Christ pointed His people to the budding trees of Spring, in order that they would understand the “signs” and the implication of the “signs” of the last days.

مسیح قوم خویش را به درختانِ جوانه‌زدهٔ بهار متوجّه ساخت تا «نشانه‌ها» و دلالتِ «نشانه‌ها»ی ایّامِ آخر را درک کنند.

“Christ had bidden His people watch for the signs of His advent and rejoice as they should behold the tokens of their coming King. ‘When these things begin to come to pass,’ He said, ‘then look up, and lift up your heads; for your redemption draweth nigh.’ He pointed His followers to the budding trees of spring, and said: ‘When they now shoot forth, ye see and know of your own selves that summer is now nigh at hand. So likewise ye, when ye see these things come to pass, know ye that the kingdom of God is nigh at hand.’ Luke 21:28, 30, 31.” The Great Controversy, 308.

«مسیح به قوم خود فرمان داده بود که مراقب نشانه‌های آمدن او باشند و چون علاماتِ پادشاهِ آیندهٔ خویش را ببینند، شادمانی کنند. او گفت: «و چون این چیزها شروع به واقع شدن کند، آن‌گاه راست شوید و سرهای خود را برافرازید، زیرا رستگاریِ شما نزدیک می‌شود.» او پیروان خود را به درختانِ جوانه‌زنِ بهار اشاره کرد و گفت: «چون اکنون جوانه می‌زنند، شما خود می‌بینید و درمی‌یابید که تابستان نزدیک است. همچنین شما نیز، چون ببینید این چیزها واقع می‌شود، بدانید که پادشاهیِ خدا نزدیک است.» لوقا 21:28، 30، 31.» نبرد عظیم، 308.

The “signs” of the last days were typified by the “signs,” that announced and ushered in the movement of the first angel. Those “signs” included the shaking of the heavens, but Joel identifies that the “signs” of the last days, the days when the iniquity of Israel shall be sought for and not found, when God’s holy mountain is holy forever, for no strangers will ever pass through her again, the shaking of the powers of the heavens, will also include the shaking of the powers of earth. Sister White identifies the distinction between the shaking of the powers of the heavens and the powers of the earth.

«نشانه‌ها»ی ایام آخر، به‌وسیلهٔ «نشانه‌ها»یی نمادین شده بودند که حرکت فرشتهٔ اول را اعلام کردند و بدان آغاز بخشیدند. آن «نشانه‌ها» شامل متزلزل شدن آسمان‌ها بود؛ اما یوئیل تصریح می‌کند که «نشانه‌ها»ی ایام آخر—ایامی که در آن‌ها گناهِ اسرائیل جست‌وجو خواهد شد و یافت نخواهد گردید، هنگامی که کوه مقدس خدا تا ابد مقدس خواهد بود، زیرا دیگر هیچ بیگانه‌ای هرگز از میان آن عبور نخواهد کرد، و نیز متزلزل شدن قوای آسمان‌ها—همچنین شامل متزلزل شدن قوای زمین نیز خواهد بود. خواهر وایت تمایز میان متزلزل شدن قوای آسمان‌ها و قوای زمین را مشخص می‌سازد.

“December 16, 1848, the Lord gave me a view of the shaking of the powers of the heavens. I saw that when the Lord said ‘heaven,’ in giving the signs recorded by Matthew, Mark, and Luke, He meant heaven, and when He said ‘earth’ He meant earth. The powers of heaven are the sun, moon, and stars. They rule in the heavens. The powers of earth are those that rule on the earth. The powers of heaven will be shaken at the voice of God. Then the sun, moon, and stars will be moved out of their places. They will not pass away, but be shaken by the voice of God.

«١٦ ديسمبر ١٨٤٨، أعطاني الرب رؤية عن تزعزع قوات السماوات. رأيتُ أنّ الرب حين قال «السماء»، في إعطائه العلامات المدوَّنة عند متّى ومرقس ولوقا، كان يعني السماء، وحين قال «الأرض» كان يعني الأرض. وقوات السماء هي الشمس والقمر والنجوم. وهي تسود في السماوات. وأمّا قوات الأرض فهي التي تسود على الأرض. وستتزعزع قوات السماء بصوت الله. حينئذٍ تُزحزَح الشمس والقمر والنجوم من مواضعها. ولن تزول، بل تتزعزع بصوت الله.»

“Dark, heavy clouds came up and clashed against each other. The atmosphere parted and rolled back; then we could look up through the open space in Orion, whence came the voice of God. The Holy City will come down through that open space. I saw that the powers of earth are now being shaken and that events come in order. War, and rumors of war, sword, famine, and pestilence are first to shake the powers of earth, then the voice of God will shake the sun, moon, and stars, and this earth also. I saw that the shaking of the powers in Europe is not, as some teach, the shaking of the powers of heaven, but it is the shaking of the angry nations.” Early Writings, 41.

