کتاب دانیال — شمارهٔ چهارده

در تاریخ پیام فرشتهٔ دوم که در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ آغاز شد، دوره‌ای مشخص و فرایندی از آزمون وجود دارد که به‌طور نمادین به‌صورت رؤیای تصویر و جانورانِ نبوکدنصر بازنمایی شده است؛ زیرا در نبوت کتاب‌مقدس، پادشاهی نیز جانوری است. نبوکدنصر و نخبگان دینی کَلدانی نمایانگر کسانی هستند که در آزمون ناکام می‌مانند، و دانیال و آن سه یارِ شایسته نمایانگر کسانی هستند که آزمون را با موفقیت می‌گذرانند. ممکن است جز این به نظر آید، اما ناکامی نبوکدنصر در باب سوم دانیال تأیید می‌شود.

در باب دومِ دانیال، دانیال دعا می‌کرد تا «سرّ» نهفتهٔ خوابِ تمثالِ نبوکدنصر را درک کند. او نیاز داشت بداند خودِ خواب چه بوده است، و نیز معنای آن چیست. او نمایندهٔ کسانی است که در ایامِ آخر در پیِ فهمِ اسرارِ مرتبط با گشوده شدنِ مکاشفهٔ عیسی مسیح هستند، زیرا گشوده شدنِ مکاشفهٔ عیسی مسیح آخرین «سرّ» نبوتی است که پیش از بسته شدنِ مهلتِ آزمایش گشوده می‌شود. همهٔ انبیا، از جمله دانیال، ایامِ آخر را مشخص می‌سازند. تلاشِ دانیال برای فهمِ آن «سرّ» تلاشی مرگ و زندگی بود، چنان‌که آزمونِ تصویرِ وحش برای قومِ خدا در ایامِ آخر نیز چنین است.

دعای دانیال، هنگامی که می‌کوشید «سرّ» را دریابد، نمایانگرِ نشانه‌ای معیّن در تاریخِ قومِ خدا در ایّامِ آخر است. کتاب دانیال دو شاهد فراهم می‌آورد که نشانهٔ «دعا» را در ایّامِ آخر تثبیت می‌کنند. آن نشانه در دوره‌ای از زمان قرار دارد که به‌وسیلهٔ پیامِ دومِ هر خطّ اصلاح نمایانده شده است.

آزمونِ صورتِ وحش از سوی الن وایت چنین تعریف شده است که آزمونی است که باید پیش از بسته‌شدنِ زمانِ فیض و پیش از آن‌که مُهر شویم، از آن بگذریم. هنگامی که موسیقی در باب سومِ دانیال نواخته شد، زمانِ فیض به‌طور نمادین بسته شد، زیرا باب سوم نمایانگرِ قانونِ یکشنبه است. موسیقیِ نبوکدنصر نمایانگرِ نغمه‌ای است که فاحشهٔ صور سپس در پایانِ هفتاد سالِ نمادینی که در طی آن به فراموشی سپرده شده بود، برای پادشاهانِ زمین آغاز به خواندنِ آن می‌کند.

در تاریخِ فرایندِ آزمایش، دانیال نمایانگرِ آن پیام‌آوری است که نوری به او عطا می‌شود و او نخست آن را با سه همراهِ خود در میان می‌گذارد؛ بدین‌سان، او نقشِ نبویِ «ایلیا» را مجسم می‌سازد، که همان «صدای نداکننده در بیابان» است.

دانیال کے باب دو کا "بھید" یہ واضح کرتا ہے کہ بائبلی نبوت کا آٹھواں مملکت اُن "سات" مملکتوں میں سے ہے۔ چونکہ یہ بائبلی نبوت کی مملکتوں کی پہلی نمائندگی ہے، اس لیے یہ مکاشفہ کے باب سترہ میں پائی جانے والی بائبلی نبوت کی مملکتوں کی آخری نمائندگی سے مربوط ہوتی ہے۔ آٹھواں مملکت، جو پچھلی "سات" مملکتوں میں سے ہے، اُس انتقالی مرحلے کی نشان دہی کرتا ہے جو جدید بابل کو اژدہا، حیوان اور جھوٹے نبی کے سہ گانہ اتحاد کے طور پر قائم کرتا ہے۔ نبوکدنضر کا تمثال-خواب بالآخر نبوتی تاریخ کی آٹھویں زمینی مملکت کی نشان دہی کرتا ہے۔

