին օրը, երբ դատաստանը պիտի իջնի Աստծո շնորհը մերժողների վրա։ Քրիստոսը՝ նրանց գայթակղության վեմը, այն ժամանակ նրանց կհայտնվի որպես վրժառու լեռ։ Նրա երեսի փառքը, որ արդարների համար կյանք է, ամբարիշտների համար կլինի սպառող կրակ։ Սիրո մերժման, շնորհի արհամարհման պատճառով մեղավորը պիտի կործանվի։

“By many illustrations and repeated warnings, Jesus showed what would be the result to the Jews of rejecting the Son of God. In these words He was addressing all in every age who refuse to receive Him as their Redeemer. Every warning is for them. The desecrated temple, the disobedient son, the false husbandmen, the contemptuous builders, have their counterpart in the experience of every sinner. Unless he repent, the doom which they foreshadowed will be his.” The Desire of Ages, 600.

«با تمثیل‌های بسیار و هشدارهای مکرر، عیسی نشان داد که نتیجهٔ رد کردن پسر خدا از سوی یهودیان چه خواهد بود. او در این سخنان، همهٔ کسانی را در هر عصر مورد خطاب قرار می‌داد که از پذیرفتن او به‌عنوان نجات‌دهندهٔ خود سر باز می‌زنند. هر هشدار برای ایشان است. معبدِ بی‌حرمت‌شده، پسرِ نافرمان، باغبانانِ دروغین، بنّایانِ خوارشمار، همتای خود را در تجربهٔ هر گناهکار دارند. مگر آن‌که توبه کند، فرجامی که آنان پیشاپیش نمودار آن بودند، از آنِ او خواهد بود.» آرزوی اعصار، 600.

The seven-year period in which the man witnessed to Jerusalem, was divided at the first siege into two equal periods of twelve hundred and sixty days. Those seven years represented the destruction of Jerusalem, and the seven years of Christ and the disciples’ ministries represented the beginning of the destruction of Jerusalem, and Jesus always illustrates the end with the beginning. Those seven years were also typified by the “seven times” against the northern kingdom that was divided into two equal periods of twelve hundred and sixty years.

دورهٔ هفت‌ساله‌ای که در آن آن مرد برای اورشلیم شهادت داد، در هنگام نخستین محاصره به دو دورهٔ مساویِ هزار و دویست و شصت‌روزه تقسیم شد. آن هفت سال، ویرانی اورشلیم را نمایندگی می‌کرد، و هفت سالِ خدمتِ مسیح و شاگردان، آغازِ ویرانی اورشلیم را نمایندگی می‌کرد، و عیسی همواره پایان را با آغاز به تصویر می‌کشد. آن هفت سال همچنین به‌وسیلهٔ «هفت زمان» بر ضد پادشاهی شمالی نمونه‌سازی شده بود که به دو دورهٔ مساویِ هزار و دویست و شصت‌ساله تقسیم شده بود.

When Modern Rome repeats the history of pagan and papal Rome trampling down literal and spiritual Jerusalem, and when Modern Rome repeats the two histories of the two periods of warning given by the man from the year 63, unto the year 70, and when modern Rome repeats the history represented by the two periods when Christ, and the disciples walked in and out of Jerusalem for three and a half years, two distinct periods will be manifested though in the last days, “time is no longer.”

هنگامی که رومِ معاصر تاریخِ رومِ بت‌پرست و پاپی را در پایمال‌کردنِ اورشلیمِ ظاهری و روحانی تکرار کند، و هنگامی که رومِ معاصر دو تاریخِ مربوط به دو دورهٔ هشدار را که از سوی آن مرد از سال ۶۳ تا سال ۷۰ داده شد تکرار کند، و هنگامی که رومِ معاصر تاریخی را که به‌وسیلهٔ دو دوره نمایان شد—آنگاه که مسیح و شاگردان، به‌مدت سه سال و نیم، به اورشلیم رفت‌وآمد می‌کردند—تکرار نماید، دو دورهٔ متمایز آشکار خواهد شد، هرچند در ایام آخر، «دیگر زمانی نخواهد بود.»

The last of those two periods is the symbolic forty-two months that Modern Rome accomplishes her final persecution of the faithful, once its’ deadly wound is healed at the soon-coming Sunday law. That symbolic forty-two months is the second of two periods, and is the period of the executive judgment of modern Rome. That period is preceded by the investigative judgment of the living in Laodicean Adventism.

