Rome establishes the vision, and Rome is revealed in its “time”. This is a statement by Sister White where she states what should be understood as the obvious:

روم چشمه‌انداز را برقرار می‌سازد، و روم در «زمان» خود آشکار می‌شود. این بیانی از خواهر وایت است که در آن اظهار می‌دارد آنچه باید بدیهی دانسته شود، چنین است:

“Revelation is a sealed book, but it is also an opened book. It records marvelous events that are to take place in the last days of this earth’s history. The teachings of this book are definite, not mystical and unintelligible. In it the same line of prophecy is taken up as in Daniel. Some prophecies God has repeated, thus showing that importance must be given to them. The Lord does not repeat things that are of no great consequence.” Manuscript Releases, volume 9, 8.

«مکاشفه کتابی مُهرشده است، اما همچنین کتابی گشوده است. این کتاب رویدادهای شگفت‌انگیزی را ثبت می‌کند که باید در روزهای آخرِ تاریخ این زمین واقع شوند. تعالیم این کتاب معین و روشن‌اند، نه رازآلود و نامفهوم. در آن، همان خطِ نبوتی دنبال می‌شود که در دانیال آمده است. خدا بعضی نبوت‌ها را تکرار کرده است، و بدین‌سان نشان داده است که باید به آنها اهمیت داده شود. خداوند چیزهایی را که اهمیت چندانی ندارند تکرار نمی‌کند.» Manuscript Releases, جلد 9، 8.

The “Lord does not repeat things that are of no great consequence” and the “times” associated with Rome are repeated over and over. It is of “great consequence” to understand the “time” associated with Rome, for that is what reveals Rome as the subject that establishes the vision. Seven times the twelve hundred and sixty years of papal rule is directly referenced in Daniel and Revelation.

«خداوند چیزهایی را که از اهمیت بزرگی برخوردار نیستند تکرار نمی‌کند» و «زمان‌ها»ی مربوط به روم بارها و بارها تکرار شده‌اند. درک «زمان» مربوط به روم از «اهمیت بزرگی» برخوردار است، زیرا همین است که روم را به‌عنوان موضوعی که رؤیا را برقرار می‌سازد آشکار می‌کند. هفت بار، هزار و دویست و شصت سالِ حاکمیت پاپی در دانیال و مکاشفه به‌صراحت مورد اشاره قرار گرفته است.

And he shall speak great words against the most High, and shall wear out the saints of the most High, and think to change times and laws: and they shall be given into his hand until a time and times and the dividing of time. Daniel 7:25.

او بر ضدِ حضرتِ اعلیٰ سخنانِ عظیم خواهد گفت، و مقدّسینِ حضرتِ اعلیٰ را فرسوده خواهد ساخت، و در دل خواهد اندیشید که اوقات و شریعت را تغییر دهد؛ و ایشان تا زمانی و زمان‌ها و نصفِ زمان به دست او سپرده خواهند شد۔ دانی ایل 7:25

And I heard the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, when he held up his right hand and his left hand unto heaven, and sware by him that liveth for ever that it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished. Daniel 12:7.

اور میں نے اُس مرد کو سنا جو کتان کے لباس میں ملبوس تھا اور دریا کے پانیوں کے اوپر تھا، جب اُس نے اپنا دہنا ہاتھ اور اپنا بایاں ہاتھ آسمان کی طرف اٹھایا اور اُس کی قسم کھائی جو ابدالآباد زندہ ہے کہ یہ ایک زمانہ، زمانے، اور نصف زمانہ کے لیے ہوگا؛ اور جب وہ مُقدّس لوگوں کی قوت کو پراگندہ کرنا پورا کر چکے گا تو یہ سب باتیں تمام ہو جائیں گی۔ دانی ایل 12:7۔

But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 11:2.

لیکن جو صحن ہیکل کے باہر ہے اسے چھوڑ دے اور اس کی پیمائش نہ کر، کیونکہ وہ غیر قوموں کو دیا گیا ہے؛ اور وہ مقدس شہر کو بیالیس مہینے تک پامال کریں گے۔ مکاشفہ 11:2

And I will give power unto my two witnesses, and they shall prophesy a thousand two hundred and threescore days, clothed in sackcloth. Revelation 11:3.

اور میں اپنے دو گواہوں کو اختیار دوں گا، اور وہ ٹاٹ اوڑھے ہوئے ایک ہزار دو سو ساٹھ دن تک نبوت کریں گے۔ مکاشفہ 11:3۔

And the woman fled into the wilderness, where she hath a place prepared of God, that they should feed her there a thousand two hundred and threescore days. Revelation 12:6.

و آن زن به بیابان گریخت، جایی که از جانب خدا برای او مکانی آماده شده بود تا او را در آنجا هزار و دویست و شصت روز پرورش دهند. مکاشفه ۱۲:۶.

And to the woman were given two wings of a great eagle, that she might fly into the wilderness, into her place, where she is nourished for a time, and times, and half a time, from the face of the serpent. Revelation 12:14.

اور اُس عورت کو ایک بڑے عقاب کے دو پر دیے گئے، تاکہ وہ اُڑ کر بیابان میں اپنی اُس جگہ پہنچ جائے، جہاں وہ سانپ کے سامنے سے ایک زمانہ، اور زمانے، اور آدھا زمانہ تک پرورش پاتی ہے۔ مکاشفہ 12:14

And there was given unto him a mouth speaking great things and blasphemies; and power was given unto him to continue forty and two months. Revelation 13:5.

و به او دهانی داده شد که سخنان بزرگ و کفرآمیز می‌گفت؛ و به او قدرت داده شد تا چهل و دو ماه دوام آورد. مکاشفه ۱۳:۵.

These seven direct references present different specific prophetic characteristics of Rome. It is in those passages that Rome is revealed. Sister White adds that these periods are also represented as “three years and a half or 1260 days.” You do not find either three and a half years or twelve hundred and sixty days” in the Bible. Sister White is simply applying the computation of the seven references accordingly.

این هفت ارجاع مستقیم، ویژگی‌های نبویِ مشخص و متفاوتی از روم را عرضه می‌کنند. روم در همین آیات مکشوف می‌گردد. خواهر وایت می‌افزاید که این ادوار همچنین به‌صورت «سه سال و نیم یا ۱۲۶۰ روز» نیز نمایش داده شده‌اند. شما در کتاب‌مقدس نه «سه سال و نیم» را می‌یابید و نه «هزار و دویست و شصت روز» را. خواهر وایت صرفاً محاسبهٔ این هفت ارجاع را بر همان اساس به‌کار می‌برد.

