کتابِ دانی ایل — ایک سو چوہترویں نمبر

آری، در حالی که هنوز در دعا سخن می‌گفتم، آن مرد، جبرائیل، که او را در رؤیا در ابتدا دیده بودم، با شتابِ پروازکنان نزد من آمد و نزدیک وقتِ قربانیِ شامگاهی مرا لمس کرد. و مرا آگاه ساخت و با من سخن گفت و گفت: «ای دانیال، اکنون بیرون آمده‌ام تا به تو بصیرت و فهم ببخشم. در آغازِ تضرعاتِ تو، فرمان صادر شد، و من آمده‌ام تا آن را بر تو آشکار سازم؛ زیرا تو بسیار محبوبی. پس امر را دریاب و رؤیا را ملاحظه کن.» دانیال ۹:۲۱–۲۳

در سال سومِ کورش، پادشاهِ فارس، امری بر دانیال که نامش بلطشصر خوانده می‌شد مکشوف گردید؛ و آن امر راست بود، لیکن زمانِ معیّن آن دراز بود؛ و او آن امر را دریافت و رؤیا را فهم کرد. دانیال 10:1.

اکنون آمده‌ام تا تو را از آنچه در ایام آخر بر قوم تو واقع خواهد شد، آگاه سازم؛ زیرا این رؤیا هنوز برای روزهای بسیاری است. دانیال ۱۰:۱۴

پس او گفت: «آیا می‌دانی چرا نزد تو آمده‌ام؟ و اکنون بازخواهم گشت تا با رئیس فارس جنگ کنم؛ و چون بیرون روم، اینک رئیس یونان خواهد آمد.» دانیال 10:20

سپس به من گفت: «ای دانیال، مترس؛ زیرا از نخستین روزی که دل خود را بر آن نهادی تا بفهمی و خویشتن را در حضور خدای خویش فروتن سازی، سخنانت شنیده شد، و من به سبب سخنانت آمده‌ام. اما رئیس مملکت فارس بیست و یک روز با من مقاومت کرد؛ ولی اینک میکائیل، یکی از رؤسای اعظم، به یاری من آمد؛ و من در آنجا نزد پادشاهان فارس ماندم.» دانیال 10:12، 13

«پسر خدا، که شخصیتی بس والا بود، بر دانیال ظاهر شد. این توصیف همانند توصیفی است که یوحنا ارائه می‌دهد هنگامی که مسیح در جزیرهٔ پطمس بر او مکشوف گردید. اکنون خداوند ما با فرستاده‌ای آسمانی دیگر می‌آید تا به دانیال آنچه را که در ایام آخر واقع خواهد شد تعلیم دهد. این معرفت به دانیال عطا شد و به الهام برای ما، که پایان‌های عالم بر ما رسیده است، به ثبت درآمد.»

«حقایق عظیمی که به‌واسطۀ نجات‌دهندۀ جهان آشکار شده‌اند، از آنِ کسانی است که حقیقت را همچون گنج‌های نهفته جست‌وجو می‌کنند. دانیال مردی سالخورده بود. زندگی او در میان افسونگری‌های دربارِ قومِ کافر سپری شده بود، و ذهنش با امور یک امپراتوری بزرگ مشغول و درگیر بود؛ بااین‌همه، از همۀ این‌ها روی برمی‌گرداند تا جان خود را در حضور خدا فروتن سازد و معرفتِ مقاصدِ حضرتِ اعلی را بطلبد. و در پاسخ به تضرعات او، نوری از بارگاه‌های آسمانی برای کسانی که در ایام آخر زیست خواهند کرد، ابلاغ شد. پس، ما با چه جدیتی باید خدا را بطلبیم تا فهم ما را بگشاید و ما بتوانیم حقایقی را که از آسمان به ما آورده شده‌اند، درک کنیم.»

«و تنها من، دانیال، آن رؤیا را دیدم؛ زیرا مردانی که با من بودند رؤیا را ندیدند؛ اما لرزشی عظیم بر ایشان افتاد، چنان‌که گریختند تا خود را پنهان کنند.... و هیچ قوتی در من باقی نماند؛ زیرا زیبایی‌ام در من به فساد مبدل شد، و هیچ قوتی در خود نگاه نداشتم.» چنین تجربه‌ای از آنِ هر کسی خواهد بود که به‌راستی تقدیس شده باشد. هرچه دریافت آنان از عظمت، جلال، و کمالِ مسیح روشن‌تر باشد، ضعف و نقصانِ خویش را آشکارتر خواهند دید. آنان هیچ گرایشی نخواهند داشت که برای خود شخصیتی بی‌گناه قائل شوند؛ آنچه در خودشان درست و زیبا نمودار شده است، در برابر طهارت و جلالِ مسیح، فقط نالایق و فاسدشدنی خواهد نمود. هنگامی که انسان‌ها از خدا جدا باشند و دیدی بسیار نارسا از مسیح داشته باشند، آنگاه است که می‌گویند: «من بی‌گناهم؛ من تقدیس شده‌ام.»

