Daniel is identified in chapter ten, as being resurrected from the days of mourning by the three-step process of the everlasting gospel. Gabriel then provides Daniel with the prophetic history of chapter eleven, thus identifying the history of the light of the great River Hiddekel.

دانیال در باب دهم چنین معرفی می‌شود که به‌وسیلهٔ فرایند سه‌مرحله‌ایِ انجیل جاودانی، از ایام ماتم برخیزانده می‌شود. سپس جبرائیل تاریخ نبویِ باب یازدهم را در اختیار دانیال قرار می‌دهد، و بدین‌سان تاریخِ نورِ نهر عظیم حدّاقل را مشخص می‌سازد.

“There is need of a much closer study of the Word of God. Especially should Daniel and the Revelation have attention as never before in the history of our work. We may have less to say in some lines, in regard to the Roman power and the papacy, but we should call attention to what the prophets and the apostles have written under the inspiration of the Spirit of God. The Holy Spirit has so shaped matters, both in the giving of the prophecy, and in the events portrayed, as to teach that the human agent is to be kept out of sight, hid in Christ, and the Lord God of heaven and His law are to be exalted.

«بہت زیادہ قریب اور گہرے طور پر کلامِ خدا کے مطالعہ کی ضرورت ہے۔ خصوصاً دانی ایل اور مکاشفہ پر ایسی توجہ دی جانی چاہیے جیسی ہمارے کام کی تاریخ میں اس سے پہلے کبھی نہ دی گئی ہو۔ ممکن ہے کہ بعض پہلوؤں میں ہم رومی اقتدار اور پاپائیت کے بارے میں کم کہیں، لیکن ہمیں اُس بات کی طرف توجہ دلانی چاہیے جو انبیا اور رسولوں نے خدا کے روح کے الہام کے تحت لکھی ہے۔ روحُ القدس نے، خواہ نبوت کے عطا کیے جانے میں ہو یا بیان کیے گئے واقعات میں، معاملات کو اس طرح مرتب کیا ہے کہ یہ سکھایا جائے کہ انسانی عامل نگاہوں سے اوجھل رکھا جائے، مسیح میں مخفی ہو، اور آسمان کے خداوند خدا اور اُس کی شریعت کو سرفرازی دی جائے۔»

“Read the book of Daniel. Call up, point by point, the history of the kingdoms there represented. Behold statesmen, councils, powerful armies, and see how God wrought to abase the pride of men, and lay human glory in the dust. God alone is represented as great. In the vision of the prophet He is seen casting down one mighty ruler and setting up another. He is revealed as the monarch of the universe, about to set up His everlasting kingdom—the Ancient of days, the living God, the Source of all wisdom, the Ruler of the present, the Revealer of the future. Read and understand how poor, how frail, how short-lived, how erring, how guilty, is man in lifting up his soul unto vanity.

«Китоби Дониёлро бихонед. Таърихи салтанатҳое, ки дар он ҷо тасвир шудаанд, нукта ба нукта ба хотир оред. Давлатмардон, шӯроҳо ва лашкарҳои пурқудратро бубинед ва бингаред, ки чӣ гуна Худо амал кард, то ғурури одамонро хор гардонад ва ҷалоли башариро ба хок афканад. Танҳо Худо бузург нишон дода шудааст. Дар рӯъёи пайғамбар Ӯ дида мешавад, ки як ҳокими пуриқтидорро сарнагун месозад ва дигареро бармегузорад. Ӯ ҳамчун Подшоҳи коинот ошкор мегардад, ки наздик аст салтанати абадии Худро барпо кунад,—Қадимулайём, Худои зинда, Манбаи тамоми ҳикмат, Ҳокими замони ҳозира, Ошкоркунандаи оянда. Бихонед ва дарк кунед, ки инсон, ҳангоме ки ҷони худро ба ботил боло мебардорад, чӣ андоза ночиз, чӣ андоза заиф, чӣ андоза кӯтоҳумр, чӣ андоза гумроҳ ва чӣ андоза гунаҳкор аст.»

“The Holy Spirit through Isaiah points us to God, the living God, as the chief object of attention—to God as revealed in Christ. ‘Unto us a child is born, unto us a son is given: and the government shall be upon His shoulder: and His name shall be called Wonderful, Counsellor, The mighty God, The everlasting Father, The Prince of Peace’ [Isaiah 9:6].

روحُ‌القدس از طریق اشعیا ما را به سوی خدا، خدای زنده، به‌عنوان اصلی‌ترین موضوع توجه رهنمون می‌شود—به سوی خدا آن‌گونه که در مسیح مکشوف شده است. «زیرا برای ما طفلی مولود شده، و پسری به ما بخشیده شده است؛ و سلطنت بر دوش او خواهد بود؛ و نام او عجیب، مشیر، خدای قدیر، پدرِ سرمدی، و سرورِ سلامتی خوانده خواهد شد» [اشعیا ۹:۶].

“The light that Daniel received direct from God was given especially for these last days. The visions he saw by the banks of the Ulai and the Hiddekel, the great rivers of Shinar, are now in process of fulfillment, and all the events foretold will soon have come to pass.” Manuscript Releases, volume 16, 333, 334.

«نوری که دانیال مستقیماً از خدا دریافت کرد، به‌ویژه برای این ایام آخر عطا شد. رؤیاهایی که او بر کرانه‌های اولای و حدّاقل، آن نهرهای بزرگ شِنعار، دید، اکنون در حال تحقق‌اند، و همهٔ رویدادهای پیشگویی‌شده به‌زودی به وقوع خواهند پیوست.» Manuscript Releases, جلد 16، 333، 334.

The Holy Spirit “so shaped matters” in the giving of the prophecy “and events” of Daniel’s last vision that the first chapter (ten), represents the experience of God’s people in the latter days, as does the last chapter (twelve). The shaping of those three chapters that make up the light of the Hiddekel River, that “was given especially for these last days,” was designed to bear the three-step definition of “truth.” In the first agreeing with the last, and the middle representing rebellion, we have not only the structure of the Hebrew word “truth,” which was created by the first, thirteenth and last letter of the Hebrew alphabet, but we also see the signature of Alpha and Omega.