«ابرهای تیره و سنگین برخاستند و با یکدیگر برخورد کردند. فضا از هم شکافته شد و به عقب پیچید؛ آنگاه توانستیم از خلال آن فضای گشوده در جَبّار بنگریم، جایی که صدای خدا از آنجا آمد. شهرِ مقدّس از خلال آن فضای گشوده فرود خواهد آمد. دیدم که اکنون قدرت‌های زمین در حال متزلزل شدن‌اند و وقایع به ترتیب روی می‌دهند. جنگ، و اخبارِ جنگ، شمشیر، قحطی، و وبا نخست قدرت‌های زمین را متزلزل می‌سازند؛ سپس صدای خدا خورشید و ماه و ستارگان، و نیز این زمین را، متزلزل خواهد ساخت. دیدم که تکان خوردن قدرت‌ها در اروپا، آن‌گونه که بعضی تعلیم می‌دهند، متزلزل شدن قدرت‌های آسمان نیست، بلکه متزلزل شدن امّت‌های خشمگین است.» Early Writings, 41.

The shaking of the heavens in Matthew, Mark and Luke represent the shaking of the powers that rule the heavens, as represented by the sun, moon and stars. All of these heavenly powers were shaken, and produced the “signs,” which ushered in and announced the movement of the first angel. Those heavenly powers will be again shaken during the movement of the third angel. But in the movement of the third angel, the powers of earth will also be shaken. The powers of earth are the powers that rule the earth. On September 11, 2001, the powers of earth, not heaven, were shaken.

در متی، مرقس و لوقا، لرزشِ آسمان‌ها نمایانگرِ لرزشِ قدرت‌هایی است که بر آسمان‌ها حکومت می‌کنند، چنان‌که به‌وسیلهٔ خورشید و ماه و ستارگان نمود یافته‌اند. تمامی این قدرت‌های آسمانی متزلزل شدند و «علامت‌ها» را پدید آوردند، که حرکتِ فرشتهٔ اول را آغاز کردند و اعلام نمودند. آن قدرت‌های آسمانی بار دیگر در خلالِ حرکتِ فرشتهٔ سوم متزلزل خواهند شد. اما در حرکتِ فرشتهٔ سوم، قدرت‌های زمین نیز متزلزل خواهند شد. قدرت‌های زمین همان قدرت‌هایی هستند که بر زمین حکومت می‌کنند. در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، قدرت‌های زمین، نه آسمان، متزلزل شدند.

“Now comes the word that I have declared that New York is to be swept away by a tidal wave? This I have never said. I have said, as I looked at the great buildings going up there, story after story, ‘What terrible scenes will take place when the Lord shall arise to shake terribly the earth! Then the words of Revelation 18:1–3 will be fulfilled.’ The whole of the eighteenth chapter of Revelation is a warning of what is coming on the earth. But I have no light in particular in regard to what is coming on New York, only that I know that one day the great buildings there will be thrown down by the turning and overturning of God’s power. From the light given me, I know that destruction is in the world. One word from the Lord, one touch of his mighty power, and these massive structures will fall. Scenes will take place the fearfulness of which we cannot imagine.” Review and Herald, July 5, 1906.

«اکنون این سخن از کجا آمده است که من اعلام کرده‌ام نیویورک باید به‌وسیلهٔ موجی عظیم جارو شود؟ من هرگز چنین نگفته‌ام. من گفته‌ام، هنگامی که به ساختمان‌های عظیمی که در آنجا، طبقه بر طبقه، سر برمی‌آوردند می‌نگریستم: «چه صحنه‌های هولناکی رخ خواهد داد، آنگاه که خداوند برخیزد تا زمین را به‌شدت بلرزاند! آنگاه سخنانِ مکاشفه 18:1–3 تحقق خواهد یافت.» تمامِ باب هجدهمِ مکاشفه هشداری است دربارهٔ آنچه بر زمین خواهد آمد. اما در خصوص آنچه بر نیویورک خواهد آمد، به‌طور خاص نوری به من داده نشده است، جز این‌که می‌دانم روزی ساختمان‌های عظیم آنجا به‌واسطهٔ چرخش و واژگون‌سازیِ قدرت خدا فرو افکنده خواهند شد. از نوری که به من داده شده است، می‌دانم که هلاکت در جهان است. یک کلام از جانب خداوند، یک لمس از قدرت عظیم او، و این سازه‌های سترگ فرو خواهند ریخت. صحنه‌هایی رخ خواهد داد که هولناکیِ آن‌ها را نمی‌توانیم تصور کنیم.» Review and Herald, July 5, 1906.

In the history of the Millerites one of the signs recorded by Luke was the “distress of nations.” The nations represent the powers that rule the earth, and on September 11, 2001, every nation on earth was shaken as the third Woe arrived into prophetic history. That earthly shaking was represented in Luke twenty-one, but not by the biblical expression of the shaking of the powers of the earth. It was represented by the phrase, “the distress of nations,” as was brought upon the nations of the world when the great buildings of New York were brought down. “The distress of nations” in Luke is the shaking of the powers of earth, and it was fulfilled in the history of the Millerites.

در تاریخ میلریّت، یکی از نشانه‌هایی که لوقا ثبت کرده بود «اضطراب امت‌ها» بود. امت‌ها نمایانگر قدرت‌هایی هستند که بر زمین حکومت می‌کنند، و در یازدهم سپتامبر 2001، همۀ امت‌های جهان به لرزه درآمدند، آنگاه که وایِ سوم وارد تاریخ نبوی شد. آن لرزش زمینی در لوقا بیست‌ویک بازنمایی شده بود، اما نه با تعبیر کتاب‌مقدسیِ لرزاندنِ قدرت‌های زمین. بلکه با عبارت «اضطراب امت‌ها» بازنمایی شده بود، چنان‌که بر امت‌های جهان عارض شد هنگامی که بناهای عظیم نیویورک فرو ریخته شدند. «اضطراب امت‌ها» در لوقا همان لرزاندنِ قدرت‌های زمین است، و این در تاریخ میلریّت تحقق یافت.