در نبوتِ کتاب‌مقدس، یک پادشاهی به‌صورتِ وحش معرفی می‌شود؛ ازاین‌رو، حقیقتی که خوابِ مجسمه‌ایِ نبوکدنصر نمایانگر آن است، نخستین اشاره به وحشِ نهایی است، همان‌گونه که در فصل هفدهمِ کتابِ مکاشفه نیز شناسایی شده است. بنابراین، خوابِ نبوکدنصر در نهایت خوابِ تصویرِ وحشِ هشتم و نهایی است. این خوابِ «تصویرِ وحش» است.

چهارمین نشانهٔ داوری، صلیب بود که خود نیز مرگ و قیام بود. دورهٔ آن چهار نشانه با هفتاد سال اسارتِ دانیال به تصویر کشیده شده است.

در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، اسلامِ «وایِ سوم» رها شد، و سپس مهار گردید. ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰، پیشگوییِ ناموفقی دربارهٔ نقش اسلام بود. پیامی که استخوان‌های خشکِ مرده را به حیات بازمی‌آورد، از «چهار باد» می‌آید که نمادی از اسلام هستند و بیانگر پیامِ فریادِ نیمه‌شب‌اند. ویرانیِ ملی‌ای که در پیِ ارتدادِ ملیِ قانونِ یکشنبه در ایالات متحده رخ می‌دهد، به‌وسیلهٔ اسلامِ «وایِ سوم» به وقوع می‌پیوندد. دورهٔ آن چهار نشانهٔ راه با هفتاد سالِ اسارتِ دانیال به تصویر کشیده شده است.

جنبشِ فرشتۀ اوّل نمایانگرِ جنبشِ فرشتۀ سوّم است، و پیامِ «فریادِ نیمه‌شب» در تاریخِ میلریتی، اصلاحِ پیشگوییِ ناکامی بود که نخستین یأس را پدید آورد.

«تقویت» پیام نخست در تاریخ میلری، اسلامِ وایِ دوم بود، و آن تقویت، نمادی از تقویتی بود که در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ به‌وسیلهٔ اسلامِ وایِ سوم پدید آمد.

هفت شیپورِ مکاشفه داوری‌های خدا بر تحمیلِ عبادتِ یکشنبه از سوی رومِ بت‌پرست و رومِ پاپی بود.

شناختِ پیامِ فریادِ نیمه‌شب عنصری اساسی از آن «سرّ» است که به‌صورتِ نمونه‌وار بر دانیال مکشوف شد، آنگاه که برای فهمِ خوابِ تمثالِ نبوکدنصر دعا کرد. دعای او نشانه‌ای است که در پایانِ سه روز و نیمِ مرگِ آن دو شاهدِ مکاشفه یازده قرار دارد. دعای لاویان بیست‌وششِ دانیال، چنان‌که در فصل نهم ثبت شده است، در سالِ نخستِ داریوش بود. این امر دعاهای او را در نقاطِ انتقال قرار می‌دهد.

نقطهٔ گذار در تاریخ میلری در سال ۱۸۵۶ بود، هنگامی که به‌گفتهٔ جیمز و الن وایت، جنبش میلری از فیلادلفیه به لائودیکیه انتقال یافت. در همان سال، «نور جدید» دربارهٔ «هفت زمان» در مقالات هیرام ادسن در Review and Herald پدیدار شد، اما در سال ۱۸۶۳ («هفت زمان» بعد)، «هفت زمان» به‌کلی رد شد. دانیال «آن دعا» را که به‌عنوان «چاره» برای «پراکنده‌شدنِ» «هفت زمان» شناخته می‌شود، در نقطهٔ گذار میان پادشاهی اول و دومِ نبوت کتاب‌مقدسی به‌جا آورد.