«پس جبرائیل بر آن نبی ظاهر شد و او را چنین خطاب کرد: “ای دانیال، ای مردِ بسیار محبوب، سخنانی را که به تو می‌گویم دریاب، و راست بر پای خویش بایست؛ زیرا اکنون نزد تو فرستاده شده‌ام.” و چون این سخن را با من گفت، لرزان بر پا ایستادم. پس به من گفت: “مترس، ای دانیال؛ زیرا از نخستین روزی که دل خود را بر فهمیدن نهادی و خویشتن را به حضور خدای خود فروتن ساختی، سخنانت شنیده شد، و من به سبب سخنان تو آمده‌ام.”»

«چه حرمت عظیمی از جانب جلال آسمان به دانیال نشان داده شد! او خادم لرزانِ خود را تسلّی می‌دهد و به او اطمینان می‌بخشد که دعایش در آسمان شنیده شده است، و اینکه در پاسخ به آن تضرّعِ پرشور، فرشته جبرائیل فرستاده شد تا بر دل پادشاه فارس اثر گذارد. آن پادشاه در طول آن سه هفته‌ای که دانیال روزه می‌گرفت و دعا می‌کرد، در برابر تأثیرات روحِ خدا مقاومت ورزیده بود؛ امّا سَروَرِ آسمان، میکائیلِ فرشته‌مقرّب، فرستاده شد تا دلِ آن پادشاهِ سرسخت را برگرداند تا اقدامی قاطع برای اجابتِ دعای دانیال به عمل آورد.»

«و چون این‌گونه سخنان را با من گفت، روی خود را بر زمین نهادم و لال شدم. و اینک، کسی مانند شبیه پسران آدمیان لب‌هایم را لمس کرد.... و گفت: ای مردِ بسیار محبوب، مترس؛ سلامتی بر تو باد؛ قوی باش، آری، قوی باش. و چون با من سخن گفت، نیرو یافتم و گفتم: سرورم سخن بگوید، زیرا مرا نیرو بخشیده‌ای.» آن جلال الهی که بر دانیال مکشوف شد، چنان عظیم بود که او تاب دیدن آن را نداشت. آنگاه فرستادهٔ آسمان درخشندگیِ حضور خویش را در حجاب کشید و بر نبی به صورتِ «کسی مانند شبیه پسران آدمیان» ظاهر شد. او به قدرت الهیِ خود این مردِ امانت و ایمان را تقویت کرد تا پیامی را که از جانب خدا برای او فرستاده شده بود، بشنود.

«دانیال خادمِ سرسپردهٔ حضرتِ اعلی بود. عمرِ درازِ او سراسر از اعمالِ شریفِ خدمت برای مولای خویش آکنده بود. پاکیِ منشِ او و وفاداریِ استوار و خلل‌ناپذیرش را تنها فروتنیِ دل و توبه‌مندی‌اش در حضورِ خدا برابری می‌کند. باز می‌گوییم: زندگیِ دانیال نمونه‌ای الهام‌شده از تقدیسِ حقیقی است.» Review and Herald، 8 فوریهٔ 1881.

چون زمان پایان اسارت هفتادساله نزدیک می‌شد، ذهن دانیال به‌غایت مشغول نبوت‌های ارمیا گردید. او دید که زمانی فرا رسیده است که خدا قوم برگزیدهٔ خویش را بار دیگر بیازماید؛ و با روزه، فروتنی، و دعا، به نمایندگی از اسرائیل، خدای آسمان را با این سخنان به تضرع خواند: «ای خداوند، خدای عظیم و مهیب، که عهد و رحمت را برای آنان که او را محبت می‌نمایند و احکامش را نگاه می‌دارند، نگاه می‌داری؛ ما گناه کرده‌ایم، و مرتکب شرارت شده‌ایم، و بدی ورزیده‌ایم، و عصیان نموده‌ایم، و حتی از اوامر و احکام تو منحرف گشته‌ایم؛ و به بندگان تو، انبیا، که به نام تو به پادشاهان ما، امیران ما، پدران ما، و تمامی قوم این سرزمین سخن گفتند، گوش فرا ندادیم.»

