کتاب دانیال - شمارهٔ یکصد و شصت و یک

و در آن زمان‌ها بسیاری بر ضدِ پادشاهِ جنوب برخواهند خاست؛ همچنین زورآورانِ قومِ تو خود را برخواهند افراشت تا رؤیا را استوار سازند؛ اما سقوط خواهند کرد. دانیال ۱۱:۱۴.

«وقتی اموریان پیمانهٔ شرارت خویش را پر کردند، جای ایشان به اسرائیل، قوم خدا، داده شد. و چون اسرائیل نیز، در پیروی از راه امّت‌ها، جام گناه را لبریز ساخت، خدا پادشاهی بابل را برانگیخت و همه چیز را بازگرفت. و چون بابل جام شرارت خود را پر کرد، قدرت به پارس منتقل شد. و هنگامی که فرشته به سبب شرارت پارسیان روی برگردانید، آنگاه رئیس یونان درمی‌آید و آن را جاروب‌کنان از میان برمی‌برد.»

«و قدرت یونان تا چه زمانی باید ادامه می‌یافت؟ در چه هنگام می‌بایست درهم شکسته شود؟ “آنگاه که عاصیان به کمال رسیده باشند.” آن قوم برقرار می‌ماند تا پیمانهٔ گناه خود را پر کند، و سپس قدرت به پادشاهی دیگری منتقل می‌شود. آن قدرتی که به آن منتقل شد، قدرت روم بود، چنان‌که از دانیال 11:14 درمی‌یابیم. “و در آن زمان‌ها بسیاری بر ضد پادشاه جنوب برخواهند خاست؛ و نیز غارتگران قوم تو سر برخواهند آورد تا رؤیا را برقرار سازند؛ اما ساقط خواهند شد.” این قوم به‌عنوان قومی از غارتگران معرفی شده است—فرزندان غارتگران، چنان‌که حاشیهٔ متن می‌گوید.»

«اینان همان کسانی‌اند که اکنون پادشاهی به ایشان داده می‌شود؛ و برای چه؟—“فرزندان غارتگران خویشتن را برخواهند افراشت تا رؤیا را برقرار سازند.” هنگامی که این ملت بر صحنه ظاهر می‌شود، آنگاه آنچه رؤیا را برقرار می‌سازد وارد می‌گردد؛ آنچه یکی از عظیم‌ترین مقاصد رؤیاست، آن یگانه نشانهٔ اصلی در خط سیر رؤیایی که خدا از طریق انبیا برای تمامی اعصار عطا کرده است.» A. T. Jones, The Columbian Year and the Meaning of the Four Centuries, 6.

جہاں رویا نہیں ہوتی، وہاں لوگ ہلاک ہو جاتے ہیں؛ لیکن جو شریعت پر عمل کرتا ہے، وہ مبارک ہے۔ امثال 28:14۔

بر برج دیدبانی خویش خواهم ایستاد، و بر حصار برپا خواهم شد، و دیده‌بان خواهم بود تا ببینم او با من چه خواهد گفت، و چون توبیخ شوم، چه پاسخ دهم. و خداوند مرا پاسخ داد و گفت: رؤیا را بنویس و آن را بر لوح‌ها روشن و آشکار ساز، تا هر که آن را می‌خواند، بشتابد. زیرا رؤیا هنوز برای زمانی معین است، اما در پایان سخن خواهد گفت و دروغ نخواهد گفت؛ اگرچه درنگ نماید، منتظرش بمان، زیرا به یقین خواهد آمد و تأخیر نخواهد کرد. حبقوق ۲:‏۱–۳

اور اُن ایّام میں بہت سے لوگ بادشاہِ جنوب کے خلاف اُٹھ کھڑے ہوں گے؛ اور تیرے لوگوں میں سے لٹیرے بھی رؤیا کو قائم کرنے کے لیے سر اُٹھائیں گے، لیکن وہ گر پڑیں گے۔ تب بادشاہِ شمال آئے گا، اور دَمْدَمَہ باندھے گا، اور مضبوط ترین شہروں کو لے لے گا؛ اور جنوب کے بازو ٹھہر نہ سکیں گے، نہ اُس کے برگزیدہ لوگ، اور نہ مقابلہ کرنے کی کوئی طاقت ہوگی۔ لیکن جو اُس پر چڑھائی کرے گا وہ اپنی مرضی کے مطابق عمل کرے گا، اور کوئی اُس کے سامنے ٹھہر نہ سکے گا؛ اور وہ اُس جلالی سرزمین میں کھڑا ہوگا، جو اُس کے ہاتھ سے تباہ کی جائے گی۔ وہ یہ بھی ارادہ کرے گا کہ اپنی ساری مملکت کی قوت کے ساتھ، اور راستبازوں کو اپنے ساتھ لے کر داخل ہو؛ اور وہ ایسا ہی کرے گا؛ اور وہ اُسے عورتوں کی بیٹی دے گا تاکہ اُسے بگاڑے؛ لیکن وہ نہ اُس کی طرف قائم رہے گی، اور نہ اُس کے لیے ہوگی۔ دانی ایل 11:14–17۔

