کتاب دانیال — شمارهٔ یکصد و بیست و هشت

چگونه از آسمان فرو افتاده‌ای، ای لوسیفر، پسر صبح! چگونه به زمین افکنده شده‌ای، تو که ملت‌ها را ناتوان می‌ساختی! زیرا در دل خود گفتی: «به آسمان صعود خواهم کرد، و تخت خویش را بر فراز ستارگان خدا برپا خواهم داشت؛ و بر کوه جماعت نیز خواهم نشست، در اقصای شمال؛ از بلندی‌های ابرها بالاتر خواهم رفت؛ و مانند حضرت اعلی خواهم شد.» اما به هاویه فرود آورده خواهی شد، به ژرفای هاویه. آنان که تو را ببینند، به دقت بر تو خواهند نگریست و در تو تأمل خواهند کرد و خواهند گفت: «آیا این همان مردی است که زمین را به لرزه درمی‌آورد، که پادشاهی‌ها را می‌لرزاند؟» اشعیا ۱۴:‏۱۲–۱۶

«پادشاهان و حاکمان و فرمانروایان، نشانِ ضدّمسیح را بر خود نهاده‌اند، و به‌صورت اژدهایی تصویر شده‌اند که می‌رود تا با مقدسان جنگ کند—با آنان که احکام خدا را نگاه می‌دارند و ایمانِ عیسی را دارند.» شهادت‌ها برای خادمان، 38.

اور ابلیس او را بر کوهی بسیار بلند برد و در لحظه‌ای از زمان، همهٔ ممالک جهان را به او نشان داد. و ابلیس بدو گفت: تمام این قدرت و جلال آنها را به تو خواهم داد، زیرا اینها به من سپرده شده است و آن را به هر که بخواهم می‌دهم. پس اگر تو مرا سجده کنی، همه از آنِ تو خواهد بود. و عیسی در پاسخ او گفت: ای شیطان، از من دور شو، زیرا مکتوب است: خداوند، خدای خود را سجده خواهی کرد و تنها او را عبادت خواهی نمود. لوقا ۴:۵–۸.

با این همه، چند چیز بر تو دارم، زیرا آن زن، ایزابل را که خود را نبیه می‌خوانَد، وا می‌گذاری که بندگان مرا تعلیم دهد و ایشان را بفریبد تا مرتکب زنا شوند و از قربانی‌های بت‌ها بخورند. مکاشفه ۲:۱۴.

«گناهِ عظیمی که بر بابل نسبت داده شده این است که او «همهٔ امت‌ها را از شرابِ خشمِ زنای خود نوشانید.» این جامِ مستی که او به جهان عرضه می‌کند، نمایانگرِ تعالیمِ کاذبی است که در نتیجهٔ پیوندِ نامشروعِ خود با بزرگانِ زمین پذیرفته است.» The Great Controversy, 388.

اور شمع کا نور تجھ میں پھر کبھی نہ چمکے گا؛ اور دولہا اور دلہن کی آواز تجھ میں پھر کبھی نہ سنی جائے گی؛ کیونکہ تیرے سوداگر زمین کے بڑے لوگ تھے؛ کیونکہ تیری جادوگری کے سبب سب قومیں گمراہ ہوئیں۔ مکاشفہ 18:23۔

«در جنبش‌هایی که اکنون در ایالات متحده برای جلب حمایت دولت از نهادها و رسوم کلیسا در جریان است، پروتستان‌ها در جای پای پاپ‌گرایان گام برمی‌دارند. بلکه افزون بر این، آنان در را برای پاپیّت می‌گشایند تا در آمریکای پروتستان، آن برتری‌ای را که در جهان قدیم از دست داده است، باز یابد. و آنچه به این جنبش اهمیتی فزون‌تر می‌بخشد، این واقعیت است که مقصود اصلیِ مورد نظر، تحمیل رعایت یکشنبه است—رسمی که منشأ آن روم است و روم آن را نشانه اقتدار خود می‌داند. این روحِ پاپیّت است—روحِ همنوایی با رسوم دنیوی، و حرمت نهادن به سنّت‌های انسانی بالاتر از احکام خدا—که در کلیساهای پروتستان نفوذ کرده و آنان را به همان کارِ برکشیدن یکشنبه سوق می‌دهد که پاپیّت پیش از ایشان انجام داده است.» جدال عظیم، 573.

