کتاب دانیال — شماره یک‌صد و چهل و چهار

زیرا اینک دشمنانت آشوب برپا کرده‌اند، و آنان که از تو نفرت دارند، سر برافراشته‌اند. آنان بر ضد قوم تو مشورتی مکارانه اندیشیده‌اند، و بر ضد پنهان‌شدگان تو به رایزنی پرداخته‌اند. گفته‌اند: «بیایید و ایشان را از آن‌که قومی باشند منقطع سازیم، تا نام اسرائیل دیگر در یاد نباشد.» مزمور 83:2–4

«وقتی فَریسیان سپس دربارهٔ روا بودنِ طلاق از او پرسش کردند، عیسی شنوندگانِ خود را به نهادِ ازدواج، چنان‌که در آفرینش مقرر شده بود، بازگردانید. او گفت: “موسی به سببِ سختیِ دل‌های شما به شما اجازه داد که زنانِ خود را طلاق دهید؛ امّا از ابتدا چنین نبود.” متی 19:8. او آنان را به روزهایِ پربرکتِ عدن ارجاع داد، آنگاه که خدا همه‌چیز را “بسیار نیکو” اعلام فرمود. در آن زمان، ازدواج و سَبَّت منشأ گرفتند، دو نهادِ همزاد برای جلالِ خدا و به سودِ بشریت. و آنگاه، همان‌گونه که آفریدگار دستانِ آن زوجِ مقدّس را در پیوندِ زناشویی به یکدیگر سپرد و فرمود: مرد “پدر و مادر خود را ترک خواهد کرد و به زن خویش خواهد پیوست، و آن دو یک تن خواهند بود” (پیدایش 2:24)، او شریعتِ ازدواج را برای همهٔ فرزندانِ آدم تا پایانِ زمان اعلام کرد. آنچه خودِ پدرِ ازلی نیکو خوانده بود، شریعتِ والاترین برکت و رشد برای انسان بود.» افکار از کوه برکات، 63.

«در یک مناسبت، هنگامی که در شهر نیویورک بودم، در موسم شب فراخوانده شدم تا بناهایی را مشاهده کنم که طبقه بر طبقه به سوی آسمان سر برمی‌آوردند. این بناها به‌عنوان نسوز تضمین شده بودند، و برای جلال بخشیدن به مالکان و سازندگانشان برپا شده بودند. این ساختمان‌ها هرچه بیشتر و بیشتر اوج می‌گرفتند، و در آن‌ها گران‌بهاترین مصالح به کار رفته بود. آنان که این بناها از آنِ ایشان بود، از خود نمی‌پرسیدند: “چگونه می‌توانیم خدا را به بهترین وجه جلال دهیم؟” خداوند در اندیشه‌های ایشان نبود.»

«با خود اندیشیدم: “ای کاش آنان که بدین‌گونه دارایی خود را صرف می‌کنند، می‌توانستند روش خویش را آن‌گونه که خدا آن را می‌بیند، ببینند! آنان بناهای باشکوه بر هم می‌نهند، اما برنامه‌ریزی و تدبیرشان در نظر فرمانروای جهان چه اندازه ابلهانه است. ایشان با تمامی قوای دل و ذهن در پی آن نیستند که چگونه خدا را جلال دهند. این را، که نخستین وظیفهٔ انسان است، از نظر دور داشته‌اند.”»

«چون این بناهای بلند برافراشته می‌شد، مالکان با غروری جاه‌طلبانه شادمانی می‌کردند که پولی در اختیار دارند تا آن را در ارضای نفس و برانگیختن حسادت همسایگان خود به کار برند. بخش بزرگی از پولی که بدین‌سان سرمایه‌گذاری کردند، از راه زورستانی و از راه فشردن و پایمال کردن فقیران به دست آمده بود. آنان فراموش کردند که در آسمان، حساب هر معاملهٔ تجاری نگاه داشته می‌شود؛ هر دادوستد ناعادلانه و هر عمل فریبکارانه در آنجا ثبت می‌گردد. زمانی فرا می‌رسد که انسان‌ها در تقلب و گستاخی خود به نقطه‌ای خواهند رسید که خداوند به آنان اجازه نخواهد داد از آن فراتر روند، و خواهند آموخت که برای بردباری یهوه حدّی هست.» شهادت‌ها، جلد ۹، ۱۲.

