We are beginning our consideration of Daniel’s last vision by applying the principle represented by Alpha and Omega, that identifies that He always identifies the ending with the beginning. Therefore Belteshazzar, who is Daniel in the very first verse of Daniel’s last vision would also be represented in the last portion of that very same vision. We have identified that Belteshazzar represents God’s covenant people of the last days, who understand the “chazon,” vision of prophetic history, as represented by the word “thing,” in verse one. That vision of prophetic history is the “seven times,” of Leviticus twenty-six that equates to twenty-five hundred and twenty years. Belteshazzar also understands the “vision” in verse one, which is the “mareh” vision of twenty-three hundred years, which represents the sudden appearance of Christ.

ما بررسیِ آخرین رؤیای دانیال را با به‌کارگیری اصلی آغاز می‌کنیم که به‌وسیلهٔ آلفا و امگا نمایانده می‌شود؛ اصلی که نشان می‌دهد او همواره پایان را با آغاز مشخص می‌سازد. بنابراین، بَلتشَصَّر، که همان دانیال در نخستین آیهٔ آخرین رؤیای اوست، در بخش پایانیِ همان رؤیا نیز بازنمایی می‌شود. ما مشخص کرده‌ایم که بَلتشَصَّر نمایندهٔ قوم عهدِ خدا در ایام آخر است، که «حازون»، یعنی رؤیای تاریخِ نبوی، را درمی‌یابند؛ همان که در آیهٔ نخست با واژهٔ «چیز» بازنمایی شده است. آن رؤیای تاریخِ نبوی همان «هفت زمان»ِ لاویان بیست‌وشش است که معادل دو هزار و پانصد و بیست سال می‌باشد. بَلتشَصَّر همچنین «رؤیا» را در آیهٔ نخست درک می‌کند، که همان رؤیای «مَره» از دو هزار و سیصد سال است و ظهور ناگهانیِ مسیح را بازنمایی می‌کند.

In chapter twelve, Daniel represents the movement of the first angel and also the movement of the third angel, for both movements fulfill the parable of the ten virgins. In chapter twelve there are at least five truths that were part of the Millerite movement, that represent truths which the movement of the third angel must also experience and understand. Both movements fulfill the parable of the ten virgins, and the wise virgins of both movements are required to understand that prophetic fact. Both movements must understand the first prophetic truth Miller was led to recognize, as represented by Leviticus twenty-six’s “seven times.” The other three parallel experiences and understandings are found in the last few verses of the chapter.

در باب دوازدهم، دانیال نمایانگر حرکت فرشتهٔ اوّل است و نیز حرکت فرشتهٔ سوّم، زیرا هر دو حرکت مَثَلِ ده باکره را به انجام می‌رسانند. در باب دوازدهم دست‌کم پنج حقیقت وجود دارد که بخشی از نهضت میلری بودند و نمایانگر حقایقی هستند که حرکت فرشتهٔ سوّم نیز باید آنها را تجربه کند و دریابد. هر دو حرکت مَثَلِ ده باکره را به انجام می‌رسانند، و باکره‌های دانای هر دو حرکت ملزم‌اند آن واقعیت نبوی را درک کنند. هر دو حرکت باید نخستین حقیقت نبوی‌ای را که میلر به تشخیص آن هدایت شد، چنان‌که در «هفت زمان»ِ لاویان بیست‌وشش نمود یافته است، درک کنند. سه تجربه و دریافتِ موازیِ دیگر در چند آیهٔ پایانیِ باب یافت می‌شوند.

And from the time that the daily sacrifice shall be taken away, and the abomination that maketh desolate set up, there shall be a thousand two hundred and ninety days. Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days. But go thou thy way till the end be: for thou shalt rest, and stand in thy lot at the end of the days. Daniel 12:11–13.

اور اُس وقت سے کہ دائمی قربانی موقوف کی جائے گی اور وہ مکروہ شے جو اُجڑوا ڈالتی ہے قائم کی جائے گی، ایک ہزار دو سو نوّے دن ہوں گے۔ مبارک ہے وہ جو انتظار کرتا ہے اور ایک ہزار تین سو پینتیس دنوں تک پہنچتا ہے۔ لیکن تُو انجام تک اپنی راہ لیے جا؛ کیونکہ تُو آرام پائے گا اور ایّام کے آخر میں اپنی قرعہ میں کھڑا ہوگا۔ دانی ایل 12:11–13۔

The remnant people of God in the book of Revelation possess three primary prophetic characteristics. They keep God’s commandments, have the faith of Jesus and uphold the Spirit of Prophecy.