روحُ‌القدس در اعطای نبوت و «رویدادها»ی واپسین رؤیای دانیال، امور را «چنان شکل داد» که فصل نخست (ده)، همانند فصل آخر (دوازده)، تجربهٔ قوم خدا را در ایام آخر بازنمایی می‌کند. شکل‌دهیِ آن سه فصل که نورِ نهرِ حِدِّقِل را تشکیل می‌دهند، و «به‌ویژه برای این ایام آخر داده شد»، به‌گونه‌ای طراحی شده بود که تعریفِ سه‌مرحله‌ایِ «حقیقت» را حمل کند. در آن‌که نخست با آخر موافقت دارد، و میانه نمایانگر عصیان است، ما نه‌تنها ساختارِ واژهٔ عبریِ «حقیقت» را داریم، که به‌وسیلهٔ حرفِ نخست، سیزدهم و آخرِ الفبای عبری پدید آمده است، بلکه همچنین امضای آلفا و امگا را نیز می‌بینیم.

Daniel chapter ten identifies the one hundred and forty-four thousand who understand both the “chazon” vision of the twenty-five hundred and twenty years, and the “mareh” vision of the twenty-three hundred years. Not only do they understand those two visions, but they possess the experience of justification by faith that is produced by the feminine and causative “marah” vision of “the appearance”.

دانیال باب دهم آن یکصد و چهل و چهار هزار نفری را معرفی می‌کند که هم رؤیای «حازون»ِ دو هزار و پانصد و بیست سال را درمی‌یابند، و هم رؤیای «مَرِه»ِ دو هزار و سیصد سال را. آنان نه تنها آن دو رؤیا را درک می‌کنند، بلکه از تجربهٔ عادل‌شمردگی به‌واسطهٔ ایمان نیز برخوردارند؛ تجربه‌ای که از رؤیای مؤنث و سببیِ «ماراه» یعنی «ظهور» پدید می‌آید.

“For the mind and the soul, as well as for the body, it is God’s law that strength is acquired by effort. It is exercise that develops. In harmony with this law, God has provided in His word the means for mental and spiritual development.

«برای ذهن و جان، همچنان که برای بدن، این قانون خداست که نیرو از راه کوشش به دست می‌آید. آنچه مایهٔ رشد و پرورش می‌شود، تمرین است. در هماهنگی با این قانون، خداوند در کلام خود وسایل رشد ذهنی و روحانی را فراهم ساخته است.»

“The Bible contains all the principles that men need to understand in order to be fitted either for this life or for the life to come. And these principles may be understood by all. No one with a spirit to appreciate its teaching can read a single passage from the Bible without gaining from it some helpful thought. But the most valuable teaching of the Bible is not to be gained by occasional or disconnected study. Its great system of truth is not so presented as to be discerned by the hasty or careless reader. Many of its treasures lie far beneath the surface, and can be obtained only by diligent research and continuous effort. The truths that go to make up the great whole must be searched out and gathered up, ‘here a little, and there a little.’ Isaiah 28:10.

کتاب‌مقدس دربردارندۀ همۀ اصولی است که آدمیان برای آن‌که شایستۀ این زندگی یا زندگیِ آینده گردند، باید آن‌ها را درک کنند. و این اصول برای همگان قابل فهم است. هیچ‌کس که روحی برای ارج نهادن به تعلیم آن داشته باشد، نمی‌تواند حتی یک بخش از کتاب‌مقدس را بخواند، بی‌آن‌که از آن اندیشه‌ای سودمند به دست آورد. اما گران‌بهاترین تعلیم کتاب‌مقدس از مطالعۀ گاه‌به‌گاه یا گسسته حاصل نمی‌شود. نظام عظیم حقیقتِ آن چنان عرضه نشده است که خوانندۀ شتاب‌زده یا بی‌اعتنا بتواند آن را دریابد. بسیاری از گنجینه‌های آن بسی ژرف‌تر از سطح نهفته است، و تنها با پژوهشی کوشا و تلاشی پیگیر می‌توان بدان‌ها دست یافت. حقیقت‌هایی که کلیّت عظیم را پدید می‌آورند باید جست‌وجو شوند و گرد آورده شوند، «اینجا اندکی، آنجا اندکی.» اشعیا 28:10.

“When thus searched out and brought together, they will be found to be perfectly fitted to one another. Each Gospel is a supplement to the others, every prophecy an explanation of another, every truth a development of some other truth. The types of the Jewish economy are made plain by the gospel. Every principle in the word of God has its place, every fact its bearing. And the complete structure, in design and execution, bears testimony to its Author. Such a structure no mind but that of the Infinite could conceive or fashion.

«کمال‌که بدین‌گونه جست‌وجو شده و گرد آورده شوند، روشن خواهد شد که به‌تمامی با یکدیگر سازگار و متناسب‌اند. هر انجیل متممِ انجیل‌های دیگر است، هر نبوتی شرحِ نبوتی دیگر، و هر حقیقتی بسط و گسترشِ حقیقتی دیگر. نمونه‌ها و رموزِ نظامِ یهودی به‌وسیلهٔ انجیل آشکار می‌گردد. هر اصل در کلام خدا جایگاه خود را دارد و هر واقعیت دلالتِ خاصِ خویش را. و این بنای کامل، هم در طرح و هم در اجرا، بر پدیدآورندهٔ خود شهادت می‌دهد. چنین بنایی را هیچ ذهنی جز ذهنِ نامتناهی نه می‌تواند تصور کند و نه پدید آورد.»

“In searching out the various parts and studying their relationship, the highest faculties of the human mind are called into intense activity. No one can engage in such study without developing mental power.

«در جست‌وجوی بخش‌های گوناگون و بررسی ارتباط میان آن‌ها، والاترین قوای ذهن انسان به فعالیتی شدید فراخوانده می‌شود. هیچ‌کس نمی‌تواند به چنین مطالعه‌ای بپردازد، بی‌آنکه توانایی ذهنی خود را پرورش دهد.»

