The key to identifying Russia as the power that initiated the Ukrainian war in 2014 is the “fortress,” which is the head, or the capital of the kingdom. The human temple consists of the head and the body. The head is the higher nature, and the body is the lower nature. The “seven times” that ended in 1844, was then to be joined with Jerusalem, which was the head of Judah. In the temple in Jerusalem the throne of the king, who is the head of Jerusalem, which was the head of Judah was located. The combination of Divinity with humanity, representing the sealing of the one hundred and forty-four thousand, is represented as receiving the “mind of Christ.” The mind is the higher nature, and it is therefore the “head.”

کلیدِ تشخیصِ روسیه به‌عنوان قدرتی که جنگِ اوکراین را در سال ۲۰۱۴ آغاز کرد، «دژ» است، که سر، یا پایتختِ آن پادشاهی می‌باشد. هیکلِ انسانی از سر و بدن تشکیل شده است. سر، طبیعتِ برتر است، و بدن، طبیعتِ فروتر. «هفت زمان» که در ۱۸۴۴ به پایان رسید، سپس می‌بایست با اورشلیم، که سرِ یهودا بود، پیوند یابد. در هیکلِ اورشلیم، تختِ پادشاه، که سرِ اورشلیم است، و اورشلیم سرِ یهودا بود، قرار داشت. اتحادِ الوهیت با انسانیت، که نمایانگرِ مُهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار است، به‌صورتِ دریافتِ «فکرِ مسیح» نشان داده شده است. فکر، طبیعتِ برتر است، و از این‌رو «سر» می‌باشد.

When those represented by Daniel see the feminine causative vision that causes them to change into the image of Christ, they have received the mind of Christ, who is the second Adam, and is spiritual. At that point their literal carnal mind, which they inherited from the first Adam after he fell and reversed the order of his creation, is crucified. The carnal mind that wars against the law of God, which they received through no choice of their own at their birth, is replaced with the mind of Christ, which they receive by their own choice, that is perfectly obedient to the law of God. Their new mind, and Christ’s mind, are then one mind, and both reside together upon the throne in heavenly places. There is a place within the temple where God’s throne is located, and human beings, who were created in God’s image, have a specific place within the temple, that is designed for the presence of God.

وقتی کسانی که به‌وسیلهٔ دانیال نمایانده شده‌اند رؤیای سببیِ مؤنث را می‌بینند که باعث می‌شود به صورت مسیح دگرگون شوند، ذهنِ مسیح را دریافت کرده‌اند؛ او که آدمِ دوم است و روحانی می‌باشد. در آن هنگام، ذهنِ جسمانیِ تحت‌اللفظیِ ایشان، که پس از سقوطِ آدمِ اول و وارونه شدنِ ترتیبِ آفرینش او از وی به ارث برده بودند، مصلوب می‌گردد. ذهنِ جسمانی‌ای که بر ضدّ شریعتِ خدا جنگ می‌کند، و آن را بی‌هیچ انتخابی از جانب خود در هنگام تولد دریافت کرده بودند، با ذهنِ مسیح جایگزین می‌شود، که آن را به انتخابِ خود دریافت می‌کنند و کاملاً مطیعِ شریعتِ خداست. آنگاه ذهنِ جدیدِ ایشان و ذهنِ مسیح یک ذهن می‌گردد، و هر دو با هم بر تخت در جای‌های آسمانی ساکن می‌شوند. در درونِ هیکل جایگاهی هست که تختِ خدا در آن قرار دارد، و انسان‌ها که به صورتِ خدا آفریده شده‌اند، در درونِ هیکل جایگاهی معیّن دارند که برای حضورِ خدا طراحی شده است.

That place is not in their lower nature, represented by the northern kingdom. It is in the place represented by the southern kingdom, which is where God chose to place His name, which is His character. The place is in Jerusalem, but as the capital of Judah, Jerusalem is the head, but the head of the capital is the king. And Jerusalem was chosen to be the capital, but so too was it chosen as the place where God would place His temple. Then in His temple He placed His throne. The southern kingdom represents the higher nature of man, but it also has a special throne room for the king. Sister White calls that place the “citadel” of the soul. A citadel, by definition, is a fortress.

وہ مقام اُن کی ادنیٰ فطرت میں نہیں ہے، جس کی نمائندگی شمالی مملکت کرتی ہے۔ وہ اُس مقام میں ہے جس کی نمائندگی جنوبی مملکت کرتی ہے، اور وہی وہ جگہ ہے جہاں خدا نے اپنے نام کو، یعنی اپنے کردار کو، رکھنے کے لیے انتخاب کیا۔ وہ مقام یروشلیم میں ہے؛ لیکن چونکہ یہوداہ کے دارالحکومت کے طور پر یروشلیم سر ہے، اور دارالحکومت کا سر بادشاہ ہے۔ اور یروشلیم کو دارالحکومت ہونے کے لیے چُنا گیا، اور اسی طرح اُسے اُس جگہ کے طور پر بھی چُنا گیا جہاں خدا اپنا ہیکل رکھے گا۔ پھر اُس نے اپنے ہیکل میں اپنا تخت رکھا۔ جنوبی مملکت انسان کی اعلیٰ فطرت کی نمائندگی کرتی ہے، لیکن اُس میں بادشاہ کے لیے ایک مخصوص تخت گاہ بھی ہے۔ سسٹر وائٹ اُس مقام کو روح کا “قلعہ” کہتی ہیں۔ قلعہ، تعریف کے مطابق، ایک فصیل بند مستحکم دژ ہوتا ہے۔