قومِ باقی‌ماندهٔ خدا در کتابِ مکاشفه دارای سه ویژگیِ اصلیِ نبوی هستند. آنان احکامِ خدا را نگاه می‌دارند، ایمانِ عیسی را دارند و روحِ نبوت را پاس می‌دارند.

And he saith unto me, Write, Blessed are they which are called unto the marriage supper of the Lamb. And he saith unto me, These are the true sayings of God. And I fell at his feet to worship him. And he said unto me, See thou do it not: I am thy fellowservant, and of thy brethren that have the testimony of Jesus: worship God: for the testimony of Jesus is the spirit of prophecy. Revelation 19:9, 10.

او مرا گفت: بنویس، خوشا به حال آنان که به ضیافتِ عروسیِ برّه خوانده شده‌اند. و مرا گفت: این‌ها سخنانِ راستینِ خداست. و من به پای‌های او افتادم تا او را پرستش کنم. و او مرا گفت: زنهار، چنین مکن؛ من هم‌خدمتِ تو هستم و از برادرانت که شهادتِ عیسی را دارند: خدا را پرستش کن؛ زیرا شهادتِ عیسی روحِ نبوّت است. مکاشفه ۱۹:۹، ۱۰.

The Millerites correctly understood that “the daily,” in the book of Daniel represented paganism, and that the “time that the daily” was “taken away,” was the year 508. To reject that truth is to reject the authority of “the testimony of Jesus,” which “is the Spirit of Prophecy,” for the Spirit of Prophecy clearly identifies that the Millerites were correct in their understanding of “the daily.”

میلریّت‌ها به‌درستی دریافتند که «قربانیِ دائمی»، در کتاب دانیال، نمادِ بت‌پرستی بود، و اینکه «زمانی که قربانیِ دائمی» «برداشته شد»، سال ۵۰۸ بود. ردّ این حقیقت، ردّ اقتدارِ «شهادتِ عیسی» است که «روحِ نبوت» می‌باشد؛ زیرا روحِ نبوت به‌روشنی تصریح می‌کند که میلریّت‌ها در فهمِ خود از «قربانیِ دائمی» درست بودند.

“Then I saw in relation to the ‘Daily,’ that the word ‘sacrifice’ was supplied by man’s wisdom, and does not belong to the text; and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry. When union existed, before 1844, nearly all were united on the correct view of the ‘Daily;’ but since 1844, in the confusion, other views have been embraced, and darkness and confusion has followed.” Review and Herald, November 1, 1850.

«سپس دربارهٔ «مستمر» دیدم که واژهٔ «قربانی» به‌وسیلهٔ حکمت انسان افزوده شده است و به متن تعلق ندارد؛ و این‌که خداوند دیدگاه درست آن را به کسانی عطا کرد که ندای ساعتِ داوری را اعلام کردند. هنگامی که اتحاد برقرار بود، پیش از ۱۸۴۴، تقریباً همه بر دیدگاه درستِ «مستمر» متفق بودند؛ اما از سال ۱۸۴۴، در میان آشفتگی، دیدگاه‌های دیگری پذیرفته شده است، و تاریکی و سردرگمی در پی آمده است.» Review and Herald، 1 نوامبر 1850.

The Millerites understood that the resistance of paganism against the rise of the papacy to power in 538, was removed in the year 508. The Millerites were correct, but their understanding was limited. God’s last day people, who are represented by Belteshazzar in verse one, will see that from the year 508 to 538 represents a prophetic period that was typified by the thirty years of preparation in the history of Christ that preceded His empowerment at His baptism. They will see that the prophetic period also represents the prophetic period from 1776 unto 1798, and that all three of those periods represent the sealing time of the one hundred and forty-four thousand that began on September 11, 2001, and concludes at the soon-coming Sunday law.