“And not alone in searching out truth and bringing it together does the mental value of Bible study consist. It consists also in the effort required to grasp the themes presented. The mind occupied with commonplace matters only, becomes dwarfed and enfeebled. If never tasked to comprehend grand and far-reaching truths, it after a time loses the power of growth. As a safeguard against this degeneracy, and a stimulus to development, nothing else can equal the study of God’s word. As a means of intellectual training, the Bible is more effective than any other book, or all other books combined. The greatness of its themes, the dignified simplicity of its utterances, the beauty of its imagery, quicken and uplift the thoughts as nothing else can. No other study can impart such mental power as does the effort to grasp the stupendous truths of revelation. The mind thus brought in contact with the thoughts of the Infinite cannot but expand and strengthen.

«و ارزش ذهنیِ مطالعهٔ کتاب‌مقدس تنها در جست‌وجوی حقیقت و گردآوردن آن خلاصه نمی‌شود. این ارزش همچنین در تلاشی نهفته است که برای درک موضوعاتِ عرضه‌شده لازم است. ذهنی که فقط به امور عادی و پیش‌پاافتاده مشغول باشد، کوچک و ناتوان می‌گردد. اگر هرگز به فهمِ حقایق بزرگ و دوردامن واداشته نشود، پس از مدتی توانِ رشد را از دست می‌دهد. به‌عنوان حفاظی در برابر این انحطاط، و محرّکی برای تکامل، هیچ چیز با مطالعهٔ کلام خدا برابری نمی‌کند. کتاب‌مقدس، به‌عنوان وسیله‌ای برای تربیت فکری، از هر کتاب دیگر، یا از همهٔ کتاب‌های دیگر با هم، مؤثرتر است. عظمتِ موضوعات آن، سادگیِ باشکوهِ بیاناتش، و زیباییِ تصویرپردازی‌اش، افکار را چنان برمی‌انگیزد و تعالی می‌بخشد که هیچ چیز دیگر نمی‌تواند. هیچ مطالعه‌ای نمی‌تواند چنان نیروی ذهنی ببخشد که تلاشی برای درکِ حقایق شگرفِ مکاشفه می‌بخشد. ذهنی که بدین‌سان با افکارِ نامتناهی در تماس آورده شود، نمی‌تواند جز آنکه گسترش یابد و نیرومند گردد.»

“And even greater is the power of the Bible in the development of the spiritual nature. Man, created for fellowship with God, can only in such fellowship find his real life and development. Created to find in God his highest joy, he can find in nothing else that which can quiet the cravings of the heart, can satisfy the hunger and thirst of the soul. He who with sincere and teachable spirit studies God’s word, seeking to comprehend its truths, will be brought in touch with its Author; and, except by his own choice, there is no limit to the possibilities of his development.

«و حتی بزرگ‌تر است قدرت کتاب‌مقدس در پرورش سرشت روحانی. انسان که برای مشارکت با خدا آفریده شده است، تنها در چنین مشارکتی می‌تواند حیات و رشد حقیقی خود را بیابد. او که آفریده شده است تا در خدا عالی‌ترین شادی خویش را پیدا کند، در هیچ چیز دیگر نمی‌تواند آنچه را که اشتیاق‌های دل را آرام سازد و گرسنگی و تشنگی جان را سیر کند، بیابد. کسی که با روحی صادق و تعلیم‌پذیر کلام خدا را مطالعه می‌کند و می‌کوشد حقایق آن را درک کند، با پدیدآورندۀ آن در تماس قرار خواهد گرفت؛ و جز به انتخاب خود او، هیچ حدّی برای امکانات رشد او وجود ندارد.»

“In its wide range of style and subjects the Bible has something to interest every mind and appeal to every heart. In its pages are found history the most ancient; biography the truest to life; principles of government for the control of the state, for the regulation of the household—principles that human wisdom has never equaled. It contains philosophy the most profound, poetry the sweetest and the most sublime, the most impassioned and the most pathetic. Immeasurably superior in value to the productions of any human author are the Bible writings, even when thus considered; but of infinitely wider scope, of infinitely greater value, are they when viewed in their relation to the grand central thought. Viewed in the light of this thought, every topic has a new significance. In the most simply stated truths are involved principles that are as high as heaven and that compass eternity.

«انجیل در گسترهٔ وسیعِ سبک‌ها و موضوعات خود، چیزی دارد که هر ذهنی را علاقه‌مند سازد و هر دلی را مخاطب قرار دهد. در صفحات آن، کهن‌ترین تاریخ یافت می‌شود؛ زندگی‌نامه‌ای که از همه به واقعیتِ زندگی نزدیک‌تر است؛ اصول حکومت برای ادارهٔ کشور و برای تنظیم خانواده—اصولی که حکمت انسانی هرگز همتای آن را پدید نیاورده است. در آن، ژرف‌ترین فلسفه، شیرین‌ترین و متعالی‌ترین شعر، پرشورترین و جانسوزترین بیان وجود دارد. نوشته‌های کتاب‌مقدس، حتی هنگامی که تنها از این حیث نگریسته شوند، از لحاظ ارزش، به‌گونه‌ای سنجش‌ناپذیر بر آثار هر نویسندهٔ بشری برتری دارند؛ اما هنگامی که در نسبتشان با آن اندیشهٔ مرکزیِ عظیم نگریسته شوند، دامنه‌ای بی‌نهایت گسترده‌تر و ارزشی بی‌نهایت بیشتر دارند. در پرتو این اندیشه، هر موضوعی معنایی تازه می‌یابد. در ساده‌ترین حقایقی که بیان شده‌اند، اصولی نهفته است که به بلندی آسمان‌اند و ابدیت را در بر می‌گیرند.»

“The central theme of the Bible, the theme about which every other in the whole book clusters, is the redemption plan, the restoration in the human soul of the image of God. From the first intimation of hope in the sentence pronounced in Eden to that last glorious promise of the Revelation, ‘They shall see His face; and His name shall be in their foreheads’ (Revelation 22:4), the burden of every book and every passage of the Bible is the unfolding of this wondrous theme,—man’s uplifting,—the power of God, ‘which giveth us the victory through our Lord Jesus Christ.’ 1 Corinthians 15:57.” Education, 123–125.