آخریِ آن دو دوره، چهل‌ودو ماهِ نمادینی است که در آن، رومِ جدید آزار نهایی خود را بر وفاداران به انجام می‌رساند، پس از آن‌که زخمِ مهلکِ آن در قانونِ یکشنبهٔ به‌زودی‌آمدنی شفا یابد. آن چهل‌ودو ماهِ نمادین، دومینِ آن دو دوره است، و دورهٔ داوریِ اجراییِ رومِ جدید به‌شمار می‌آید. آن دوره، مسبوق است به داوریِ تحقیقیِ زندگان در ادونتیسمِ لائودیکیه‌ای.

The man who presented the warning to literal Jerusalem died in the siege of Titus. He did not die at the destruction, but during the siege that preceded the destruction, for not one Christian died in the destruction of Jerusalem.

مردی که هشدار را به اورشلیمِ تحت‌اللفظی اعلام کرد، در محاصرهٔ تیتوس جان سپرد. او در هنگام ویرانی نمرد، بلکه در طی محاصره‌ای که پیش از ویرانی روی داد، زیرا در ویرانی اورشلیم حتی یک مسیحی نیز جان نباخت.

“For seven years a man continued to go up and down the streets of Jerusalem, declaring the woes that were to come upon the city. By day and by night he chanted the wild dirge: ‘A voice from the east! a voice from the west! a voice from the four winds! a voice against Jerusalem and against the temple! a voice against the bridegrooms and the brides! a voice against the whole people!’—Ibid. This strange being was imprisoned and scourged, but no complaint escaped his lips. To insult and abuse he answered only: ‘Woe, woe to Jerusalem!’ ‘woe, woe to the inhabitants thereof!’ His warning cry ceased not until he was slain in the siege he had foretold.” The Great Controversy, 29, 30.

«به مدت هفت سال، مردی پیوسته در کوچه‌ها و خیابان‌های اورشلیم بالا و پایین می‌رفت و مصیبت‌هایی را که قرار بود بر شهر فرود آید، اعلام می‌کرد. او روز و شب این مرثیهٔ جان‌گداز را سر می‌داد: “آوازی از مشرق! آوازی از مغرب! آوازی از چهار باد! آوازی بر ضد اورشلیم و بر ضد هیکل! آوازی بر ضد دامادان و عروسان! آوازی بر ضد تمامی قوم!”—Ibid. این موجود شگفت را به زندان افکندند و تازیانه زدند، اما هیچ شکایتی از لبانش بیرون نیامد. در برابر اهانت و بدرفتاری، تنها چنین پاسخ می‌داد: “وای، وای بر اورشلیم!” “وای، وای بر ساکنان آن!” فریاد هشدار او بازنایستاد تا آن‌گاه که در همان محاصره‌ای که از پیش خبر داده بود، کشته شد.» The Great Controversy, 29, 30.

The man died in the siege, but not at the final destruction, and the final destruction represents the close of probation and the seven last plagues. The man therefore is a symbol of the message to leave Jerusalem at the first siege. The Christians then fled, and in the first three and a half years, the man was a symbol of a group that does not die in Jerusalem, and in the second three and a half years he is a symbol of the last Christians to die before the close of probation. The first period he is identifying the one hundred and forty-four thousand, and in the second three and a half year period he represents the great multitude that die during the second period.

آن مرد در محاصره جان باخت، اما نه در نابودی نهایی؛ و نابودی نهایی نمایانگر پایان مهلت توبه و هفت بلای آخر است. بنابراین، آن مرد نمادی از پیامی است که در محاصرهٔ نخست، فرمانِ ترک اورشلیم را می‌دهد. در آن زمان، مسیحیان گریختند، و در سه‌سال‌ونیمِ نخست، آن مرد نماد گروهی است که در اورشلیم نمی‌میرند؛ و در سه‌سال‌ونیمِ دوم، او نماد آخرین مسیحیانی است که پیش از پایان مهلت توبه می‌میرند. در دورهٔ نخست، او یکصد و چهل و چهار هزار را مشخص می‌سازد، و در دورهٔ دومِ سه‌سال‌ونیم، او نمایانگر آن گروه عظیم است که در خلال آن دورهٔ دوم می‌میرند.