میلِری‌ها دریافتند که مقاومتِ بت‌پرستی در برابرِ برآمدنِ پاپیّت به قدرت در سال ۵۳۸، در سال ۵۰۸ برطرف شد. میلِری‌ها درست بودند، اما فهمِ آنان محدود بود. قومِ ایّامِ آخرِ خدا، که در آیهٔ اوّل به‌وسیلهٔ بَلتِشَصَّر نمایانده شده‌اند، خواهند دید که از سال ۵۰۸ تا ۵۳۸ یک دورهٔ نبوی را تشکیل می‌دهد که به‌واسطهٔ سی سالِ آمادگی در تاریخِ مسیح، که پیش از توانمند شدنِ او در تعمیدش بود، نمونه‌سازی شده بود. آنان خواهند دید که آن دورهٔ نبوی همچنین نمایانگرِ دورهٔ نبوی از ۱۷۷۶ تا ۱۷۹۸ است، و این‌که هر سهِ آن دوره‌ها نمایانگرِ زمانِ مُهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار نفرند که در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ آغاز شد و در قانونِ یکشنبهٔ نزدیک‌الوقوع به پایان می‌رسد.

In chapter twelve, Daniel represents the Millerites and the five important truths and experiences that are to be repeated in those represented by Belteshazzar. The third truth and experience of the Millerites is “the correct view of the ‘daily,’ … the Lord gave … to those who gave the judgment hour cry.” To reject that truth is to reject the writings of Ellen White, which is the Spirit of Prophecy. The fourth truth and experience of the Millerites, and the messengers of the third angel, is the prophecy of the thirteen hundred and thirty-five years, which began in the year “the daily,” was taken away, in 508.

در باب دوازدهم، دانیال نمایندۀ میلری‌ها و پنج حقیقت و تجربۀ مهمی است که باید در کسانی که به‌وسیلۀ بلطشصر نمایندگی می‌شوند، تکرار گردد. سومین حقیقت و تجربۀ میلری‌ها «برداشت درست از “قربانی دائمی” است، … که خداوند … به کسانی عطا فرمود که ندای ساعتِ داوری را اعلام کردند.» ردّ آن حقیقت، ردّ نوشته‌های الن وایت است که همان روح نبوت می‌باشد. چهارمین حقیقت و تجربۀ میلری‌ها، و نیز پیام‌آوران فرشتۀ سوم، نبوت هزار و سیصد و سی و پنج سال است که در سالی آغاز شد که «قربانی دائمی» برداشته شد، یعنی در سال ۵۰۸.

Beginning in 508, thirteen hundred and thirty-five years takes you to 1843, but not simply 1843, for the prophecy actually pinpoints the very last day of 1843, for it states, “Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days.” The Hebrew word translated as “cometh,” is “naga,” and it means “to touch”, or “lay hands on”. The prophecy therefore means, “blessed is he that waiteth, and” touches or lays hands upon 1843.

آغاز از سال ۵۰۸، یک‌هزار و سیصد و سی و پنج سال شما را به ۱۸۴۳ می‌رساند؛ اما نه صرفاً به ۱۸۴۳، زیرا نبوت در واقع دقیقاً به آخرین روز ۱۸۴۳ اشاره می‌کند، زیرا می‌گوید: «خوشا به حال آن‌که انتظار کشد و به هزار و سیصد و سی و پنج روز برسد.» واژهٔ عبریِ ترجمه‌شده به «برسد»، «naga» است، و معنای آن «لمس کردن» یا «دست نهادن بر» است. بنابراین، معنای نبوت این است: «خوشا به حال آن‌که انتظار کشد و» ۱۸۴۳ را لمس کند یا بر آن دست نهد.

The blessing of waiting in Millerite history was for those wise virgins who experienced the first disappointment, but waited for the vision that tarried. As the Millerites waited for the “vision that tarried” in fulfillment of the parable of the ten virgins, and Habakkuk chapter two, they were blessed. In that tarrying time they then saw they were fulfilling the parable, and that at the end the vision would “speak”. Their tarrying time and disappointment was based upon the incorrect identification that the twenty-three hundred years would terminate in 1843, but the vision was really for 1844. Their disappointment was based upon their experience that had been produced when the year 1843, ended with no return of Christ. Their disappointment, and the blessing pronounced upon those who thereafter chose to wait, was all based upon the very last day of the year 1843, which “touches” or “cometh to” 1844.