“The whole heart is to be given to God, else the truth of God will fail to have a sanctifying effect on life and character. But it is a sad fact that many who profess the name of Christ have never given their hearts to him in simplicity. They have never experienced the contrition of an entire surrender to the claims of Christianity, and the consequence is that the transforming power of the truth is not in their lives; the deep, softening influence of the love of Christ is not made manifest in life and character. But what a work of feeding the flock of God might be done if the under-shepherds were crucified with Christ, and were living unto God to co-operate with the Chief Shepherd of the flock! Christ calls upon men to work as he worked. There is need of a deeper, stronger, more constraining testimony on the power of the truth as seen in the practical godliness of those who profess to believe it. The love of the Saviour in the soul will lead to a decided change in the manner in which workers labor for the souls of those who are perishing. When truth occupies the citadel of the soul, Christ is enthroned in the heart, and the human agent can then say, ‘I am crucified with Christ; nevertheless I live; yet not I, but Christ liveth in me; and the life which I now live in the flesh I live by the faith of the Son of God, who loved me, and gave himself for me.’” Review and Herald, October 9, 1894.

„Należy oddać Bogu całe serce, w przeciwnym razie prawda Boża nie wywrze uświęcającego wpływu na życie i charakter. Jest jednak smutnym faktem, że wielu, którzy wyznają imię Chrystusa, nigdy nie oddało Mu swoich serc w prostocie. Nigdy nie doświadczyli skruchy płynącej z całkowitego poddania się wymaganiom chrześcijaństwa, a skutkiem tego przeobrażająca moc prawdy nie jest obecna w ich życiu; głęboki, zmiękczający wpływ miłości Chrystusa nie ujawnia się w życiu i charakterze. Jakże wielkie jednak dzieło karmienia trzody Bożej mogłoby zostać dokonane, gdyby pod-pasterze byli ukrzyżowani z Chrystusem i żyli dla Boga, współdziałając z Najwyższym Pasterzem trzody! Chrystus wzywa ludzi, aby pracowali tak, jak On pracował. Potrzeba głębszego, silniejszego, bardziej przynaglającego świadectwa o mocy prawdy, widocznej w praktycznej pobożności tych, którzy wyznają, że w nią wierzą. Miłość Zbawiciela w duszy doprowadzi do wyraźnej zmiany w sposobie, w jaki pracownicy trudzą się dla dusz tych, którzy giną. Gdy prawda zajmuje twierdzę duszy, Chrystus zasiada na tronie serca, a ludzki wykonawca może wówczas powiedzieć: „Z Chrystusem jestem ukrzyżowany; żyję więc już nie ja, ale żyje we mnie Chrystus; a życie, które teraz prowadzę w ciele, prowadzę w wierze Syna Bożego, który mnie umiłował i wydał samego siebie za mnie.” Review and Herald, 9 października 1894 r.

The “citadel of the soul” is where “Christ is enthroned.” The enthronement of Christ is accomplished when the flesh is crucified, and the flesh by Paul’s definition is the lower nature, and it is the northern kingdom. This is why the northern kingdom’s prophecy only reached to 1798. The lower nature cannot be combined with Divinity, it must be changed in the twinkling of an eye at the second coming. The southern kingdom, which contained the “head” which was Jerusalem, and the “head” which was the sanctuary reached to 1844, for it represented the higher nature that could choose to crucify the flesh and by faith enter into the citadel of the Most Holy Place, and be seated upon the throne with Christ. The place where that joining, and that enthronement takes place is in the citadel of the human temple. Verse ten of chapter eleven defines the head as the fortress, but that truth is only established with the witness of Isaiah, which demands that the truth concerning the fortress (citadel), be understood in its external and internal applications.

«ارگِ جان» جایی است که «مسیح بر تخت می‌نشیند». برتخت‌نشینیِ مسیح هنگامی تحقق می‌یابد که جسم مصلوب شود، و جسم بنا بر تعریف پولس همان طبیعتِ فروتر است، و آن همان پادشاهیِ شمالی است. از همین رو، نبوتِ پادشاهیِ شمالی تنها تا 1798 امتداد یافت. طبیعتِ فروتر را نمی‌توان با الوهیت درآمیخت؛ بلکه باید در دومین آمدن، در طرفة‌العینی، دگرگون شود. پادشاهیِ جنوبی، که «سر» را دربر داشت که اورشلیم بود، و «سر» را که قدس بود، تا 1844 امتداد یافت، زیرا نمایانگرِ طبیعتِ برتر بود که می‌توانست برگزیند که جسم را مصلوب سازد و به‌واسطهٔ ایمان به ارگِ قدس‌الاقداس درآید و با مسیح بر تخت بنشیند. جایگاهی که آن پیوند، و آن برتخت‌نشینی، در آن واقع می‌شود، در ارگِ هیکلِ انسانی است. آیهٔ دهمِ فصل یازدهم، سر را به‌عنوانِ دژ تعریف می‌کند، اما آن حقیقت تنها با شهادتِ اشعیا تثبیت می‌شود، که اقتضا می‌کند حقیقتِ مربوط به دژ (ارگ)، در کاربردهای بیرونی و درونیِ آن فهمیده شود.