“I saw that the powers of earth are now being shaken and that events come in order. War, and rumors of war, sword, famine, and pestilence are first to shake the powers of earth, then the voice of God will shake the sun, moon, and stars, and this earth also. I saw that the shaking of the powers in Europe is not, as some teach, the shaking of the powers of heaven, but it is the shaking of the angry nations.” Early Writings, 41.

«Мне было показано, что силы земли ныне потрясаются и что события следуют в определённом порядке. Война и военные слухи, меч, голод и моровая язва — вот что прежде всего потрясает силы земли; затем глас Божий потрясёт солнце, луну и звёзды, а также и эту землю. Я видела, что потрясение сил в Европе есть не то, чему учат некоторые, будто это потрясение сил небесных, но это потрясение разгневанных народов». Ранние произведения, 41.

The “shaking of the powers of the angry nations,” is the shaking of the “powers of earth,” as illustrated in the early history of Adventism by the shaking of the “powers in Europe.” Uriah Smith identified what was shaking the powers in Europe in 1838.

«لرزاندنِ قدرت‌های امت‌های خشمگین» همان لرزاندنِ «قدرت‌های زمین» است؛ چنان‌که در تاریخ آغازین ادونتیسم، به‌واسطۀ لرزاندنِ «قدرت‌ها در اروپا» به تصویر کشیده شد. اوریا اسمیت در سال ۱۸۳۸ آنچه را که قدرت‌ها در اروپا را به لرزه می‌انداخت، مشخص ساخت.

“As the prophetic period of this [6th] trumpet commenced by the voluntary surrender of power into the hands of the Turks by the Christian emperor of the East, so we might justly conclude that its termination would be marked by the voluntary surrender of that power by the Turkish Sultan back again into the hands of the Christians. In 1838 Turkey became involved in war with Egypt. The Egyptians bid fair to overthrow the Turkish power. To prevent this, the four great powers of Europe, England, Russia, Austria, and Prussia, interfered to sustain the Turkish government. Turkey accepted their intervention. A conference was held in London at which an ultimatum was drawn up to be presented to Mehemet Ali, the Pacha of Egypt. It is evident that when this ultimatum should be placed in the hands of Mehemet, the destiny of the Ottoman Empire would be virtually lodged in the hands of the Christian powers of Europe. This ultimatum was placed in the hands of Mehemet on the 11th day of August 1840! and on that very day the Sultan addressed a note to the ambassadors of the four powers, inquiring what should be done in case Mehemet refused to comply with the terms which they had proposed. The answer was that he need not alarm himself about any contingency that might arise; for they had made provision for that. The prophetic period ended, and on that very day the control of Mohammedan affairs passed into the hands of Christians, just as the control of Christian affairs had passed into the hands of the Mohammedans 391 years and 15 days before. Thus the second woe ended, and the sixth trumpet ceased its sounding.” Uriah Smith, Synopsis of Present Truth, 218.

«چنان‌که دورهٔ نبوی این شیپور [ششم] با واگذاری داوطلبانهٔ قدرت به دست ترکان از سوی امپراتور مسیحی مشرق آغاز شد، به همان‌گونه می‌توانیم بحق نتیجه بگیریم که پایان آن نیز با واگذاری داوطلبانهٔ آن قدرت از سوی سلطان ترک بار دیگر به دست مسیحیان مشخص می‌گردید. در سال ۱۸۳۸، ترکیه درگیر جنگ با مصر شد. مصریان در آستانهٔ برانداختن قدرت ترکیه بودند. برای جلوگیری از این امر، چهار قدرت بزرگ اروپا، یعنی انگلستان، روسیه، اتریش و پروس، برای پشتیبانی از حکومت ترکیه مداخله کردند. ترکیه مداخلهٔ ایشان را پذیرفت. کنفرانسی در لندن برگزار شد که در آن اولتیماتومی تنظیم گردید تا به محمدعلی، پاشای مصر، ارائه شود. آشکار است که هنگامی که این اولتیماتوم به دست محمدعلی سپرده می‌شد، سرنوشت امپراتوری عثمانی عملاً در دست قدرت‌های مسیحی اروپا قرار می‌گرفت. این اولتیماتوم در روز یازدهم اوت ۱۸۴۰ به دست محمدعلی سپرده شد! و در همان روز، سلطان یادداشتی به سفیران آن چهار قدرت فرستاد و پرسید در صورتی که محمدعلی از پذیرش شرایطی که ایشان پیشنهاد کرده بودند سر باز زند، چه باید کرد. پاسخ این بود که او نباید خود را از هیچ پیشامدی که ممکن است رخ دهد نگران سازد، زیرا آنان برای آن پیش‌بینی لازم را کرده بودند. دورهٔ نبوی به پایان رسید، و در همان روز مهار امور محمدی به دست مسیحیان منتقل شد، درست همان‌گونه که مهار امور مسیحیان ۳۹۱ سال و ۱۵ روز پیش از آن به دست محمدیان منتقل شده بود. بدین‌سان وای دوم پایان یافت، و شیپور ششم از نواختن بازایستاد.» اوریا اسمیت، Synopsis of Present Truth, 218.