“كيف تستطيع الكنيسة الرومانية أن تبرّئ نفسها من تهمة عبادة الأوثان، فهذا ما لا نستطيع أن نرى سبيلًا إليه. صحيح أنها تعلن أنها تعبد الله من خلال هذه الصور؛ وهكذا فعل بنو إسرائيل حين سجدوا أمام العجل الذهبي. لكن غضب الرب اشتعل عليهم، وقُتل كثيرون. لقد حكم الله عليهم بأنهم عبدة أوثان أثمة، ويُسجَّل اليوم الحكم عينه في أسفار السماء على الذين يعبدون صور القديسين وما يُسمَّون رجالًا مقدسين.”

«و این همان دینی است که پروتستان‌ها دارند با چنان نظر مساعدی به آن می‌نگرند، و که سرانجام با پروتستانیسم متحد خواهد شد. با این همه، این اتحاد از راه تغییری در کاتولیسیسم تحقق نخواهد یافت؛ زیرا روم هرگز تغییر نمی‌کند. او مدعی عصمت است. این پروتستانیسم است که تغییر خواهد کرد. پذیرفتن اندیشه‌های آزادمنشانه از سوی آن، وی را به جایی خواهد رساند که بتواند دست کاتولیسیسم را بفشارد. «کتاب‌مقدس، کتاب‌مقدس، بنیاد ایمان ماست»، این فریاد پروتستان‌ها در زمان لوتر بود، حال آنکه کاتولیک‌ها فریاد می‌زدند: «پدران، عادت، سنت.» اکنون بسیاری از پروتستان‌ها دشوار می‌یابند که تعالیم خود را از کتاب‌مقدس اثبات کنند، و با این حال شجاعت اخلاقی آن را ندارند که حقیقتی را بپذیرند که مستلزم صلیب است؛ از این رو، به‌شتاب به موضع کاتولیک‌ها نزدیک می‌شوند و، با به‌کار بردن بهترین استدلال‌هایی که برای گریز از حقیقت در اختیار دارند، به شهادت پدران، و به عادات و اوامر انسان‌ها استناد می‌کنند. آری، پروتستان‌های قرن نوزدهم در بی‌ایمانی خود نسبت به کتب مقدس، به‌شتاب به کاتولیک‌ها نزدیک می‌شوند. اما امروز نیز میان روم و پروتستانیسمِ لوتر، کرنمر، ریدلی، هوپر، و آن سپاه شریف شهیدان، همان‌قدر دره‌ای ژرف و پهناور فاصله است که در زمانی بود که این مردان آن اعتراضی را به‌عمل آوردند که نام پروتستان را به ایشان بخشید.»

«مسیح یک پروتستان بود. او بر ضد عبادت صوریِ قوم یهود اعتراض کرد؛ همانانی که مشورت خدا را بر ضد خود رد کردند. او به ایشان گفت که احکام انسان را به‌جای تعالیم عرضه می‌کنند، و مدعیان و ریاکاران‌اند. مانند قبرهای سفیدشده، از بیرون زیبا بودند، اما درونْ آکنده از ناپاکی و فساد. مصلحان به مسیح و رسولان بازمی‌گردند. آنان بیرون آمدند و خود را از دینی مبتنی بر صورت‌ها و تشریفات جدا ساختند. لوتر و پیروانش دین اصلاح‌شده را ابداع نکردند. آنان صرفاً آن را همان‌گونه که به‌وسیلهٔ مسیح و رسولان ارائه شده بود پذیرفتند. کتاب مقدس به ما به‌عنوان راهنمایی کافی ارائه شده است؛ اما پاپ و کارگزارانش آن را از مردم دور می‌سازند، گویی که لعنتی است، زیرا تظاهرهای ایشان را آشکار می‌کند و بت‌پرستی‌شان را نکوهش می‌نماید.» Review and Herald, June 1, 1886.