برکتِ انتظار در تاریخ میلریتی از آنِ آن باکرگانِ حکیم بود که نومیدیِ نخستین را تجربه کردند، اما برای رؤیایی که درنگ می‌نمود انتظار کشیدند. هنگامی که میلریتیان در انتظارِ «رؤیایی که درنگ می‌نمود» در تحققِ مَثَلِ ده باکره و باب دومِ حبقوق ماندند، مبارک بودند. در آن زمانِ درنگ، آنگاه دریافتند که خود در حالِ تحققِ آن مَثَل‌اند، و اینکه در پایان، رؤیا «سخن خواهد گفت». زمانِ درنگ و نومیدیِ ایشان بر شناساییِ نادرستی استوار بود که بر اساس آن، دو هزار و سیصد سال در 1843 پایان می‌یافت، حال آنکه رؤیا در حقیقت برای 1844 بود. نومیدیِ ایشان بر تجربه‌ای مبتنی بود که هنگامی پدید آمد که سالِ 1843 بدون بازگشتِ مسیح به پایان رسید. نومیدیِ ایشان، و برکتی که بر کسانی اعلام شد که پس از آن برگزیدند انتظار بکشند، همگی بر آخرین روزِ سالِ 1843 استوار بود، روزی که به 1844 «می‌رسد» یا «منتهی می‌شود».

The experience of the first disappointment, as a fulfillment of the parable of the ten virgins, is understood and repeated in those represented by Belteshazzar. The fifth truth and experience that will be recognized by those represented by Belteshazzar is that at “the end of the days”, Daniel would “stand in his lot”.

تجربهٔ نخستین نومیدی، به‌عنوان تحققِ مَثَلِ ده باکره، در کسانی که به‌وسیلهٔ بَلتَشَصَّر نمایانده شده‌اند فهمیده می‌شود و تکرار می‌گردد. پنجمین حقیقت و تجربه‌ای که از سوی کسانی که به‌وسیلهٔ بَلتَشَصَّر نمایانده شده‌اند شناخته خواهد شد، این است که در «پایانِ ایام»، دانیال «در نصیبِ خود خواهد ایستاد».

“Daniel has been standing in his lot since the seal was removed and the light of truth has been shining upon his visions. He stands in his lot, bearing the testimony which was to be understood at the end of the days.” Sermons and Talks, volume 1, 225, 226.

«دانیال از زمانی که مُهر برداشته شد و نورِ حقیقت بر رؤیاهای او تابیدن گرفت، در قُرعۀ خویش ایستاده است. او در قُرعۀ خود ایستاده است و شهادتی را حمل می‌کند که می‌بایست در پایانِ ایام فهمیده شود.» موعظه‌ها و سخنرانی‌ها، جلد ۱، ۲۲۵، ۲۲۶.

The Millerites experienced the purification process accomplished by the increase of knowledge that came from the book of Daniel when it was unsealed in 1798. Those represented by Belteshazzar will experience the purification process accomplished by the increase of knowledge that came from the book of Daniel when it was unsealed in 1989. They will also understand that the book of Daniel has a special purpose in the sealing of the one hundred and forty-four thousand.

میلری‌ها فرایندِ تطهیری را تجربه کردند که به‌واسطهٔ افزایشِ دانشی حاصل شد که از کتابِ دانیال، هنگامی که در سال 1798 مُهرگشایی شد، به دست آمد. آنان که به‌وسیلهٔ بلطشصر نمایانده شده‌اند، فرایندِ تطهیری را تجربه خواهند کرد که به‌واسطهٔ افزایشِ دانشی حاصل شد که از کتابِ دانیال، هنگامی که در سال 1989 مُهرگشایی شد، به دست آمد. آنان همچنین درک خواهند کرد که کتابِ دانیال در مُهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار، مقصودی ویژه دارد.

“When God gives a man a special work to do, he is to stand in his lot and place as did Daniel, ready to answer the call of God, ready to fulfill His purpose.” Manuscript Releases, volume 6, 108.

«هنگامی که خداوند به انسانی کاری ویژه برای انجام دادن می‌سپارد، او باید در سهم و جایگاه خود بایستد، همان‌گونه که دانیال ایستاد، آماده برای پاسخ‌گویی به دعوت خدا، آماده برای به انجام رساندن مقصود او.» Manuscript Releases، جلد 6، 108.

As former Laodiceans, those represented by Belteshazzar will recognize that it is through the books of Daniel and Revelation, which are the same book, that the final revival is accomplished.