Islam of the second Woe, had passed the zenith of its power, which according to God’s word was to continue for three hundred and ninety-one years and fifteen days. Yet in the 1830’s Egypt was attempting to re-establish a caliphate in Egypt for the purpose of continuing the second great jihad of Muslim history. The possibility of more Islamic warfare was causing the European powers to shake in fear. For decades the crisis of Islam re-igniting its warfare was labelled by the historians and the reporters of those years as the “Eastern Question.” The warfare of the children of the east had been carried out for centuries against the nations of Europe, who derived their religion from the Roman church. In 1838, “the distress of nations,” referred to by Christ represented the shaking of the angry nations that was produced by the warfare brought against the former Roman Empire by Islam.

اسلامِ مصیبتِ دوم از اوج قدرت خود گذشته بود؛ قدرتی که مطابق کلام خدا مقرر بود سیصد و نود و یک سال و پانزده روز دوام یابد. با این همه، در دههٔ ۱۸۳۰ مصر می‌کوشید خلافتی را در مصر از نو برقرار سازد تا دومین جهاد بزرگ تاریخ اسلام را استمرار بخشد. احتمال ازسرگیری جنگ‌های اسلامی، قدرت‌های اروپایی را از ترس به لرزه انداخته بود. برای دهه‌ها، بحرانِ شعله‌ور شدن دوبارهٔ جنگ‌افروزی اسلام، از سوی مورخان و گزارشگران آن سال‌ها «مسئلهٔ شرقی» نامیده می‌شد. جنگ‌افروزی فرزندان مشرق، طی قرن‌ها بر ضد ملت‌های اروپا به اجرا درآمده بود؛ ملت‌هایی که دین خود را از کلیسای روم گرفته بودند. در سال ۱۸۳۸، «اضطراب امت‌ها» که مسیح به آن اشاره کرده بود، بیانگر تزلزل ملت‌های خشمگینی بود که بر اثر جنگی پدید آمده بود که اسلام بر ضد امپراتوری پیشین روم برانگیخته بود.

“By [loosing] the four angels which are bound in the great river Euphrates, I understand that God was now about to suffer the four principal nations of which the Ottoman empire was composed, which had in vain attempted to subdue the Eastern Empire at Constantinople, and made but little progress in conquering Europe, now to take Constantinople, and to overrun and subdue one third part of Europe, which was the fact about the middle of the fifteenth century.” Works of William Miller, Volume 2, 121.

«با [گشودن] چهار فرشته‌ای که بر نهر عظیم فرات بسته شده‌اند، مقصودم این است که خدا اکنون در شُرُف آن بود که اجازه دهد چهار ملت اصلی‌ای که امپراتوری عثمانی از آن‌ها تشکیل شده بود، و پیش‌تر بیهوده کوشیده بودند امپراتوری شرقی را در قسطنطنیه مطیع سازند و در فتح اروپا جز اندک پیشرفتی نکرده بودند، اینک قسطنطنیه را تصرف کنند و یک‌سومِ اروپا را درنوردند و مطیع سازند؛ و این همان واقعه‌ای بود که در حدود اواسط قرن پانزدهم رخ داد.» Works of William Miller, Volume 2, 121.

The distress of nations in the narrative found in Luke was “with perplexity; the sea and the waves roaring,” and with men’s “hearts failing them for fear, and for looking after those things which are coming on the earth.” The perplexity of the Eastern Question continued to agitate the powers of earth all the way into the twentieth century, and the symbol of that distress was “men’s hearts failing them for fear” and the “sea and waves roaring.”

لوکا میں مذکور بیانیہ کے مطابق قوموں کی تنگی "حیرت و پریشانی کے ساتھ" تھی، "سمندر اور لہریں شور مچاتی تھیں،" اور لوگوں کے "دل خوف کے مارے، اور اُن باتوں کے انتظار میں جو زمین پر آنے والی تھیں، بیٹھے جاتے تھے۔" مشرقی مسئلہ کی پیچیدگی بیسویں صدی تک زمین کی طاقتوں کو مضطرب کرتی رہی، اور اُس تنگی کی علامت "لوگوں کے دل خوف کے مارے بیٹھے جاتے تھے" اور "سمندر اور لہریں شور مچاتی تھیں" تھی۔

“This sealing of the servants of God is the same that was shown to Ezekiel in vision. John also had been a witness of this most startling revelation. He saw the sea and the waves roaring, and men’s hearts failing them for fear. He beheld the earth moved, and the mountains carried into the midst of the sea (which is literally taking place), the water thereof roaring and troubled, and the mountains shaking with the swelling thereof. He was shown plagues, pestilence, famine, and death performing their terrible mission.” Testimonies to Ministers, 445.

«این مُهر نهادن بر بندگان خدا همان است که در رؤیا به حزقیال نشان داده شد. یوحنا نیز شاهد این مکاشفۀ بس شگفت‌انگیز بود. او دریا و امواج را دید که خروشان بودند، و دل‌های مردمان را که از ترس از کار می‌افتاد. او دید که زمین متزلزل شد، و کوه‌ها به میان دریا افکنده شدند (که این امر به‌معنای حقیقی کلمه در حال وقوع است)، و آب‌های آن غریدند و آشفته شدند، و کوه‌ها از طغیان آن به لرزه درآمدند. به او بلاها، وبا، قحطی و مرگ نشان داده شد که مأموریت هولناک خود را به انجام می‌رسانیدند.» Testimonies to Ministers, 445.