اور اُن میں سے ایک سے ایک چھوٹا سا سینگ نکلا، جو بہت بڑا ہوتا گیا، جنوب کی طرف، اور مشرق کی طرف، اور خوشنما ملک کی طرف۔ دانی ایل 8:9۔

«با آنکه مصر نتوانست در برابر آنتیوخوس، پادشاه شمال، ایستادگی کند، آنتیوخوس نیز نتوانست در برابر رومیان، که اکنون بر ضد او آمده بودند، پایدار بماند. دیگر هیچ پادشاهی‌ای قادر نبود در برابر این قدرتِ رو به عروج مقاومت کند. سوریه مغلوب شد و به امپراتوری روم ملحق گردید، هنگامی که پومپی، در سال 65 ق.م.، آنتیوخوس آسیاتیکوس را از متصرفاتش محروم ساخت و سوریه را به یک ایالت رومی تبدیل کرد.»

“همان قدرت نیز می‌بایست در سرزمین مقدّس بایستد و آن را ببلعد. روم در سال ۱۶۲ پیش از میلاد از راه اتحاد با قوم خدا، یعنی یهودیان، پیوند یافت، و از آن تاریخ در گاه‌شمار نبوی جایگاهی برجسته به دست می‌آورد. با این همه، تا سال ۶۳ پیش از میلاد از طریق فتح واقعی بر یهودیه سلطه نیافت؛ و آن‌گاه این امر به ترتیب زیر واقع شد.

«هنگامی که پومپیوس از لشکرکشی خود بر ضد مهرداد، پادشاه پونتوس، بازمی‌گشت، دو مدعی، هیرکانوس و آریستوبولوس، برای تاج و تخت یهودیه در کشاکش بودند. دعوای ایشان نزد پومپیوس مطرح شد، و او به‌زودی بی‌عدالتیِ دعاویِ آریستوبولوس را دریافت؛ اما خواست که تصمیم در این امر را تا پس از لشکرکشیِ دیرآرزوی خود به عربستان به تعویق اندازد، با این وعده که سپس بازگردد و امور ایشان را چنان‌که عادلانه و شایسته بنماید، فیصله دهد. آریستوبولوس، چون از احساسات واقعیِ پومپیوس آگاه شد، شتابان به یهودیه بازگشت، رعایای خود را مسلح ساخت، و برای دفاعی سخت و نیرومند آماده شد، مصمم بر آن‌که به هر قیمت، تاجی را که پیش‌بینی می‌کرد به دیگری واگذار خواهد شد، برای خود نگاه دارد. پومپیوس از نزدیک در تعقیب آن گریخته‌بود. چون به اورشلیم نزدیک شد، آریستوبولوس، که از رفتار خود به توبه می‌آمد، به استقبال او بیرون آمد و کوشید با وعدهٔ تسلیم کامل و مبالغ هنگفتی پول، کار را به مصالحه بکشاند. پومپیوس، با پذیرفتن این پیشنهاد، گابینیوس را در رأس دسته‌ای از سربازان فرستاد تا پول را دریافت کند. اما هنگامی که آن سپهسالار به اورشلیم رسید، دروازه‌ها را به روی خود بسته یافت، و از فراز حصارها به او گفته شد که شهر بر آن توافق پایدار نخواهد ماند.»

«پومپه، تا فریب خوردن بدین‌گونه را بی‌کیفر نگذارد، آریستوبولوس را که نزد خود نگاه داشته بود، به زنجیر کشید و بی‌درنگ با تمامی سپاه خویش به سوی اورشلیم حرکت کرد. هواداران آریستوبولوس بر آن بودند که شهر را دفاع کنند؛ و طرفداران هیرکانوس، که دروازه‌ها را بگشایند. چون گروه دوم در اکثریت بودند و غلبه یافتند، پومپه آزادانه به شهر راه داده شد. آنگاه پیروان آریستوبولوس به کوه معبد عقب نشستند، با عزمی به همان اندازه استوار برای دفاع از آن مکان که پومپه برای تسخیرش داشت. در پایان سه ماه، در دیوار رخنه‌ای پدید آمد که برای یورش کافی بود، و آن موضع به دم شمشیر گرفته شد. در کشتار هولناکی که در پی آمد، دوازده هزار تن کشته شدند. مورخ می‌نویسد، منظره‌ای جان‌گداز بود که کاهنان را، در حالی که در آن هنگام به خدمت الهی مشغول بودند، بنگری که با دستی آرام و قصدی استوار، کار معمول خویش را دنبال می‌کردند، گویی از آشوب سهمگینی که پیرامونشان برپا بود هیچ آگاهی نداشتند؛ هرچند در اطراف ایشان دوستانشان به کشتار سپرده می‌شدند، و هرچند بارها خون خود آنان با خون قربانی‌هایشان درهم می‌آمیخت.»