به‌عنوان لائودیکیانِ سابق، کسانی که به‌وسیلهٔ بلتشصر نمایانده شده‌اند، تشخیص خواهند داد که احیای نهایی از طریق کتاب‌های دانیال و مکاشفه، که یک کتاب واحد هستند، به انجام می‌رسد.

“When the books of Daniel and Revelation are better understood, believers will have an entirely different religious experience. . . One thing will certainly be understood from the study of Revelation—that the connection between God and His people is close and decided.” The Faith I Live By, 345.

«وقتی کتاب‌های دانیال و مکاشفه بهتر فهمیده شوند، ایمانداران تجربه‌ای دینی به‌کلی متفاوت خواهند داشت... یک چیز از مطالعهٔ مکاشفه به‌طور قطع فهمیده خواهد شد—این‌که پیوند میان خدا و قوم او نزدیک و قطعی است.» The Faith I Live By, 345.

As former Laodiceans, they will have recognized their Laodicean condition, and recognized that they were spiritually as dead as a valley of dry bones, and in response to the straight testimony concerning their dead and lost condition they will recognize their need to be alive as the first priority.

به‌عنوان لائودیکیانِ سابق، آنان وضعیت لائودیکیاییِ خود را تشخیص خواهند داد، و اذعان خواهند کرد که از لحاظ روحانی همچون درّه‌ای از استخوان‌های خشک مرده بوده‌اند؛ و در پاسخ به شهادتِ صریح دربارهٔ وضعیتِ مرده و گم‌گشتهٔ خویش، نیاز خود را به زنده بودن به‌عنوان نخستین اولویت تشخیص خواهند داد.

“A revival of true godliness among us is the greatest and most urgent of all our needs. To seek this should be our first work.” Selected Messages, book 1, 121.

«در میان ما، احیای دینداریِ راستین، بزرگ‌ترین و فوری‌ترینِ همهٔ نیازهای ماست. طلبِ این باید نخستین کارِ ما باشد.» Selected Messages, book 1, 121.

The Bible promise is that whoever seeks, will find, and the Holy Spirit will then lead them to understand that it is the books of Daniel and Revelation that produces the necessary revival.

وعدِ کتاب‌مقدس این است که هر که بطلبد، خواهد یافت، و سپس روح‌القدس او را هدایت خواهد کرد تا دریابد که این کتاب‌های دانیال و مکاشفه‌اند که احیای ضروری را پدید می‌آورند.

“When we as a people understand what this book means to us, there will be seen among us a great revival.” Testimonies to Ministers, 113.

«هنگامی که ما به‌عنوان یک قوم دریابیم که این کتاب برای ما چه معنایی دارد، در میان ما احیایی عظیم دیده خواهد شد.» Testimonies to Ministers, 113.

The end of Daniel’s last vision, as represented in chapter twelve, identifies the experience that produces God’s last day covenant people, as represented by Belteshazzar, in the first verse, of the last vision. There Daniel, represented as Belteshazzar, understands both the internal vision of the twenty-three hundred years and the external vision of the twenty-five hundred and twenty years. He understands the “thing,” and “the vision.” He understands the chazon vision and the mareh vision. He understands the trampling down of the sanctuary and host, and the restoration of the sanctuary and host. He understands both the Ulai and Hiddekel River visions.

پایانِ آخرین رؤیای دانیال، چنان‌که در باب دوازدهم نمایان شده است، تجربه‌ای را مشخص می‌سازد که قوم عهدِ خدا را در ایامِ آخر پدید می‌آورد؛ قومی که در آیهٔ نخستِ آخرین رؤیا به‌وسیلهٔ بَلتَشَصَّر نمایانده شده است. در آنجا دانیال، که به‌صورت بَلتَشَصَّر تصویر شده است، هم رؤیای درونیِ دو هزار و سیصد سال را درمی‌یابد و هم رؤیای بیرونیِ دو هزار و پانصد و بیست سال را. او هم «امر» را درمی‌یابد و هم «رؤیا» را. او هم رؤیای chazon را درمی‌یابد و هم رؤیای mareh را. او هم پایمال شدنِ مقدّس و لشکر را درمی‌یابد و هم اعادهٔ مقدّس و لشکر را. او هر دو رؤیای نهرِ اولای و نهرِ حدّاقل را درمی‌یابد.

We will continue this study in the next article.