When John was shown the sealing of the one hundred and forty-four thousand, he saw the distress of nations, as represented by the seas and waves roaring, and men’s hearts failing for fear, and it was the same sealing that Ezekiel was shown in chapter nine. Ezekiel was shown the internal elements of the sealing and John was shown the external elements associated with the sealing. John saw that the angering of the nations is associated with the sealing of the one hundred and forty-four thousand, and the angering of the nations is also Luke’s distress of nations which is historically identified as the Eastern Question. John was shown that Islam of the third Woe, is the external sign of the sealing of the one hundred and forty-four thousand.

هنگامی که مُهر نهادن بر صد و چهل و چهار هزار به یوحنا نشان داده شد، او پریشانیِ امّت‌ها را دید، چنان‌که به‌وسیلهٔ غُرّش دریاها و امواج نمودار شده است، و دل‌های مردمان را که از ترس از حال می‌رفت؛ و همان مُهر نهادنی بود که در فصل نهم به حزقیال نشان داده شده بود. به حزقیال عناصر درونیِ مُهر نهادن نشان داده شد و به یوحنا عناصر بیرونیِ مرتبط با مُهر نهادن. یوحنا دید که به خشم آمدنِ امّت‌ها با مُهر نهادن بر صد و چهل و چهار هزار مرتبط است، و به خشم آمدنِ امّت‌ها همچنین همان پریشانیِ امّت‌ها در انجیل لوقا است که از لحاظ تاریخی با مسئلهٔ شرق شناخته می‌شود. به یوحنا نشان داده شد که اسلامِ وایِ سوم، نشانهٔ بیرونیِ مُهر نهادن بر صد و چهل و چهار هزار است.

“The present is a time of overwhelming interest to all living. Rulers and statesmen, men who occupy positions of trust and authority, thinking men and women of all classes, have their attention fixed upon the events taking place about us. They are watching the strained, restless relations that exist among the nations. They observe the intensity that is taking possession of every earthly element, and they recognize that something great and decisive is about to take place—that the world is on the verge of a stupendous crisis.

حال، زمانی است سرشار از اهمیتی عظیم برای همهٔ زندگان. فرمانروایان و دولتمردان، مردانی که مناصب اعتماد و اقتدار را در اختیار دارند، و مردان و زنان اهل اندیشه از همهٔ طبقات، توجه خود را به رویدادهایی که در پیرامون ما در حال وقوع است معطوف ساخته‌اند. آنان روابط پرتنش و ناآرامی را که میان ملت‌ها برقرار است زیر نظر دارند. شدت و حدّتی را که بر هر عنصر زمینی مستولی می‌شود مشاهده می‌کنند، و درمی‌یابند که امری بزرگ و سرنوشت‌ساز در شُرُف وقوع است—که جهان بر آستانهٔ بحرانی عظیم و هولناک قرار دارد.

“Angels are now restraining the winds of strife, that they may not blow until the world shall be warned of its coming doom; but a storm is gathering, ready to burst upon the earth; and when God shall bid His angels loose the winds, there will be such a scene of strife as no pen can picture.

«فرشتگان اکنون بادهای نزاع را مهار می‌کنند تا نوزند، تا زمانی که جهان از هلاکت قریب‌الوقوعِ خود آگاه گردد؛ اما توفانی در حال شکل‌گیری است که آماده است بر زمین بترکد؛ و هنگامی که خدا به فرشتگان خود فرمان دهد که بادها را رها سازند، چنان صحنه‌ای از کشمکش پدید خواهد آمد که هیچ قلمی توان تصویر کردن آن را ندارد.»

“The Bible, and the Bible only, gives a correct view of these things. Here are revealed the great final scenes in the history of our world, events that already are casting their shadows before, the sound of their approach causing the earth to tremble and men’s hearts to fail them for fear.” Education, 179, 180.

«کتاب مقدس، و تنها کتاب مقدس، دیدگاهی درست از این امور به دست می‌دهد. در اینجا صحنه‌های عظیم پایانیِ تاریخ جهان ما آشکار شده‌اند؛ رویدادهایی که هم‌اکنون نیز سایه‌های خود را پیشاپیش افکنده‌اند، و صدای نزدیک شدنشان زمین را به لرزه درمی‌آورد و دل‌های آدمیان را از ترس از کار می‌اندازد.» Education, 179, 180.

In Luke chapter twenty-one Jesus identified the “signs” that ushered in the Millerite movement, and all those “signs”, according to Sister White, were fulfilled. The Lisbon earthquake, the dark day, the falling of the stars, and the distress of nations, which represented the shaking of the powers of earth that was fulfilled by Islam in the fear produced by the Eastern Question, are all fulfilled. The Millerite “signs” also include the Son of man coming with a cloud which was fulfilled in the correct order that the “signs” were given by Christ, for after the distress of nations ended with the restraint of the Ottoman supremacy in 1840, Christ came to the Most Holy Place on October 22, 1844, and when He came He came with clouds.

