کتاب دانیال — شمارهٔ یکصد و پنجاه و نهم

لیکن میں تجھے وہ بات دکھاؤں گا جو کلامِ حق کی کتاب میں درج ہے؛ اور ان باتوں میں تمہارے سردار میکائیل کے سوا کوئی میرا ساتھ دینے والا نہیں۔ دانی ایل 10:21۔

و من بر پایهای او افتادم تا او را سجده کنم. و او به من گفت: زنهار چنین مکن؛ من هم‌خدمت تو هستم و از برادران تو که شهادت عیسی را دارند. خدا را سجده کن؛ زیرا شهادت عیسی روح نبوت است. مکاشفه 19:10.

لیکن میکائیلِ مقرب فرشتہ بھی، جب ابلیس سے جھگڑتے ہوئے موسیٰ کے جسم کے بارے میں بحث کر رہا تھا، اس پر گستاخانہ الزام لانے کی جرأت نہ کر سکا، بلکہ کہا، خداوند تجھے ملامت کرے۔ یہوداہ 7۔

پھر ایک بار وہ آیا اور مجھے چھوا، جو صورت میں ایک انسان کے مانند تھا، اور اُس نے مجھے تقویت بخشی، اور کہا، اے نہایت محبوب انسان، خوف نہ کر؛ تجھے سلامتی ہو؛ مضبوط ہو، ہاں، مضبوط ہو۔ اور جب اُس نے مجھ سے کلام کیا تو مجھے قوت ملی، اور میں نے کہا، میرا خداوند کلام کرے، کیونکہ تُو نے مجھے تقویت بخشی ہے۔ تب اُس نے کہا، کیا تُو جانتا ہے کہ میں تیرے پاس کیوں آیا ہوں؟ اور اب میں فارس کے رئیس سے لڑنے کو پھر جاؤں گا؛ اور جب میں روانہ ہو جاؤں گا، دیکھ، یونان کا رئیس آئے گا۔ دانی ایل 10:18–20۔

اور پہلے مہینے کی چوبیسویں تاریخ کو، جب میں بڑے دریا کے کنارے تھا، جو حدّیکل ہے؛ تب میں نے اپنی آنکھیں اٹھائیں اور دیکھا، اور کیا دیکھتا ہوں کہ ایک شخص کتان پہنے ہوئے ہے، اور اُس کی کمر اُوفاز کے خالص سونے سے بندھی ہوئی ہے۔ اُس کا بدن زبرجد کی مانند تھا، اور اُس کا چہرہ بجلی کی مانند دکھائی دیتا تھا، اور اُس کی آنکھیں آگ کے چراغوں کی مانند تھیں، اور اُس کے بازو اور اُس کے پاؤں صیقل کیے ہوئے پیتل کے رنگ کی مانند تھے، اور اُس کی باتوں کی آواز ایک ہجوم کی آواز کی مانند تھی۔ اور میں، دانی ایل، نے اکیلے اُس رویا (marah) کو دیکھا؛ کیونکہ جو آدمی میرے ساتھ تھے انہوں نے اُس رویا (marah) کو نہ دیکھا؛ لیکن اُن پر بڑا لرزہ طاری ہوا، یہاں تک کہ وہ اپنے آپ کو چھپانے کے لیے بھاگ گئے۔ پس میں اکیلا رہ گیا، اور میں نے یہ عظیم رویا (marah) دیکھی، اور مجھ میں کچھ طاقت نہ رہی؛ کیونکہ میری رونق مجھ میں بگڑ کر فساد میں بدل گئی، اور مجھ میں کچھ طاقت نہ رہی۔ توبھی میں نے اُس کی باتوں کی آواز سنی؛ اور جب میں نے اُس کی باتوں کی آواز سنی تو میں اپنے منہ کے بل گہری نیند میں تھا، اور میرا چہرہ زمین کی طرف تھا۔ دانی ایل 10:4–9۔

همان جسمی که جان در آن خیمه می‌زند و از طریق آن عمل می‌کند، از آنِ خداوند است. ما هیچ حقی نداریم که از هیچ بخشی از این سازوکار زنده غفلت کنیم. هر جزء از این ارگانیسم زنده از آنِ خداوند است. شناختِ ارگانیسم جسمانیِ خودمان باید به ما بیاموزد که هر عضو باید در خدمت خدا باشد، همچون ابزاری برای عدالت.