“The word of God is to be our spiritual food. ‘I am the bread of life,’ Christ said; ‘he that cometh to me shall never hunger; and he that believeth on me shall never thirst.’ The world is perishing for want of pure, unadulterated truth. Christ is the truth. His words are truth, and they have a deeper significance than appears on the surface, and a value beyond their unpretending appearance. Minds that are quickened by the Holy Spirit will discern the value of these words. When our eyes are anointed with the holy eye-salve, we shall be able to detect the precious gems of truth, even though they may be buried beneath the surface.

«کلام خدا باید غذای روحانی ما باشد. مسیح فرمود: “من نان حیات هستم؛ هر که نزد من آید، هرگز گرسنه نخواهد شد؛ و هر که به من ایمان آورد، هرگز تشنه نخواهد گردید.” جهان از فقدان حقیقتی پاک و بی‌آلایش در حال هلاکت است. مسیح حقیقت است. سخنان او حقیقت‌اند، و معنایی ژرف‌تر از آنچه در ظاهر به نظر می‌رسد دارند، و ارزشی فراتر از نمود بی‌تکلّفشان. ذهن‌هایی که به‌وسیلهٔ روح‌القدس زنده شده‌اند، ارزش این سخنان را تشخیص خواهند داد. هنگامی که چشمان ما به سرمهٔ مقدسِ چشم مسح شود، خواهیم توانست گوهرهای گران‌بهای حقیقت را تشخیص دهیم، هرچند ممکن است زیر سطح نهفته باشند.»

“Truth is delicate, refined, elevated. When it molds the character, the soul grows under its divine influence. Every day the truth is to be received into the heart. Thus we eat Christ’s words, which he declares are spirit and life. The acceptance of truth will make every receiver a child of God, an heir of heaven. Truth that is cherished in the heart is not a cold, dead letter, but a living power.

“سچائی لطیف، نفیس اور بلند ہے۔ جب وہ کردار کو ڈھالتی ہے تو جان اُس کے الٰہی اثر کے تحت نشوونما پاتی ہے۔ ہر روز سچائی کو دل میں قبول کیا جانا چاہیے۔ یوں ہم مسیح کے اُن کلمات کو کھاتے ہیں جنہیں وہ روح اور زندگی قرار دیتا ہے۔ سچائی کی قبولیت ہر قبول کرنے والے کو خدا کا فرزند، اور آسمان کا وارث بنا دے گی۔ وہ سچائی جو دل میں عزیز رکھی جاتی ہے کوئی سرد، مردہ حرف نہیں، بلکہ ایک زندہ قوت ہے۔”

“Truth is sacred, divine. It is stronger and more powerful than anything else in the formation of a character after the likeness of Christ. In it there is fulness of joy. When it is cherished in the heart, the love of Christ is preferred to the love of any human being. This is Christianity. This is the love of God in the soul. Thus pure, unadulterated truth occupies the citadel of the being. The words are fulfilled, ‘A new heart also will I give you, and a new spirit will I put within you.’ There is a nobleness in the life of the one who lives and works under the vivifying influence of the truth.” Review and Herald, February 14, 1899.

«حقیقت مقدس است، الهی است. در شکل‌گیری شخصیتی مطابق شباهت مسیح، از هر چیز دیگری نیرومندتر و پرقدرت‌تر است. در آن پریِ شادی هست. هنگامی که در دل گرامی داشته شود، محبتِ مسیح بر محبتِ هر انسان دیگری ترجیح داده می‌شود. این است مسیحیت. این است محبتِ خدا در جان. بدین‌سان، حقیقتِ ناب و بی‌آلایش، دژِ وجود را در اختیار می‌گیرد. این سخنان به تحقق می‌پیوندند: “به شما دلی تازه نیز خواهم داد، و روحی تازه در اندرون شما خواهم نهاد.” در زندگیِ کسی که زیر تأثیرِ حیات‌بخشِ حقیقت زندگی و کار می‌کند، شرافتی هست.» Review and Herald, February 14, 1899.

That vision of prophetic history in Daniel chapter eleven, begins when verse two, and the sixth and richest president, align with the head, which is Russia in verses eleven through fifteen. In that history the sixth president, will become the eighth that is of the seven, and he will reign when church and state in the United States come together, and consummate their unholy fornication in verse sixteen, at the soon coming Sunday law.

آن رؤیای تاریخ نبوی در دانیال فصل یازدهم، از آیهٔ دو آغاز می‌شود، آنگاه که رئیس‌جمهور ششم و ثروتمندترین، با آن سر، که در آیات یازده تا پانزده روسیه است، همسو می‌گردد. در آن تاریخ، رئیس‌جمهور ششم، هشتمی خواهد شد که از آن هفت است، و او سلطنت خواهد کرد هنگامی که کلیسا و دولت در ایالات متحده با یکدیگر متحد شوند و زناکاری ناپاک خویش را در آیهٔ شانزده، در قانون یکشنبهٔ به‌زودی‌آمدنی، به کمال رسانند.

The ensign that is then to be lifted up will be disappointed and die for a period of three and a half days, which in Daniel ten, is twenty-one days. At the conclusion of the twenty-one days of mourning for Daniel, which is the conclusion of the three and a half days of death in the street for the two witnesses, who are those in Ezekiel’s valley, who are dead dry bones—there is a prophetic message that brings the dead back to life. That process in Daniel chapter ten, is represented by three steps.