بسیاری می‌کوشند تظاهرات روحانی را چنین توجیه کنند که آن‌ها را یکسره به تقلب و تردستیِ مدیوم نسبت دهند. اما هرچند درست است که نتایج نیرنگ، بارها به‌عنوان تظاهراتی حقیقی قالب شده است، با این همه، نمایش‌های آشکاری از قدرتی مافوقِ طبیعی نیز وجود داشته است. آن کوبش‌های مرموزی که اسپیریتیسمِ جدید با آن آغاز شد، حاصلِ فریب یا زیرکیِ انسانی نبود، بلکه عملِ مستقیمِ فرشتگانِ شریر بود که بدین‌سان یکی از کامیاب‌ترین فریب‌های هلاک‌کنندهٔ جان‌ها را وارد ساختند. بسیاری، از راه این باور که اسپیریتیسم صرفاً فریبی انسانی است، به دام خواهند افتاد؛ چون رو‌در‌روِ تظاهراتی قرار گیرند که نتوانند جز مافوقِ طبیعی‌شان بدانند، فریب خواهند خورد و به پذیرفتن آن‌ها به‌مثابه قدرت عظیم خدا سوق داده خواهند شد.

„این اشخاص شهادتِ کتبِ مقدّس را دربارهٔ شگفتی‌هایی که شیطان و عاملانِ او به‌عمل می‌آورند، نادیده می‌گیرند. به‌واسطهٔ یاریِ شیطانی بود که جادوگرانِ فرعون قادر شدند کارِ خدا را جعل و تقلید کنند. پولس شهادت می‌دهد که پیش از ظهورِ دومِ مسیح، ظهوراتِ مشابهی از قدرتِ شیطانی وجود خواهد داشت. آمدنِ خداوند باید با ‘عملِ شیطان با هر گونه قوّت و آیات و عجایبِ دروغین، و با هر فریبِ ناراستی’ پیشی گرفته شود. 2 Thessalonians 2:9,10. و رسولِ یوحنا، در توصیفِ قدرتِ معجزه‌گری که در ایّامِ آخر ظاهر خواهد شد، اعلام می‌دارد: ‘و عجایبِ عظیم می‌نماید، چنان‌که آتش را از آسمان در برابرِ مردمان بر زمین فرومی‌آورد، و ساکنانِ زمین را به‌وسیلهٔ آن معجزاتی که قدرتِ انجامِ آن‌ها را یافته بود، فریب می‌دهد.’ Revelation 13:13, 14. در اینجا صرفاً فریب‌کاری‌های ظاهری پیشگویی نشده است. مردم به‌وسیلهٔ معجزاتی فریب می‌خورند که عاملانِ شیطان قدرتِ انجامِ آن‌ها را دارند، نه آنچه را که فقط تظاهر به انجامِ آن می‌کنند.” The Great Controversy, 553.

او عیسیٰ، جو رُوحُ القُدس سے معمور تھا، یردن سے لوٹا اور رُوح کی ہدایت سے بیابان میں لے جایا گیا، جہاں وہ چالیس دن تک ابلیس کے ہاتھوں آزمایا جاتا رہا۔ اور اُن دنوں میں اُس نے کچھ نہ کھایا؛ اور جب وہ دن پورے ہوئے تو اُسے بھوک لگی۔ تب ابلیس نے اُس سے کہا، اگر تُو خدا کا بیٹا ہے تو اِس پتھر سے کہہ کہ روٹی بن جائے۔ اور عیسیٰ نے اُسے جواب دیا، یہ لکھا ہے کہ آدمی صرف روٹی ہی سے زندہ نہ رہے گا بلکہ خدا کے ہر کلام سے۔ لوقا 4:1–4۔

“اگر نورِ حقیقت به شما عرضه شده باشد، به‌گونه‌ای که سَبَّتِ فرمانِ چهارم را بر شما آشکار سازد و نشان دهد که در کلامِ خدا هیچ بنیانی برای نگاه‌داشتِ یکشنبه وجود ندارد، و با این همه شما همچنان به سَبَّتِ کاذب بچسبید و از مقدّس شمردنِ سَبَّتی که خدا آن را «روزِ مقدّسِ من» می‌خواند سر باز زنید، آنگاه نشانِ وحش را دریافت می‌کنید. این در چه زمانی رخ می‌دهد؟—آنگاه که از فرمانی اطاعت می‌کنید که شما را امر می‌کند روزِ یکشنبه از کار دست بکشید و خدا را عبادت کنید، در حالی که می‌دانید در کتابِ مقدّس حتی یک کلمه نیز وجود ندارد که نشان دهد یکشنبه چیزی جز یک روزِ عادیِ کار است، شما به دریافتِ نشانِ وحش رضایت می‌دهید و مُهرِ خدا را رد می‌کنید. اگر این نشان را بر پیشانی‌های خود یا بر دست‌های خود دریافت کنیم، داوری‌هایی که بر نافرمانان اعلام شده است، ناگزیر بر ما فرود خواهد آمد. امّا مُهرِ خدایِ زنده بر کسانی نهاده می‌شود که با وجدانِ بیدار، سَبَّتِ خداوند را نگاه می‌دارند.” Review and Herald, April 27, 1911.