«جز خدا هیچ‌کس نمی‌تواند غرورِ دلِ انسان را فرو نشاند. ما نمی‌توانیم خود را نجات دهیم. ما نمی‌توانیم خود را از نو مولود سازیم. در دربارهای آسمانی هیچ سرودی خوانده نخواهد شد که بگوید: به من که خود را محبت کردم، و خود را شستم، خود را فدیه دادم، مرا جلال و حرمت و برکت و ستایش باد. بلکه این نغمهٔ اصلیِ سرودی است که بسیاری در این جهان می‌خوانند. آنان نمی‌دانند حلیم و افتاده‌دل بودن چه معنا دارد؛ و اگر بتوانند از آن بپرهیزند، قصد ندارند آن را بدانند. تمام انجیل در آموختن از مسیح، یعنی حلم و فروتنیِ او، خلاصه می‌شود.»

«ایمان کے وسیلہ سے راست‌بازی کیا ہے؟ یہ خدا کا وہ کام ہے کہ وہ انسان کے جلال کو خاک میں ملا دیتا ہے، اور انسان کے لیے وہ کچھ کرتا ہے جو وہ خود اپنے لیے کرنے کی قدرت نہیں رکھتا۔» Testimonies to Ministers, 456.

بااین‌همه، آوازِ سخنان او را شنیدم؛ و چون آوازِ سخنان او را شنیدم، آنگاه در خوابی عمیق بر روی خود فرو افتادم، و رویم به سوی زمین بود. و اینک، دستی مرا لمس کرد که مرا بر زانوهایم و بر کفِ دستانم برپا داشت. و او به من گفت: ای دانیال، مردی که بسیار محبوبی، سخنانی را که به تو می‌گویم دریاب، و راست بر پا بایست؛ زیرا اکنون نزد تو فرستاده شده‌ام. و چون این سخن را به من گفت، لرزان ایستادم. دانیال ۱۰:۹–۱۱.

و چون چنین سخنانی با من گفت، روی خود را به سوی زمین افکندم و لال شدم. و اینک، کسی که به شباهت پسران آدم بود، لب‌هایم را لمس کرد؛ آنگاه دهان خود را گشودم و سخن گفتم و به آن که پیش روی من ایستاده بود، گفتم: ای سرورم، به سبب این رؤیا دردهای من بر من مستولی شده است، و هیچ قوتی در خود نگاه نداشته‌ام. زیرا چگونه بندهٔ این سرور من می‌تواند با این سرور من سخن گوید؟ زیرا در من بی‌درنگ هیچ قوتی باقی نماند، و نفسی نیز در من نمانده است. دانیال ۱۰:‏۱۵–۱۷

پس بارِ دیگر کسی که همچون منظرِ انسانی بود آمد و مرا لمس کرد و مرا تقویت نمود، و گفت: ای مردِ بسیار محبوب، مترس؛ سلامتی بر تو باد؛ قوی باش، آری، قوی باش. و چون با من سخن گفت، تقویت شدم و گفتم: آقایم سخن بگوید، زیرا مرا تقویت کرده‌ای. پس گفت: آیا می‌دانی برای چه نزد تو آمده‌ام؟ و اکنون بازخواهم گشت تا با رئیسِ فارس بجنگم؛ و چون بیرون بروم، اینک رئیسِ یونان خواهد آمد. لیکن آنچه را که در کتابِ حقیقت ثبت شده است به تو نشان خواهم داد؛ و در این امور هیچ‌کس با من پایداری نمی‌کند جز میکائیل، رئیسِ شما. و من نیز در سالِ اولِ داریوشِ مادی، برخاستم تا او را تأیید و تقویت کنم. و اکنون حقیقت را به تو نشان خواهم داد. اینک هنوز سه پادشاه دیگر در فارس خواهند برخاست؛ و چهارمین از همهٔ ایشان بسیار دولتمندتر خواهد بود؛ و او به قوّتِ خود از راهِ دولتِ خویش همه را بر ضدِّ مملکتِ یونان برخواهد انگیخت. دانیال ۱۰:‏۱۸–۱۱:‏۲.