«مرکزی مضمونِ کتابِ مقدّس، وہ مضمون ہے جس کے گرد پوری کتاب کے تمام دیگر مضامین جمع ہوتے ہیں: نجات کا منصوبہ، یعنی انسانی جان میں خدا کی صورت کی بحالی۔ عدن میں سنائے گئے فیصلے میں امید کے پہلے اشارے سے لے کر مکاشفہ کے اُس آخری جلالی وعدے تک، “وہ اُس کا چہرہ دیکھیں گے، اور اُس کا نام اُن کے ماتھوں پر ہوگا” (مکاشفہ 22:4)، کتابِ مقدّس کی ہر کتاب اور ہر عبارت کا حاصل اسی عجیب و جلیل مضمون کا انکشاف ہے،—یعنی انسان کی سرفرازی،—خدا کی وہ قدرت، “جو ہمارے خداوند یسوع مسیح کے وسیلہ سے ہمیں فتح بخشتی ہے۔” 1 کرنتھیوں 15:57۔» Education, 123–125.

In the passage just cited it is identified that the Bible, when considered from any avenue of literature, is by far superior to any human production. Sister White stated, “In its pages are found history the most ancient; biography the truest to life; principles of government for the control of the state, for the regulation of the household—principles that human wisdom has never equaled. It contains philosophy the most profound, poetry the sweetest and the most sublime, the most impassioned and the most pathetic,” and that “such a structure no mind but that of the Infinite could conceive or fashion.”

در بخشی که همین‌اکنون نقل شد، تصریح می‌شود که کتاب مقدس، از هر منظر ادبی که بدان نگریسته شود، به‌مراتب برتر از هر اثر بشری است. خواهر وایت اظهار داشت: «در صفحات آن، کهن‌ترین تاریخ؛ زندگی‌نامه‌ای که از همه به حقیقتِ حیات نزدیک‌تر است؛ اصول حکومت برای ادارهٔ دولت و برای تنظیم امور خانواده—اصولی که حکمت انسانی هرگز بدان‌ها برابری نکرده است—یافت می‌شود. این کتاب دربردارندهٔ ژرف‌ترین فلسفه، شیرین‌ترین و متعالی‌ترین شعر، پرشورترین و جان‌سوزترین بیان است»، و نیز اینکه «چنین ساختاری را هیچ ذهنی جز ذهنِ نامتناهی نمی‌توانست تصور کند یا پدید آورد.»

All the recognized rules of humanity that identify the rules that provide the structure of literature are surpassed by the Bible. The principles that are presented in universities of humanity, which identify the difference between average or lesser literature, all the way to the masterpieces of human literature, are all surpassed by the Bible. With that in mind, it is worth recognizing that the climax, the grand conclusion of the prophetic testimony of the entire Bible, is represented in Daniel’s last vision. It is the capstone of the prophetic testimony, and there is no climax in human literature that comes close to the testimony of Daniel chapter eleven, beginning in verse one and continuing on through chapter twelve verse four.

تمام قواعدِ شناخته‌شدهٔ بشری که معیارهای فراهم‌آورندهٔ ساختار ادبیات را تعیین می‌کنند، در برابر کتاب مقدس فروتر می‌مانند. اصولی که در دانشگاه‌های علوم انسانی عرضه می‌شوند و تفاوت میان ادبیات متوسط یا فروتر را تا شاهکارهای ادبیات بشری مشخص می‌سازند، همگی به‌وسیلهٔ کتاب مقدس پشت سر نهاده می‌شوند. با در نظر داشتن این امر، شایسته است اذعان کنیم که اوج، فرجامِ عظیمِ شهادتِ نبویِ سراسرِ کتاب مقدس، در آخرین رؤیای دانیال مجسم شده است. این رؤیا سنگِ سرِ شهادتِ نبوی است، و در ادبیات بشری هیچ اوجی یافت نمی‌شود که به شهادتِ باب یازدهم دانیال، از آیهٔ اول آغاز شده و تا باب دوازدهم آیهٔ چهارم امتداد می‌یابد، نزدیک شود.

In the book of Revelation, all the books of the Bible meet and end, and in the revelation the same lines of prophecy are taken up as in the book of Daniel, but in relation to one-another the book of Daniel is the first mention, and Revelation the last. Everything exists in the first mention, and everything exists in the book of Daniel, and the climax to the book is the vision given by the Hiddekel River. The climax to the events represented in that vision begin in verse forty, and continue until the book is sealed in verse four of chapter twelve. Those verses represent the grand finale of every prophetic truth ever uttered or recorded by the holy men of old, including Sister White.

در کتاب مکاشفه، همهٔ کتاب‌های کتاب‌مقدس به یکدیگر می‌رسند و پایان می‌یابند، و در مکاشفه همان خطوط نبوتی پی گرفته می‌شوند که در کتاب دانیال آمده‌اند؛ اما در نسبت با یکدیگر، کتاب دانیال نخستین ذکر است و مکاشفه آخرین. هر چیز در نخستین ذکر وجود دارد، و هر چیز در کتاب دانیال نیز وجود دارد، و اوج این کتاب رؤیایی است که کنار نهر حدّاقل به او داده شد. اوج رویدادهایی که در آن رؤیا به تصویر درآمده‌اند از آیهٔ چهل آغاز می‌شود و تا هنگامی ادامه می‌یابد که کتاب در آیهٔ چهارِ باب دوازدهم مُهر شود. آن آیات، فرجامِ عظیمِ هر حقیقت نبوتی را که تاکنون به زبان آورده یا به قلم ثبت شده است، توسط مردان مقدس دوران کهن، از جمله خواهر وایت، نمایان می‌سازند.

What leads up to that conclusion in chapter eleven are histories within the chapter that provide witnesses to the correct understanding of the last six verses of chapter eleven, where the threefold enemies of the dragon, the beast and the false prophet are now leading the world to the close of human probation. Sister White directly identifies this internal principle.