“In chapter 13 (verses 1–10) is described another beast, ‘like unto a leopard,’ to which the dragon gave ‘his power, and his seat, and great authority.’ This symbol, as most Protestants have believed, represents the papacy, which succeeded to the power and seat and authority once held by the ancient Roman empire. Of the leopardlike beast it is declared: ‘There was given unto him a mouth speaking great things and blasphemies…. And he opened his mouth in blasphemy against God, to blaspheme His name, and His tabernacle, and them that dwell in heaven. And it was given unto him to make war with the saints, and to overcome them: and power was given him over all kindreds, and tongues, and nations.’ This prophecy, which is nearly identical with the description of the little horn of Daniel 7, unquestionably points to the papacy.

در فصل ۱۳ (آیات ۱–۱۰) از وحشی دیگر توصیف شده است، «مانند پلنگ»، که اژدها «قدرت خود و تخت خود و اقتدار عظیم» را به او داد. این نماد، چنان‌که بیشتر پروتستان‌ها باور داشته‌اند، نمایانگر پاپیّت است که وارث قدرت و تخت و اقتداری شد که زمانی در اختیار امپراتوری روم باستان بود. درباره آن وحشِ پلنگ‌مانند اعلام شده است: «بدو دهانی داده شد که سخنان بزرگ و کفرها می‌گفت.... و دهان خود را به کفرگویی بر ضد خدا گشود تا بر نام او و خیمه او و ساکنان آسمان کفر گوید. و بدو داده شد که با مقدسان جنگ کند و بر ایشان غالب آید؛ و او را بر همه قبایل و زبان‌ها و امت‌ها اقتدار داده شد.» این نبوت، که تقریباً با توصیف شاخ کوچک در دانیال ۷ یکسان است، بی‌تردید به پاپیّت اشاره دارد.

“‘Power was given unto him to continue forty and two months.’ And, says the prophet, ‘I saw one of his heads as it were wounded to death.’ And again: ‘He that leadeth into captivity shall go into captivity: he that killeth with the sword must be killed with the sword.’ The forty and two months are the same as the ‘time and times and the dividing of time,’ three years and a half, or 1260 days, of Daniel 7—the time during which the papal power was to oppress God’s people. This period, as stated in preceding chapters, began with the supremacy of the papacy, A.D. 538, and terminated in 1798. At that time the pope was made captive by the French army, the papal power received its deadly wound, and the prediction was fulfilled, ‘He that leadeth into captivity shall go into captivity.’” The Great Controversy, 439.

«به او قدرت داده شد تا چهل و دو ماه ادامه یابد.» و نبی می‌گوید: «دیدم که یکی از سرهایش گویی تا سرحد مرگ زخمی شده بود.» و نیز: «هر که به اسیری ببرد، خود به اسیری خواهد رفت؛ و هر که با شمشیر بکشد، باید با شمشیر کشته شود.» چهل و دو ماه همان «زمان و زمان‌ها و نصفِ زمان» است، یعنی سه سال و نیم، یا ۱۲۶۰ روزِ مذکور در دانیال ۷—مدتی که در طی آن، قدرت پاپی می‌بایست قوم خدا را تحت ستم قرار دهد. این دوره، چنان‌که در فصل‌های پیشین بیان شده است، با برتری پاپیّت در سال ۵۳۸ میلادی آغاز شد و در ۱۷۹۸ پایان یافت. در آن زمان، پاپ به دست ارتش فرانسه به اسارت گرفته شد، قدرت پاپی زخمِ کشندهٔ خود را دریافت کرد، و این پیشگویی تحقق یافت: «هر که به اسیری ببرد، خود به اسیری خواهد رفت.»» مصیبت عظیم، ۴۳۹.

With the inspired authority to also consider three and a half years as the “time” which “reveals” Rome, other biblical references to Rome emerge.

با اختیارِ موہوب الہامی کہ ساڑھے تین برس کو بھی اُس ”وقت“ کے طور پر سمجھا جائے جو روم کو ”منکشف“ کرتا ہے، روم کے متعلق بائبل کے دیگر حوالہ جات بھی سامنے آتے ہیں۔

But I tell you of a truth, many widows were in Israel in the days of Elias, when the heaven was shut up three years and six months, when great famine was throughout all the land. Luke 4:25.

لیکن میں تم سے سچ کہتا ہوں کہ ایلیاہ کے ایام میں، جب آسمان تین برس اور چھ مہینے تک بند رہا، اور تمام ملک میں سخت قحط پڑا، اسرائیل میں بہت سی بیوائیں تھیں۔ لوقا 4:25۔

The three and a half years of Elijah, connects the time with Jezebel, who is the symbol of papal Rome in the church of Thyatira.

سه سال و نیمِ ایلیا، این زمان را با ایزابل پیوند می‌دهد؛ ایزابل که نمادِ رومِ پاپی در کلیسای طیاتیرا است.

Notwithstanding I have a few things against thee, because thou sufferest that woman Jezebel, which calleth herself a prophetess, to teach and to seduce my servants to commit fornication, and to eat things sacrificed unto idols. And I gave her space to repent of her fornication; and she repented not. Revelation 2:20, 21.

با این همه، چند چیز بر تو دارم، زیرا آن زن ایزابل را که خود را نبیّه می‌خوانَد، اجازت می‌دهی تا بندگان مرا تعلیم دهد و ایشان را بفریبد تا مرتکب زنا شوند و از قربانی‌های بت‌ها بخورند. و به او مهلت دادم تا از زنای خویش توبه کند، اما توبه نکرد. مکاشفه ۲:۲۰، ۲۱

The “time” given the fourth church, represented by Jezebel, is also a “space.”

«زمانی» که به کلیسای چهارم، که به‌وسیلهٔ ایزابل نمایانده شده است، داده شد، همچنین «مهلتی» است.

Elias was a man subject to like passions as we are, and he prayed earnestly that it might not rain: and it rained not on the earth by the space of three years and six months. James 5:17.

الیاس مردی بود هم‌سرشتِ ما، و با الحاح دعا کرد که باران نبارد؛ و تا مدت سه سال و شش ماه، بر زمین باران نبارید. یعقوب ۵:۱۷

Commenting on the forty-two months being the same as the thousand two hundred and threescore days, Sister White identifies the period as “those days,” which Christ referred to.

در تفسیر این‌که چهل‌ودو ماه همان هزار و دویست و شصت روز است، خواهر وایت این دوره را «آن ایام» معرفی می‌کند که مسیح به آن اشاره کرده بود.

“The periods here mentioned—‘forty and two months,’ and ‘a thousand two hundred and threescore days’—are the same, alike representing the time in which the church of Christ was to suffer oppression from Rome. The 1260 years of papal supremacy began in A.D. 538, and would therefore terminate in 1798. At that time a French army entered Rome and made the pope a prisoner, and he died in exile. Though a new pope was soon afterward elected, the papal hierarchy has never since been able to wield the power which it before possessed.