نشانى كه در آن هنگام برافراشته خواهد شد، نومید خواهد گشت و براى مدتى سه روز و نيم خواهد مرد، كه در دانيال ۱۰، بيست و يك روز است. در پايانِ بيست و يك روزِ سوگوارىِ دانيال، كه همان پايانِ سه روز و نيمِ مرگ در كوچه براى آن دو شاهد است، كه همان كسانى هستند در وادىِ حزقيال، كه استخوان‌هاى خشكِ مرده‌اند—پيامى نبوى وجود دارد كه مردگان را دوباره به حيات بازمى‌گرداند. آن فرايند در باب دهمِ دانيال، با سه گام به تصوير كشيده شده است.

And in the four and twentieth day of the first month, as I was by the side of the great river, which is Hiddekel; Then I lifted up mine eyes, and looked, and behold a certain man clothed in linen, whose loins were girded with fine gold of Uphaz: His body also was like the beryl, and his face as the appearance of lightning, and his eyes as lamps of fire, and his arms and his feet like in colour to polished brass, and the voice of his words like the voice of a multitude. And I Daniel alone saw the vision: for the men that were with me saw not the vision; but a great quaking fell upon them, so that they fled to hide themselves. Therefore I was left alone, and saw this great vision, and there remained no strength in me: for my comeliness was turned in me into corruption, and I retained no strength. Yet heard I the voice of his words: and when I heard the voice of his words, then was I in a deep sleep on my face, and my face toward the ground. And, behold, an hand touched me, which set me upon my knees and upon the palms of my hands. And he said unto me, O Daniel, a man greatly beloved, understand the words that I speak unto thee, and stand upright: for unto thee am I now sent. And when he had spoken this word unto me, I stood trembling. Then said he unto me, Fear not, Daniel: for from the first day that thou didst set thine heart to understand, and to chasten thyself before thy God, thy words were heard, and I am come for thy words. But the prince of the kingdom of Persia withstood me one and twenty days: but, lo, Michael, one of the chief princes, came to help me; and I remained there with the kings of Persia. Now I am come to make thee understand what shall befall thy people in the latter days: for yet the vision is for many days. Daniel 10:4–14.

اور پہلے مہینے کے چوبیسویں دن، جب میں بڑے دریا کے کنارے تھا، جو حدّیکل ہے، تب میں نے اپنی آنکھیں اٹھا کر دیکھا، اور کیا دیکھتا ہوں کہ ایک مرد کتان کے لباس میں ملبوس ہے، اور اس کی کمر اوفاز کے خالص سونے سے بندھی ہوئی ہے۔ اس کا بدن زبرجد کی مانند تھا، اور اس کا چہرہ بجلی کے سا ظہور رکھتا تھا، اور اس کی آنکھیں آگ کے چراغوں کی مانند تھیں، اور اس کے بازو اور اس کے پاؤں جِلا دیے ہوئے پیتل کے رنگ کے مانند تھے، اور اس کے کلام کی آواز ایک ہجوم کی آواز کی مانند تھی۔ اور میں دانی ایل نے اکیلے اس رؤیا کو دیکھا، کیونکہ جو لوگ میرے ساتھ تھے انہوں نے اس رؤیا کو نہ دیکھا؛ لیکن ان پر بڑی کپکپی طاری ہوئی، یہاں تک کہ وہ اپنے آپ کو چھپانے کے لیے بھاگ گئے۔ پس میں اکیلا رہ گیا، اور میں نے یہ عظیم رؤیا دیکھی، اور مجھ میں کچھ طاقت نہ رہی، کیونکہ میری رونق مجھ میں بگڑ کر فساد میں بدل گئی، اور مجھ میں کچھ زور نہ رہا۔ پھر بھی میں نے اس کے کلام کی آواز سنی؛ اور جب میں نے اس کے کلام کی آواز سنی تو میں منہ کے بل گہری نیند میں تھا، اور میرا چہرہ زمین کی طرف تھا۔ اور دیکھو، ایک ہاتھ نے مجھے چھوا، اور اس نے مجھے گھٹنوں اور ہتھیلیوں کے بل قائم کیا۔ اور اس نے مجھ سے کہا، اے دانی ایل، اے بہت محبوب مرد، ان باتوں کو سمجھ جو میں تجھ سے کہتا ہوں، اور سیدھا کھڑا ہو جا، کیونکہ اب میں تیرے پاس بھیجا گیا ہوں۔ اور جب وہ یہ بات مجھ سے کہہ چکا تو میں کانپتا ہوا کھڑا ہو گیا۔ تب اس نے مجھ سے کہا، اے دانی ایل، مت ڈر، کیونکہ پہلے ہی دن سے جب تو نے سمجھ حاصل کرنے اور اپنے خدا کے حضور فروتنی اختیار کرنے کے لیے اپنا دل لگایا، تیری باتیں سن لی گئی تھیں، اور میں تیری باتوں کے سبب آیا ہوں۔ لیکن فارس کی مملکت کے رئیس نے اکیس دن تک میری مخالفت کی؛ مگر دیکھ، میکائیل، جو بڑے رئیسوں میں سے ایک ہے، میری مدد کو آیا؛ اور میں وہاں فارس کے بادشاہوں کے پاس رہ گیا۔ اور اب میں اس لیے آیا ہوں کہ تجھے سمجھاؤں کہ آخری ایام میں تیری قوم پر کیا گزرے گی، کیونکہ یہ رؤیا ابھی بہت دنوں کے لیے ہے۔ دانی ایل 10:4–14۔

Daniel is at the end of the twenty-one days of mourning when he sees the vision of Christ and he hears the words of Christ. The vision of the visual and spoken Word of God, produces a separation of two classes, and Daniel was dead in the street, for he was “in a deep sleep.”