آنچه در فصل یازدهم به آن نتیجه منتهی می‌شود، تاریخ‌هایی در درون همان فصل است که برای درک درست شش آیهٔ پایانی فصل یازدهم شهادت می‌دهند؛ جایی که اکنون آن سه دشمنِ اژدها، وحش و نبیِ کذّاب، جهان را به سوی پایان مهلتِ آزمونِ بشری رهبری می‌کنند. خواهر وایت این اصل درونی را به‌طور مستقیم مشخص می‌کند.

“We have no time to lose. Troublous times are before us. The world is stirred with the spirit of war. Soon the scenes of trouble spoken of in the prophecies will take place. The prophecy in the eleventh of Daniel has nearly reached its complete fulfillment. Much of the history that has taken place in fulfillment of this prophecy will be repeated. In the thirtieth verse a power is spoken of that ‘shall be grieved, and return, and have indignation against the holy covenant: so shall he do; he shall even return, and have intelligence with them that forsake the holy covenant. And arms shall stand on his part, and they shall pollute the sanctuary of strength, and shall take away the daily sacrifice, and they shall place the abomination that maketh desolate. And such as do wickedly against the covenant shall he corrupt by flatteries: but the people that do know their God shall be strong, and do exploits. And they that understand among the people shall instruct many: yet they shall fall by the sword, and by flame, by captivity, and by spoil, many days. Now when they shall fall, they shall be holpen with a little help: but many shall cleave to them with flatteries. And some of them of understanding shall fall, to try them, and to purge, and to make them white, even to the time of the end: because it is yet for a time appointed. And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvellous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished: for that that is determined shall be done.’ Daniel 11:30–36.

«ما وقتى براى از دست دادن نداریم. زمان‌هاى پرآشوب در پیش روى ماست. جهان با روح جنگ به هیجان آمده است. به‌زودى صحنه‌هاى آشوبى که در نبوت‌ها از آن‌ها سخن رفته است، به وقوع خواهد پیوست. نبوتِ فصل یازدهم دانیال نزدیک است که به تحقق کامل خود برسد. بخش عظیمى از تاریخى که در تحقق این نبوت رخ داده است، بار دیگر تکرار خواهد شد. در آیه سى‌ام از قدرتى سخن گفته شده است که «محزون شده، باز خواهد گشت و بر عهد مقدس خشم خواهد گرفت؛ و چنین خواهد کرد؛ بلکه باز خواهد گشت و با آنان که عهد مقدس را ترک مى‌کنند، همداستان خواهد شد. و لشکرها از جانب او برپا خواهند شد، و مقدسِ حصین را نجس خواهند ساخت، و قربانى دائمى را برخواهند داشت، و مکروهِ ویرانگر را برپا خواهند کرد. و آنان را که بر ضد عهد شرارت مى‌ورزند، به چاپلوسى فاسد خواهد ساخت؛ اما قومى که خداى خود را مى‌شناسند، استوار خواهند بود و کارهاى عظیم خواهند کرد. و فهمیدگانِ قوم، بسیارى را تعلیم خواهند داد؛ لیکن ایشان روزهاى بسیار به شمشیر و آتش و اسیرى و غارت فرو خواهند افتاد. و هنگامى که فرو افتند، به مددِ اندکى یارى خواهند شد؛ اما بسیارى با تملق به ایشان خواهند پیوست. و بعضى از فهمیدگان فرو خواهند افتاد تا ایشان آزموده و پاک و سفید گردانیده شوند، تا زمان آخر؛ زیرا که هنوز براى وقتى معیّن است. و پادشاه بر وفق اراده خود عمل خواهد کرد؛ و خویشتن را سرافراز خواهد ساخت و خود را برتر از هر خدا خواهد شمرد، و بر ضد خداى خدایان سخنان شگفت خواهد گفت، و کامیاب خواهد شد تا غضب به انجام رسد؛ زیرا آنچه معیّن شده است، واقع خواهد شد.» دانیال 11:30–36.»

“Scenes similar to those described in these words will take place. We see evidence that Satan is fast obtaining the control of human minds who have not the fear of God before them. Let all read and understand the prophecies of this book, for we are now entering upon the time of trouble spoken of:

«مناظری همانند آنچه در این کلمات توصیف شده است رخ خواهد داد. ما شواهدی می‌بینیم که شیطان به‌سرعت در حال به دست آوردن تسلط بر ذهن‌های انسان‌هایی است که ترس خدا را پیش روی خود ندارند. همه این نبوت‌های این کتاب را بخوانند و درک کنند، زیرا اکنون در حال ورود به زمان تنگی‌ای هستیم که درباره آن سخن گفته شده است:»

“‘And at that time shall Michael stand up, the great prince which standeth for the children of thy people: and there shall be a time of trouble, such as never was since there was a nation even to that same time: and at that time thy people shall be delivered, every one that shall be found written in the book. And many of them that sleep in the dust of the earth shall awake, some to everlasting life, and some to shame and everlasting contempt. And they that be wise shall shine as the brightness of the firmament; and they that turn many to righteousness as the stars for ever and ever. But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end: many shall run to and fro, and knowledge shall be increased.’ Daniel 12:1–4.” Manuscript Releases, number 13, 394.

«و در آن زمان میکائیل، آن رئیس عظیمی که برای فرزندان قوم تو ایستاده است، برخواهد خاست؛ و زمان تنگی‌ای خواهد بود چنان‌که از هنگامی که امتی پدید آمده است تا آن زمان هرگز نبوده است؛ و در آن زمان، قوم تو رهایی خواهند یافت، یعنی هر که در کتاب مکتوب یافت شود. و بسیاری از آنان که در خاک زمین خفته‌اند بیدار خواهند شد، بعضی برای حیات جاودانی، و بعضی برای ننگ و حقارت جاودانی. و آنان که حکیم‌اند، چون درخشندگی افلاک خواهند درخشید؛ و آنان که بسیاری را به عدالت هدایت می‌کنند، مانند ستارگان تا ابدالآباد. اما تو، ای دانیال، این کلمات را پنهان دار و کتاب را تا زمان آخر مُهر کن؛ بسیاری به هر سو رفت‌وآمد خواهند کرد و معرفت افزون خواهد شد.» دانیال 12:1–4. Manuscript Releases، شماره 13، 394.