The man’s message was recorded by the historian, and it was represented by six voices. When he was ultimately imprisoned his seventh and final message was “woe, woe” to Jerusalem and its inhabitants. The first “voice” recorded was a “voice from the east,” and his last message was “woe.” The first element of his message and the last element of his message was the biblical symbol that represents Islam, for Islam is the children of the “east” in the Bible, and they are represented by the “east wind.” The doubling of the word “woe,” in his final message reflects the end of Modern Babylon, when the kings of the earth cry out three times “Alas, alas that great city.” The Greek word translated as “alas” in the three verses in Revelation chapter eighteen, is translated as “woe” in chapter eight, verse thirteen.

پیام آن مرد به‌وسیلهٔ مورّخ ثبت شد، و در قالب شش صدا بازنمایی گردید. هنگامی که سرانجام زندانی شد، هفتمین و آخرین پیام او «وای، وای» بر اورشلیم و ساکنان آن بود. نخستین «صدا»یی که ثبت شد، «صدایی از مشرق» بود، و آخرین پیام او «وای» بود. نخستین عنصر پیام او و آخرین عنصر پیام او همان نماد کتاب‌مقدّسی بود که نمایانگر اسلام است، زیرا اسلام در کتاب‌مقدّس فرزندانِ «مشرق» است، و آنان به‌وسیلهٔ «باد شرقی» بازنمایی می‌شوند. تکرار واژهٔ «وای» در پیام نهایی او، پایان بابلِ مدرن را منعکس می‌سازد، آنگاه که پادشاهان زمین سه بار فریاد برمی‌آورند: «افسوس، افسوس، آن شهر عظیم.» واژهٔ یونانی‌ای که در سه آیهٔ باب هجدهم مکاشفه «افسوس» ترجمه شده است، در باب هشتم، آیهٔ سیزدهم، «وای» ترجمه شده است.

And I beheld, and heard an angel flying through the midst of heaven, saying with a loud voice, Woe, woe, woe, to the inhabiters of the earth by reason of the other voices of the trumpet of the three angels, which are yet to sound! Revelation 8:13.

و دیدم و شنیدم فرشته‌ای را که در وسط آسمان پرواز می‌کرد و به آواز بلند می‌گفت: وای، وای، وای بر ساکنان زمین، به‌سبب صداهای دیگرِ شیپورِ آن سه فرشته که هنوز باید بنوازند! مکاشفه ۸:۱۳.

The man’s proclamation of “woe, woe,” represents the triple application of the three woes, for the elements of the first Woe, combined with the elements of the second Woe “line upon line” identify the elements of the third Woe, just as the three expressions of “alas, alas” by the kings of the earth in chapter eighteen represent the third Woe, as established by the first and second Woes. The beginning and ending of the man’s message its typified the message of Islam of the third Woe.

اعلان آن مرد مبنی بر «وای، وای» بیانگر کاربرد سه‌گانهٔ سه وای است، زیرا عناصر وایِ نخست، هنگامی که «خط بر خط» با عناصر وایِ دوم در هم آمیخته شوند، عناصر وایِ سوم را مشخص می‌سازند؛ همان‌گونه که سه بار تکرارِ «دریغ، دریغ» از سوی پادشاهان زمین در باب هجدهم نمایانگر وایِ سوم است، چنان‌که به‌واسطهٔ وایِ نخست و دوم تثبیت شده است. آغاز و پایان پیام آن مرد، به‌صورت نمادین، پیام اسلامِ وایِ سوم را مجسم می‌ساخت.

The first expression of his message was a voice from the “east,” and “east” is a symbol of Islam, but it is also an identification of the sealing angel that arises in the east.

نخستین نمودِ پیامِ او آوازی از «مشرق» بود، و «مشرق» نمادِ اسلام است، اما همچنین شناسه‌ای است از آن فرشتهٔ مُهرکننده که از مشرق برمی‌خیزد.

And after these things I saw four angels standing on the four corners of the earth, holding the four winds of the earth, that the wind should not blow on the earth, nor on the sea, nor on any tree. And I saw another angel ascending from the east, having the seal of the living God: and he cried with a loud voice to the four angels, to whom it was given to hurt the earth and the sea, Saying, Hurt not the earth, neither the sea, nor the trees, till we have sealed the servants of our God in their foreheads. And I heard the number of them which were sealed: and there were sealed an hundred and forty and four thousand of all the tribes of the children of Israel. Revelation 7:1–4.