«شهرِ عظیم» که در کوچه‌های آن شاهدان کشته می‌شوند و اجساد ایشان بر زمین می‌ماند، از لحاظ «روحانی» مصر است. در میان همهٔ ملت‌هایی که در تاریخ کتاب‌مقدس معرفی شده‌اند، مصر با جسارتی بیش از همه وجودِ خدای زنده را انکار کرد و در برابر اوامر او ایستادگی نمود. هیچ پادشاهی هرگز به شورشی آشکارتر و گستاخانه‌تر بر ضد اقتدار آسمان دست نیازید، آن‌گونه که پادشاه مصر کرد. هنگامی که موسی به نام خداوند این پیام را نزد او آورد، فرعون با تکبّر پاسخ داد: «یهوه کیست که من به آواز او گوش دهم و اسرائیل را رها کنم؟ یهوه را نمی‌شناسم و اسرائیل را نیز رها نخواهم کرد.» خروج ۵:۲، A.R.V. این همان الحاد است، و ملتی که به‌وسیلهٔ مصر نمادین شده است، انکاری مشابه نسبت به دعاوی خدای زنده بر زبان خواهد آورد و روحی همانند از بی‌ایمانی و سرکشی ظاهر خواهد ساخت. «شهرِ عظیم» همچنین از لحاظ «روحانی» با سدوم مقایسه شده است. فسادِ سدوم در شکستن شریعت خدا، به‌ویژه در هرزگی آشکار شد. و این گناه نیز می‌بایست از ویژگی‌های برجستهٔ ملتی باشد که مشخصات این نوشته را تحقق می‌بخشد.

«پس، بنا بر سخنان نبی، اندکی پیش از سال ۱۷۹۸، قدرتی با منشأ و ماهیتی شیطانی برمی‌خاست تا بر ضد کتاب‌مقدس جنگ کند. و در سرزمینی که شهادت آن دو شاهدِ خدا بدین‌سان خاموش می‌شد، الحادِ فرعون و هرزگیِ سدوم آشکار می‌گشت.»

«این نبوت در تاریخ فرانسه به دقیق‌ترین و چشمگیرترین وجه به انجام رسیده است. در دوران انقلاب، در سال ۱۷۹۳، “جهان برای نخستین بار شنید که مجمعی از مردان، زاده و پرورش‌یافته در تمدن، و مدعیِ حقِ حکومت بر یکی از برجسته‌ترین ملت‌های اروپا، آوازِ متحدِ خویش را برآوردند تا رسمی‌ترین حقیقتی را که جانِ انسان می‌پذیرد انکار کنند، و به‌اتفاقِ آرا ایمان به الوهیت و پرستش او را ترک گویند.” — سِر والتر اسکات، Life of Napoleon، جلد ۱، فصل ۱۷....»

«فرانسه همچنین خصوصیاتى را ظاهر ساخت که به‌ویژه سدوم را متمایز می‌کرد. در طول انقلاب، وضعى از انحطاط و فساد اخلاقى آشکار بود، همانند آنچه هلاکت را بر شهرهاى دشت فرود آورد. و مورخ، الحاد و عیاشىِ فرانسه را، چنان‌که در نبوت آمده است، در کنار هم عرضه می‌دارد: «به‌طورى تنگاتنگ با این قوانین مربوط به دین، آن قانون نیز پیوند داشت که پیوند زناشویى را—مقدس‌ترین تعهدى که انسان‌ها می‌توانند برقرار کنند، و دوام آن بیش از هر چیز دیگر به استحکام جامعه می‌انجامد—به سطح یک قرارداد صرفاً مدنى با ماهیتى گذرا تنزل داد، قراردادى که هر دو نفرى می‌توانستند به دلخواه بدان داخل شوند و هر زمان خواستند از آن رهایى یابند.… اگر دیوان خود را به کار گمارده بودند تا شیوه‌اى بیابند که به مؤثرترین وجه هر آنچه را در زندگى خانوادگى حرمت‌انگیز، دلپذیر، یا پایدار است نابود سازد، و در عین حال اطمینان یابند که آن فسادى که مقصودشان ایجاد آن بود از نسلى به نسل دیگر تداوم یابد، نمی‌توانستند نقشه‌اى کارآمدتر از تنزل مقام ازدواج ابداع کنند…. سوفى آرنو، بازیگرى که به سبب سخنان ظریف و نکته‌سنجانه‌اش شهرت داشت، ازدواج جمهورى‌خواهانه را «آیین مقدسِ زنا» توصیف کرد.»—Scott, vol. 1, ch. 17.» نبرد عظیم، 269، 270.

