کتاب دانیال — یکصد و شصت و سه

اور من نیز در سالِ نخستِ داریوشِ مادی ایستادم تا او را تأیید و تقویت کنم. و اکنون حقیقت را به تو خواهم نمود. اینک، هنوز سه پادشاه در فارس برخیزند؛ و چهارمین از همهٔ ایشان بسی دولتمندتر خواهد بود؛ و به نیروی خود از راهِ دولتش، همه را بر ضدِّ مملکتِ یونان برخواهد انگیخت. و پادشاهی نیرومند برخواهد خاست که با سلطنتی عظیم فرمان خواهد راند و هر آنچه بخواهد به‌جا خواهد آورد. و چون او برخیزد، پادشاهی‌اش شکسته خواهد شد و به سوی چهار بادِ آسمان تقسیم خواهد گردید؛ اما نه به نسلِ او، و نه بر وفقِ سلطنتی که او فرمان رانده بود؛ زیرا پادشاهی‌اش برکنده خواهد شد و به دیگران، جز آنان، خواهد رسید. دانیال ۱۱:‏۱–۴

«کوروش بابل را محاصره کرد؛ شهری که آن را در سال ۵۳۸ پیش از میلاد به حیله گشود، و با مرگ بلشصر، که پارسیان او را کشتند، پادشاهی بابل از وجود بازایستاد.» اوریا اسمیت، Daniel and the Revelation، 46.

«رویای ثبت‌شده در فصل پیشین [فصل هشتم] در سال سوم بلشصر، ۵۳۸ پیش از میلاد، داده شد. در همان سال، که همچنین سال نخست داریوش بود، وقایعی که در این فصل [فصل نهم] روایت شده‌اند، رخ دادند.» اوریا اسمیت، دانیال و مکاشفه، 205.

اور یہ سارا ملک ویرانی اور حیرت کا باعث ہوگا، اور یہ قومیں ستر برس تک بابل کے بادشاہ کی خدمت کریں گی۔ اور ایسا ہوگا کہ جب ستر برس پورے ہو جائیں گے تو میں بابل کے بادشاہ کو اور اُس قوم کو، خداوند فرماتا ہے، اُن کی بدکرداری کے سبب سزا دوں گا، اور کسدیوں کے ملک کو بھی، اور اُسے ہمیشہ کی ویرانی بنا دوں گا۔ یرمیاہ 25:11، 12۔

زیرا خداوند چنین می‌فرماید: چون هفتاد سال در بابل به انجام رسد، من از شما تفقد خواهم نمود و کلام نیکوی خود را دربارهٔ شما تحقق خواهم بخشید، تا شما را به این مکان بازگردانم. ارمیا 25:10

«با آغاز هفتاد سال در ۶۰۶ ق.م.، دانیال دریافت که آن‌ها اکنون به پایان خود نزدیک می‌شدند.» Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 205.

«کلیسای خدا بر روی زمین در طی این دورهٔ طولانیِ آزارِ بی‌امان، به همان اندازه به‌راستی در اسارت بود که بنی‌اسرائیل در دوران تبعید، در بابل در اسارت بودند.» انبیا و پادشاهان، ۷۱۴.

اور ساڑھے تین دن کے بعد خدا کی طرف سے زندگی کی روح اُن میں داخل ہوئی، اور وہ اپنے پاؤں پر کھڑے ہو گئے؛ اور جنہوں نے اُنہیں دیکھا اُن پر بڑا خوف طاری ہو گیا۔ اور اُنہوں نے آسمان سے ایک بلند آواز سنی جو اُن سے کہتی تھی، یہاں اوپر چلے آؤ۔ اور وہ بادل میں آسمان پر چڑھ گئے؛ اور اُن کے دشمن اُنہیں دیکھتے رہے۔ مکاشفہ 11:11، 12۔

زیرا خودِ خداوند با بانگِ بلند، با آوازِ رئیسِ فرشتگان، و با شیپورِ خدا از آسمان فرود خواهد آمد؛ و مردگان در مسیح نخست برخاسته خواهند شد. اول تسالونیکیان ۴:۱۶

لیکن میکائیل مقرب فرشتہ، جب ابلیس کے ساتھ موسیٰ کے بدن کے بارے میں جھگڑتے ہوئے بحث کر رہا تھا، تو اُس نے اُس پر گستاخانہ الزام لانے کی جرأت نہ کی، بلکہ کہا، خداوند تجھے ملامت کرے۔ یہوداہ 7۔

«در مکاشفه، همهٔ کتاب‌های کتاب‌مقدس به هم می‌رسند و پایان می‌یابند. در اینجا متممِ کتاب دانیال است. یکی نبوت است؛ دیگری مکاشفه. آن کتابی که مُهر شده بود، مکاشفه نیست، بلکه آن بخش از نبوت دانیال است که به ایام آخر مربوط می‌شود. فرشته امر کرد: “اما تو، ای دانیال، کلام را مخفی دار و کتاب را تا زمان آخر مُهر کن.” دانیال 12:4.» اعمال رسولان، 585.

