کتابِ دانی ایل — ایک سو اکاون نمبر

زیرا اگر بر حسب جسم زندگی کنید، خواهید مرد؛ اما اگر به‌وسیلهٔ روح اعمال بدن را بمیرانید، زنده خواهید ماند. رومیان ۸:۱۳.

زیرا ما اعضای بدن او هستیم، از گوشت او و از استخوان‌های او. از این سبب، مرد پدر و مادر خود را ترک خواهد کرد و به زن خویش خواهد پیوست، و آن دو یک تن خواهند شد. این رازی عظیم است؛ لیکن من دربارهٔ مسیح و کلیسا سخن می‌گویم. افسسیان ۵:‏۳۰–۳۲.

«بسیاری دچار ناشادیِ بیهوده می‌شوند. ذهن خود را از عیسی برمی‌دارند و آن را بیش از حد بر خویشتن متمرکز می‌سازند. دشواری‌های کوچک را بزرگ می‌شمارند و از دلسردی‌ها سخن می‌گویند. ایشان مرتکب آن گناه بزرگ می‌شوند که بی‌سبب بر تقدیرات الهی شکوه و شکایت می‌کنند. ما برای هر آنچه داریم و هر آنچه هستیم، به خداوند مدیونیم. او به ما قوایی عطا کرده است که تا اندازه‌ای همانند قوایی است که خود او داراست؛ و ما باید با جدیت بکوشیم تا این قوا را پرورش دهیم، نه برای خشنود ساختن و برکشیدن خویشتن، بلکه برای جلال دادن او.»

«نباید اجازه دهیم ذهن‌های ما از وفاداری به خدا منحرف شود. به‌واسطۀ مسیح می‌توانیم و باید شاد باشیم، و باید عادت‌های خویشتن‌داری را در خود پدید آوریم. حتی افکار نیز باید به ارادۀ خدا مطیع گردانیده شوند، و احساسات تحت مهار عقل و دیانت قرار گیرند. قوۀ تخیل ما به ما داده نشده است تا بی‌مهار رها شود و راه خود را برود، بی‌آنکه هیچ کوششی برای بازداشتن و انضباط آن به‌عمل آید. اگر افکار نادرست باشند، احساسات نیز نادرست خواهند بود؛ و افکار و احساسات در کنار هم، منش اخلاقی را تشکیل می‌دهند. هنگامی که تصمیم می‌گیریم که ما، به‌عنوان مسیحیان، ملزم نیستیم افکار و احساسات خود را مهار کنیم، تحت تأثیر فرشتگان شریر قرار می‌گیریم، و حضور و تسلط آنان را دعوت می‌کنیم. اگر تسلیم تأثرات خود شویم و بگذاریم افکارمان در مجرای سوءظن، شک، و شکوه و شکایت جریان یابد، تیره‌بخت خواهیم شد، و زندگی‌های ما شکست‌خورده از کار درخواهد آمد.» Review and Herald، 21 آوریل 1885.

«بسیاری می‌پرسند: “چگونه باید خویشتن را به خدا تسلیم کنم؟” شما آرزو دارید خود را به او بسپارید، اما از نظر نیروی اخلاقی ضعیف هستید، در بندِ تردید به سر می‌برید، و عادت‌های زندگی گناه‌آلودتان بر شما حاکم است. وعده‌ها و تصمیم‌های شما همچون ریسمان‌هایی از شن است. شما نمی‌توانید افکار، انگیزه‌ها، و عواطف خود را مهار کنید. آگاهی از وعده‌های شکسته و تعهدات از دست‌رفته‌تان، اعتماد شما را به صداقت خویش سست می‌کند و سبب می‌شود احساس کنید که خدا نمی‌تواند شما را بپذیرد؛ اما لازم نیست نومید شوید. آنچه باید درک کنید، حقیقتِ نیروی اراده است. این، قدرتِ حاکم در سرشت انسان است، قدرتِ تصمیم‌گیری، یا انتخاب. همه‌چیز به عملکرد درستِ اراده بستگی دارد. قدرت انتخاب را خدا به انسان عطا کرده است؛ به‌کار بردن آن بر عهده خود اوست. شما نمی‌توانید دل خود را تغییر دهید، و نمی‌توانید از خودتان عواطف آن را به خدا تقدیم کنید؛ اما می‌توانید انتخاب کنید که او را خدمت نمایید. می‌توانید اراده خود را به او بسپارید؛ آنگاه او در شما عمل خواهد کرد تا مطابق خشنودی نیکوی خویش، هم بخواهید و هم به‌جا آورید. بدین‌سان تمام سرشت شما تحت حاکمیت روح مسیح قرار خواهد گرفت؛ عواطف شما بر او متمرکز خواهد شد، و افکارتان با او در هماهنگی خواهد بود.»