او او را به اورشلیم برد و بر فراز کنگرهٔ هیکل قرار داد و به او گفت: اگر پسر خدا هستی، خود را از اینجا به زیر افکن؛ زیرا مکتوب است: «او به فرشتگان خود دربارهٔ تو فرمان خواهد داد تا تو را محافظت کنند»؛ «و ایشان تو را بر دست‌های خود خواهند برداشت، مبادا پای خود را به سنگی بزنی.» و عیسی در پاسخ او گفت: «گفته شده است: یهوه خدای خود را میازما.» لوقا ۴:۹–۱۲.

"میں نے دیکھا کہ دو سینگوں والے حیوان کا منہ اژدہا کا سا تھا، اور یہ کہ اس کی قدرت اس کے سر میں تھی، اور یہ کہ فرمان اس کے منہ سے صادر ہوگا۔ پھر میں نے فاحشاؤں کی ماں کو دیکھا؛ کہ ماں بیٹیاں نہ تھی، بلکہ اُن سے الگ اور ممتاز تھی۔ اُس کا اپنا زمانہ رہا ہے، اور وہ گزر چکا ہے، اور اُس کی بیٹیاں، یعنی پروٹسٹنٹ فرقے، اسٹیج پر آنے اور اُسی ذہنیت کو عمل میں لانے کے لیے اگلی تھیں جو ماں کے پاس تھی جب اُس نے مقدسین پر ایذارسانی کی۔ میں نے دیکھا کہ جس طرح ماں اقتدار میں گھٹتی جا رہی تھی، اُسی طرح بیٹیاں بڑھتی جا رہی تھیں، اور عنقریب وہ اُس قدرت کو استعمال کریں گی جو کبھی ماں استعمال کرتی تھی۔"

"میں نے دیکھا کہ برائے نام کلیسیا اور برائے نام ایڈونٹسٹ، یہوداہ کی مانند، ہمیں کیتھولکوں کے حوالے کر دیں گے تاکہ ان کا اثر و رسوخ حاصل کر کے حق کے خلاف آئیں۔ اُس وقت مقدسین ایک گمنام اور غیر معروف قوم ہوں گے، کیتھولکوں کے درمیان بہت کم جانے جاتے ہوں گے؛ لیکن کلیسیائیں اور برائے نام ایڈونٹسٹ، جو ہمارے ایمان اور ہمارے طور طریقوں سے واقف ہیں (کیونکہ وہ سبت کے سبب ہم سے نفرت رکھتے تھے، اس لیے کہ وہ اس کی تردید نہ کر سکتے تھے)، مقدسین سے غداری کریں گے اور اُن کی خبر کیتھولکوں کو دیں گے کہ یہ وہ لوگ ہیں جو لوگوں کے مروجہ اداروں کو خاطر میں نہیں لاتے؛ یعنی یہ کہ وہ سبت کو مانتے ہیں اور اتوار کو نظر انداز کرتے ہیں۔"

“پھر کیتھولک پروٹسٹنٹوں کو آگے بڑھنے کا کہیں گے، اور ایک فرمان جاری کریں گے کہ جو کوئی ہفتہ کے ساتویں دن کے بجائے ہفتہ کے پہلے دن کی پابندی نہ کرے، وہ قتل کر دیا جائے۔ اور کیتھولک، جن کی تعداد بہت زیادہ ہے، پروٹسٹنٹوں کا ساتھ دیں گے۔ کیتھولک اپنی قوت حیوان کی شبیہ کو دے دیں گے۔ اور پروٹسٹنٹ، جس طرح اُن کی ماں نے اُن سے پہلے کیا تھا، مقدسین کو ہلاک کرنے کے لیے عمل کریں گے۔ لیکن اُن کے فرمان کے نتیجہ لانے یا ثمرآور ہونے سے پہلے، مقدسین خدا کی آواز کے ذریعے نجات پائیں گے۔” Spalding and Magan, 1, 2.