«ما وقتی برای از دست دادن نداریم. ایام دشوار در پیشِ روی ماست. جهان با روحِ جنگ به تلاطم درآمده است. به‌زودی صحنه‌های آشوبی که در نبوت‌ها از آن‌ها سخن گفته شده است، به وقوع خواهد پیوست. نبوتِ باب یازدهمِ دانیال نزدیک است که به تحققِ کاملِ خود برسد. بخشِ زیادی از تاریخی که در تحققِ این نبوت رخ داده است، تکرار خواهد شد.» Manuscript Releases, number 13, 394.

اما آن‌که بر ضد او می‌آید، موافق ارادۀ خویش عمل خواهد کرد، و هیچ‌کس در برابر او ایستادگی نخواهد توانست؛ و او در سرزمینِ جلال خواهد ایستاد، سرزمینی که به دست او نابود خواهد شد. دانیال ۱۱:۱۶

اگرچه مصر نتوانست در برابر آنتیوخوس، پادشاه شمال، ایستادگی کند، آنتیوخوس نیز نتوانست در برابر رومیان، که اکنون به جنگ او آمده بودند، پایدار بماند. دیگر هیچ پادشاهی‌ای قادر نبود در برابر این قدرتِ رو به اوج مقاومت کند. سوریه مغلوب شد و به امپراتوری روم ملحق گردید، هنگامی که پومپی، در سال ۶۵ ق.م.، آنتیوخوس آسیاتیکوس را از متصرفاتش محروم ساخت و سوریه را به یک ایالت رومی تبدیل کرد.

“همان قدرت نیز می‌بایست در سرزمین مقدّس بایستد و آن را ببلعد. روم در سال 161 ق.م. از طریق اتحاد با قوم خدا، یعنی یهودیان، مرتبط شد، و از همان تاریخ در گاه‌شماری نبوی جایگاهی برجسته می‌یابد. با این حال، تا سال 63 ق.م. از راه فتح واقعی بر یهودیه حاکمیت نیافت؛ و آن‌گاه به طریق زیر.”

«پس از بازگشتِ پومپه از لشکرکشیِ او بر ضدّ مهرداد، پادشاهِ پونتوس، دو مدّعی، هیرکانوس و آریستوبولوس، برای تاج‌وتختِ یهودیه با یکدیگر در کشاکش بودند. دعوای ایشان به حضورِ پومپه آورده شد، و او به‌زودی بی‌عدالتیِ ادّعاهای آریستوبولوس را دریافت؛ امّا خواست که داوری در این امر را تا پس از لشکرکشیِ دیرآرزویِ خویش به عربستان به تعویق اندازد، با این وعده که آنگاه بازگردد و امور ایشان را بر وفقِ آنچه عادلانه و شایسته بنماید، فیصله دهد. آریستوبولوس، چون احساساتِ واقعیِ پومپه را دریافت، شتابان به یهودیه بازگشت، رعایای خود را مسلّح ساخت، و برای دفاعی سخت و نیرومند آماده شد، مصمّم بر آنکه به هر قیمت، تاج‌وتخت را که پیش‌بینی می‌کرد به دیگری واگذار خواهد شد، برای خود نگاه دارد. پومپه از پیِ این گریخته، سخت شتافت. چون به اورشلیم نزدیک شد، آریستوبولوس که از روشِ خود به توبه آمده بود، برای دیدارِ او بیرون آمد و کوشید کارها را از راهِ وعدهٔ اطاعتِ کامل و مبالغِ هنگفتِ پول، سازش دهد. پومپه، این پیشنهاد را پذیرفت و گابینیوس را در رأسِ دسته‌ای از سربازان فرستاد تا پول را دریافت کند. امّا چون آن سردارِ نایب به اورشلیم رسید، دروازه‌ها را به روی خود بسته یافت، و از فرازِ حصارها به او گفته شد که شهر بر آن توافق پایدار نخواهد ماند.»