In this passage Sister White first references Daniel chapter eleven and then identifies the principle “that much of the history which has taken place in fulfillment of this prophecy will be repeated.” She then directly quotes verse thirty to thirty-six and follows with the statement that, “scenes similar to those described in these words will take place.” After identifying verse thirty to thirty-six, and saying scenes similar to those verses will take place, she then identifies the close of probation, when Michael stands up in verse one of chapter twelve. In doing so, she is isolating those seven verses, and placing them in the history which immediately precedes Michael standing up.

در این بخش، خواهر وایت نخست به باب یازدهم دانیال ارجاع می‌دهد و سپس این اصل را مشخص می‌سازد که «بخش عمده‌ای از تاریخی که در تحقق این نبوت به وقوع پیوسته است، تکرار خواهد شد.» سپس او به‌طور مستقیم آیات سی تا سی‌وشش را نقل می‌کند و در پی آن این عبارت را می‌آورد که «صحنه‌هایی مشابه آنچه در این کلمات توصیف شده است، رخ خواهد داد.» پس از آنکه آیات سی تا سی‌وشش را مشخص می‌سازد و می‌گوید صحنه‌هایی مشابه آن آیات رخ خواهد داد، آنگاه پایان مهلت فیض را مشخص می‌کند، زمانی که میکائیل در آیه یکِ باب دوازدهم برمی‌خیزد. بدین‌سان، او آن هفت آیه را از هم متمایز می‌سازد و آنها را در تاریخی قرار می‌دهد که بی‌درنگ پیش از برخاستن میکائیل واقع می‌شود.

More than once we have addressed the history of verses thirty to thirty-six, and how they parallel verses forty to forty-five of Daniel eleven, and we will now begin to consider other periods of prophetic history in chapter eleven that is repeated in those final six verses. However, before we do we will once again present a brief summary of the parallel of verses thirty to thirty-six with verses forty to forty-five.

بیش از یک بار به تاریخچهٔ آیات سی تا سی‌وشش پرداخته‌ایم، و این‌که چگونه با آیات چهل تا چهل‌وپنجِ دانیال یازده به موازات یکدیگر قرار دارند؛ و اکنون بررسیِ دیگر ادوارِ تاریخِ نبوی در باب یازدهم را آغاز خواهیم کرد که در آن شش آیهٔ پایانی تکرار شده است. بااین‌حال، پیش از آن، بار دیگر خلاصه‌ای کوتاه از موازاتِ آیات سی تا سی‌وشش با آیات چهل تا چهل‌وپنج ارائه خواهیم کرد.

Verse thirty marks the transition from pagan Rome to papal Rome. That transitional history is addressed in a variety of prophetic passages that identify such dates as the years 330, 508, 533 and 538. There are other prophetic markers in the transition from the fourth kingdom to the fifth kingdom of Bible prophecy, but in verse thirty-one pagan Rome stands up for the papacy, as represented by Clovis in the year 496. The pagan powers initially represented by Clovis in the verse accomplish the work of removing any pagan resistance (the daily) to the rise of the papacy by the year 508. The warfare of those times brings destruction against the City of Rome during that history as represented by the “sanctuary of strength”, and by the year 538, the pagan powers place the papacy on the throne of the earth, and she then passes a Sunday law at the Council of Orleans.

آیهٔ سی‌ام آغازِ گذار از رومِ بت‌پرست به رومِ پاپی را نشان می‌دهد. این تاریخِ انتقالی در بخش‌های گوناگون نبوی مطرح شده است که سال‌هایی چون ۳۳۰، ۵۰۸، ۵۳۳ و ۵۳۸ را مشخص می‌سازند. در گذار از پادشاهی چهارم به پادشاهی پنجمِ نبوتِ کتاب‌مقدس، نشانه‌های نبویِ دیگری نیز وجود دارد، اما در آیهٔ سی‌ویک، رومِ بت‌پرست به سود پاپیّت برمی‌خیزد، چنان‌که این امر در شخصِ کلوویس در سال ۴۹۶ بازنمایی شده است. قدرت‌های بت‌پرستی که در آغاز در این آیه به‌وسیلهٔ کلوویس نمایندگی می‌شوند، تا سال ۵۰۸ کارِ برطرف ساختنِ هرگونه مقاومتِ بت‌پرستانه («مستمر») را در برابرِ عروجِ پاپیّت به انجام می‌رسانند. جنگ‌های آن دوران در طی آن تاریخ، ویرانی را بر شهرِ روم وارد می‌آورند، چنان‌که با «مقدسِ حصین» بازنمایی شده است؛ و تا سال ۵۳۸، قدرت‌های بت‌پرست، پاپیّت را بر تختِ زمین می‌نشانند، و او سپس در شورای اورلئان قانونی دربارهٔ یکشنبه وضع می‌کند.

Verses thirty-two through thirty-six identify the murderous warfare the papacy then brought against God’s faithful during the twelve hundred and sixty years of the Dark Ages. Ultimately the papacy comes to her end in verse thirty-six. In verse forty, Reagan formed a secret alliance with the antichrist, marking when the resistance of Protestantism had been taken away, as represented by the year 508. Reagan’s commitment of finances and military might had been typified by the “arms” standing up for the papacy in 496. The destruction of pagan Rome’s sanctuary of strength, represented by the city of Rome, typifies the destruction of the US Constitution at the soon coming Sunday law, for the Constitution is the sanctuary of strength for the United States. At the Sunday law the papacy will once again be placed upon the throne of the earth, as represented by the year 538.