اور ان باتوں کے بعد میں نے چار فرشتے زمین کے چاروں کونوں پر کھڑے دیکھے، جو زمین کی چاروں ہواؤں کو روکے ہوئے تھے تاکہ ہوا نہ زمین پر چلے، نہ سمندر پر، نہ کسی درخت پر۔ اور میں نے ایک اور فرشتے کو مشرق سے چڑھتے دیکھا، جس کے پاس زندہ خدا کی مہر تھی؛ اور اُس نے بلند آواز سے اُن چار فرشتوں کو پکارا، جنہیں زمین اور سمندر کو نقصان پہنچانے کا اختیار دیا گیا تھا، اور کہا، نہ زمین کو نقصان پہنچاؤ، نہ سمندر کو، نہ درختوں کو، جب تک کہ ہم اپنے خدا کے بندوں کی پیشانیوں پر مہر نہ کر لیں۔ اور میں نے اُن کی تعداد سنی جن پر مہر کی گئی تھی؛ اور بنی اسرائیل کے تمام قبیلوں میں سے ایک لاکھ چوالیس ہزار پر مہر کی گئی تھی۔ مکاشفہ 7:1–4۔

In the story of Elijah on Mount Carmel, when he looked to the sea and saw a cloud, he was looking westward, for Mount Carmel is located near the Mediterranean Sea.

در داستانِ ایلیا بر کوه کرمل، هنگامی که او به دریا نگریست و ابری را دید، به سوی غرب می‌نگریست، زیرا کوه کرمل در نزدیکی دریای مدیترانه واقع شده است.

And it came to pass at the seventh time, that he said, Behold, there ariseth a little cloud out of the sea, like a man’s hand. And he said, Go up, say unto Ahab, Prepare thy chariot, and get thee down, that the rain stop thee not. 1 Kings 18:44.

و در بار هفتم واقع شد که او گفت: اینک، ابری کوچک از دریا برمی‌خیزد، مانند کف دست مردی. و او گفت: بالا برو، به اَخاب بگو: ارابهٔ خود را آماده کن و فرود آی، مبادا باران تو را بازدارد. اول پادشاهان 18:44.

Elijah would have been facing west, in the direction of the Mediterranean Sea. In Luke chapter twelve, Christ speaks about His message being a message of division.

ایلیاہ کا رُخ مغرب کی جانب ہوتا، یعنی بحیرۂ روم کی سمت۔ لوقا کے بارہویں باب میں مسیح اپنے پیغام کے بارے میں فرماتا ہے کہ وہ تفرقہ کا پیغام ہے۔

Suppose ye that I am come to give peace on earth? I tell you, Nay; but rather division: For from henceforth there shall be five in one house divided, three against two, and two against three. The father shall be divided against the son, and the son against the father; the mother against the daughter, and the daughter against the mother; the mother-in-law against her daughter-in-law, and the daughter-in-law against her mother-in-law. And he said also to the people, When ye see a cloud rise out of the west, straightway ye say, There cometh a shower; and so it is. And when ye see the south wind blow, ye say, There will be heat; and it cometh to pass. Ye hypocrites, ye can discern the face of the sky and of the earth; but how is it that ye do not discern this time? Luke 12:51–56.

क्या तुम समझते हो कि मैं पृथ्वी पर शान्ति कराने आया हूँ? मैं तुम से कहता हूँ, नहीं; वरन् विभाजन कराने। क्योंकि अब से एक ही घर में पाँच जन आपस में बँटे रहेंगे, तीन दो के विरुद्ध और दो तीन के विरुद्ध। पिता पुत्र के विरुद्ध और पुत्र पिता के विरुद्ध; माता पुत्री के विरुद्ध और पुत्री माता के विरुद्ध; सास अपनी बहू के विरुद्ध और बहू अपनी सास के विरुद्ध होगी। फिर उसने लोगों से यह भी कहा, जब तुम पश्चिम से बादल उठते देखते हो, तो तुरन्त कहते हो, वर्षा आनेवाली है; और वैसा ही होता है। और जब दक्षिणी हवा चलती है, तो कहते हो, गर्मी पड़ेगी; और ऐसा ही हो जाता है। हे कपटियों, तुम आकाश और पृथ्वी का रूप परखना जानते हो; परन्तु इस समय को क्यों नहीं परखते? लूका 12:51–56.

The message of the messenger to Jerusalem bears the signature of Alpha and Omega, for the beginning and ending identifies Islam of the third Woe, and with the voice of the “east” it simultaneously identifies the message of Islam as the sealing message. The “second voice” from the “west” identifies the latter rain, which is the last rain, and all the prophets are addressing the last days. The message of the “west,” is a symbol of the latter rain message, which produces two classes of worshippers. The one class cannot recognize the latter rain message for they “do not discern this time.”