ہم اس مطالعے کو اگلے مضمون میں جاری رکھیں گے۔

“There is need of a much closer study of the word of God; especially should Daniel and the Revelation have attention as never before in the history of our work. We may have less to say in some lines, in regard to the Roman power and the papacy; but we should call attention to what the prophets and apostles have written under the inspiration of the Holy Spirit of God. The Holy Spirit has so shaped matters, both in the giving of the prophecy and in the events portrayed, as to teach that the human agent is to be kept out of sight, hid in Christ, and that the Lord God of heaven and His law are to be exalted. Read the book of Daniel. Call up, point by point, the history of the kingdoms there represented. Behold statesmen, councils, powerful armies, and see how God wrought to abase the pride of men, and lay human glory in the dust….

"بشدت به مطالعه‌ای بسیار نزدیک‌ترِ کلامِ خدا نیاز است؛ و به‌ویژه دانیال و مکاشفه باید همچون هرگز پیش از این در تاریخِ کارِ ما مورد توجه قرار گیرند. ممکن است در برخی زمینه‌ها، دربارهٔ قدرتِ روم و پاپیّت، کمتر سخن بگوییم؛ اما باید توجه را به آنچه انبیا و رسولان تحت الهامِ روح‌القدسِ خدا نوشته‌اند معطوف سازیم. روح‌القدس امور را، هم در عطای نبوت و هم در رخدادهای به‌تصویرکشیده‌شده، چنان شکل داده است که تعلیم دهد عاملِ انسانی باید از نظر دور نگه داشته شود، در مسیح پنهان گردد، و اینکه یهوه خدای آسمان و شریعتِ او باید متعال و سرافراز گردند. کتابِ دانیال را بخوانید. تاریخِ پادشاهی‌هایی را که در آنجا بازنموده شده‌اند، بند به بند، پیشِ روی آورید. دولتمردان، شوراها، سپاهیانِ نیرومند را بنگرید، و ببینید که خدا چگونه عمل کرد تا غرورِ آدمیان را خوار سازد و شکوهِ انسانی را به خاک افکند...."

“The light that Daniel received from God was given especially for these last days. The visions he saw by the banks of the Ulai and the Hiddekel, the great rivers of Shinar, are now in process of fulfillment, and all the events foretold will soon come to pass.

نوری که دانیال از خدا دریافت کرد، به‌ویژه برای این ایام آخر داده شد. رؤیاهایی که او بر کرانه‌های اولای و حدّاقل، آن رودهای بزرگ شِنعار، دید، اکنون در حال تحقق‌اند، و همهٔ وقایعی که پیشگویی شده‌اند، به‌زودی به وقوع خواهند پیوست.

“Consider the circumstances of the Jewish nation when the prophecies of Daniel were given.

«شرایط قوم یهود را در زمانی که نبوت‌های دانیال داده شد، در نظر بگیرید.»

“Let us give more time to the study of the Bible. We do not understand the word as we should. The book of Revelation opens with an injunction to us to understand the instruction that it contains. ‘Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy,’ God declares, ‘and keep those things which are written therein: for the time is at hand.’ When we as a people understand what this book means to us, there will be seen among us a great revival. We do not understand fully the lessons that it teaches, notwithstanding the injunction given us to search and study it.

«بیایید زمان بیشتری را به مطالعهٔ کتاب مقدس اختصاص دهیم. ما کلام را آن‌گونه که باید درک نمی‌کنیم. کتاب مکاشفه با فرمانی به ما آغاز می‌شود تا تعالیمی را که در خود دارد، بفهمیم. خدا اعلام می‌دارد: “خوشا به حال کسی که می‌خواند، و آنان که سخنان این نبوت را می‌شنوند و آنچه را که در آن نوشته شده است نگاه می‌دارند، زیرا وقت نزدیک است.” هنگامی که ما به‌عنوان یک قوم دریابیم که این کتاب برای ما چه معنایی دارد، در میان ما احیایی عظیم دیده خواهد شد. ما درس‌هایی را که این کتاب تعلیم می‌دهد، به‌طور کامل درک نمی‌کنیم، با وجود این فرمانی که به ما داده شده است تا آن را بجوییم و مطالعه کنیم.»