«دوران‌هایی که در اینجا ذکر شده‌اند—«چهل و دو ماه» و «هزار و دویست و شصت روز»—یکی هستند و هر دو به یکسان نمایانگر زمانی‌اند که در آن کلیسای مسیح می‌بایست از سوی روم متحمل ستم شود. ۱۲۶۰ سال برتری پاپی در سال ۵۳۸ میلادی آغاز شد، و بنابراین در ۱۷۹۸ پایان می‌یافت. در آن زمان، سپاهی از فرانسه وارد روم شد و پاپ را اسیر ساخت، و او در تبعید درگذشت. هرچند اندکی پس از آن پاپی جدید برگزیده شد، سلسله‌مراتب پاپی از آن زمان تاکنون هرگز نتوانسته است قدرتی را که پیش از آن در اختیار داشت، اعمال کند.»

“The persecution of the church did not continue throughout the entire period of the 1260 years. God in mercy to His people cut short the time of their fiery trial. In foretelling the ‘great tribulation’ to befall the church, the Saviour said: ‘Except those days should be shortened, there should no flesh be saved: but for the elect’s sake those days shall be shortened.’ Matthew 24:22. Through the influence of the Reformation the persecution was brought to an end prior to 1798.” The Great Controversy, 266.

«کلیسا کی ایذارسانی پورے 1260 برس کے تمام عرصے تک جاری نہ رہی۔ خدا نے اپنے لوگوں پر رحم کرتے ہوئے ان کی آتشیں آزمائش کے زمانے کو مختصر کر دیا۔ کلیسا پر آنے والی “بڑی مصیبت” کی پیشین گوئی کرتے ہوئے نجات دہندہ نے فرمایا: “اور اگر وہ دن گھٹائے نہ جاتے تو کوئی بشر نہ بچتا؛ لیکن برگزیدوں کی خاطر وہ دن گھٹائے جائیں گے۔” متی 24:22۔ اصلاحِ مذہب کے اثر سے 1798 سے پہلے ہی ایذارسانی کا خاتمہ ہو گیا۔» — The Great Controversy, 266.

Christ and Sister White identify the expression of “those days,” as the “time,” which identifies papal Rome. When Daniel speaks of the persecution which followed the placing of the papacy on the throne of the earth in verse thirty-one of chapter eleven, he speaks of that time of persecution as “many days.”

مسیح و خواهر وایت عبارتِ «آن ایّام» را به‌منزلهٔ «زمان» معرفی می‌کنند؛ همان زمانی که روم پاپی را مشخص می‌سازد. هنگامی که دانیال در آیهٔ سی‌ویکِ فصل یازدهم از آزار و اذیتی سخن می‌گوید که در پیِ نشاندن پاپیّت بر تختِ زمین پدید آمد، از آن دورهٔ جفا به‌عنوان «روزهای بسیار» یاد می‌کند.

And arms shall stand on his part, and they shall pollute the sanctuary of strength, and shall take away the daily sacrifice, and they shall place the abomination that maketh desolate. And such as do wickedly against the covenant shall he corrupt by flatteries: but the people that do know their God shall be strong, and do exploits. And they that understand among the people shall instruct many: yet they shall fall by the sword, and by flame, by captivity, and by spoil, many days. Daniel 11:31–33.

و بازوانی از جانب او برپا خواهند شد، و مقدسِ حصین را نجس خواهند ساخت، و قربانیِ دائمی را برخواهند داشت، و رجاستِ ویران‌کننده را برپا خواهند نمود. و آنان را که بر ضد عهد شرارت می‌ورزند، به چاپلوسی فاسد خواهد ساخت؛ اما قومی که خدای خود را می‌شناسند، استوار خواهند بود و کارهای عظیم خواهند کرد. و خردمندانِ قوم، بسیاری را تعلیم خواهند داد؛ با این همه، روزهای بسیار به شمشیر و آتش و اسیری و تاراج فرو خواهند افتاد. دانیال 11‏:31–33

Rome is revealed in connection with the prophetic time which is associated with it, that is why Paul says the man of sin will be revealed in “his time”. The fact that Rome establishes the vision, which if we do not know, we perish, identifies why that prophetic time is represented so often, and in so many ways, for God “does not repeat things that are of no great consequence.” In the previous verses, the end of the period of time is also marked.

روم در پیوند با زمانِ نبوی‌ای که با آن مرتبط است آشکار می‌شود؛ از همین روست که پولُس می‌گوید مردِ گناه در «زمانِ خود» آشکار خواهد شد. این واقعیت که روم رؤیا را برقرار می‌سازد—رؤیایی که اگر آن را ندانیم، هلاک می‌شویم—مشخص می‌کند چرا آن زمانِ نبوی بدین‌سان مکرر و به شیوه‌های گوناگون بازنمایی شده است؛ زیرا خداوند «اموری را که اهمیت بزرگی ندارند تکرار نمی‌کند.» در آیات پیشین، پایان آن دورهٔ زمانی نیز مشخص شده است.

And they that understand among the people shall instruct many: yet they shall fall by the sword, and by flame, by captivity, and by spoil, many days. Now when they shall fall, they shall be holpen with a little help: but many shall cleave to them with flatteries. And some of them of understanding shall fall, to try them, and to purge, and to make them white, even to the time of the end: because it is yet for a time appointed. Daniel 11:33–35.

اور جو لوگ قوم میں فہم رکھتے ہیں وہ بہتوں کو تعلیم دیں گے؛ لیکن وہ تلوار سے، اور آگ سے، اور اسیری سے، اور لوٹ سے، بہت دنوں تک گرتے رہیں گے۔ اور جب وہ گریں گے تو تھوڑی سی مدد سے ان کی اعانت کی جائے گی؛ لیکن بہت سے لوگ چاپلوسی کے ساتھ ان سے مل جائیں گے۔ اور اہلِ فہم میں سے بعض گریں گے تاکہ ان کو آزمایا جائے، اور پاک کیا جائے، اور سفید بنایا جائے، یہاں تک کہ آخر کے وقت تک؛ کیونکہ یہ ابھی مقررہ وقت کے لیے ہے۔ دانی ایل 11:33–35۔

The “time of the end” “is yet for a time appointed.” The Hebrew word “appointed” is “moed,” and means a fixed time or an appointment. The prophetic relevance and importance of the “time appointed,” in the book of Daniel is identified by how often it is referenced. Very few Laodicean Adventists, if any, recognize that 1989, was a “time of the end,” and therefore 1989 was an appointed time. It was an appointment made by God, when He would unseal the knowledge for the movement of the one hundred and forty-four thousand. For this reason, the book of Daniel provides witnesses to the fact that the “time appointed” marks the arrival of “the time of the end”. In Daniel eight, this prophetic symbol is set forth.