در روزِ خداوند در روح بودم، و از پشت سر خود آوازی عظیم، همچون صدای شیپور، شنیدم که می‌گفت: «من الفا و امگا هستم، اوّل و آخر؛ و آنچه می‌بینی در کتابی بنویس و آن را به هفت کلیسایی که در آسیا هستند بفرست: به اَفَسُس، و اِسمیرنا، و پِرغامُس، و طیاتِیرا، و ساردِس، و فیلادِلفیا، و لائودِکیه.» مکاشفه ۱:‏۱۰، ۱۱

در آن موقعیتی که هم‌اکنون وصف شد، فرشته جبرئیل همه تعلیمی را که دانیال در آن زمان قادر به دریافت آن بود، به او داد. با این همه، چند سال بعد، نبی آرزو داشت درباره موضوعاتی که هنوز به‌طور کامل توضیح داده نشده بودند، بیشتر بداند؛ و بار دیگر خود را وقف آن ساخت که از خدا نور و حکمت بطلبد. «در آن ایام من دانیال سه هفته تمام ماتم می‌داشتم. نان لذیذ نمی‌خوردم، و گوشت و شراب به دهانم داخل نشد، و خویشتن را اصلاً تدهین ننمودم…. آنگاه چشمان خود را برداشته، نگریستم، و اینک مردی را دیدم ملبّس به کتان، که کمرش به طلای خالص اوفاز بسته شده بود. و بدنش مثل زبرجد، و رویش مانند منظر برق، و چشمانش مثل مشعل‌های آتش، و بازوان و پای‌هایش مانند رنگ برنج صیقلی، و آواز سخنانش مثل آواز گروهی عظیم بود» (دانیال 10:2–6).

«این توصیف مشابه آن چیزی است که یوحنا هنگامی که مسیح در جزیرهٔ پاتموس بر او مکشوف شد، ارائه کرده است. شخصیتی نه کمتر از خودِ پسر خدا بر دانیال ظاهر شد. خداوند ما همراه با فرستاده‌ای آسمانی دیگر می‌آید تا به دانیال آنچه را که در ایام آخر واقع خواهد شد، تعلیم دهد.»

وہ عظیم سچائیاں جو دنیا کے مخلصی دینے والے نے آشکارا کیں، اُن ہی کے لیے ہیں جو حق کی جستجو ایسے کرتے ہیں جیسے پوشیدہ خزانوں کی تلاش کی جاتی ہے۔ دانی ایل ایک معمر شخص تھا۔ اُس کی زندگی ایک مشرکانہ دربار کی کششوں کے درمیان گزری تھی، اور اُس کا ذہن ایک عظیم سلطنت کے معاملات سے بوجھل تھا۔ توبھی وہ اِن سب سے الگ ہو کر خدا کے حضور اپنی جان کو فروتن کرتا ہے اور حقِ تعالیٰ کے مقاصد کی معرفت حاصل کرنے کا طالب ہوتا ہے۔ اور اُس کی التجاؤں کے جواب میں، آسمانی درباروں سے وہ نور عطا کیا گیا اُن لوگوں کے لیے جو آخری ایّام میں زندہ ہوں گے۔ پس ہمیں کس قدر سنجیدگی کے ساتھ خدا کو تلاش کرنا چاہیے، تاکہ وہ ہماری سمجھ کو کھول دے کہ ہم اُن سچائیوں کو سمجھ سکیں جو آسمان سے ہمارے پاس لائی گئی ہیں۔