“نیکی اور پاکیزگی کی خواہشیں اپنی حد تک درست ہیں؛ لیکن اگر آپ یہیں رک جائیں، تو وہ کچھ فائدہ نہ دیں گی۔ بہت سے لوگ مسیحی ہونے کی امید اور خواہش رکھتے ہوئے بھی ہلاک ہو جائیں گے۔ وہ اپنی مرضی خدا کے سپرد کرنے کے مقام تک نہیں پہنچتے۔ وہ ابھی مسیحی ہونا اختیار نہیں کرتے۔”

„از راه به‌کارگیری درستِ اراده، می‌توان دگرگونی‌ای کامل در زندگی شما پدید آورد. با تسلیم کردن ارادهٔ خود به مسیح، خویشتن را با آن قدرتی متحد می‌سازید که برتر از هر ریاست و قدرت است. از بالا نیرویی خواهید داشت که شما را استوار نگاه دارد، و بدین‌سان از طریق تسلیمِ پیوسته به خدا قادر خواهید شد آن حیات تازه را زیست کنید، یعنی همان حیاتِ ایمان را.“ گام‌هایی به‌سوی مسیح، 47، 48.

«هرگاه مسیح دژِ جان را به تصرف درآورد، عاملِ انسانی با او یکی می‌شود. و آن که با مسیح یکی است، یگانگیِ خود را با او حفظ می‌کند، او را بر تختِ دل می‌نشاند، و از اوامر او اطاعت می‌نماید، از دام‌های آن شریر در امان است. او که با مسیح متحد است، فیض‌های مسیح را به سوی خویش گرد می‌آورد، و قوت و کارآمدی و توان را برای خداوند، در راهِ جلبِ جان‌ها به سوی او، تقدیس می‌کند. او به‌واسطهٔ همکاری با نجات‌دهنده، به ابزاری بدل می‌شود که خدا از طریق آن عمل می‌کند. آنگاه چون شیطان بیاید و بکوشد جان را به تصرف خود درآورد، درمی‌یابد که مسیح او را از آن مردِ زورمندِ مسلح نیرومندتر ساخته است.» Review and Herald, December 12, 1899.

اینک، رازی را به شما می‌نمایانم: همه نخواهیم خفت، اما همه دگرگون خواهیم شد؛ در لحظه‌ای، در چشم برهم‌زدنی، به هنگام شیپور آخر؛ زیرا کرنا به صدا درخواهد آمد، و مردگان بی‌فساد برخیزانیده خواهند شد، و ما دگرگون خواهیم شد. زیرا این فاسد باید عدمِ فساد را دربر کند، و این فانی باید بقا را دربر کند. و چون این فاسد عدمِ فساد را دربر کند، و این فانی بقا را دربر کند، آنگاه آن گفته که مکتوب است به انجام خواهد رسید که: «مرگ در ظفر بلعیده شده است.» ای مرگ، نیش تو کجاست؟ ای گور، ظفر تو کجاست؟ نیش مرگ، گناه است؛ و قوت گناه، شریعت است. اول قرنتیان ۱۵:‏۵۱–۵۶.