«زمانِ آخر» «هنوز برای زمانی معیّن است.» واژهٔ عبریِ «معیّن» «موعد» است، و به معنای زمانی ثابت یا وقتی از پیش تعیین‌شده می‌باشد. ارتباط نبوی و اهمیتِ «زمانِ معیّن» در کتاب دانیال از کثرتِ اشارات به آن شناخته می‌شود. بسیار اندک از ادونتیست‌های لائودیکیه، اگر اصلاً کسی باشد، تشخیص می‌دهند که سال ۱۹۸۹ «زمانِ آخر» بود، و ازاین‌رو ۱۹۸۹ زمانی معیّن بود. این موعدی بود که خدا مقرر کرده بود تا در آن معرفت را برای جنبشِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر از مُهر بگشاید. از همین رو، کتاب دانیال شواهدی فراهم می‌آورد بر این حقیقت که «زمانِ معیّن» فرا رسیدنِ «زمانِ آخر» را نشان می‌دهد. در دانیال هشت، این نمادِ نبوی عرضه شده است.

And I heard a man’s voice between the banks of Ulai, which called, and said, Gabriel, make this man to understand the vision. So he came near where I stood: and when he came, I was afraid, and fell upon my face: but he said unto me, Understand, O son of man: for at the time of the end shall be the vision. Now as he was speaking with me, I was in a deep sleep on my face toward the ground: but he touched me, and set me upright. And he said, Behold, I will make thee know what shall be in the last end of the indignation: for at the time appointed the end shall be. Daniel 8:16–19.

اور میں نے اُولای کے کناروں کے درمیان ایک آدمی کی آواز سنی، جو پکار کر کہہ رہی تھی، اے جبرائیل، اس شخص کو اس رویا کا مطلب سمجھا دے۔ پس وہ اُس جگہ کے نزدیک آیا جہاں میں کھڑا تھا؛ اور جب وہ آیا تو میں خوف زدہ ہوا اور منہ کے بل گر پڑا؛ لیکن اُس نے مجھ سے کہا، اے ابنِ آدم، سمجھ لے، کیونکہ یہ رویا آخر زمانہ کے لیے ہے۔ اور جب وہ مجھ سے کلام کر رہا تھا تو میں منہ کے بل زمین کی طرف گہری نیند میں تھا؛ لیکن اُس نے مجھے چھوا اور سیدھا کھڑا کر دیا۔ پھر اُس نے کہا، دیکھ، میں تجھے بتاتا ہوں کہ قہر کے آخری انجام میں کیا ہو گا، کیونکہ مقررہ وقت پر انجام واقع ہو گا۔ دانی ایل 8:16–19۔

As with chapter eleven, the word “end,” in “time of the end” in these verses is a different Hebrew word than is translated as “appointed.” The time of the end is representing a period that commences at the time appointed. The “time appointed” (moed) is an appointment, and the time of the end (the Hebrew word “gets”) is a period of time, which begins at the time appointed. It is the “time” that reveals Rome, and that “time” is so important that the end of that period of time, and the period which follows the end of that time, are represented by several witnesses. In verse twenty-four of chapter eleven of Daniel, pagan Rome is identified as ruling the world for a “time.”

همان‌گونه که در فصل یازدهم، واژهٔ «پایان» در عبارت «زمانِ پایان» در این آیات، واژه‌ای عبری متفاوت از واژه‌ای است که به «معیّن» ترجمه شده است. زمانِ پایان نمایانگر دوره‌ای است که در زمانِ معیّن آغاز می‌شود. «زمانِ معیّن» (moed) یک موعد است، و زمانِ پایان (واژهٔ عبری «gets») دوره‌ای از زمان است که از آن زمانِ معیّن آغاز می‌گردد. این همان «زمانی» است که روم را آشکار می‌سازد، و آن «زمان» چنان اهمیت دارد که پایانِ آن دورهٔ زمانی، و دوره‌ای که پس از پایانِ آن زمان می‌آید، به‌وسیلهٔ چندین شاهد به تصویر کشیده شده‌اند. در آیهٔ بیست‌وچهارِ فصل یازدهمِ دانیال، رومِ بت‌پرست چنین معرفی شده است که برای یک «زمان» بر جهان فرمان می‌راند.

A symbolic “time,” is three hundred and sixty years, for there are three hundred and sixty days in a biblical year. Pagan Rome ruled for a “time,” and papal Rome ruled for “a time, times and half a time.” Modern Rome rules for a symbolic “hour,” or a symbolic “forty-two months.” There is no prophetic time after 1844, so the “hour” and the “forty-two months” is the period from the soon-coming Sunday law unto the close of human probation. But pagan Rome ruled supremely from the Battle of Actium in 31 BC, until Constantine moved the capital of the empire to Constantinople in the year 330. We know the following verses are speaking of pagan Rome, for Christ is represented as the “prince of the covenant” that “shall be broken” when He was crucified. The power then ruling was pagan Rome, so the verses we are now going to look at identify pagan Rome.

ایک رمزی „وقت“ تین سو ساٹھ سال کے برابر ہے، کیونکہ بائبلی سال میں تین سو ساٹھ دن ہوتے ہیں۔ بت‌پرست روم نے ایک „وقت“ تک حکومت کی، اور پاپائی روم نے „ایک وقت، اوقات اور نصف وقت“ تک حکومت کی۔ جدید روم ایک رمزی „گھنٹے“، یا ایک رمزی „بیالیس مہینوں“ تک حکومت کرتا ہے۔ 1844 کے بعد کوئی نبوتی وقت نہیں ہے، اس لیے „گھنٹہ“ اور „بیالیس مہینے“ اُس مدت کو ظاہر کرتے ہیں جو عنقریب آنے والے اتوار کے قانون سے لے کر انسانی مہلتِ آزمائش کے خاتمہ تک محیط ہے۔ لیکن بت‌پرست روم نے اپنی کامل بالادستی 31 قبل مسیح میں ایکٹیم کی جنگ سے لے کر سنہ 330 میں قسطنطین کے سلطنت کے دارالحکومت کو قسطنطنیہ منتقل کرنے تک قائم رکھی۔ ہم جانتے ہیں کہ درجِ ذیل آیات بت‌پرست روم ہی کے بارے میں ہیں، کیونکہ مسیح کو „عہد کے رئیس“ کے طور پر پیش کیا گیا ہے جو مصلوب کیے جانے کے وقت „توڑا جائے گا“۔ اُس وقت جو قوت حکمران تھی وہ بت‌پرست روم تھی، پس جن آیات پر ہم اب غور کرنے جا رہے ہیں وہ بت‌پرست روم کی نشان دہی کرتی ہیں۔

And in his estate shall stand up a vile person, to whom they shall not give the honour of the kingdom: but he shall come in peaceably, and obtain the kingdom by flatteries. And with the arms of a flood shall they be overflown from before him, and shall be broken; yea, also the prince of the covenant. And after the league made with him he shall work deceitfully: for he shall come up, and shall become strong with a small people. He shall enter peaceably even upon the fattest places of the province; and he shall do that which his fathers have not done, nor his fathers’ fathers; he shall scatter among them the prey, and spoil, and riches: yea, and he shall forecast his devices against the strong holds, even for a time. Daniel 11:21–24.