پیامِ آن رسول به اورشلیم، مُهرِ آلفا و اُمگا را بر خود دارد، زیرا آغاز و انجام، اسلامِ وایِ سوم را مشخص می‌سازد، و با آوازِ «مشرق» در عین حال پیامِ اسلام را به‌عنوان پیامِ مُهرگذاری معرفی می‌کند. «آوازِ دوم» از «مغرب» بارانِ اخیر را مشخص می‌سازد، که همان بارانِ آخر است، و همهٔ انبیا به ایامِ آخر خطاب می‌کنند. پیامِ «مغرب» نمادی از پیامِ بارانِ اخیر است، که دو دسته از پرستندگان را پدید می‌آورد. یک دسته نمی‌توانند پیامِ بارانِ اخیر را بازشناسند، زیرا «این زمان را تشخیص نمی‌دهند».

The next element of the messenger’s message is the voice of the “four winds”, which is both the sealing message and the message of the angry horse of Islam, as represented by the third Woe. The next element is against Jerusalem and the temple, thus identifying the message of all the prophets which identifies a class of people who are being passed by, for they have based their claim of salvation, not in Christ, but in the temple and their heritage as God’s chosen people. They are those throughout sacred history who are represented as proclaiming “the temple of the Lord, the temple of the Lord are we.” The message against Jerusalem and the temple is the Laodicean message.

عنصرُ الرسالة التالي في رسالة الملاك هو صوت «الرياح الأربع»، وهو في آنٍ معًا رسالة الختم ورسالةُ الفرس الغاضب للإسلام، كما يمثّلها الويل الثالث. والعنصر التالي موجَّهٌ ضد أورشليم والهيكل، وبذلك يحدِّد رسالةَ جميع الأنبياء التي تعيّن فئةً من الناس يُتجاوز عنها، لأنهم قد أسّسوا دعواهم بالخلاص، لا على المسيح، بل على الهيكل وعلى تراثهم بوصفهم شعب الله المختار. وهؤلاء هم الذين صُوِّروا، على امتداد التاريخ المقدّس، على أنهم ينادون: «هيكلُ الرب، هيكلُ الرب نحن». والرسالة ضد أورشليم والهيكل هي الرسالةُ اللاودكية.

“There is no need to marvel that the church is not vivified by the Holy Spirit’s power. Men and women are setting aside the instruction Christ has given. Anger and covetousness are obtaining the victory. The soul-temple is full of wickedness. There is no room for Christ. Men follow their own perverse ways. They will not heed the words of the Saviour. They take themselves into their own hands, rejecting reproofs and warnings, until the candlestick is moved out of its place, and spiritual discernment is confused by human ideas. Though deficient in service, they justify themselves, saying, ‘The temple of the Lord, The temple of the Lord are we.’ They set the law of God aside to follow the light of their own imagination.” Review and Herald, April 8, 1902.

«شگفتی ندارد که کلیسا به قدرت روح‌القدس جان‌بخشیده نمی‌شود. مردان و زنان تعلیمی را که مسیح داده است کنار می‌گذارند. خشم و طمع پیروزی را به دست می‌آورند. معبدِ جان آکنده از شرارت است. برای مسیح جایی نیست. مردان از راه‌های کجِ خود پیروی می‌کنند. به سخنان نجات‌دهنده گوش فرا نمی‌دهند. زمام خویش را به دست خود می‌گیرند و توبیخ‌ها و هشدارها را رد می‌کنند، تا آن‌که شمعدان از جای خود برداشته می‌شود و تمییز روحانی به‌وسیلهٔ اندیشه‌های بشری مشوش می‌گردد. با آن‌که در خدمت ناقص‌اند، خود را توجیه می‌کنند و می‌گویند: «هیکل خداوند، هیکل خداوند ما هستیم.» شریعت خدا را کنار می‌گذارند تا از نور پندار خویش پیروی کنند.» Review and Herald، 8 آوریل 1902.

The messenger then raised the voice of his warning message against the bridegrooms and the brides, as a symbol of the methodology of “line upon line,” for the prophetic line of the last days will be just as the prophetic line in the days of Noah was, when they were giving in marriage at the very time when the flood of destruction was about to overflow their worldly ambitions and plans.