«ہر وہ جان جو اپنے آپ کو خدا کے حوالے کرنے سے انکار کرتی ہے، ایک دوسری قوت کے قبضہ میں ہوتی ہے۔ وہ اپنی نہیں رہتی۔ وہ آزادی کی بات کر سکتی ہے، لیکن درحقیقت وہ نہایت ذلیل غلامی میں جکڑی ہوئی ہوتی ہے۔ اسے سچائی کے حسن کو دیکھنے نہیں دیا جاتا، کیونکہ اس کا ذہن شیطان کے قابو میں ہوتا ہے۔ جب وہ اپنے آپ کو یہ دھوکا دیتی ہے کہ وہ اپنے ہی فیصلے کے تقاضوں کے مطابق چل رہی ہے، تو دراصل وہ تاریکی کے شہزادے کی مرضی کی اطاعت کر رہی ہوتی ہے۔ مسیح اس لیے آیا کہ گناہ کی غلامی کی زنجیریں جان سے توڑ دے۔ ‘پس اگر بیٹا تمہیں آزاد کرے تو تم واقعی آزاد ہو گے۔’ ‘مسیح یسوع میں زندگی کی روح کی شریعت’ ہمیں ‘گناہ اور موت کی شریعت سے آزاد’ کرتی ہے۔ رومیوں 8:2۔»

در کارِ فدیه، هیچ اکراهی وجود ندارد. هیچ نیروی بیرونی به کار گرفته نمی‌شود. انسان، تحت تأثیر روح خدا، آزاد گذاشته می‌شود تا برگزیند که خدمتِ چه کسی را خواهد کرد. در دگرگونی‌ای که هنگامی رخ می‌دهد که جانْ خود را به مسیح تسلیم می‌کند، والاترین معنای آزادی وجود دارد. بیرون راندنِ گناه، عملِ خودِ جان است. درست است که ما هیچ قدرتی نداریم که خود را از سلطهٔ شیطان آزاد کنیم؛ اما هنگامی که آرزو می‌کنیم از گناه رها شویم، و در نیازِ عظیمِ خود برای قدرتی بیرون از خود و برتر از خود فریاد برمی‌آوریم، قوای جان از نیروی الهیِ روح‌القدس آکنده می‌شود، و در به‌جا آوردنِ ارادهٔ خدا، از فرامینِ اراده اطاعت می‌کنند.» آرزوی اعصار، 466.

اور جب وہ اپنی گواہی پوری کر چکیں گے تو وہ درندہ جو اتھاہ گڑھے میں سے چڑھتا ہے، اُن کے خلاف جنگ کرے گا، اور اُن پر غالب آئے گا، اور اُنہیں قتل کر ڈالے گا۔ اور اُن کی لاشیں اُس بڑے شہر کی سڑک پر پڑی رہیں گی، جو رُوحانی طور پر سدوم اور مصر کہلاتا ہے، جہاں ہمارا خداوند بھی مصلوب کیا گیا تھا۔ مکاشفہ 11:7، 8

«بر اساس سخنان نبی، پس اندکی پیش از سال 1798، قدرتی با منشأ و ماهیتی شیطانی برمی‌خاست تا بر ضدّ کتاب‌مقدّس جنگ کند. و در سرزمینی که شهادت دو شاهدِ خدا بدین‌سان خاموش می‌شد، بی‌خداییِ فرعون و عیّاشیِ سدوم آشکار می‌گردید.» جدال عظیم، 270.