«پس از آنکه به جنگ پایان داد، پومپی دیوارهای اورشلیم را فرو ریخت، چندین شهر را از قلمرو یهودیه به حوزهٔ اقتدار سوریه منتقل کرد، و بر یهودیان خراج مقرر داشت. بدین‌سان، اورشلیم برای نخستین بار به‌واسطهٔ فتح در دست آن قدرت قرار گرفت که می‌بایست «سرزمینِ جلال» را در چنگال آهنین خود نگاه دارد تا آن را به‌کلی نابود سازد.

«آیۀ ۱۷. او نیز روی خود را خواهد نهاد تا با قوّت تمامی مملکت خویش داخل شود، و راستان با او باشند؛ و چنین خواهد کرد: و دخترِ زنان را به او خواهد داد تا او را فاسد سازد؛ امّا او بر جانب وی استوار نخواهد ماند و از آنِ او نخواهد بود.»

«اسقف نیوتن برای این آیه قرائتی دیگر ارائه می‌کند که به نظر می‌رسد معنای آن را روشن‌تر بیان می‌دارد، بدین‌قرار: “او همچنین عزم خود را جزم خواهد کرد تا با قوهٔ قهریه به تمامی آن مملکت داخل شود.” آیهٔ 16 ما را تا زمان فتح سوریه و یهودیه به دست رومیان پیش آورد. روم پیش‌تر مقدونیه و تراکیه را فتح کرده بود. اکنون مصر تنها بخشی بود که از “تمامی آن مملکتِ” اسکندر باقی مانده و هنوز به سلطهٔ قدرت روم درنیامده بود؛ قدرتی که اینک عزم خود را جزم کرده بود تا به قهر در آن سرزمین داخل شود.» یورایاه اسمیت، Daniel and the Revelation، 258–260.

من آن شاخ‌ها را نگریستم، و اینک در میان آن‌ها شاخ کوچکی دیگر برآمد، که پیشِ روی آن، سه شاخ از شاخ‌های نخستین از بیخ کنده شدند؛ و اینک در این شاخ، چشمانی چون چشمان انسان بود، و دهانی که سخنان عظیم می‌گفت. … و دربارهٔ آن ده شاخ که بر سر او بودند، و دربارهٔ آن دیگری که برآمد و پیشِ روی آن سه شاخ فرو افتادند؛ یعنی همان شاخی که چشمان داشت و دهانی که سخنان بسیار عظیم می‌گفت، و منظرش از یارانش مهیب‌تر بود. دانیال ۷:۸، ۲۰.

«آیه ۸. در شاخ‌ها تأمل می‌کردم، و اینک شاخ کوچکِ دیگری در میان آنها برآمد، که پیشِ روی آن سه شاخ از شاخ‌های نخستین از ریشه برکنده شدند؛ و اینک در این شاخ، چشمانی مانند چشمان انسان بود، و دهانی که سخنان بزرگ می‌گفت.»

«دانیال به شاخ‌ها نگریست. نشانه‌های حرکتی شگفت در میان آنها پدیدار شد. شاخی کوچک (که در آغاز کوچک بود، اما سپس از همتایان خود نیرومندتر شد) در میان آنها سر برآورد. به این بسنده نکرد که آرام‌آرام برای خود جایگاهی بیابد و آن را پر کند، بلکه می‌بایست برخی از دیگران را کنار زند و جای آنان را غصب کند. سه پادشاهی پیش روی آن از ریشه برکنده شدند. این شاخ کوچک، چنان‌که بعدتر فرصت خواهیم داشت آن را کامل‌تر ملاحظه کنیم، همان پاپیّت بود. آن سه شاخی که پیش روی آن از ریشه برکنده شدند، هرولی‌ها، استروگوت‌ها، و وندال‌ها بودند. و سبب اینکه از ریشه برکنده شدند این بود که با تعلیم و ادعاهای سلسله‌مراتب پاپی مخالف بودند، و از این‌رو با برتری اسقف روم در کلیسا مخالفت می‌ورزیدند.»

«و «در این شاخ چشمانی مانند چشمان انسان، و دهانی که سخنان بزرگ می‌گفت، وجود داشت»؛ آن چشمان، نمادی شایسته از زیرکی، تیزبینی، مکاری، و دوراندیشیِ سلسله‌مراتب پاپی بودند؛ و آن دهان که سخنان بزرگ می‌گفت، نمادی شایسته از ادعاهای متکبرانهٔ اسقفان روم بود.» یوریا اسمیت، دانیال و مکاشفه، ۱۳۲–۱۳۴.