در باب بیست‌ویکم انجیل لوقا، عیسی «نشانه‌هایی» را مشخص ساخت که جنبش میلری را آغاز کردند، و به‌گفتهٔ خواهر وایت، همهٔ آن «نشانه‌ها» به انجام رسیده‌اند. زلزلهٔ لیسبون، روز تاریک، سقوط ستارگان، و پریشانی امّت‌ها، که نمایانگر تکان خوردن قدرت‌های زمین بود و به‌واسطهٔ اسلام در هراسی که از مسئلهٔ شرقی پدید آمد تحقق یافت، همگی به انجام رسیده‌اند. «نشانه‌های» میلری همچنین شامل آمدن پسر انسان با ابری است، که مطابق ترتیب درستِ همان «نشانه‌هایی» که مسیح بیان کرده بود تحقق یافت؛ زیرا پس از آنکه پریشانی امّت‌ها با مهار برتری عثمانی در سال 1840 پایان یافت، مسیح در 22 اکتبر 1844 به قدس‌الاقداس آمد، و هنگامی که آمد، با ابرها آمد.

“‘And, behold, one like the Son of man came with the clouds of heaven, and came to the Ancient of Days, and they brought Him near before Him. And there was given Him dominion, and glory, and a kingdom, that all people, nations, and languages, should serve Him: His dominion is an everlasting dominion, which shall not pass away.’ Daniel 7:13, 14. The coming of Christ here described is not His second coming to the earth. He comes to the Ancient of Days in heaven to receive dominion and glory and a kingdom, which will be given Him at the close of His work as a mediator. It is this coming, and not His second advent to the earth, that was foretold in prophecy to take place at the termination of the 2300 days in 1844. Attended by heavenly angels, our great High Priest enters the holy of holies and there appears in the presence of God to engage in the last acts of His ministration in behalf of man—to perform the work of investigative judgment and to make an atonement for all who are shown to be entitled to its benefits.” The Great Controversy, 479.

«وَإِذَا بِوَاحِدٍ مِثْلِ ٱبْنِ ٱلْإِنْسَانِ آتِيًا مَعَ سُحُبِ ٱلسَّمَاءِ، وَجَاءَ إِلَى ٱلْقَدِيمِ ٱلْأَيَّامِ، فَقَرَّبُوهُ قُدَّامَهُ. فَأُعْطِيَ سُلْطَانًا وَمَجْدًا وَمُلْكًا، لِتَتَعَبَّدَ لَهُ كُلُّ ٱلشُّعُوبِ وَٱلْأُمَمِ وَٱلْأَلْسِنَةِ؛ سُلْطَانُهُ سُلْطَانٌ أَبَدِيٌّ مَا لَنْ يَزُولَ». دانيال 7: 13، 14. إن مجيء المسيح الموصوف هنا ليس هو مجيئه الثاني إلى الأرض. إنه يأتي إلى القديم الأيام في السماء ليتسلم السلطان والمجد والملك، التي ستُعطى له عند ختام عمله كوسيط. وهذا المجيء، لا مجيئه الثاني إلى الأرض، هو الذي أُنبئ عنه في النبوة أن يقع عند نهاية الألفين والثلاثمئة يوم في سنة 1844. وبرفقة الملائكة السماويين يدخل رئيس كهنتنا العظيم إلى قدس الأقداس، وهناك يمثل في حضرة الله ليباشر آخر أعمال خدمته من أجل الإنسان—ليقوم بعمل الدينونة التحقيقية، وليجري كفارة عن جميع الذين يتبيَّن أنهم مستحقون لفوائدها». الصراع العظيم، 479.

The “signs” associated with the history of the Millerites typified the “signs” associated with the history of the one hundred and forty-four thousand. When Christ provided the second witness to the historical narrative with the parable, He pointed His disciples to “the budding trees of spring.” He informed them that when the trees begin to bud out you know you are near the end of the world, and that the generation that witnesses the budding trees of spring will live to see the heavens and the earth pass away, in the fires of His second coming.

«نشانه‌ها»ی مرتبط با تاریخ میلری‌ها، «نشانه‌ها»ی مرتبط با تاریخِ صد و چهل و چهار هزار را پیش‌نمون می‌ساخت. هنگامی که مسیح با مَثَل، شاهدِ دوم را برای روایت تاریخی فراهم آورد، شاگردان خود را به «درختانِ شکوفه‌زنِ بهار» توجه داد. او به ایشان اعلام کرد که چون درختان آغاز به جوانه‌زدن کنند، می‌دانید که به پایان جهان نزدیک شده‌اید؛ و آن نسلی که درختانِ شکوفه‌زنِ بهار را مشاهده می‌کند، زنده خواهد ماند تا آسمان‌ها و زمین را ببیند که در آتش‌های آمدنِ دومِ او از میان می‌گذرند.

When they now shoot forth, ye see and know of your own selves that summer is now nigh at hand. So likewise ye, when ye see these things come to pass, know ye that the kingdom of God is nigh at hand. Verily I say unto you, This generation shall not pass away, till all be fulfilled. Heaven and earth shall pass away: but my words shall not pass away. Luke 21:30–33.

जब वे अब कोपलित होते हैं, तो तुम स्वयं देखकर जान लेते हो कि ग्रीष्म अब निकट है। इसी प्रकार तुम भी, जब इन बातों को घटित होते देखो, तो जान लो कि परमेश्वर का राज्य निकट है। मैं तुम से सत्य कहता हूँ, कि जब तक सब कुछ पूरा न हो जाए, तब तक यह पीढ़ी न टलेगी। आकाश और पृथ्वी टल जाएँगे, परन्तु मेरे वचन कभी न टलेंगे। लूका 21:30–33.