سپس قاصد، آوای پیامِ هشدار خود را بر ضد دامادان و عروسان بلند کرد، به‌عنوان نمادی از روش‌شناسیِ «حکم بر حکم»، زیرا خطّ نبویِ ایام آخر درست همانند خطّ نبوی در روزگار نوح خواهد بود، آنگاه که ایشان در همان زمانی که سیلابِ هلاکت در شُرُف آن بود که آرزوها و نقشه‌های دنیوی‌شان را درنوردد، به نکاح درمی‌آمدند.

“The Bible declares that in the last days men will be absorbed in worldly pursuits, in pleasure and money-getting. They will be blind to eternal realities. Christ says, ‘As the days of Noah were, so shall also the coming of the Son of man be. For as in the days that were before the flood they were eating and drinking, marrying and giving in marriage, until the day that Noah entered into the ark, and knew not until the flood came, and took them all away; so shall also the coming of the Son of man be.’ Matthew 24:37–39.

کتابِ مقدّس اعلان کرتا ہے کہ آخری ایّام میں لوگ دنیوی مشاغل، عیش و عشرت اور مال کمانے میں ایسے محو ہوں گے کہ ابدی حقائق سے اندھے ہو جائیں گے۔ مسیح فرماتا ہے، ‘جیسا نوح کے ایّام میں ہوا، ویسا ہی ابنِ آدم کی آمد کے وقت بھی ہوگا۔ کیونکہ جس طرح طوفان سے پہلے کے دنوں میں لوگ کھاتے پیتے، بیاہ کرتے اور بیاہی جاتی تھیں، اُس دن تک جب نوح کشتی میں داخل ہوا، اور اُس وقت تک نہ جانا جب تک طوفان آ کر اُن سب کو بہا نہ لے گیا؛ ویسا ہی ابنِ آدم کی آمد بھی ہوگی۔’ متی 24:37–39۔

“So it is today. Men are rushing on in the chase for gain and selfish indulgence as if there were no God, no heaven, and no hereafter. In Noah’s day the warning of the flood was sent to startle men in their wickedness and call them to repentance. So the message of Christ’s soon coming is designed to arouse men from their absorption in worldly things. It is intended to awaken them to a sense of eternal realities, that they may give heed to the invitation to the Lord’s table.

«اینگونه است امروز نیز. انسان‌ها در پیِ تعقیبِ سود و کامجوییِ خودخواهانه شتابان پیش می‌روند، چنان‌که گویی نه خدایی هست، نه آسمانی، و نه حیاتی پس از این. در روزگار نوح، هشدارِ طوفان فرستاده شد تا انسان‌ها را در شرارتشان به هراس افکند و آنان را به توبه فراخواند. همچنین، پیامِ آمدنِ قریب‌الوقوعِ مسیح برای آن است که انسان‌ها را از فرورفتگی‌شان در امور دنیوی بیدار سازد. مقصود از آن این است که ایشان را به آگاهی از واقعیاتِ جاودانی بیدار کند، تا به دعوتِ سفرهٔ خداوند گوش فرا دهند.»

“The gospel invitation is to be given to all the world—‘to every nation, and kindred, and tongue, and people.’ Revelation 14:6. The last message of warning and mercy is to lighten the whole earth with its glory. It is to reach all classes of men, rich and poor, high and low. ‘Go out into the highways and hedges,’ Christ says, ‘and compel them to come in, that My house may be filled.’” Christ’s Object Lessons, 228.

«دعوتِ انجیل باید به تمامی جهان داده شود—«به هر امت و قبیله و زبان و قوم.» مکاشفه ۱۴:۶. آخرین پیامِ هشدار و رحمت باید تمامِ زمین را با جلالِ خود منوّر سازد. این پیام باید به همهٔ طبقاتِ مردم برسد، غنی و فقیر، عالی و دانی. مسیح می‌فرماید: «به راه‌ها و پرچین‌ها بیرون بروید، و ایشان را مجبور سازید که داخل شوند تا خانهٔ من پر شود.»» درس‌های تمثیلی مسیح، ۲۲۸.

The last element of the warning is emphasized in the previous passage. The message represented as the voice against “all the people”, is the everlasting gospel, which identifies the necessity to meet the requirements of the gospel in order to be saved. The first requirement of the everlasting gospel is to fear God, and that fear is premised upon the reality that it was our sins that placed Christ, the Son of the living God, upon the cross.