و هر روحی که اقرار نکند که عیسی مسیح در جسم آمده است، از خدا نیست؛ و این است آن روحِ ضدّ مسیح که شنیده‌اید می‌آید، و هم‌اکنون نیز بالفعل در جهان است. اول یوحنا ۴:۳

زیرا بسیاری از فریب‌دهندگان به جهان داخل شده‌اند که اقرار نمی‌کنند عیسی مسیح در جسم آمده است. این است آن فریب‌دهنده و ضدمسیح. ۲ یوحنا ۱:۷.

زمان آن رسیده بود که مسیح به تخت پدر خویش صعود کند. او، چونان فاتحی الهی، در شُرُف آن بود که با غنایمِ پیروزی به بارگاه‌های آسمانی بازگردد. پیش از مرگ خود به پدرش اعلام کرده بود: «کاری را که به من سپردی تا انجام دهم، به کمال رسانیدم.» یوحنا 17:4. پس از قیام خویش، مدتی بر زمین درنگ کرد تا شاگردانش با او در بدنِ قیام‌کرده و جلال‌یافته‌اش مأنوس شوند. اکنون او برای وداع آماده بود. او این حقیقت را مُحرَز ساخته بود که نجات‌دهنده‌ای زنده است. دیگر شاگردانش نیازی نداشتند او را با قبر مرتبط بدانند. آنان می‌توانستند او را جلال‌یافته در برابرِ کائناتِ آسمانی تصور کنند.» آرزوی اعصار، 829.

«داستان بیت‌لَحم موضوعی پایان‌ناپذیر است. در آن، “عمق دولت و حکمت و معرفت خدا” نهفته است.» رومیان 11:33. «ما از فداکاری نجات‌دهنده در این‌که تخت آسمان را با آخور، و همنشینیِ فرشتگانِ پرستشگر را با چارپایانِ طویله معاوضه کرد، در شگفت می‌مانیم. غرور و خودبسندگیِ انسانی در حضور او محکوم می‌ایستد. با این همه، این فقط آغازِ فروتنیِ شگفت‌انگیز او بود. برای پسر خدا، حتی اگر آدم در معصومیتِ خود در عدن ایستاده بود، پذیرفتنِ طبیعتِ انسان، خواری‌ای تقریباً نامتناهی می‌بود. اما عیسی انسانیت را پذیرفت هنگامی که نسل بشر به‌واسطهٔ چهار هزار سال گناه ناتوان شده بود. او همچون هر فرزندِ آدم، نتایجِ عملکردِ قانونِ عظیمِ وراثت را پذیرفت. این نتایج چه بود، در تاریخِ نیاکانِ زمینیِ او آشکار است. او با چنین وراثتی آمد تا در غم‌ها و وسوسه‌های ما شریک شود، و نمونهٔ یک زندگیِ بی‌گناه را به ما عطا کند.» آرزوی اعصار، 48.

«بسیاری به این کشمکش میان مسیح و شیطان چنان می‌نگرند که گویی هیچ ارتباط ویژه‌ای با زندگی شخصی ایشان ندارد؛ و از این‌رو برای آنان چندان جاذبه‌ای ندارد. اما در قلمرو هر دل انسانی، این منازعه تکرار می‌شود. هیچ‌کس هرگز صفوف شرارت را برای خدمت خدا ترک نمی‌کند، مگر آنکه با یورش‌های شیطان روبه‌رو شود. همان وسوسه‌هایی که مسیح در برابرشان ایستادگی کرد، همان‌هایی هستند که ما ایستادگی در برابرشان را بسیار دشوار می‌یابیم. این وسوسه‌ها بر او به همان اندازه شدیدتر وارد شدند که شخصیت او از شخصیت ما برتر است. مسیح، با وزن هولناک گناهان جهان بر دوش خویش، آزمون مربوط به اشتها، محبت به دنیا، و آن عشق به خودنمایی را که به جسارت خودسرانه می‌انجامد، تاب آورد. اینها همان وسوسه‌هایی بودند که بر آدم و حوا غلبه یافتند، و همان‌ها که به این آسانی بر ما نیز غلبه می‌کنند.»