«پومپیوس، تا کسی او را بدین‌سان بی‌کیفر نفریبد، آریستوبولوس را که نزد خود نگاه داشته بود، در زنجیر افکند و بی‌درنگ با تمامی سپاه خود به سوی اورشلیم لشکر کشید. هواداران آریستوبولوس بر آن بودند که از آن مکان دفاع کنند؛ و هواداران هیرکانوس، که دروازه‌ها را بگشایند. چون این گروه اخیر اکثریت داشتند و چیره شدند، پومپیوس اجازه یافت آزادانه به شهر درآید. پس از آن، پیروان آریستوبولوس به کوه هیکل عقب نشستند، با عزمی به همان اندازه راسخ برای دفاع از آنجا که پومپیوس برای تسخیرش داشت. در پایان سه ماه، رخنه‌ای در دیوار پدید آمد که برای یورش کافی بود، و آن مکان به ضرب شمشیر فتح شد. در کشتار هولناکی که در پی آمد، دوازده هزار تن کشته شدند. مورخ می‌گوید: منظره‌ای جان‌گداز بود دیدن کاهنانی که در آن هنگام به خدمت الهی مشغول بودند و با دستی آرام و عزمی استوار، کار معمول خویش را پی می‌گرفتند، گویی از آن آشوب سهمگین هیچ آگاهی نداشتند، هرچند در پیرامونشان دوستانشان به کشتار سپرده می‌شدند، و هرچند بارها خون خود ایشان با خون قربانی‌هایشان درهم می‌آمیخت.»

«پس از آن‌که به جنگ پایان داد، پومپیوس حصارهای اورشلیم را ویران کرد، چندین شهر را از قلمرو یهودیه به قلمرو سوریه منتقل ساخت، و بر یهودیان خراج تحمیل نمود. بدین‌سان، برای نخستین بار، اورشلیم از راه فتح به دست آن قدرت سپرده شد که می‌بایست «سرزمین جلال» را در چنگال آهنین خود نگاه دارد تا آن را به‌کلی نابود سازد.» Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 259, 260.

این حقیقت که در میان قوم خدا هیچ‌گونه جدال یا جنب‌وجوشی وجود ندارد، نباید به‌عنوان دلیلی قاطع تلقی شود بر اینکه ایشان به آموزهٔ صحیح استوارانه پایبندند. جای آن است که بیم داشته باشیم مبادا آنان میان حق و باطل به‌روشنی تمییز نمی‌نهند. هنگامی که بر اثر بررسی کتاب‌مقدس هیچ پرسش تازه‌ای مطرح نشود، و هیچ اختلاف نظری پدید نیاید که مردم را برانگیزد تا خود برای اطمینان از اینکه حقیقت را در اختیار دارند، کتاب‌مقدس را بجویند، آنگاه بسیاری در زمان حاضر نیز، همچون روزگاران کهن، به سنّت پایبند خواهند ماند و چیزی را عبادت خواهند کرد که نمی‌دانند چیست.

"به من نشان داده شده است که بسیاری از آنان که ادعا می‌کنند از حقیقت حاضر آگاهی دارند، نمی‌دانند به چه ایمان دارند. آنان دلایل و شواهد ایمان خود را درک نمی‌کنند. از کاری که برای زمان حاضر باید انجام شود، ارزیابی درست و شایسته‌ای ندارند. هنگامی که زمان آزمایش فرا رسد، کسانی هستند که اکنون برای دیگران موعظه می‌کنند، اما آنگاه، چون مواضعی را که بر آن ایستاده‌اند بررسی کنند، خواهند یافت که امور بسیاری هست که برای آنها هیچ دلیل قانع‌کننده‌ای نمی‌توانند ارائه دهند. تا پیش از آنکه بدین‌گونه آزموده شوند، از جهل عظیم خود آگاه نبودند. و بسیاری نیز در کلیسا هستند که بدیهی می‌انگارند آنچه را بدان ایمان دارند می‌فهمند؛ اما تا هنگامی که مجادله‌ای برنخیزد، از ضعف خود آگاه نمی‌شوند. هنگامی که از کسانی که هم‌ایمان ایشان‌اند جدا شوند و ناگزیر گردند به‌تنهایی و به‌طور منفرد بایستند و ایمان خود را توضیح دهند، شگفت‌زده خواهند شد وقتی ببینند که تصوراتشان از آنچه به‌عنوان حقیقت پذیرفته بودند، تا چه اندازه آشفته است. یقیناً در میان ما روی‌گردانی از خدای زنده و روی‌آوردن به انسان رخ داده است، و حکمت انسانی جایگزین حکمت الهی شده است."