دانیال در پایان بیست‌ویک روز ماتم است، آنگاه که رؤیای مسیح را می‌بیند و کلمات مسیح را می‌شنود. رؤیای کلامِ مرئی و ملفوظِ خدا، جداییِ دو طبقه را پدید می‌آورد، و دانیال در کوی بر زمین افتاده بود، زیرا «در خوابی عمیق» بود.

These things said he: and after that he saith unto them, Our friend Lazarus sleepeth; but I go, that I may awake him out of sleep. Then said his disciples, Lord, if he sleep, he shall do well. Howbeit Jesus spake of his death: but they thought that he had spoken of taking of rest in sleep. Then said Jesus unto them plainly, Lazarus is dead. John 11:11–14.

او این چیزها را گفت؛ و پس از آن به ایشان فرمود: «دوست ما ایلعازر خفته است؛ لیکن من می‌روم تا او را از خواب بیدار کنم.» آنگاه شاگردانش گفتند: «خداوندا، اگر خفته است، بهبود خواهد یافت.» اما عیسی از مرگ او سخن می‌گفت؛ و ایشان پنداشتند که از آسودن در خواب سخن گفته است. پس عیسی آنگاه آشکارا به ایشان گفت: «ایلعازر مرده است.» یوحنا 11:11–14.

Then Daniel was touched by Gabriel for the first time, who informs him of the political struggle that has been happening while Daniel was dead (asleep), and that he was now going to provide the interpretation of the vision that had just transformed Daniel into Christ’s image. He is then going to be touched a second time, by Christ Himself.

سپس دانیال برای نخستین بار به‌وسیلهٔ جبرئیل لمس شد؛ جبرئیلی که او را از کشمکش سیاسی‌ای آگاه ساخت که در زمانی که دانیال مرده بود (در خواب بود) جریان داشت، و نیز اینکه اکنون می‌خواست تعبیر رؤیایی را که به‌تازگی دانیال را به صورت مسیح دگرگون ساخته بود، به او ارائه کند. سپس بار دوم لمس خواهد شد، آن هم به‌وسیلهٔ خودِ مسیح.

And when he had spoken such words unto me, I set my face toward the ground, and I became dumb. And, behold, one like the similitude of the sons of men touched my lips: then I opened my mouth, and spake, and said unto him that stood before me, O my lord, by the vision my sorrows are turned upon me, and I have retained no strength. For how can the servant of this my lord talk with this my lord? for as for me, straightway there remained no strength in me, neither is there breath left in me. Daniel 10:15–17.

و چون این سخنان را با من گفت، روی خود را به سوی زمین نهادم و لال شدم. و اینک کسی که به شباهت پسران آدم بود، لب‌هایم را لمس کرد؛ آنگاه دهان خود را گشودم و سخن گفتم و به آن که در برابر من ایستاده بود، عرض کردم: ای سرورم، به سبب این رؤیا دردهای من بر من مستولی شده است و هیچ نیرویی در خود نگاه نداشته‌ام. زیرا چگونه بندهٔ این سرور من تواند با این سرور من سخن گوید؟ زیرا در من، در همان دم، هیچ قوتی باقی نماند و هیچ نفسی نیز در من باقی نمانده است. دانیال ۱۰:‏۱۵–۱۷

This is parallel to the first prophecy of Ezekiel in chapter thirty-seven, for in the two prophecies that Ezekiel is told to present to the dead bones in the valley, the first forms the bodies, but they do not then have breath, nor do they have the strength of a mighty army. It is the second prophecy of Ezekiel that the bodies receive the breath from the four winds and stand up as a mighty army, and at Daniel’s second touch, “there remained no strength in me, neither is there breath left in me.” Then Daniel is again touched the third time overall, and the second time by Gabriel.

این با نخستین نبوتِ حزقیال در فصل سی‌وهفتم موازی است، زیرا در آن دو نبوتی که به حزقیال گفته می‌شود برای استخوان‌های مرده در وادی اعلام کند، نبوت نخست بدن‌ها را شکل می‌دهد، اما آنان در آن هنگام هنوز نفَس ندارند، و نیز قوتِ لشکری عظیم را ندارند. این در نبوت دومِ حزقیال است که بدن‌ها نفَس را از چهار باد دریافت می‌کنند و چون لشکری عظیم بر پا می‌ایستند، و در لمسِ دومِ دانیال، «هیچ قوتی در من باقی نماند، و دیگر نفسی در من نمانده است.» سپس دانیال بار دیگر، که در مجموع بار سوم و از سوی جبرئیل بار دوم است، لمس می‌شود.