آیات سی‌ودو تا سی‌وشش جنگ خون‌ریزانه‌ای را مشخص می‌کنند که پاپیّت در طول هزار و دویست و شصت سالِ اعصار ظلمت بر ضد وفاداران خدا به راه انداخت. سرانجام، در آیهٔ سی‌وشش، پاپیّت به پایان خود می‌رسد. در آیهٔ چهل، ریگان اتحادی پنهانی با ضدّمسیح برقرار کرد، و این نشان‌گر زمانی بود که مقاومت پروتستانیسم، چنان‌که در سال ۵۰۸ به تصویر کشیده شده است، از میان برداشته شده بود. تعهد ریگان به تأمین مالی و قدرت نظامی، به‌واسطهٔ «بازوانی» که در سال ۴۹۶ برای پاپیّت برخاستند، به‌گونه‌ای نمونه‌وار پیش‌نمایی شده بود. نابودی مَقدِسِ قوّتِ رومِ بت‌پرست، که با شهر روم نمایانده می‌شود، نمونه‌ای از نابودی قانون اساسی ایالات متحده در قانون یکشنبهٔ قریب‌الوقوع است، زیرا قانون اساسی، مَقدِسِ قوّتِ ایالات متحده است. در قانون یکشنبه، پاپیّت بار دیگر بر تخت زمین نشانده خواهد شد، چنان‌که سال ۵۳۸ آن را نمایان می‌سازد.

Then will begin the final period of murderous papal persecution brought against God’s faithful as occurred in the Dark Ages from 538 unto 1798. This will lead to the close of human probation, when Michael stands up, as represented by 1798, when the papacy, who had prospered for twelve hundred and sixty years, received the indignation of the deadly wound.

آنگاه واپسین دورهٔ آزارِ خونینِ پاپی علیه وفادارانِ خدا آغاز خواهد شد، چنان‌که در اعصارِ تاریک از سال 538 تا 1798 واقع شد. این امر به پایانِ مهلتِ آزمونِ بشر خواهد انجامید، هنگامی که میکائیل برمی‌خیزد، چنان‌که به‌وسیلهٔ 1798 نمود یافته است، زمانی که پاپیّت، که به‌مدتِ هزار و دویست و شصت سال کامیاب شده بود، غضبِ زخمِ مهلک را دریافت کرد.

We will continue this study in the next article.

ما این بررسی را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

“On one occasion, when in New York City, I was in the night season called upon to behold buildings rising story after story toward heaven. These buildings were warranted to be fireproof, and they were erected to glorify their owners and builders. Higher and still higher these buildings rose, and in them the most costly material was used. Those to whom these buildings belonged were not asking themselves: ‘How can we best glorify God?’ The Lord was not in their thoughts.

«در یک موقعیت، هنگامی که در شهر نیویورک بودم، در شبانگاه فراخوانده شدم تا بناهایی را ببینم که طبقه بر طبقه به سوی آسمان سر برمی‌آوردند. این بناها به‌عنوان نسوز تضمین شده بودند، و برای جلال‌بخشیدن به مالکان و سازندگانشان برپا شده بودند. این بناها هرچه بیشتر و بیشتر اوج می‌گرفتند، و در آنها گران‌بهاترین مصالح به کار رفته بود. کسانی که این بناها از آنِ ایشان بود، از خود نمی‌پرسیدند: “چگونه می‌توانیم خدا را به بهترین وجه جلال دهیم؟” خداوند در اندیشه‌های ایشان نبود.»

“I thought: ‘Oh, that those who are thus investing their means could see their course as God sees it! They are piling up magnificent buildings, but how foolish in the sight of the Ruler of the universe is their planning and devising. They are not studying with all the powers of heart and mind how they may glorify God. They have lost sight of this, the first duty of man.’

«میں نے سوچا: ‘کاش وہ لوگ جو اس طرح اپنے وسائل صرف کر رہے ہیں، اپنے طرزِ عمل کو ویسا دیکھ سکتے جیسے خدا اسے دیکھتا ہے! وہ شاندار عمارتیں کھڑی کر رہے ہیں، لیکن کائنات کے فرمانروا کی نگاہ میں ان کی یہ منصوبہ بندی اور تدبیریں کیسی نادانی ہیں۔ وہ دل و دماغ کی تمام قوتوں کے ساتھ یہ دریافت کرنے میں نہیں لگے کہ وہ خدا کو کس طرح جلال دے سکتے ہیں۔ وہ اس حقیقت سے غافل ہو گئے ہیں کہ یہی انسان کا پہلا فرض ہے۔’»

“As these lofty buildings went up, the owners rejoiced with ambitious pride that they had money to use in gratifying self and provoking the envy of their neighbors. Much of the money that they thus invested had been obtained through exaction, through grinding down the poor. They forgot that in heaven an account of every business transaction is kept; every unjust deal, every fraudulent act, is there recorded. The time is coming when in their fraud and insolence men will reach a point that the Lord will not permit them to pass, and they will learn that there is a limit to the forbearance of Jehovah.

«Καθώς αυτά τα επιβλητικά κτίρια υψώνονταν, οι ιδιοκτήτες τους αγάλλονταν με φιλόδοξη υπερηφάνεια ότι διέθεταν χρήματα για να ικανοποιούν τον εαυτό τους και να προκαλούν τον φθόνο των γειτόνων τους. Μεγάλο μέρος των χρημάτων που έτσι επένδυσαν είχε αποκτηθεί με αισχροκέρδεια, με το να συνθλίβουν τους πτωχούς. Λησμόνησαν ότι στον ουρανό τηρείται λογαριασμός για κάθε εμπορική συναλλαγή· κάθε άδικη δοσοληψία, κάθε δόλια πράξη, καταγράφεται εκεί. Έρχεται ο καιρός κατά τον οποίο οι άνθρωποι, με την απάτη και την αλαζονεία τους, θα φθάσουν σε σημείο που ο Κύριος δεν θα τους επιτρέψει να υπερβούν, και θα μάθουν ότι υπάρχει όριο στη μακροθυμία του Ιεχωβά.»

“The scene that next passed before me was an alarm of fire. Men looked at the lofty and supposedly fire-proof buildings and said: ‘They are perfectly safe.’ But these buildings were consumed as if made of pitch. The fire engines could do nothing to stay the destruction. The firemen were unable to operate the engines.