کسی بھی طرح کوئی شخص تمہیں فریب نہ دے، کیونکہ وہ دن نہیں آئے گا جب تک کہ پہلے برگشتگی نہ واقع ہو، اور وہ مردِ گناہ ظاہر نہ کیا جائے، یعنی ہلاکت کا فرزند؛ جو ہر اُس چیز کی مخالفت کرتا اور اپنے آپ کو اُس سب پر بلند کرتا ہے جو خدا کہلاتی ہے یا جس کی پرستش کی جاتی ہے؛ یہاں تک کہ وہ خود خدا بن کر خدا کے ہیکل میں بیٹھتا ہے اور اپنے آپ کو ظاہر کرتا ہے کہ وہ خدا ہے۔ کیا تمہیں یاد نہیں کہ جب میں ابھی تمہارے ساتھ تھا تو یہ باتیں تم سے کہا کرتا تھا؟ اور اب تم جانتے ہو کہ کون سی چیز مانع ہے تاکہ وہ اپنے وقت پر ظاہر کیا جائے۔ 2 تھسلنیکیوں 2:3–6۔

رسولِ پولُس نے تھسلنیکیوں کے نام اپنے دوسرے خط میں اُس عظیم ارتداد کی پیشین گوئی کی جو پاپائی اقتدار کے قیام پر منتج ہونا تھا۔ اُس نے اعلان کیا کہ مسیح کا دن نہیں آئے گا، “جب تک پہلے دین سے برگشتگی نہ ہو جائے، اور وہ گناہ کا آدمی، یعنی ہلاکت کا فرزند، ظاہر نہ ہو؛ جو ہر اُس چیز کی مخالفت کرتا اور اپنے آپ کو اُس سب سے بلند کرتا ہے جو خدا کہلاتی ہے یا پوجی جاتی ہے؛ یہاں تک کہ وہ خود کو خدا ظاہر کرتے ہوئے خدا کے ہیکل میں خدا بن کر بیٹھتا ہے۔” اور مزید برآں، رسول اپنے بھائیوں کو خبردار کرتا ہے کہ “بدی کا بھید تو اب بھی اثر کر رہا ہے۔” 2 تھسلنیکیوں 2:3، 4، 7۔ اُس ابتدائی زمانے ہی میں اُس نے دیکھا کہ کلیسیا میں ایسی گمراہیاں در آ رہی ہیں جو پاپائیت کی نشوونما کے لیے راہ ہموار کریں گی۔

«کم‌کم، نخست در نهان و خاموشی، و سپس هرچه بیشتر نیرو گرفت و بر ذهن‌های انسان‌ها تسلط یافت، “سرِّ بی‌دینی” کار فریبنده و کفرآمیزِ خود را به پیش برد. تقریباً به‌گونه‌ای نامحسوس، رسومِ بت‌پرستی راه خود را به درون کلیسای مسیحی گشود. روحِ سازش و همرنگی، مدتی به‌واسطهٔ آزارهای سختی که کلیسا زیر سلطهٔ بت‌پرستی تحمل می‌کرد، مهار شده بود. اما چون آزارها پایان یافت، و مسیحیت به دربارها و کاخ‌های پادشاهان راه یافت، سادگیِ فروتنانهٔ مسیح و رسولان او را کنار نهاد و به‌جای آن، شکوه و غرورِ کاهنان و فرمانروایانِ بت‌پرست را پذیرفت؛ و به‌جای مطالبات خدا، نظریه‌ها و سنّت‌های انسانی را جایگزین ساخت.改 ایمانِ ظاهریِ قسطنطین، در اوایل قرن چهارم، موجب شادمانی عظیمی شد؛ و جهان، در حالی که خود را به صورتی از پارسایی پوشانده بود، به درون کلیسا گام نهاد. اکنون کار فساد به‌سرعت پیش رفت. بت‌پرستی، در حالی که مغلوب به نظر می‌رسید، فاتح گردید. روحِ او کلیسا را در اختیار داشت. تعالیم، آیین‌ها، و خرافاتِ او در ایمان و پرستشِ پیروانِ مدعیِ مسیح درآمیخته شد.»

«این سازش میان بت‌پرستی و مسیحیت به شکل‌گیریِ «مردِ گناه» انجامید که در نبوت پیشگویی شده بود که با خدا مخالفت ورزد و خویشتن را برتر از او برافرازد. آن نظام عظیمِ دینِ باطل، شاهکارِ قدرتِ شیطان است—یادبودی از کوشش‌های او برای نشستن بر تخت سلطنت و فرمانروایی بر زمین مطابق ارادهٔ خویش.» جدال عظیم، 49، 50.