“In the past teachers have declared Daniel and the Revelation to be sealed books, and the people have turned from them. The veil whose apparent mystery has kept many from lifting it, God’s own hand has withdrawn from these portions of His word. The very name ‘Revelation’ contradicts the statement that it is a sealed book. ‘Revelation’ means that something of importance is revealed. The truths of this book are addressed to those living in these last days. We are standing with the veil removed in the holy place of sacred things. We are not to stand without. We are to enter, not with careless, irreverent thoughts, not with impetuous footsteps, but with reverence and godly fear. We are nearing the time when the prophecies of the book of Revelation are to be fulfilled….

«در گذشته، آموزگاران اعلام کرده‌اند که دانیال و مکاشفه کتاب‌های مُهرشده‌اند، و مردم از آن‌ها روی گردانیده‌اند. آن حجابی را که رازآلودگیِ ظاهریِ آن بسیاری را از بالا زدنش بازداشته بود، دستِ خودِ خدا از این بخش‌های کلام او برداشته است. خودِ نامِ «مکاشفه» با این ادعا که آن کتابی مُهرشده است، در تضاد است. «مکاشفه» بدین معناست که چیزی مهم آشکار می‌گردد. حقایق این کتاب خطاب به کسانی است که در این ایام آخر زندگی می‌کنند. ما با حجابی برداشته‌شده در مکانِ مقدسِ امورِ قدسی ایستاده‌ایم. ما نباید در بیرون بایستیم. ما باید داخل شویم، نه با افکارِ سهل‌انگارانه و بی‌حرمتی‌آمیز، نه با گام‌های شتاب‌زده، بلکه با حرمت و ترسِ خدا. ما به زمانی نزدیک می‌شویم که پیشگویی‌های کتابِ مکاشفه باید به انجام برسند….»

“We have the commandments of God and the testimony of Jesus Christ, which is the spirit of prophecy. Priceless gems are to be found in the word of God. Those who search this word should keep the mind clear. Never should they indulge perverted appetite in eating or drinking.

«ما احکام خدا و شهادتِ عیسی مسیح را داریم که روح نبوت است. جواهرات گران‌بهایی در کلام خدا یافت می‌شود. آنان که این کلام را جست‌وجو می‌کنند باید ذهن را روشن نگاه دارند. هرگز نباید با خوردن یا نوشیدن، اشتهای منحرف را ارضا کنند. »

“If they do this, the brain will be confused; they will be unable to bear the strain of digging deep to find out the meaning of those things which relate to the closing scenes of this earth’s history.

«اگر آنان چنین کنند، ذهن مشوش خواهد شد؛ و آنان تابِ فشارِ کاوشِ عمیق برای دریافتِ معنای آن اموری را که به صحنه‌های پایانیِ تاریخ این زمین مربوط می‌شود، نخواهند آورد.»

“When the books of Daniel and Revelation are better understood, believers will have an entirely different religious experience. They will be given such glimpses of the open gates of heaven that heart and mind will be impressed with the character that all must develop in order to realize the blessedness which is to be the reward of the pure in heart.

«هنگامی که کتاب‌های دانیال و مکاشفه بهتر فهمیده شوند، ایمانداران تجربه‌ای دینی به‌کلی متفاوت خواهند داشت. به آنان چنان جلوه‌هایی از دروازه‌های گشودهٔ آسمان عطا خواهد شد که دل و ذهن از آن شخصیتی متأثر خواهد گردید که همه باید آن را پرورش دهند تا به سعادتی دست یابند که پاداشِ پاک‌دلان خواهد بود.»

“The Lord will bless all who will seek humbly and meekly to understand that which is revealed in the Revelation. This book contains so much that is large with immortality and full of glory that all who read and search it earnestly receive the blessing to those ‘that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein.’

«خداوند همهٔ کسانی را برکت خواهد داد که با فروتنی و حلم در پی آن باشند که آنچه را در مکاشفه آشکار شده است، دریابند. این کتاب دربردارندهٔ مطالبی است که تا این اندازه آکنده از جاودانگی و سرشار از جلال است که هر که آن را با جدیت بخواند و در آن به جست‌وجو پردازد، آن برکتی را دریافت می‌کند که برای کسانی است که «سخنان این نبوت را می‌شنوند و آنچه را که در آن مکتوب است، نگاه می‌دارند.»»

“One thing will certainly be understood from the study of Revelation—that the connection between God and His people is close and decided.

«از مطالعۀ مکاشفه یک چیز بی‌تردید دریافت خواهد شد: اینکه پیوند میان خدا و قوم او نزدیک و قطعی است.»