The question then becomes, “when did the trees begin to shoot forth?” The latter rain began to sprinkle on September 11, 2001, which according to Isaiah is “the day” of God’s “rough wind in the day of the east wind.”

پس این پرسش مطرح می‌شود: «درختان از چه زمانی آغاز به جوانه‌زدن کردند؟» باران آخر در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ آغاز به باریدن کرد، که بنا بر اشعیا «آن روزِ» «بادِ سختِ» خدا «در روزِ بادِ شرقی» است.

In measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it: he stayeth his rough wind in the day of the east wind. By this therefore shall the iniquity of Jacob be purged; and this is all the fruit to take away his sin; when he maketh all the stones of the altar as chalkstones that are beaten in sunder, the groves and images shall not stand up. Yet the defenced city shall be desolate, and the habitation forsaken, and left like a wilderness: there shall the calf feed, and there shall he lie down, and consume the branches thereof. When the boughs thereof are withered, they shall be broken off: the women come, and set them on fire: for it is a people of no understanding: therefore he that made them will not have mercy on them, and he that formed them will shew them no favour. And it shall come to pass in that day, that the Lord shall beat off from the channel of the river unto the stream of Egypt, and ye shall be gathered one by one, O ye children of Israel. And it shall come to pass in that day, that the great trumpet shall be blown, and they shall come which were ready to perish in the land of Assyria, and the outcasts in the land of Egypt, and shall worship the Lord in the holy mount at Jerusalem. Isaiah 27:8–13.

به اندازه، هنگامی که آن را بیرون می‌راند، با آن محاجّه خواهی کرد؛ او بادِ تندِ خود را در روزِ بادِ شرقی بازمی‌دارد. پس بدین‌سبب، گناهِ یعقوب کفّاره خواهد شد؛ و تمامی ثمره این است که گناهِ او برداشته شود؛ آنگاه که او همه سنگ‌های مذبح را همچون سنگ‌های گچ که خرد و شکسته شده‌اند بسازد، بیشه‌ها و تمثال‌ها برپا نخواهند ماند. لیکن شهرِ حصاردار ویران خواهد شد، و مسکن متروک خواهد گردید، و مانند بیابان رها خواهد شد؛ در آنجا گوساله خواهد چرید، و در آنجا خواهد خوابید، و شاخه‌های آن را خواهد خورد. چون شاخه‌های آن خشک شوند، شکسته خواهند شد؛ زنان می‌آیند و آنها را آتش می‌زنند؛ زیرا این قومی بی‌فهم‌اند؛ ازاین‌رو، آن‌که ایشان را ساخت بر ایشان رحم نخواهد کرد، و آن‌که آنان را صورت داد بر ایشان التفات نخواهد نمود. و در آن روز واقع خواهد شد که خداوند از مجرای نهر تا وادی مصر خواهد کوفت، و شما، ای بنی‌اسرائیل، یک‌به‌یک گرد آورده خواهید شد. و در آن روز واقع خواهد شد که کَرِنای بزرگ نواخته خواهد شد، و آنان که در سرزمین آشور در آستانه هلاکت بودند، و رانده‌شدگان در سرزمین مصر، خواهند آمد و خداوند را بر کوه مقدس در اورشلیم عبادت خواهند کرد. اشعیا 27:8–13.

The latter rain began to sprinkle (measured) on September 11, 2001, and the debate over the message of the latter rain and the counterfeit peace and safety message began. The history of that debate is where the iniquity of Jacob is removed (purged, meaning atoned for). The history of the debate, which is the debate of Habakkuk, is the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, that concludes with the Laodicean Seventh-day Adventist being spewed out of the mouth of the Lord, for it, as “the defenced city,” shall be desolate, for it had become the city of a people of no understanding, who find no mercy or favor. At that time the “second voice” of Revelation eighteen, will blow a great trumpet, which is the seventh trumpet and the third woe, and God’s other flock shall come and worship at “Jerusalem”, which will have become the movement of the church triumphant.

بارانِ آخِر در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ به‌گونه‌ای پراکنده و به‌اندازه آغاز به باریدن کرد، و مجادله بر سر پیامِ بارانِ آخِر و پیامِ جعلیِ «صلح و امنیت» آغاز شد. تاریخِ آن مجادله همان‌جاست که بی‌عدالتیِ یعقوب برداشته می‌شود (تطهیر می‌گردد، یعنی کفاره می‌شود). تاریخِ آن مجادله، که همان مجادلهٔ حبقوق است، دورهٔ مُهر شدنِ یک‌صد و چهل‌وچهار هزار نفر است؛ دوره‌ای که با بیرون افکنده شدنِ ادونتیستِ روز هفتمِ لائودیکیه از دهانِ خداوند به پایان می‌رسد، زیرا آن، همچون «شهرِ حصاردار»، ویران خواهد شد، چرا که به شهرِ قومی بی‌فهم بدل شده بود که هیچ رحمت یا لطفی نمی‌یابند. در آن زمان، «صدای دومِ» مکاشفهٔ هجده، شیپوری عظیم را به صدا درخواهد آورد، که همان شیپور هفتم و وایِ سوم است، و گلهٔ دیگرِ خدا آمده، در «اورشلیم» عبادت خواهد کرد؛ اورشلیمی که به جنبشِ کلیسای ظفرمند بدل شده خواهد بود.