«من، دانیال، به‌تنهایی این رؤیا را دیدم؛ زیرا مردانی که با من بودند رؤیا را ندیدند؛ اما لرزشی عظیم بر ایشان افتاد، به‌طوری‌که گریختند تا خویشتن را پنهان سازند.... و در من هیچ قوتی باقی نماند؛ زیرا جمالم در من به فساد مبدل شد، و هیچ قوتی در خود نگاه نداشتم» (آیات 7، 8). همهٔ کسانی که به‌راستی تقدیس شده‌اند، تجربه‌ای مشابه خواهند داشت. هرچه دریافت آنان از عظمت، جلال، و کمال مسیح روشن‌تر باشد، ضعف و نقص خویش را زنده‌تر خواهند دید. آنان هیچ گرایشی نخواهند داشت که برای خود شخصیتی بی‌گناه قائل شوند؛ آنچه در خودشان درست و زیبا می‌نمود، در مقایسه با طهارت و جلال مسیح، فقط بی‌ارزش و فسادپذیر جلوه خواهد کرد. هنگامی که انسان‌ها از خدا جدا هستند و از مسیح ادراکاتی بسیار مبهم دارند، آنگاه است که می‌گویند: «من بی‌گناه هستم؛ من تقدیس شده‌ام.»

«اکنون جبرئیل بر آن نبی ظاهر شد و بدین‌گونه او را خطاب کرد: “ای دانیال، ای مردِ بسیار محبوب، سخنانی را که به تو می‌گویم دریاب، و راست بر پای بایست؛ زیرا اکنون نزد تو فرستاده شده‌ام.” و چون این سخن را با من گفت، لرزان بر پا ایستادم. سپس به من گفت: “ای دانیال، مترس؛ زیرا از نخستین روزی که دل خود را بر فهمیدن نهادی و خویشتن را در حضور خدایت فروتن ساختی، سخنانت شنیده شد، و من به سبب سخنان تو آمده‌ام” (آیات 11، 12).»

«با شکوه آسمان چه افتخار بزرگی به دانیال نشان داده می‌شود! او خادم لرزانِ خود را تسلّی می‌دهد و به او اطمینان می‌بخشد که دعایش در آسمان شنیده شده است. در پاسخ به آن تضرّعِ مشتاقانه، فرشته جبرائیل فرستاده شد تا بر دلِ پادشاه فارس اثر گذارد. آن پادشاه در طول آن سه هفته، هنگامی که دانیال روزه می‌گرفت و دعا می‌کرد، در برابر تأثیرات روحِ خدا مقاومت ورزیده بود؛ اما شاهزاده آسمان، میکائیلِ رئیس‌فرشتگان، فرستاده شد تا دلِ آن پادشاهِ سرسخت را برگرداند تا اقدامی قاطع برای اجابت دعای دانیال به عمل آورد.»

«“و چون آن سخنان را با من گفت، روی خود را به سوی زمین نهادم و لال شدم. و اینک، کسی مانند شباهت پسران آدمیان لب‌هایم را لمس کرد…. و گفت: ای مردِ بسیار محبوب، مترس؛ سلامتی بر تو باد؛ قوی باش، آری، قوی باش. و چون با من سخن گفت، تقویت یافتم و گفتم: سرورم سخن بگوید، زیرا مرا قوت بخشیدی” (آیات ۱۵–۱۹). جلال الهی که بر دانیال مکشوف گردید، چنان عظیم بود که تاب دیدن آن را نداشت. آنگاه فرستادهٔ آسمان درخشندگیِ حضورِ خود را پوشانید و بر نبی به صورتِ «کسی مانند شباهت پسران آدمیان» (آیهٔ ۱۶) ظاهر شد. او به قدرت الهیِ خویش این مردِ درستکار و باایمان را نیرومند ساخت تا پیامی را که از جانب خدا برای او فرستاده شده بود، بشنود.»

«دانیال خادم وفادارِ حضرتِ اعلیٰ تھا۔ اُس کی طویل زندگی اپنے آقا کی خدمت میں اعلیٰ اعمال سے معمور رہی۔ اُس کے کردار کی پاکیزگی اور اُس کی غیر متزلزل وفاداری کا ہم سر فقط اُس کے دل کی فروتنی اور خدا کے حضور اُس کی ندامت ہے۔ ہم پھر کہتے ہیں، دانیال کی زندگی حقیقی تقدیس کی ایک الہامی تمثیل ہے۔» Sanctified Life, 49–52.