Then there came again and touched me one like the appearance of a man, and he strengthened me, And said, O man greatly beloved, fear not: peace be unto thee, be strong, yea, be strong. And when he had spoken unto me, I was strengthened, and said, Let my lord speak; for thou hast strengthened me. Daniel 10:18, 19.

پس بار دیگر کسی که در ظاهر همچون انسان بود، آمد و مرا لمس کرد و مرا تقویت نمود، و گفت: «ای مردِ بسیار محبوب، مترس؛ سلامتی بر تو باد؛ قوی باش، آری، قوی باش.» و چون با من سخن گفت، نیرو یافتم و گفتم: «آقایم سخن بگوید، زیرا مرا تقویت کرده‌ای.» دانیال ۱۰:۱۸، ۱۹.

The third touch of Daniel, is Ezekiel’s second prophecy, which brings the bodies to their feet as a mighty army. His prophecy is addressed to a people that recognize that they are dead, for they were in mourning, as was Daniel.

سومین لمسِ دانیال، نبوتِ دومِ حزقیال است که بدن‌ها را بر پاهایشان برمی‌خیزاند تا لشکری عظیم شوند. نبوتِ او خطاب به مردمی است که اذعان دارند مرده‌اند، زیرا ایشان در ماتم بودند، همان‌گونه که دانیال بود.

Then said he unto me, Prophesy unto the wind, prophesy, son of man, and say to the wind, Thus saith the Lord God; Come from the four winds, O breath, and breathe upon these slain, that they may live. So I prophesied as he commanded me, and the breath came into them, and they lived, and stood up upon their feet, an exceeding great army. Then he said unto me, Son of man, these bones are the whole house of Israel: behold, they say, Our bones are dried, and our hope is lost: we are cut off for our parts. Ezekiel 37:9–11.

سپس به من گفت: «بر باد نبوّت کن، نبوّت کن، ای پسر انسان، و به باد بگو: خداوندگار یهوه چنین می‌فرماید: ای نَفَس، از چهار باد بیا و بر این کشتگان بدم تا زنده شوند.» پس همان‌گونه که مرا فرمان داده بود، نبوّت کردم، و نَفَس به ایشان درآمد، و زنده شدند، و بر پای‌های خود ایستادند، لشکری بسیار عظیم. سپس به من گفت: «ای پسر انسان، این استخوان‌ها تمامی خاندان اسرائیل هستند؛ اینک ایشان می‌گویند: استخوان‌های ما خشکیده است، و امید ما از میان رفته است؛ ما برای خود بریده شده‌ایم.» حزقیال ۳۷:۹–۱۱

The Lord commands Ezekiel to prophesy, and he tells them the testimony of the house of Israel is that they are dead, without hope and cut off. They are mourning, as was Daniel, because they are disappointed by the failed prediction of July 18, 2020, and in that condition, Ezekiel is told to prophesy.

خداوند به حزقیال فرمان می‌دهد که نبوّت کند، و به آنان می‌گوید که شهادتِ خاندانِ اسرائیل این است که ایشان مرده‌اند، بی‌امیدند و بریده شده‌اند. آنان در ماتم‌اند، همان‌گونه که دانیال بود، زیرا از پیشگوییِ نافرجامِ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ نومید شده‌اند، و در آن وضعیت، به حزقیال گفته می‌شود که نبوّت کند.

Therefore prophesy and say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, O my people, I will open your graves, and cause you to come up out of your graves, and bring you into the land of Israel. And ye shall know that I am the Lord, when I have opened your graves, O my people, and brought you up out of your graves, And shall put my spirit in you, and ye shall live, and I shall place you in your own land: then shall ye know that I the Lord have spoken it, and performed it, saith the Lord. Ezekiel 37:12–14.

لهٰذا نبوت کرو اور اُن سے کہو: خداوند خدا یوں فرماتا ہے: دیکھو، اے میری قوم، میں تمہاری قبریں کھولوں گا، اور تمہیں تمہاری قبروں میں سے نکال لاؤں گا، اور تمہیں اسرائیل کے ملک میں لے آؤں گا۔ اور تم جان لو گے کہ میں ہی خداوند ہوں، جب میں، اے میری قوم، تمہاری قبریں کھولوں گا اور تمہیں تمہاری قبروں میں سے نکال لاؤں گا۔ اور میں اپنا روح تمہارے اندر ڈالوں گا، اور تم زندہ ہو جاؤ گے، اور میں تمہیں تمہاری اپنی سرزمین میں بساؤں گا۔ تب تم جان لو گے کہ میں، خداوند، نے یہ فرمایا ہے اور اسے پورا بھی کیا ہے، خداوند فرماتا ہے۔ حزقی ایل 37:12–14۔

The Lord, who is Michael the archangel opens their graves and the two witnesses of Revelation eleven, who are then resurrected and given the Holy Spirit and stand up, just as the Holy Spirit was given to those who stand up when they are brought out of their graves in Ezekiel’s second prophecy.

خداوند، که میکائیلِ فرشتهٔ اعظم است، قبرهای ایشان را می‌گشاید؛ و آن دو شاهدِ مکاشفهٔ یازده، که سپس برخیزانیده می‌شوند و روح‌القدس را می‌یابند و بر پا می‌ایستند، همان‌گونه که در نبوت دومِ حزقیال نیز روح‌القدس به کسانی عطا شد که چون از قبرهای خود بیرون آورده شدند، بر پا ایستادند.