اور اُس کی جگہ ایک خسیس شخص کھڑا ہوگا، جسے سلطنت کی عزت نہ دی جائے گی؛ لیکن وہ امن کے ساتھ آئے گا اور چاپلوسیوں کے ذریعے سلطنت حاصل کر لے گا۔ اور سیلابی لشکروں کے بازو اُس کے سامنے سے بہا دیے جائیں گے اور توڑ دیے جائیں گے؛ ہاں، عہد کے رئیس بھی۔ اور اُس کے ساتھ عہد باندھے جانے کے بعد وہ فریب سے کام لے گا؛ کیونکہ وہ چڑھ آئے گا اور تھوڑے سے لوگوں کے ساتھ زور آور ہو جائے گا۔ وہ امن کے ساتھ صوبہ کے نہایت زرخیز مقامات تک بھی داخل ہوگا؛ اور وہ وہ کچھ کرے گا جو نہ اُس کے باپ دادا نے کیا تھا، نہ اُن کے باپ دادا نے؛ وہ اُن میں لوٹ، غنیمت اور دولت تقسیم کرے گا؛ ہاں، وہ ایک وقت تک مضبوط قلعوں کے خلاف اپنی تدبیریں سوچتا رہے گا۔ دانی ایل 11:21–24۔

The word “against” in the last phrase of the verses actually means “from,” and the verse is saying that pagan Rome shall rule (forecast his devices) “from” its stronghold (the City of Rome) for three hundred and sixty years.

لفظ «ضد» در عبارت پایانیِ آیات، در واقع به معنای «از» است، و آیه می‌گوید که رومِ بت‌پرست به مدت سیصد و شصت سال «از» دژِ استوارِ خود (شهر روم) فرمان خواهد راند (نیرنگ‌های خود را پیش خواهد برد).

“‘VERSE 24. He shall enter peacefully even upon the fattest places of the province: and he shall do that which his fathers have not done, nor his fathers’ fathers; he shall scatter among them the prey, and spoil, and riches: yea, and he shall forecast his devices against the strongholds, even for a time.’

«آیهٔ 24. او به‌سلامت، حتی به حاصل‌خیزترین نواحیِ ولایت، وارد خواهد شد؛ و کاری را انجام خواهد داد که نه پدرانش کرده‌اند و نه پدرانِ پدرانش؛ و غنیمت و تاراج و اموال را در میان ایشان پراکنده خواهد ساخت؛ آری، تدابیر خود را بر ضد دژها طرح خواهد کرد، اما فقط برای مدتی.»

“The usual manner in which nations had, before the days of Rome, entered upon valuable provinces and rich territory, was by war and conquest. Rome was now to do what had not been done by the fathers or the fathers’ fathers; namely, receive these acquisitions through peaceful means. The custom, before unheard of, was now inaugurated, of kings leaving by legacy their kingdoms to the Romans. Rome came into possession of large provinces in this manner.

«شیوهٔ معمولی که ملت‌ها پیش از روزگار روم بدان‌وسیله به ایالات ارزشمند و سرزمین‌های غنی دست می‌یافتند، جنگ و فتح بود. اکنون روم می‌بایست کاری را انجام دهد که نه پدران و نه پدرانِ پدرانشان انجام داده بودند؛ یعنی این متصرفات را از راه‌های مسالمت‌آمیز به دست آورد. اکنون رسمی، که پیش از آن هرگز شنیده نشده بود، برقرار شد: پادشاهان پادشاهی‌های خود را به موجب وصیت برای رومیان به‌جا می‌گذاشتند. روم از این راه مالک ایالات بزرگی شد.»

“And those who thus came under the dominion of Rome derived no small advantage therefrom. They were treated with kindness and leniency. It was like having the prey and spoil distributed among them. They were protected from their enemies, and rested in peace and safety under the aegis of the Roman power.

«و آنان که بدین‌گونه تحت سلطهٔ روم درآمدند، از آن بهره‌ای اندک نبردند. با ایشان به مهربانی و مدارا رفتار می‌شد. گویی غنیمت و تاراج در میانشان تقسیم می‌گردید. از دشمنان خود محفوظ می‌ماندند و زیر چتر قدرت روم، در صلح و امنیت، آرام می‌گرفتند.»

“To the latter portion of this verse, Bishop Newton gives the idea of forecasting devices from strongholds, instead of against them. This the Romans did from the strong fortress of their seven-hilled city. ‘Even for a time;’ doubtless a prophetic time, 360 years. From what point are these years to be dated? Probably from the event brought to view in the following verse.

«در بخش پایانی این آیه، اسقف نیوتن این معنا را می‌دهد که تدابیری از دژها طرح می‌شود، نه بر ضدّ آنها. رومیان نیز چنین کردند، از دژ استوار شهر هفت‌تپّه‌ای خویش. “حتی برای مدّتی؛” بی‌گمان مقصود زمانی نبوی، یعنی ۳۶۰ سال، است. این سال‌ها را باید از چه نقطه‌ای تاریخ‌گذاری کرد؟ احتمالاً از واقعه‌ای که در آیهٔ بعد به معرض دید آورده شده است.»

“‘VERSE 25. And he shall stir up his power and his courage against the king of the south with a great army; and the king of the south shall be stirred up to battle with a very great and mighty army; but he shall not stand: for they shall forecast devices against him.’

«آیهٔ ۲۵. و او قوّت و دلیری خود را با لشکری عظیم بر ضدّ پادشاه جنوب برخواهد انگیخت؛ و پادشاه جنوب نیز برای جنگ با لشکری بسیار بزرگ و نیرومند برانگیخته خواهد شد؛ امّا پایدار نخواهد ماند، زیرا که بر ضدّ او تدابیری خواهند اندیشید.»

“By verses 23 and 24 we are brought down this side of the league between the Jews and the Romans, BC 161, to the time when Rome had acquired universal dominion. The verse now before us brings to view a vigorous campaign against the king of the south, Egypt, and the occurrence of a notable battle between great and mighty armies. Did such events as these transpire in the history of Rome about this time?—They did. The war was the war between Egypt and Rome; and the battle was the battle of Actium. Let us take a brief view of the circumstances that led to this conflict.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 271–273.