September 11, 2001, identifies that the last generation of earth’s history has arrived, and only those that recognize the budding trees of spring will receive the rain that is causing the trees to bud. Only those that recognize that Islam of the third woe, is what marks the arrival of the latter rain and the sealing of the one hundred and forty-four thousand, will be among that group.

۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ نشان می‌دهد که آخرین نسلِ تاریخِ زمین فرا رسیده است، و تنها کسانی که درختانِ جوانه‌زدهٔ بهار را تشخیص می‌دهند، بارانی را دریافت خواهند کرد که موجب جوانه زدنِ درختان می‌شود. تنها کسانی که تشخیص می‌دهند اسلامِ وایِ سوم همان چیزی است که فرارسیدنِ بارانِ آخر و مُهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر را مشخص می‌سازد، در شمارِ آن گروه خواهند بود.

“Only those who are living up to the light they have will receive greater light. Unless we are daily advancing in the exemplification of the active Christian virtues, we shall not recognize the manifestations of the Holy Spirit in the latter rain. It may be falling on hearts all around us, but we shall not discern or receive it.” Testimonies to Ministers, 507.

«تنها کسانی که مطابق نوری که دارند زندگی می‌کنند، نور بیشتری دریافت خواهند کرد. مگر آنکه ما روزانه در تجسّمِ فضایلِ فعالِ مسیحی پیشرفت کنیم، ظهوراتِ روح‌القدس را در بارانِ آخر تشخیص نخواهیم داد. ممکن است آن بر دل‌های اطراف ما فرود آید، اما ما نه آن را تشخیص خواهیم داد و نه دریافت خواهیم کرد.» Testimonies to Ministers, 507.

“We must not wait for the latter rain. It is coming upon all who will recognize and appropriate the dew and showers of grace that fall upon us. When we gather up the fragments of light, when we appreciate the sure mercies of God, who loves to have us trust Him, then every promise will be fulfilled. ‘For as the earth bringeth forth her bud, and as the garden causeth the things that are sown in it to spring forth; so the Lord God will cause righteousness and praise to spring forth before all the nations’ (Isaiah 61:11). The whole earth is to be filled with the glory of God.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 984.

«ما نباید منتظر باران آخر بمانیم. این باران بر همهٔ کسانی خواهد آمد که شبنم و باران‌های فیضی را که بر ما فرو می‌ریزد، تشخیص دهند و آن را از آنِ خود سازند. هنگامی که پاره‌های نور را گرد می‌آوریم، هنگامی که رحمت‌های یقینیِ خدا را، که دوست دارد ما به او اعتماد کنیم، ارج می‌نهیم، آنگاه هر وعده‌ای به انجام خواهد رسید. “زیرا چنان‌که زمین غنچهٔ خود را بیرون می‌آورد، و چنان‌که باغ آنچه را در آن کاشته شده است می‌رویاند، همچنین خداوند یهوه عدالت و ستایش را پیش روی همهٔ امت‌ها خواهد رویانید” (Isaiah 61:11). تمامی زمین باید از جلال خدا پر شود.» The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 984.

We will continue the study in the next article.

ہم اگلے مضمون میں اس مطالعہ کو جاری رکھیں گے۔

“Unless those who can help in——are aroused to a sense of their duty, they will not recognize the work of God when the loud cry of the third angel shall be heard. When light goes forth to lighten the earth, instead of coming up to the help of the Lord, they will want to bind about His work to meet their narrow ideas. Let me tell you that the Lord will work in this last work in a manner very much out of the common order of things, and in a way that will be contrary to any human planning. There will be those among us who will always want to control the work of God, to dictate even what movements shall be made when the work goes forward under the direction of the angel who joins the third angel in the message to be given to the world. God will use ways and means by which it will be seen that He is taking the reins in His own hands. The workers will be surprised by the simple means that He will use to bring about and perfect His work of righteousness.” Testimonies to Ministers, 300.

"اگر کسانی که می‌توانند در—— یاری رسانند، به احساس وظیفهٔ خود بیدار نشوند، هنگامی که فریادِ بلندِ فرشتهٔ سوم شنیده شود، کار خدا را تشخیص نخواهند داد. وقتی نور برای روشن ساختن زمین به پیش رود، به‌جای آنکه برای یاری خداوند برخیزند، خواهند خواست کار او را چنان محدود و مقید سازند که با تصورات تنگ‌نظرانهٔ ایشان سازگار گردد. بگذارید به شما بگویم که خداوند در این کارِ آخر، به شیوه‌ای عمل خواهد کرد که بسیار بیرون از نظمِ معمولِ امور است، و به طریقی که برخلاف هرگونه برنامه‌ریزیِ انسانی خواهد بود. در میان ما کسانی خواهند بود که همواره خواهند خواست کار خدا را مهار کنند، و حتی تعیین نمایند که هنگامی که کار تحت هدایت آن فرشته‌ای که در پیامی که باید به جهان داده شود به فرشتهٔ سوم می‌پیوندد، پیش می‌رود، چه حرکت‌هایی باید انجام شود. خدا از راه‌ها و وسایلی استفاده خواهد کرد که از آن آشکار خواهد شد که او خود مهار را به دست گرفته است. کارگران از وسایل ساده‌ای که او برای به انجام رساندن و کامل ساختن کارِ عدالتِ خویش به کار خواهد برد، شگفت‌زده خواهند شد." Testimonies to Ministers, 300.