آخری جزِ انتباہ پر سابقہ اقتباس میں زور دیا گیا ہے۔ وہ پیغام جو “تمام لوگوں” کے خلاف صدا کے طور پر پیش کیا گیا ہے، ابدی انجیل ہے، جو اس ضرورت کو واضح کرتی ہے کہ نجات پانے کے لیے انجیل کے تقاضوں کو پورا کرنا لازم ہے۔ ابدی انجیل کا پہلا تقاضا یہ ہے کہ خدا سے ڈرا جائے، اور یہ خوف اس حقیقت پر مبنی ہے کہ ہمارے ہی گناہوں نے مسیح، زندہ خدا کے بیٹے، کو صلیب پر چڑھایا۔

Every element of the messenger to Jerusalem during his seven years of ministry represented the everlasting gospel, which was the identical gospel that was presented in the seven years Christ confirmed the covenant with many from the year 27 to the year 34. It is also the everlasting gospel that is proclaimed in the final two periods of the last days, and it is specific to the message of the latter rain, being the message of Islam of the third Woe. It identifies the sealing of the one hundred and forty-four thousand, the separation of the wheat and tares, the Laodicean condition of the tares, and the triple application of prophecy as a symbol of the methodology of the latter rain, which is “line upon line.”

هر عنصر از پیام‌آور به اورشلیم در طول هفت سال خدمت او، نمایانگر انجیل جاودانی بود؛ همان انجیلِ عیناً یکسانی که در هفت سالی عرضه شد که مسیح از سال 27 تا سال 34 عهد را با بسیاری استوار ساخت. این همچنین همان انجیل جاودانی است که در دو دورهٔ پایانیِ ایام آخر اعلام می‌گردد، و به‌طور خاص متعلق به پیام باران آخر است، یعنی پیام اسلامِ وایِ سوم. این، مُهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار، جداییِ گندم و علف‌های هرز، وضعیتِ لائودیکیه‌ایِ علف‌های هرز، و کاربرد سه‌گانهٔ نبوت را به‌مثابه نمادی از روش‌شناسیِ باران آخر، که «حکم بر حکم» است، مشخص می‌سازد.

The message of seven years in that history is prophetically set within the “days of vengeance” that was part of the very first mention of Christ’s message and work, and His message and work are to be repeated in the last days by the one hundred and forty-four thousand. They will then identify their message within the prophetic setting of the “days of God’s vengeance”. There are two biblical types of God’s “vengeance” represented within His Word, His vengeance upon His people and also His vengeance upon His enemies.

پیام هفت سال در آن تاریخ، به‌طور نبوی در چارچوب «ایّام انتقام» قرار داده شده است؛ همان چیزی که بخشی از نخستین اشاره به پیام و کار مسیح بود، و پیام و کار او در ایّام آخر به‌وسیلهٔ یکصد و چهل و چهار هزار تکرار خواهد شد. آنان آنگاه پیام خود را در چارچوب نبویِ «ایّام انتقامِ خدا» مشخص خواهند ساخت. در کتاب مقدس، دو نمونهٔ تیپولوژیک از «انتقام» خدا در کلام او بازنمایی شده است: انتقام او بر قوم خود، و نیز انتقام او بر دشمنانش.

The “seven times,” of Leviticus twenty-six illustrates God’s vengeance upon His rebellious people, and that vengeance includes the literal and spiritual trampling down of the sanctuary and the host. Within the symbolism of the trampling down of the sanctuary and host the symbolism of God’s vengeance upon His enemies is also represented. In the last days God’s vengeance against His people is represented as the spewing out of Laodicean Adventism at the soon-coming Sunday law. At that waymark His vengeance upon Modern Babylon also begins.

«هفت زمان» در لاویان بیست‌وشش، انتقام خدا را بر قوم سرکش او به تصویر می‌کشد، و آن انتقام شامل پایمال شدن حقیقی و روحانیِ مقدِس و لشکر نیز هست. در درون نماد پایمال شدنِ مقدِس و لشکر، نماد انتقام خدا از دشمنانش نیز بازنمایی شده است. در ایام آخر، انتقام خدا بر قومش به‌صورت قی کردنِ ادونتیسمِ لائودیکیه‌ای در قانون یکشنبه‌ایِ نزدیک‌الوقوع به تصویر کشیده شده است. در آن نشانهٔ راه، انتقام او بر بابِلِ مدرن نیز آغاز می‌شود.

The investigative judgment of the living upon Laodicean Adventism, which is followed by the executive judgment upon the whore of Tyre and the beast that she rides upon and reigns over, is the prophetic history of the last days, where the effect of every vision is accomplished. Every vision is to be applied to those two prophetic periods, for the methodology of the latter rain is the application of prophetic line upon prophetic line. At the beginning of those two histories Jesus identified a “sign” that proves that those living at that point are in the last generation of earth’s history.