«در آیات ۲۳ و ۲۴، ما از آن‌سوی پیمان میان یهودیان و رومیان، در سال ۱۶۱ پیش از میلاد، به زمانی آورده می‌شویم که روم سلطه‌ای جهان‌شمول به دست آورده بود. آیه‌ای که اکنون پیشِ روی ماست، لشکرکشی‌ای نیرومند بر ضد پادشاه جنوب، یعنی مصر، و وقوع نبردی چشمگیر میان سپاهیانی عظیم و نیرومند را در معرض دید قرار می‌دهد. آیا رخدادهایی از این‌گونه در تاریخ روم در حدود این زمان به وقوع پیوست؟—آری، پیوست. آن جنگ، جنگ میان مصر و روم بود؛ و آن نبرد، نبرد آکتیوم بود. اکنون بگذارید نگاهی کوتاه به اوضاع و احوالی بیفکنیم که به این درگیری انجامید.» اوریا اسمیت، دانیال و مکاشفه، ۲۷۱–۲۷۳.

In the following verses the time appointed and the end are again referenced by Daniel.

در آیاتِ ذیل، دانیال بارِ دیگر به وقتِ مُعیَّن و انتها اشاره می‌کند۔

And he shall stir up his power and his courage against the king of the south with a great army; and the king of the south shall be stirred up to battle with a very great and mighty army; but he shall not stand: for they shall forecast devices against him. Yea, they that feed of the portion of his meat shall destroy him, and his army shall overflow: and many shall fall down slain. And both these kings’ hearts shall be to do mischief, and they shall speak lies at one table; but it shall not prosper: for yet the end shall be at the time appointed. Then shall he return into his land with great riches; and his heart shall be against the holy covenant; and he shall do exploits, and return to his own land. At the time appointed he shall return, and come toward the south; but it shall not be as the former, or as the latter. Daniel 11:25–29.

וְיָעִיר אֶת־כֹּחוֹ וְאֶת־לְבָבוֹ עַל־מֶלֶךְ הַנֶּגֶב בְּחַיִל גָּדוֹל; וּמֶלֶךְ הַנֶּגֶב יִתְגָּרֶה לַמִּלְחָמָה בְּחַיִל גָּדוֹל וְעָצוּם מְאֹד; וְלֹא יַעֲמֹד, כִּי־יַחְשְׁבוּ עָלָיו מַחֲשָׁבוֹת. וְגַם אֹכְלֵי פַּת־בָּגוֹ יַשְׁבִּירוּהוּ, וְחֵילוֹ יִשְׁטוֹף, וְרַבִּים יִפְּלוּ חֲלָלִים. וּלְבַב שְׁנֵי הַמְּלָכִים הָאֵלֶּה לְמֵרָע, וְעַל־שֻׁלְחָן אֶחָד כָּזָב יְדַבֵּרוּ; וְלֹא תִצְלָח, כִּי־עוֹד קֵץ לַמּוֹעֵד. וְיָשֹׁב אַרְצוֹ בִּרְכוּשׁ גָּדוֹל, וּלְבָבוֹ עַל־בְּרִית קֹדֶשׁ; וְעָשָׂה וְשָׁב לְאַרְצוֹ. לַמּוֹעֵד יָשׁוּב וּבָא בַנֶּגֶב; וְלֹא תִהְיֶה כָרִאשֹׁנָה וְכָאַחֲרֹנָה. דניאל יא:כה–כט.

In chapter eight, Gabriel identified that the “chazon,” vision of the twenty-five hundred and twenty years, would conclude at the time appointed, and then the period represented by “the time of the end” would begin. In this passage, the time appointed is the end of the three hundred and sixty years that pagan Rome would rule the world supremely. In this passage there is no “time of the end,” for there was nothing sealed up that was to be unsealed at the end of that period of history.

در فصل هشتم، جبرائیل تصریح کرد که «chazon»، رؤیای دو هزار و پانصد و بیست سال، در وقتِ مُعیَّن به پایان خواهد رسید، و سپس دوره‌ای که با «زمانِ آخر» نمود یافته است آغاز خواهد شد. در این عبارت، وقتِ مُعیَّن پایانِ سیصد و شصت سالی است که رومِ بت‌پرست در آن، با برتریِ مطلق، بر جهان فرمان خواهد راند. در این عبارت هیچ «زمانِ آخری» وجود ندارد، زیرا چیزی مُهر و موم نشده بود که قرار باشد در پایانِ آن دوره از تاریخ گشوده شود.

In Daniel chapter eight, the vision of the “last end” of the indignation, which was the twenty-five hundred and twenty years that concluded at the same time as the twenty-three hundred years, was sealed up to the “time of the end,” for in 1844, which was the appointed time of both visions, the light of the third angel was unsealed. In Daniel eleven, verses thirty to thirty-six, at the end of the “first indignation” in 1798, there was to be a period represented as the “time of the end,” when the light of the first angel was unsealed. Therefore, the time prophecy of pagan Rome did not have a time of the end, but only a time appointed, identifying when the three hundred and sixty years concluded, but the time appointed in 1798, and the time appointed in 1844, both unsealed a message that was to be understood in the period represented as the “time of the end”.

در فصل هشتم دانیال، رؤیای «انتهاى خشم» که همان دو هزار و پانصد و بیست سال بود و هم‌زمان با دو هزار و سیصد سال به پایان رسید، تا «زمان آخر» مختوم گردید؛ زیرا در سال 1844، که وقت معینِ هر دو رؤیا بود، نورِ فرشتهٔ سوم گشوده شد. در دانیال یازده، آیات سی تا سی و شش، در پایانِ «خشم نخست» در سال 1798، می‌بایست دوره‌ای باشد که به‌صورت «زمان آخر» نمایانده شده است، هنگامی که نورِ فرشتهٔ اول گشوده شد. بنابراین، نبوتِ زمانیِ رومِ مشرک «زمان آخر» نداشت، بلکه فقط «وقت معین» داشت که مشخص می‌ساخت آن سیصد و شصت سال چه زمانی به پایان می‌رسید؛ اما وقت معین در سال 1798 و وقت معین در سال 1844، هر دو پیامی را گشودند که می‌بایست در دوره‌ای که به‌صورت «زمان آخر» نمایانده شده است، فهمیده شود.

Rome is revealed as it is represented prophetically within its prophetic time. “Time, times and dividing of time”, “forty-two months”, “twelve hundred and sixty days”, and “three and a half years” are some of the various symbols that represent the period when the papacy ruled during the Dark Ages. The period of time that links the movement of the Millerites to the movement of the one hundred and forty-four thousand is one hundred and twenty-six years. One hundred and twenty-six is also a symbol of twelve hundred and sixty days, for it is a tithe or a tenth of that amount. The one hundred and twenty-six years from the rebellion of 1863, unto the time appointed in 1989, identifies 1989 as God’s appointment with His last day people.