«صحنه‌ای که سپس در برابر من گذشت، هشداری از آتش‌سوزی بود. مردان به ساختمان‌های بلند و به‌اصطلاح ضدّ حریق می‌نگریستند و می‌گفتند: «آن‌ها کاملاً ایمن‌اند.» امّا این ساختمان‌ها چنان سوختند، گویی از قیر ساخته شده بودند. ماشین‌های آتش‌نشانی هیچ کاری برای جلوگیری از ویرانی نتوانستند انجام دهند. آتش‌نشانان قادر نبودند ماشین‌ها را به کار اندازند.»

“I am instructed that when the Lord’s time comes, should no change have taken place in the hearts of proud, ambitious human beings, men will find that the hand that had been strong to save will be strong to destroy. No earthly power can stay the hand of God. No material can be used in the erection of buildings that will preserve them from destruction when God’s appointed time comes to send retribution on men for their disregard of His law and for their selfish ambition.

به من تعلیم داده شده است که چون زمانِ خداوند فرا رسد، اگر در دل‌های انسان‌های مغرور و جاه‌طلب هیچ تغییری پدید نیامده باشد، آدمیان خواهند دریافت که همان دستی که در نجات دادن توانا بوده است، در نابود کردن نیز توانا خواهد بود. هیچ قدرت زمینی نمی‌تواند دست خدا را بازدارد. هیچ مصالحی را نمی‌توان در برپایی ساختمان‌ها به کار برد که بتواند آنها را از ویرانی محفوظ بدارد، آنگاه که زمانِ معینِ خدا فرا رسد تا به سبب بی‌اعتنایی انسان‌ها به شریعت او و به سبب جاه‌طلبیِ خودخواهانه‌شان، کیفر را بر آنان فرو فرستد.

“There are not many, even among educators and statesmen, who comprehend the causes that underlie the present state of society. Those who hold the reins of government are not able to solve the problem of moral corruption, poverty, pauperism, and increasing crime. They are struggling in vain to place business operations on a more secure basis. If men would give more heed to the teaching of God’s word, they would find a solution of the problems that perplex them.

«حتى بين المربّين ورجال الدولة لا يوجد كثيرون يفهمون الأسباب الكامنة وراء الحالة الراهنة للمجتمع. والذين يمسكون بزمام الحكم غير قادرين على حلّ مشكلة الفساد الأخلاقي، والفقر، والعَوَز، وتفاقم الجريمة. وهم يجاهدون عبثًا لوضع المعاملات التجارية على أساس أكثر رسوخًا. ولو أن الناس أصغوا بمزيد من الانتباه إلى تعليم كلمة الله، لوجدوا حلًّا للمشكلات التي تحيّرهم.»

“The Scriptures describe the condition of the world just before Christ’s second coming. Of the men who by robbery and extortion are amassing great riches, it is written: ‘Ye have heaped treasure together for the last days. Behold, the hire of the laborers who have reaped down your fields, which is of you kept back by fraud, crieth: and the cries of them which have reaped are entered into the ears of the Lord of Sabaoth. Ye have lived in pleasure on the earth, and been wanton; ye have nourished your hearts, as in a day of slaughter. Ye have condemned and killed the just; and he doth not resist you.’ James 5:3–6.

کتابِ مقدّس حالتِ جهان را درست پیش از آمدنِ دومِ مسیح توصیف می‌کند. دربارهٔ کسانی که با دزدی و ستم ثروت‌های عظیم می‌اندوزند، چنین نوشته شده است: «برای روزهای آخر گنج‌ها اندوخته‌اید. اینک مزدِ کارگرانی که کِشتزارهای شما را درو کرده‌اند و شما آن را به فریب بازداشته‌اید، فریاد برمی‌آورد؛ و فریادهای دروکنندگان به گوش‌های خداوندِ صبایوت رسیده است. شما بر روی زمین در عیش و نوش زیسته و به عیاشی پرداخته‌اید؛ دل‌های خود را، چنان‌که در روزِ ذبح، پرورده‌اید. مردِ عادل را محکوم کرده و کشته‌اید؛ و او با شما مقاومت نمی‌کند.» یعقوب ۵:‏۳–۶

“But who reads the warnings given by the fast-fulfilling signs of the times? What impression is made upon worldlings? What change is seen in their attitude? No more than was seen in the attitude of the inhabitants of the Noachian world. Absorbed in worldly business and pleasure, the antediluvians ‘knew not until the Flood came, and took them all away.’ Matthew 24:39. They had heaven-sent warnings, but they refused to listen. And today the world, utterly regardless of the warning voice of God, is hurrying on to eternal ruin.

«اما چه کسی به هشدارهایی که نشانه‌های زمانِ به‌سرعت در حال تحقق می‌دهند، توجه می‌کند؟ بر دنیازدگان چه تأثیری گذاشته می‌شود؟ چه تغییری در نگرش آنان دیده می‌شود؟ نه بیش از آنچه در نگرش ساکنان جهانِ نوحی دیده شد. غرق در کار و لذتِ دنیوی، پیش از طوفان‌زیستگان «ندانستند تا سیل آمد و همه را با خود برد.» متی 24:39. به آنان هشدارهایی از جانب آسمان داده شده بود، اما از گوش سپردن سر باز زدند. و امروز نیز جهان، با بی‌اعتنایی کامل به ندای هشداردهندۀ خدا، شتابان به سوی هلاکت جاودانی می‌رود.»

“The world is stirred with the spirit of war. The prophecy of the eleventh chapter of Daniel has nearly reached its complete fulfillment. Soon the scenes of trouble spoken of in the prophecies will take place.” Testimonies, volume 9, 12–14.

«دنیا از روح جنگ به هیجان آمده است. نبوتِ باب یازدهمِ دانیال تقریباً به تحقق کامل خود رسیده است. به‌زودی صحنه‌های آشفتگی‌ای که در نبوت‌ها از آن‌ها سخن گفته شده است، واقع خواهد شد.» شهادت‌ها، جلد ۹، صص. ۱۲–۱۴.