«خداوند قوم خویش را بیدار خواهد کرد؛ اگر وسایل دیگر کارگر نیفتد، بدعت‌ها در میان ایشان راه خواهد یافت، که آنان را غربال خواهد کرد و کاه را از گندم جدا خواهد ساخت. خداوند همهٔ کسانی را که به کلام او ایمان دارند، فرامی‌خواند که از خواب برخیزند. نور گران‌بهایی آمده است که مناسبِ این زمان است. این، حقیقتِ کتاب‌مقدسی است که خطراتی را که درست بر ما سایه افکنده‌اند، آشکار می‌سازد. این نور باید ما را به مطالعه‌ای مجدّانه در کتب مقدّس و به بررسی‌ای بس دقیق از مواضعی که بدان‌ها پایبندیم، رهنمون شود. خدا می‌خواهد که همهٔ ابعاد و مواضعِ حقیقت، به‌طور کامل و با پایداری، همراه با دعا و روزه، مورد جست‌وجو قرار گیرد. ایمانداران نباید در گمان‌ها و تصوراتِ مبهم دربارهٔ آنچه حقیقت را تشکیل می‌دهد، آرام گیرند. ایمان آنان باید استوارا بر کلام خدا بنیان نهاده شود تا هنگامی که زمانِ آزمایش فرا رسد و ایشان برای پاسخ‌گویی دربارهٔ ایمان خود در برابر شوراها حاضر شوند، بتوانند سببِ امیدی را که در ایشان است، با حلم و ترس بیان کنند.»

«تحریک کریں، تحریک کریں، تحریک کریں۔ وہ موضوعات جو ہم دنیا کے سامنے پیش کرتے ہیں، ہمارے لیے ایک زندہ حقیقت ہونے چاہییں۔ یہ نہایت اہم ہے کہ جن عقائد کا ہم بنیادی ایمانی مضامین کے طور پر دفاع کرتے ہیں، ان کی تائید میں ہم کبھی اپنے آپ کو ایسے دلائل استعمال کرنے کی اجازت نہ دیں جو پوری طرح صحیح نہ ہوں۔ ایسے دلائل مخالف کو خاموش کرنے میں تو کارگر ہو سکتے ہیں، لیکن وہ حق کی تعظیم نہیں کرتے۔ ہمیں ایسے مضبوط دلائل پیش کرنے چاہییں جو نہ صرف ہمارے مخالفین کو خاموش کر دیں بلکہ نہایت قریب اور گہری جانچ پڑتال کا بھی بوجھ اٹھا سکیں۔ ان لوگوں کے لیے، جنہوں نے اپنے آپ کو مناظر کی حیثیت سے تربیت دی ہے، بڑا خطرہ یہ ہے کہ وہ خدا کے کلام کے ساتھ انصاف کے ساتھ معاملہ نہ کریں۔ کسی مخالف کا سامنا کرتے وقت ہماری مخلصانہ کوشش یہ ہونی چاہیے کہ موضوعات کو اس انداز سے پیش کریں کہ اس کے ذہن میں یقین پیدا ہو، نہ کہ محض ایماندار کے اعتماد کو مضبوط کرنے کے لیے کوشش کریں۔»

«بگذار هر اندازه هم که پیشرفت فکری انسان عظیم باشد، هرگز حتی برای لحظه‌ای گمان نکند که نیازی به کاوشی عمیق و پیوسته در کتب مقدس برای نور بیشتر نیست. ما به‌عنوان قومی، فرداً فرد، فراخوانده شده‌ایم که شاگردان نبوت باشیم. باید با جدیت مراقبت کنیم تا هر پرتو نوری را که خدا به ما عرضه خواهد کرد، تشخیص دهیم. ما باید نخستین درخشش‌های حقیقت را دریابیم؛ و از راه مطالعه‌ای آمیخته با دعا، می‌توان نوری روشن‌تر به دست آورد که بتوان آن را در برابر دیگران قرار داد.»

«هنگامی که قوم خدا در آسودگی باشند و از روشنایی کنونیِ خود خشنود گردند، می‌توانیم یقین داشته باشیم که او ایشان را مورد عنایت قرار نخواهد داد. ارادهٔ او این است که آنان پیوسته به پیش روند تا نور افزوده و همواره فزاینده‌ای را که برای ایشان می‌تابد دریافت کنند. حالت کنونیِ کلیسا برای خدا خوشایند نیست. نوعی اعتمادبه‌نفسِ خودبسنده پدید آمده است که آنان را به این احساس رسانده که به حقیقت بیشتر و نور عظیم‌تر نیازی ندارند. ما در زمانی زندگی می‌کنیم که شیطان در سمت راست و در سمت چپ، در پیش رو و در پشت سر ما، مشغول کار است؛ و با این حال ما همچون قومی در خوابیم. ارادهٔ خدا این است که صدایی شنیده شود که قوم او را برای عمل برانگیزد.» شهادت‌ها، جلد ۵، ۷۰۷، ۷۰۸.