روم همان‌گونه آشکار می‌شود که به‌طور نبوی در چارچوب زمان نبویِ خود به تصویر کشیده شده است. «زمان و اوقات و نصفِ زمان»، «چهل و دو ماه»، «هزار و دویست و شصت روز» و «سه سال و نیم» از جمله نمادهای گوناگونی هستند که دوره‌ای را نشان می‌دهند که در آن پاپیّت در طی اعصار تاریک فرمان راند. دورهٔ زمانی‌ای که جنبش میلری‌ها را به جنبش یکصد و چهل و چهار هزار تن پیوند می‌دهد، یکصد و بیست و شش سال است. عدد یکصد و بیست و شش نیز نمادی از هزار و دویست و شصت روز است، زیرا عشر، یا یک‌دهمِ آن مقدار، به‌شمار می‌آید. یکصد و بیست و شش سال از شورشِ ۱۸۶۳ تا وقتِ معیّن در ۱۹۸۹، سال ۱۹۸۹ را به‌عنوان موعد خدا با قومِ ایامِ آخرِ او مشخص می‌سازد.

We will continue this study in the next article.

موږ به دا مطالعه په راتلونکې لیکنه کې دوام ورکړو.

“How shall we search the Scriptures? Shall we drive our stakes of doctrine one after another, and then try to make all Scripture meet our established opinions, or shall we take our ideas and views to the Scriptures, and measure our theories on every side by the Scriptures of truth? Many who read and even teach the Bible, do not comprehend the precious truth they are teaching or studying. Men entertain errors, when the truth is clearly marked out, and if they would but bring their doctrines to the word of God, and not read the word of God in the light of their doctrines, to prove their ideas right, they would not walk in darkness and blindness, or cherish error. Many give the words of Scripture a meaning that suits their own opinions, and they mislead themselves and deceive others by their misinterpretations of God’s word. As we take up the study of God’s word, we should do so with humble hearts. All selfishness, all love of originality, should be laid aside. Long-cherished opinions must not be regarded as infallible. It was the unwillingness of the Jews to give up their long established traditions that proved their ruin. They were determined not to see any flaw in their own opinions or in their expositions of the Scriptures; but however long men may have entertained certain views, if they are not clearly sustained by the written word, they should be discarded.

«چگونه باید کتبِ مقدّس را تفتیش کنیم؟ آیا باید میخ‌های تعالیم خود را یکی پس از دیگری استوار سازیم، و سپس بکوشیم که تمامیِ کتاب مقدّس را با عقایدِ از پیش تثبیت‌شدهٔ خود منطبق کنیم، یا باید افکار و دیدگاه‌های خود را به نزدِ کتبِ مقدّس ببریم، و نظریه‌های خویش را از هر سو با نوشتارهایِ حق بسنجیم؟ بسیاری که کتابِ مقدّس را می‌خوانند و حتی تعلیم می‌دهند، حقیقتِ گران‌بهایی را که تعلیم می‌دهند یا مطالعه می‌کنند، درنمی‌یابند. مردم به خطاها دل می‌سپارند، حال آنکه حقیقت به‌روشنی معیّن شده است؛ و اگر فقط تعالیمِ خود را به کلامِ خدا عرضه می‌کردند، و کلامِ خدا را در پرتوِ تعالیمِ خویش نمی‌خواندند تا درستیِ افکارِ خود را ثابت کنند، در تاریکی و کوری گام نمی‌زدند و خطا را در دل نمی‌پروردند. بسیاری به الفاظِ کتابِ مقدّس معنایی می‌دهند که با آرا و عقایدِ خودشان سازگار است، و بدین‌سان با تفسیرهایِ نادرستِ خویش از کلامِ خدا، خود را گمراه می‌سازند و دیگران را نیز می‌فریبند. چون به مطالعهٔ کلامِ خدا می‌پردازیم، باید این کار را با دل‌هایی فروتن انجام دهیم. هر خودخواهی و هر عشق به نوآوری باید کنار نهاده شود. عقایدی که مدّت‌ها در دل نگاه داشته شده‌اند، نباید معصوم از خطا پنداشته شوند. همین unwillingness یهودیان در ترکِ سنّت‌های دیرپایِ خود، مایهٔ هلاکتِ ایشان شد. آنان مصمّم بودند که هیچ عیبی در عقایدِ خود یا در تفسیرهایِ خویش از کتبِ مقدّس نبینند؛ امّا هرچند انسان‌ها چه مدّت درازی دیدگاه‌های معیّنی را نگاه داشته باشند، اگر آن دیدگاه‌ها به‌روشنی از سویِ کلامِ مکتوب تأیید نشوند، باید کنار گذاشته شوند.»

“Those who sincerely desire truth will not be reluctant to lay open their positions for investigation and criticism, and will not be annoyed if their opinions and ideas are crossed. This was the spirit cherished among us forty years ago. We would come together burdened in soul, praying that we might be one in faith and doctrine; for we knew that Christ is not divided. One point at a time was made the subject of investigation. Solemnity characterized these councils of investigation. The Scriptures were opened with a sense of awe. Often we fasted, that we might be better fitted to understand the truth. After earnest prayer, if any point was not understood, it was discussed, and each one expressed his opinion freely; then we would again bow in prayer, and earnest supplications went up to heaven that God would help us to see eye to eye, that we might be one, as Christ and the Father are one. Many tears were shed. If one brother rebuked another for his dullness of comprehension in not understanding a passage as he understood it, the one rebuked would afterward take his brother by the hand, and say, ‘Let us not grieve the Holy Spirit of God. Jesus is with us; let us keep a humble and teachable spirit;’ and the brother addressed would say, ‘Forgive me, brother, I have done you an injustice.’ Then we would bow down in another season of prayer. We spent many hours in this way. We did not generally study together more than four hours at a time, yet sometimes the entire night was spent in solemn investigation of the Scriptures, that we might understand the truth for our time. On some occasions the Spirit of God would come upon me, and difficult portions were made clear through God’s appointed way, and then there was perfect harmony. We were all of one mind and one Spirit.