زیرا شوهر سرِ زن است، چنان‌که مسیح نیز سرِ کلیساست؛ و او نجات‌دهندۀ بدن است. پس همان‌گونه که کلیسا مطیعِ مسیح است، زنان نیز باید در هر امر مطیعِ شوهرانِ خود باشند. ای شوهران، زنانِ خود را محبت نمایید، چنان‌که مسیح نیز کلیسا را محبت نمود و خویشتن را برای آن تسلیم کرد؛ تا آن را به غسلِ آب به‌وسیلۀ کلام تقدیس کرده، پاک سازد؛ تا کلیسایی پرجلال را به خویشتن تقدیم نماید که نه لکه‌ای داشته باشد، نه چروکی، و نه چیزی مانند آن؛ بلکه مقدس و بی‌عیب باشد. همچنین مردان باید زنانِ خود را همچون بدن‌های خویش محبت نمایند. آن‌که زنِ خود را محبت می‌نماید، خویشتن را محبت می‌نماید. زیرا هیچ‌کس هرگز از جسمِ خود نفرت نداشته است، بلکه آن را می‌پروراند و عزیز می‌دارد، همان‌گونه که خداوند نیز کلیسا را؛ زیرا ما اعضای بدنِ او هستیم، از گوشتِ او و از استخوان‌های او. از این سبب مرد، پدر و مادرِ خود را ترک خواهد کرد و به زنِ خویش خواهد پیوست، و آن دو یک تن خواهند شد. این رازی عظیم است؛ لیکن من دربارۀ مسیح و کلیسا سخن می‌گویم. افسسیان ۵:‏۲۳–۳۲.

«برج، نمادی از معبد بود.» آرزوی اعصار، ۵۹۶.

زیرا در روزِ یهوهٔ صبایوت، بر هر متکبر و سرافراز، و بر هر که برافراشته شده باشد، واقع خواهد شد، و او پست گردانیده خواهد شد؛ و بر همهٔ سروهای لبنان که بلند و برافراشته‌اند، و بر همهٔ بلوط‌های باشان، و بر همهٔ کوه‌های بلند، و بر همهٔ تپه‌هایی که برافراشته‌اند، و بر هر برجِ بلند، و بر هر حصارِ استوار، و بر همهٔ کشتی‌های ترشیش، و بر همهٔ تصاویرِ دلپذیر. و بلندیِ انسان خم خواهد شد، و تکبرِ مردمان پست خواهد گردید؛ و یهوه به‌تنهایی در آن روز متعال خواهد بود. و بت‌ها را به‌کلی نابود خواهد ساخت. و مردم از ترسِ یهوه و از جلالِ کبریاییِ او، هنگامی که برای به لرزه درآوردنِ سهمگینِ زمین برمی‌خیزد، به شکاف‌های صخره‌ها و به غارهای زمین داخل خواهند شد. در آن روز، انسان بت‌های نقره‌ای خود و بت‌های طلاییِ خود را، که هر یک برای خویشتن ساخته بودند تا آن‌ها را بپرستند، به موش‌کورها و خفاش‌ها خواهد افکند؛ تا از ترسِ یهوه و از جلالِ کبریاییِ او، هنگامی که برای به لرزه درآوردنِ سهمگینِ زمین برمی‌خیزد، به شکاف‌های صخره‌های ناهموار داخل شود. از انسان که نَفَسش در بینیِ اوست، دست بردارید؛ زیرا او را به چه می‌توان محسوب داشت؟ اشعیا ۲:‏۱۲–۲۲.

نیکیِ من، و دژِ من؛ برجِ بلندِ من، و رهانندهٔ من؛ سپرِ من، و آن‌که بر او توکّل دارم؛ آن‌که قومِ مرا زیرِ فرمانِ من مطیع می‌سازد. مزمور ۱۴۴:۲.