«به این کلمات توجه کنید. دانیال وفاداریِ خود را در حضور خداوند اعلام نمی‌کند. او به‌جای آنکه مدعیِ پاکی و قداستِ خویش باشد، خود را با واقعاً گناهکارانِ اسرائیل یکی می‌شمارد. حکمتی که خدا به او عطا کرده بود، همان‌قدر از حکمتِ حکیمانِ جهان برتر بود که نورِ خورشیدِ درخشان در آسمانِ نیمروز از کم‌فروغ‌ترین ستاره روشن‌تر است. بااین‌حال، به دعایی که از لبانِ این مردِ به‌غایت برخوردار از لطفِ آسمان برمی‌آید، بیندیشید. او با فروتنیِ عمیق، با اشک‌ها، و با دریدنِ دل، برای خود و برای قومش استغاثه می‌کند. او جانِ خود را در برابر خدا عریان می‌سازد، پستیِ خویش را اعتراف می‌کند، و عظمت و جلالِ خداوند را اقرار می‌نماید.»

«چه جدیت و سوزی دعاهای او را مشخص می‌سازد! او هرچه بیشتر و بیشتر به خدا نزدیک می‌شود. دست ایمان به سوی بالا دراز شده است تا وعده‌های هرگز ناکامِ حضرتِ اعلی را بگیرد. جان او در کشاکشِ جانکاه است. و او این گواه را دارد که دعایش شنیده شده است. احساس می‌کند که پیروزی از آنِ اوست. اگر ما نیز، به‌عنوان یک قوم، چنان‌که دانیال دعا کرد، دعا می‌کردیم، و چنان‌که او کشتی گرفت، کشتی می‌گرفتیم، و جان‌های خود را در حضور خدا فروتن می‌ساختیم، پاسخ‌هایی به دعاهای خود به همان اندازه آشکار درمی‌یافتیم که به دانیال عطا شد. بشنوید که چگونه دعوای خود را در محکمهٔ آسمان مطرح می‌کند:»

«اے میرے خدا، اپنا کان جھکا اور سن؛ اپنی آنکھیں کھول اور ہماری ویرانیوں کو، اور اُس شہر کو جو تیرے نام سے کہلاتا ہے، دیکھ؛ کیونکہ ہم اپنی راستبازیوں کے سبب نہیں، بلکہ تیری عظیم رحمتوں کے باعث اپنی التجائیں تیرے حضور پیش کرتے ہیں۔ اے خداوند، سن؛ اے خداوند، معاف فرما؛ اے خداوند، توجہ فرما اور عمل کر؛ اپنے ہی خاطر، اے میرے خدا، تاخیر نہ کر؛ کیونکہ تیرا شہر اور تیرے لوگ تیرے نام سے کہلاتے ہیں۔ اور جب میں بول رہا تھا، اور دُعا کر رہا تھا، اور اپنے گناہ اور اپنی قوم کے گناہ کا اقرار کر رہا تھا، … تب جبرائیل، وہ مرد جسے میں نے ابتدا کی رؤیا میں دیکھا تھا، تیزی سے اُڑتے ہوئے آیا اور شام کی قربانی کے وقت کے قریب مجھے چھو گیا۔»

«در حالی که دعای دانیال برمی‌خیزد، فرشته جبرائیل از بارگاه‌های آسمانی شتابان فرود می‌آید تا به او اعلام کند که درخواست‌هایش شنیده و اجابت شده است. به این فرشته نیرومند مأموریت داده شده است که به او بصیرت و فهم عطا کند،—تا اسرار اعصار آینده را در برابر او بگشاید. بدین‌سان، هنگامی که دانیال با جدیت می‌کوشید حقیقت را بشناسد و درک کند، به مشارکت با پیام‌آورِ گماشتهٔ آسمان راه یافت.»

«مردِ خدا دعا می‌کرد، نه برای شور و حالِ خوشِ زودگذر، بلکه برای معرفتِ ارادهٔ الهی. و این معرفت را نه فقط برای خود، بلکه برای قوم خویش می‌طلبید. بارِ عظیمِ دل او برای اسرائیل بود، که به معنای دقیق کلمه، شریعتِ خدا را نگاه نمی‌داشتند. او اقرار می‌کند که همهٔ بدبختی‌های ایشان در نتیجهٔ تعدیاتشان از آن شریعتِ مقدس بر ایشان آمده است. می‌گوید: “گناه کرده‌ایم، شرارت ورزیده‌ایم.... زیرا به‌سبب گناهان ما و به‌سبب تقصیرات پدران ما، اورشلیم و قوم تو نزد همهٔ اطرافیان ما مایهٔ ملامت شده‌اند.” ایشان خصلتِ ممتاز و مقدسِ خود را به‌عنوان قومِ برگزیدهٔ خدا از دست داده بودند. “الآن، پس ای خدای ما، دعای بندهٔ خود و تضرعات او را بشنو، و روی خود را بر مقدسِ خود که ویران شده است، تابان ساز.” دلِ دانیال با اشتیاقی سوزان به‌سوی مقدسِ ویرانِ خدا متوجه می‌شود. او می‌داند که آبادانیِ آن تنها زمانی می‌تواند بازگردانده شود که اسرائیل از تعدیاتِ خود نسبت به شریعتِ خدا توبه کند و فروتن و امین و مطیع گردد.»