“A wonderful connection is seen between the universe of heaven and this world. The things revealed to Daniel were afterward complemented by the revelation made to John on the Isle of Patmos. These two books should be carefully studied. Twice Daniel inquired, How long shall it be to the end of time?

«پیوندی شگفت‌انگیز میان عالم آسمان و این جهان دیده می‌شود. آنچه بر دانیال مکشوف شد، بعدها با مکاشفه‌ای که به یوحنا در جزیرهٔ پطمس داده شد، تکمیل گردید. این دو کتاب باید با دقت مطالعه شوند. دانیال دو بار پرسید: تا پایان زمان، چه مدت خواهد بود؟»

“‘And I heard, but I understood not: then said I, O my Lord, what shall be the end of these things? And He said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. And from the time that the daily sacrifice shall be taken away, and the abomination that maketh desolate set up, there shall be a thousand two hundred and ninety days. Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days. But go thou thy way till the end be: for thou shalt rest, and stand in thy lot at the end of the days.’

«و شنیدم، اما درنیافتم؛ آنگاه گفتم: ای سرورم، فرجام این امور چه خواهد بود؟ و او گفت: ای دانیال، راه خود را در پیش گیر، زیرا این سخنان تا زمانِ آخر بسته و مُهر شده است. بسیاری طاهر خواهند شد، و سفید گردانیده خواهند شد، و آزموده خواهند شد؛ اما شریران به شرارت عمل خواهند کرد؛ و هیچ‌یک از شریران نخواهند فهمید، لیکن حکیمان خواهند فهمید. و از زمانی که قربانیِ دائمی برداشته شود و رجاستِ ویرانگر برپا گردد، هزار و دویست و نود روز خواهد بود. خوشا به حال آن که انتظار کشد و به هزار و سیصد و سی و پنج روز برسد. اما تو تا پایان، راه خود را در پیش گیر؛ زیرا آرام خواهی گرفت و در پایانِ روزها در قرعهٔ خویش خواهی ایستاد.»

“It was the Lion of the tribe of Judah who unsealed the book and gave to John the revelation of what should be in these last days.

«این شیرِ سبطِ یهودا بود که کتاب را گشود و به یوحنا مکاشفهٔ آنچه را که در این ایام آخر باید واقع شود، عطا کرد.»

“Daniel stood in his lot to bear his testimony which was sealed until the time of the end, when the first angel’s message should be proclaimed to our world. These matters are of infinite importance in these last days; but while ‘many shall be purified, and made white, and tried,’ ‘the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand.’ How true this is! Sin is the transgression of the law of God; and those who will not accept the light in regard to the law of God will not understand the proclamation of the first, second, and third angel’s messages. The book of Daniel is unsealed in the revelation to John, and carries us forward to the last scenes of this earth’s history.

دانیال در سهمِ خویش ایستاد تا بر شهادت خود که تا زمانِ آخر مُهر شده بود، شهادت دهد؛ آنگاه که پیامِ فرشتهٔ اول باید به جهانِ ما اعلام می‌گردید. این امور در این ایامِ آخر از اهمیتی نامتناهی برخوردارند؛ اما با آنکه «بسیاری پاک، و سفید، و آزموده خواهند شد»، «شریران شرارت خواهند ورزید؛ و هیچ‌یک از شریران نخواهند فهمید.» این چه اندازه درست است! گناه، تعدّی از شریعتِ خداست؛ و آنان که نورِ مربوط به شریعتِ خدا را نخواهند پذیرفت، اعلامِ پیام‌های فرشتهٔ اول و دوم و سوم را درک نخواهند کرد. کتابِ دانیال در مکاشفه‌ای که به یوحنا داده شد گشوده می‌شود، و ما را به پیش، تا واپسین صحنه‌های تاریخِ این زمین، رهنمون می‌گرداند.

“Will our brethren bear in mind that we are living amid the perils of the last days? Read Revelation in connection with Daniel. Teach these things.” Testimonies to Ministers, 112–115.

«آیا برادران ما به خاطر خواهند داشت که ما در میان خطراتِ ایامِ آخر زندگی می‌کنیم؟ مکاشفه را در پیوند با دانیال بخوانید. این امور را تعلیم دهید.» Testimonies to Ministers, 112–115.