سه‌ونیم نمادی است برای هزار و دویست و شصت سال، که آن نیز به‌نوبهٔ خود نمادی از «هفت زمان» است. در ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰، جنبش لائودیکیه‌ایِ Future for America، سرکشی در برابر فرمان خدا را که می‌گفت هرگز بار دیگر پیامی نبوی را بر زمان نیاویزند، آشکار ساخت. سپس آن جنبش در کوچهٔ مکاشفهٔ یازده، که از میان وادیِ استخوان‌های خشکِ مردهٔ حزقیال می‌گذرد، «کشته» و «پراکنده» شد. در پایان آن زمانِ «پراکنده‌شدن»، که همچنین «زمانِ درنگ» در مَثَلِ ده باکره است، اکنون ایشان به‌وسیلهٔ «آوازی نداکننده» از درونِ «بیابانِ» «سه‌ونیم» روز، از قبرهای خویش فراخوانده می‌شوند.

هنگامی که آن دعای توبه و اعتراف به‌انجام برسد، وعده این است که خدا آنگاه عهد خود را به یاد خواهد آورد و قوم پراکندهٔ خویش را گرد خواهد آورد. نخستین نبوتِ حزقیال استخوان‌ها را به هم گرد آورد، و سپس نبوت او دربارهٔ «چهار باد» «فیلادلفیاییانِ» تازه‌متولدشده را به لشکری عظیم تبدیل کرد... لشکری عظیم که، بنا بر مکاشفهٔ یازده، آنگاه می‌بایست با «ابری از فرشتگان» «به آسمان بالا برده شوند». پس ایشان «عَلَم» خداوند هستند.

کسانی که می‌خواهند «رایت» باشند، باید از به‌کاربردنِ «زمان‌ها و فصل‌ها» روی برتابند، اگر بخواهند قدرتِ روح‌القدس را برای انجام دادنِ کارِ «رایت» دریافت کنند.

مدت‌هاست که درک شده است که هفت رعد نمایانگر «ترسیمی از وقایعی هستند که تحت پیام‌های فرشتهٔ اول و دوم رخ دادند»، و نیز نمایانگر «رویدادهای آینده‌ای هستند که به‌ترتیب خود آشکار می‌شدند». اکنون از طریق مکاشفهٔ «حقیقت» آشکار شده است که سه نشانِ راهِ پایانیِ یک خطّ اصلاح، «تاریخ پنهان» هفت رعد هستند. آن نشان‌های راه با «نخستین» نومیدی آغاز می‌شوند و با «آخرین» نومیدی پایان می‌یابند. نشانِ راهِ میانی فریاد نیمه‌شب است. نخستین نومیدی آغازِ «زمانِ تأخیر» را مشخص می‌کند، که در فریاد نیمه‌شب پایان می‌یابد. پیامِ فریاد نیمه‌شب در «داوری» پایان می‌پذیرد، جایی که آخرین نومیدی مشخص می‌شود.

قضاوت نبوکدنصر دربارهٔ رؤیا و تعبیری که دانیال ارائه کرد، سومینِ سه نشانه‌ای را رقم می‌زند که نمایانگر «تاریخ پنهان» هفت رعد است. آن قضاوت همچنین در باب سوم دانیال از سر گرفته می‌شود، که بیانگر اصلی است که در کتاب‌های دانیال و مکاشفه به‌گونه‌ای استوار به‌کار گرفته شده است؛ و آن اصل «تکرار و بسط» است.

«تاریخِ پنهان»ِ «دو شاهد» که نمایندهٔ جنبش Future for America هستند، بیانگرِ ناامیدیِ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ است. آنگاه «زمانِ درنگ» آغاز شد، چنان‌که در باب یازدهمِ مکاشفه به‌وسیلهٔ «سه روز و نیم» به تصویر کشیده شده است. بیداری و قیامِ کسانی که به‌دستِ وحشی که از «هاویه» برمی‌خیزد «در کوچه‌ها کشته شدند»، به‌طور مشخص در کلامِ نبویِ خدا تفصیل یافته است؛ اما در سطحی ساده، هنگامی که آن دو شاهد بیدار می‌شوند، «راز»ی را که در باب دومِ دانیال نشان داده شده است، درمی‌یابند.

خلاصه و نتیجه‌گیریِ فصل دومِ دانیال را در مقالهٔ بعدی به پایان خواهیم رساند.