داوریِ تحقیقیِ زندگان بر ادونتیسمِ لائودیکیه، که در پیِ آن داوریِ اجرایی بر فاحشهٔ صور و بر آن وحشی که او بر آن سوار است و بر آن سلطنت می‌کند واقع می‌شود، تاریخِ نبویِ ایامِ آخر است؛ جایی که اثرِ هر رؤیا به انجام می‌رسد. هر رؤیا باید بر آن دو دورهٔ نبوی تطبیق داده شود، زیرا روش‌شناسیِ بارانِ آخر، تطبیقِ خطِ نبوی بر خطِ نبوی است. در آغازِ آن دو تاریخ، عیسی «نشانه‌ای» را معرّفی کرد که ثابت می‌سازد زندگانی که در آن مقطع هستند، در آخرین نسلِ تاریخِ زمین به سر می‌برند.

The first period began when the sealing of the one hundred and forty-four thousand began on September 11, 2001. It was within that waymark that the “sign” Christ identified in Luke twenty-one was placed.

دورهٔ نخست زمانی آغاز شد که مُهر کردنِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ آغاز گردید. در درون آن راه‌نشان بود که «علامت»ی که مسیح در لوقا باب بیست‌ویک مشخص ساخت، قرار داده شد.

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

“Now, brethren, God wants us to take our position with the man that carries the lantern; we want to take our position where the light is, and where God has given the trumpet a certain sound. We want to give the trumpet a certain sound. We have been in perplexity, and we have been in doubt, and the churches are ready to die. But now here we read: ‘And after these things I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and a cage of every unclean and hateful bird’ [Revelation 18:1, 2].

“اکنون، ای برادران، خدا می‌خواهد که ما جایگاه خود را با آن مردی که فانوس را حمل می‌کند بگیریم؛ ما می‌خواهیم جایگاه خود را در آنجا بگیریم که نور هست، و آنجا که خدا به شیپور آوایی معیّن بخشیده است. ما می‌خواهیم به شیپور آوایی معیّن بدهیم. ما در سرگشتگی بوده‌ایم، و در شک بوده‌ایم، و کلیساها آمادهٔ مردن‌اند. اما اکنون در اینجا می‌خوانیم: «و بعد از این امور، فرشته‌ای دیگر را دیدم که از آسمان نازل می‌شد و قدرتی عظیم داشت؛ و زمین از جلال او منوّر گردید. و به آواز بلند و نیرومند فریاد برآورد و گفت: بابلِ عظیم سقوط کرده است، سقوط کرده است، و مسکن دیوها و مأوای هر روح ناپاک و قفس هر پرندهٔ ناپاک و نفرت‌انگیز شده است» [Revelation 18:1, 2].”

“Well now, how are we going to know anything about that message if we are not in a position to recognize anything of the light of heaven when it comes to us? And we will just as soon pick up the darkest deception when it comes to us from somebody that agrees with us, when we have not a particle of evidence that the Spirit of God has sent them. Christ said, ‘I come in the name of my Father, but ye will not receive me’ [see John 5:43]. Now, that is just the work that has been going on here ever since the meeting at Minneapolis. Because God sends a message in his name that does not agree with your ideas, therefore [you conclude] it cannot be a message from God.” Sermons and Talks, volume 1, 142.

«حال، چگونه می‌توانیم چیزی دربارهٔ آن پیام بدانیم، اگر در موقعیتی نباشیم که هنگامی که نور آسمان به ما می‌رسد، چیزی از آن را بازشناسیم؟ و ما به همان سرعت، هرگاه تاریک‌ترین فریب از سوی کسی به ما برسد که با ما موافق است، آن را خواهیم پذیرفت، در حالی که ذره‌ای دلیل نداریم که روح خدا او را فرستاده باشد. مسیح گفت: “من به نام پدر خود آمده‌ام، اما شما مرا نمی‌پذیرید” [نگاه کنید به یوحنا ۵:۴۳]. اکنون، این درست همان کاری است که از زمان جلسهٔ مینیاپولیس تا کنون در اینجا جریان داشته است. زیرا خدا پیامی را به نام خود می‌فرستد که با اندیشه‌های شما موافق نیست، از این‌رو [نتیجه می‌گیرید] که آن نمی‌تواند پیامی از جانب خدا باشد.» موعظه‌ها و گفتارها، جلد ۱، ۱۴۲.