شیطان به گناه آدم اشاره کرده بود تا آن را دلیلی بر ناعادلانه بودن شریعت خدا و غیرقابل اطاعت بودن آن جلوه دهد. مسیح می‌بایست در انسانیت ما، قصور آدم را جبران کند. اما هنگامی که آدم از سوی وسوسه‌گر مورد هجوم قرار گرفت، هیچ‌یک از آثار گناه بر او نبود. او در قوتِ مردانگیِ کامل ایستاده بود و از تمامی نیروی ذهن و بدن برخوردار بود. او در میان جلال‌های عدن احاطه شده بود و هر روزه با موجودات آسمانی مشارکت داشت. اما دربارهٔ عیسی، هنگامی که برای مقابله با شیطان وارد بیابان شد، چنین نبود. طی چهار هزار سال، نسل بشر از لحاظ قوّت جسمانی، توان ذهنی و ارزش اخلاقی رو به انحطاط نهاده بود؛ و مسیح ضعف‌های انسانیتِ منحط را بر خود گرفت. تنها بدین‌سان بود که می‌توانست انسان را از ژرف‌ترین اعماق انحطاطش رهایی بخشد.

«بسیاری ادعا می‌کنند که مغلوب شدن مسیح به‌وسیلهٔ وسوسه ناممکن بود. در آن صورت، او نمی‌توانست در جایگاه آدم قرار گیرد؛ او نمی‌توانست آن پیروزی‌ای را به‌دست آورد که آدم از به‌دست آوردنش ناکام ماند. اگر ما به هر معنا نبردی دشوارتر از آنچه مسیح داشت داشته باشیم، آنگاه او قادر نخواهد بود ما را یاری رساند. اما نجات‌دهندهٔ ما انسانیت را با همهٔ ضعف‌ها و مسئولیت‌هایش بر خود گرفت. او طبیعت انسان را پذیرفت، با امکان تسلیم شدن در برابر وسوسه. ما هیچ باری برای برداشتن نداریم که او متحمل آن نشده باشد.»

«با مسیح، همچون آن زوج مقدس در عدن، اشتها زمینهٔ نخستین وسوسهٔ عظیم بود. درست از همان‌جا که تباهی آغاز شد، کار رستگاری ما نیز باید آغاز گردد. همان‌گونه که آدم با ارضای اشتها سقوط کرد، مسیح نیز باید با انکار اشتها غالب آید. «و چون چهل شبانه‌روز روزه داشت، عاقبت گرسنه شد. و چون آزمایش‌کننده نزد او آمد، گفت: اگر پسر خدا هستی، بگو این سنگ‌ها نان شوند. اما او در پاسخ گفت: مکتوب است: انسان نه محض نان زیست می‌کند، بلکه به هر کلمه‌ای که از دهان خدا صادر می‌شود.»

«از زمان آدم تا زمان مسیح، خودکامگیِ نفسانی قدرتِ امیال و شهوات را چنان افزایش داده بود که آنان تقریباً مهاری نامحدود یافته بودند. بدین‌سان انسان‌ها خوار و بیمار شده بودند، و از خودِ ایشان محال بود که غلبه یابند. به نمایندگی از انسان، مسیح با تحمل شدیدترین آزمایش پیروز شد. او به‌خاطر ما خویشتن‌داری‌ای را به‌کار برد که از گرسنگی یا مرگ نیرومندتر بود. و در این نخستین پیروزی، مسائل دیگری نیز نهفته بود که در همهٔ نبردهای ما با قدرت‌های تاریکی دخالت دارد.» آرزوی اعصار، ۱۱۷.