And after three days and an half the Spirit of life from God entered into them, and they stood upon their feet; and great fear fell upon them which saw them. Revelation 11:11.

اور ساڑھے تین دن کے بعد خدا کی طرف سے زندگی کی روح اُن میں داخل ہوئی، اور وہ اپنے پاؤں پر کھڑے ہو گئے؛ اور جنہوں نے اُنہیں دیکھا اُن پر بڑا خوف طاری ہو گیا۔ مکاشفہ 11:11

Those two witnesses are represented as Moses and Elijah, and Moses was also resurrected by the voice of the archangel.

دغو دوو شاهدانو ته د موسى او الياس په توګه اشاره شوې ده، او موسى هم د رئيس‌الملائکة په آواز سره راژوندی کړای شو.

Yet Michael the archangel, when contending with the devil he disputed about the body of Moses, durst not bring against him a railing accusation, but said, The Lord rebuke thee. Jude 1:9.

بااین‌حال، میکائیلِ فرشتهٔ مقرب، آنگاه که با ابلیس دربارهٔ جسدِ موسی مجادله می‌کرد، جسارت نکرد که بر ضدّ او اتهامی توهین‌آمیز بیاورد، بلکه گفت: خداوند تو را توبیخ فرماید. یهودا ۱:۹.

Michael, the Prince and the Archangel, is the One who came and helped Gabriel in Daniel chapter ten, and it is His voice that calls men and women to life.

میکائیل، آن شاهزاده و سرافراز فرشته، همان کسی است که در فصل دهم کتاب دانیال آمد و به جبرئیل یاری رساند، و این صدای اوست که مردان و زنان را به حیات فرا می‌خواند.

For the Lord himself shall descend from heaven with a shout, with the voice of the archangel, and with the trump of God: and the dead in Christ shall rise first. 1 Thessalonians 4:16.

زیرا خودِ خداوند با بانگِ بلند، با صدای رئیسِ فرشتگان، و با شیپورِ خدا از آسمان فرود خواهد آمد؛ و مردگان در مسیح نخست برخواهند خاست. ۱ تسالونیکیان ۴:‏۱۶

Daniel’s three touches represent the transition of the Laodicean movement of the third angel, unto the Philadelphian movement of the third angel, and in Daniel ten, the vision that accomplishes the transition from the image of Laodicea, unto the image of Philadelphia, is represented by the prophetic history represented in chapter eleven. That vision is represented by Ezekiel as the vision of Islam of the third woe. In 2014, Russia initiated the second proxy war. In 2015, the richest president began his efforts to become the sixth president.

سه لمس دانیال نمایانگر گذار جنبش لائودیکیه‌ایِ فرشتهٔ سوم به جنبش فیلادلفیاییِ فرشتهٔ سوم است، و در دانیال ۱۰، رؤیایی که این گذار را از تصویر لائودیکیه به تصویر فیلادلفیا به انجام می‌رساند، به‌وسیلهٔ تاریخ نبویِ بازنمایی‌شده در باب یازدهم ترسیم شده است. این رؤیا از سوی حزقیال به‌عنوان رؤیای اسلامِ وایِ سوم بازنمایی شده است. در سال ۲۰۱۴، روسیه دومین جنگ نیابتی را آغاز کرد. در سال ۲۰۱۵، ثروتمندترین رئیس‌جمهور تلاش‌های خود را برای تبدیل شدن به ششمین رئیس‌جمهور آغاز کرد.

In 2020, that president, representing the Republican horn was slain by the “woke” atheist beast from the bottomless pit, and in the same year the Laodicean Protestant horn was also slain. In 2023, both horns came back to life, both beginning their transition into the eighth that is of the seven. One transitioning into the political image of the beast as Church and State are brought together in the United States, and the other horn transitioning from the image of Laodicea to the image of Christ. Both will be lifted up at the soon coming Sunday law. One will become “Alexander the Great”, the premier king of the ten kings who give their seventh kingdom to the whore of Rome, and the other lifted up as an ensign.

در سال ۲۰۲۰، آن رئیس‌جمهور، که نمایانگر شاخ جمهوری‌خواه بود، به‌دستِ وحشِ بی‌خدایِ «ووک» از هاویه کشته شد، و در همان سال شاخ پروتستانِ لائودکیه نیز کشته شد. در سال ۲۰۲۳، هر دو شاخ دوباره زنده شدند و هر دو آغاز به انتقال خود به هشتمی کردند که از آن هفت است. یکی در حال انتقال به صورت سیاسیِ تصویرِ وحش است، زیرا کلیسا و دولت در ایالات متحده به هم آورده می‌شوند، و شاخ دیگر از تصویرِ لائودکیه به تصویرِ مسیح در حال انتقال است. هر دو در قانون یکشنبه‌ای که به‌زودی خواهد آمد، برافراشته خواهند شد. یکی «اسکندر کبیر» خواهد شد، آن پادشاه برترِ ده پادشاهی که هفتمین پادشاهیِ خود را به فاحشهٔ روم می‌دهند، و دیگری همچون عَلَمی برافراشته خواهد شد.

The vision that produces both of these transitions is the history that unfolds between September 11, 2001 and the Sunday law. Verse eleven, of Daniel chapter eleven, is specifically identified within the context that if you will not believe, you will not be established.