«کسانی که صمیمانه خواهان حقیقت‌اند، از این‌که مواضع خود را برای بررسی و نقد آشکار سازند، اکراهی نخواهند داشت، و اگر با عقاید و اندیشه‌هایشان مخالفت شود، آزرده نخواهند شد. این همان روحیه‌ای بود که چهل سال پیش در میان ما گرامی داشته می‌شد. ما با دلی گرانبار گرد هم می‌آمدیم و دعا می‌کردیم تا در ایمان و تعلیم، یک باشیم؛ زیرا می‌دانستیم که مسیح تقسیم نشده است. هر بار، یک موضوع به‌تنهایی مورد بررسی قرار می‌گرفت. وقار و جدیت، ویژگی این شوراهای تحقیق بود. کتاب‌مقدس با احساسی از خشوع گشوده می‌شد. ما بارها روزه می‌گرفتیم تا برای فهم بهتر حقیقت، شایسته‌تر گردیم. پس از دعای جدّی، اگر نکته‌ای فهمیده نمی‌شد، درباره آن گفتگو می‌شد و هر کس آزادانه نظر خود را بیان می‌کرد؛ سپس بار دیگر در دعا سر فرود می‌آوردیم، و تضرعاتی پرشور به آسمان برمی‌خاست تا خدا ما را یاری دهد که هم‌نظر شویم، تا یکی باشیم، همان‌گونه که مسیح و پدر یکی هستند. اشک‌های بسیاری ریخته می‌شد. اگر برادری، برادر دیگر را به سبب کندی فهمش در درک آیه‌ای—چون آن را چنان‌که خود می‌فهمید، درنمی‌یافت—سرزنش می‌کرد، آن که سرزنش شده بود، بعداً دست برادر خود را می‌گرفت و می‌گفت: “بیایید روح‌القدسِ خدا را محزون نسازیم. عیسی با ماست؛ بگذارید روحیه‌ای فروتن و تعلیم‌پذیر را حفظ کنیم؛” و آن برادری که خطاب به او گفته شده بود، می‌گفت: “برادر، مرا ببخش، من در حق تو بی‌انصافی کرده‌ام.” آنگاه بار دیگر برای دوره‌ای دیگر از دعا زانو می‌زدیم. ما ساعت‌های بسیار را بدین‌گونه می‌گذراندیم. معمولاً با هم بیش از چهار ساعت در هر نوبت مطالعه نمی‌کردیم؛ با این حال، گاه تمام شب در تحقیق جدّیِ کتاب‌مقدس صرف می‌شد، تا حقیقتِ مربوط به زمان خود را دریابیم. در بعضی مواقع، روح خدا بر من می‌آمد، و بخش‌های دشوار از طریق راهی که خدا مقرر کرده بود، روشن می‌شد، و آنگاه هماهنگی کامل برقرار می‌گشت. همه ما یکدل و یک‌روح بودیم.»

“We sought most earnestly that the Scriptures should not be wrested to suit any man’s opinions. We tried to make our differences as slight as possible by not dwelling on points that were of minor importance, upon which there were varying opinions. But the burden of every soul was to bring about a condition among the brethren which would answer the prayer of Christ that his disciples might be one as he and the Father are one. Sometimes one or two of the brethren would stubbornly set themselves against the view presented, and would act out the natural feelings of the heart; but when this disposition appeared, we suspended our investigations and adjourned our meeting, that each one might have an opportunity to go to God in prayer, and without conversation with others, study the point of difference, asking light from heaven. With expressions of friendliness we parted, to meet again as soon as possible for further investigation. At times the power of God came upon us in a marked manner, and when clear light revealed the points of truth, we would weep and rejoice together. We loved Jesus; we loved one another.

«ما با نهایت جدیت در پی آن بودیم که مبادا کتب مقدّس برای انطباق با عقاید هیچ انسانی تحریف گردد. کوشیدیم اختلافات خود را تا حدّ امکان ناچیز سازیم، بدین‌گونه که بر نکاتی که اهمیتی فرعی داشت و دربارهٔ آن‌ها آرا متفاوتی وجود داشت، درنگ نکنیم. امّا بار خاطر هر جان این بود که در میان برادران وضعیتی پدید آید که پاسخگوی دعای مسیح باشد، که شاگردان او یکی باشند، چنان‌که او و پدر یکی هستند. گاه یک یا دو تن از برادران به‌سرسختی خود را در برابر دیدگاه ارائه‌شده قرار می‌دادند و احساسات طبیعی دل را به عمل درمی‌آوردند؛ امّا چون این روحیه ظاهر می‌شد، بررسی‌های خود را متوقف می‌کردیم و جلسهٔ خود را به تعویق می‌انداختیم، تا هر یک فرصت داشته باشد که در دعا نزد خدا برود و، بی‌آنکه با دیگران گفتگو کند، نکتهٔ مورد اختلاف را مطالعه نماید و از آسمان طلب نور کند. با ابراز دوستی از یکدیگر جدا می‌شدیم تا هرچه زودتر برای بررسی بیشتر دوباره گرد هم آییم. گاهی قدرت خدا به‌گونه‌ای آشکار بر ما فرود می‌آمد، و چون نور روشن نکات حقیقت را مکشوف می‌ساخت، با هم می‌گریستیم و شادمانی می‌کردیم. ما عیسی را دوست می‌داشتیم؛ یکدیگر را نیز دوست می‌داشتیم.»

“In those days God wrought for us, and the truth was precious to our souls. It is necessary that our unity today be of a character that will bear the test of trial. We are in the school of the Master here, that we may be trained for the school above. We must learn to bear disappointment in a Christ-like manner, and the lesson taught by this will be of great importance to us.

«در آن ایّام خدا برای ما عمل نمود، و حقیقت برای جان‌های ما گران‌بها بود. لازم است که وحدت ما امروز دارای چنان ماهیّتی باشد که آزمونِ ابتلا را تاب آورد. ما در اینجا در مکتبِ استاد هستیم تا برای مکتبِ عالمِ بالا تربیت شویم. باید بیاموزیم که نومیدی را به شیوه‌ای مسیح‌وار تحمّل کنیم، و درسی که از این رهگذر تعلیم داده می‌شود برای ما اهمیتی بس بزرگ خواهد داشت.»

“We have many lessons to learn, and many, many to unlearn. God and heaven alone are infallible. Those who think that they will never have to give up a cherished view, never have occasion to change an opinion, will be disappointed. As long as we hold to our own ideas and opinions with determined persistency, we cannot have the unity for which Christ prayed.” Review and Herald, July 26, 1892.

«ما درس‌های بسیاری برای آموختن داریم، و بسیار، بسیار چیزها نیز برای واگذاشتن آنچه آموخته‌ایم. تنها خدا و آسمان معصوم‌اند. آنان که می‌پندارند هرگز ناچار نخواهند شد از دیدگاهی عزیز دست بردارند، و هرگز موقعیتی برای تغییر عقیده نخواهند یافت، نومید خواهند شد. تا هنگامی که با پافشاری استوار بر افکار و آراء خود می‌چسبیم، نمی‌توانیم آن یگانگی را داشته باشیم که مسیح برای آن دعا کرد.» Review and Herald، 26 ژوئیه 1892.