آن رؤیا که هر دوِ این انتقال‌ها را پدید می‌آورد، همان تاریخی است که میان ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ و قانون یکشنبه unfold می‌شود. آیهٔ یازدهمِ باب یازدهمِ دانیال، به‌طور خاص در این بستر مشخص می‌شود که اگر ایمان نیاورید، استوار نخواهید شد.

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

“Bible rules are to be the guide of the daily life. The cross of Christ is to be the theme, revealing the lessons we must learn and practice. Christ must be brought into all the studies, that students may drink in the knowledge of God and may represent Him in character. His excellence is to be our study in time as well as in eternity. The word of God, spoken by Christ in the Old and New Testaments, is the bread from heaven; but much that is called science is as dishes of human invention, adulterated food; it is not the true manna.

«دستورهای کتاب‌مقدّس باید راهنمای زندگی روزانه باشند. صلیب مسیح باید موضوع اصلی باشد و درس‌هایی را آشکار سازد که باید آن‌ها را بیاموزیم و به عمل آوریم. مسیح باید در همهٔ مطالعات وارد شود، تا شاگردان معرفت خدا را جذب کنند و او را در منش خویش نمایان سازند. برتری او باید موضوع مطالعهٔ ما باشد، هم در زمان و هم در ابدیّت. کلام خدا، که به‌وسیلهٔ مسیح در عهد عتیق و عهد جدید بیان شده است، نان آسمانی است؛ امّا بسیاری از آنچه علم نامیده می‌شود، همچون خوراک‌هایی از ابداع انسان و غذایی آلوده و تقلبی است؛ آن، مَنِّ حقیقی نیست.»

“In God’s word is found wisdom unquestionable, inexhaustible—wisdom that originated, not in the finite, but in the infinite mind. But much of that which God has revealed in His word is dark to men, because the jewels of truth are buried beneath the rubbish of human wisdom and tradition. To many the treasures of the word remain hidden, because they have not been searched for with earnest perseverance until the golden precepts were understood. The word must be searched in order to purify and prepare those who receive it to become members of the royal family, children of the heavenly King.

«در کلام خدا حکمتی یافت می‌شود بی‌چون‌وچرا و پایان‌ناپذیر—حکمتی که منشأ آن نه در ذهن محدود، بلکه در ذهن نامتناهی بوده است. اما بسیاری از آنچه خدا در کلام خویش آشکار ساخته، بر انسان‌ها تاریک است، زیرا جواهرات حقیقت در زیر آوار حکمت و سنّت انسانی مدفون است. برای بسیاری، گنجینه‌های کلام همچنان پنهان می‌ماند، زیرا با پایداریِ جدّی در جست‌وجوی آن برنیامده‌اند تا آن‌گاه که اصول زرّین آن فهمیده شود. کلام باید کاویده شود تا آنان را که آن را می‌پذیرند، پاک ساخته و آماده گرداند تا اعضای خاندان سلطنتی، فرزندان پادشاه آسمانی، بشوند.»

“The study of God’s word should take the place of the study of those books that have led minds into mysticism and away from the truth. Its living principles, woven into our lives, will be our safeguard in trials and temptations; its divine instruction is the only way to success. As the test comes to every soul, there will be apostasies. Some will prove to be traitors, heady, high-minded, and self-sufficient, and will turn away from the truth, making shipwreck of faith. Why? Because they did not live ‘by every word that proceedeth out of the mouth of God.’ They did not dig deep and make their foundation sure.

مطالعهٔ کلام خدا باید جای مطالعهٔ آن کتاب‌هایی را بگیرد که ذهن‌ها را به‌سوی عرفان‌گرایی و دور از حقیقت کشانده‌اند. اصول زندهٔ آن، چون در تار و پود زندگی ما تنیده شوند، در آزمون‌ها و وسوسه‌ها پاسدار ما خواهند بود؛ تعلیم الهی آن، یگانه راه کامیابی است. هنگامی که آزمایش بر هر جان وارد شود، ارتدادها رخ خواهد داد. برخی ثابت خواهند کرد که خائن‌اند، شتاب‌زده، متکبر و متکی به خویشتن، و از حقیقت روی برخواهند تافت و ایمان را به کشتی‌شکستگی خواهند کشاند. چرا؟ زیرا به «هر کلمه‌ای که از دهان خدا صادر می‌شود» زیست نکردند. آنان ژرف نکَندند و بنیاد خود را استوار نساختند.

“When the words of the Lord through His chosen messengers are brought to them, they murmur and think the way is made too strait. In the sixth chapter of John we read of some who were thought to be disciples of Christ, but who, when the plain truth was presented to them, were displeased and walked no more with Him. In like manner these superficial students also will turn away from Christ.” Testimonies, volume 6, 132.

«وقتی سخنان خداوند از طریق پیام‌آوران برگزیدهٔ او به ایشان رسانده می‌شود، غرغر می‌کنند و می‌پندارند که راه بیش از حد تنگ ساخته شده است. در باب ششم یوحنا می‌خوانیم که برخی بودند که گمان می‌رفت شاگردان مسیح باشند، اما هنگامی که حقیقتِ صریح به ایشان عرضه شد، ناخشنود شدند و دیگر با او راه نرفتند. به همین‌گونه، این محصلانِ سطحی نیز از مسیح روی برخواهند تافت.» شهادت‌ها، جلد ۶، ص. ۱۳۲.