در پاسخ به درخواست او، دانیال نه‌تنها نور و حقیقتی را دریافت کرد که او و قومش بیش از همه بدان نیاز داشتند، بلکه نمایی از رویدادهای عظیم آینده را نیز دید، تا به ظهور نجات‌دهندۀ جهان. آنان که مدعی‌اند تقدیس شده‌اند، حال آنکه هیچ اشتیاقی به کاوش در کتب مقدس، یا به مجاهده با خدا در دعا برای فهمی روشن‌تر از حقیقت کتاب‌مقدس ندارند، نمی‌دانند تقدیس حقیقی چیست.

همهٔ کسانی که کلام خدا را با دل ایمان می‌آورند، برای شناخت ارادهٔ او گرسنه و تشنه خواهند بود. خدا پدیدآورندهٔ حقیقت است. او فهمِ تاریک‌شده را روشن می‌سازد و به ذهنِ انسانی قدرت می‌بخشد تا حقایقی را که او مکشوف ساخته است، دریابد و بفهمد.

«دانیال با خدا سخن گفت. آسمان پیش روی او گشوده شد. اما حرمت‌های والایی که به او عطا گردید، ثمرۀ فروتنی و جست‌وجوی جدّی بود. او چنین نمی‌اندیشید، چنان‌که بسیاری در روزگار حاضر می‌اندیشند، که آنچه باور می‌کنیم اهمیتی ندارد، اگر فقط صادق باشیم و عیسی را محبت کنیم. محبت حقیقی به عیسی، انسان را به دقیق‌ترین و جدّی‌ترین جست‌وجو دربارۀ این‌که حقیقت چیست، رهنمون خواهد شد. مسیح دعا کرد که شاگردانش به‌واسطۀ حقیقت تقدیس شوند. آن‌که بیش از حد سست و تن‌پرور باشد که برای حقیقت با اضطراب و دعا کاوش کند، واگذاشته خواهد شد تا خطاهایی را بپذیرد که سرانجام موجب هلاکت جان او خواهند شد.»

«در زمان دیدار جبرائیل، نبیّ دانیال قادر به دریافت تعلیمات بیشتر نبود؛ اما چند سال بعد، چون مشتاق بود دربارهٔ موضوعاتی که هنوز به‌طور کامل توضیح داده نشده بودند، آگاهی بیشتری به دست آورد، بار دیگر خویشتن را بر آن داشت که از خدا نور و حکمت بطلبد. «در آن ایام، من دانیال، سه هفتهٔ تمام ماتم می‌گرفتم. نان لذیذ نخوردم، و گوشت و شراب به دهانم داخل نشد، و خویشتن را نیز اصلاً تدهین نکردم…. آنگاه چشمان خود را بلند کرده، نگریستم، و اینک مردی را دیدم ملبّس به کتان که کمرش به طلای خالص اوفاز بسته شده بود. بدنش نیز مانند زبرجد بود، و رویش چون منظر برق، و چشمانش مانند مشعل‌های آتش، و بازوان و پاهایش به رنگ برنج صیقلی، و آواز سخنانش مانند آواز جماعتی عظیم.»

“کسی کمتر از پسر خدا بر دانیال ظاهر نشد. این توصیف همانند توصیفی است که یوحنا هنگامی که مسیح بر جزیرهٔ پطمس بر او مکشوف گردید، ارائه کرده است. خداوند ما اکنون با پیام‌آوری دیگر از آسمان می‌آید تا به دانیال آنچه را که در ایام آخر واقع می‌شد، تعلیم دهد. این معرفت به دانیال داده شد و به‌وسیلهٔ الهام برای ما، که اواخر جهان بر ما رسیده است، ثبت گردید.” Review and Herald, February 8, 1881.

اور تم غیرقوموں کے درمیان ہلاک ہو جاؤ گے، اور تمہارے دشمنوں کی سرزمین تمہیں نگل جائے گی۔ اور جو تم میں سے باقی رہ جائیں گے وہ اپنے دشمنوں کی سرزمینوں میں اپنی بداعمالی کے سبب گھلتے رہیں گے؛ اور اپنے باپ دادا کی بداعمالیوں کے سبب بھی وہ ان کے ساتھ گھلتے رہیں گے۔ اگر وہ اپنی بداعمالی اور اپنے باپ دادا کی بداعمالی کا، اپنی اس خیانت کا جو انہوں نے میرے خلاف کی، اور اس بات کا بھی اقرار کریں کہ وہ میرے خلاف چلتے رہے؛ اور یہ کہ میں بھی ان کے خلاف چلا، اور انہیں ان کے دشمنوں کی سرزمین میں لے آیا؛ اگر اس وقت ان کے نامختون دل فروتن ہوں، اور وہ اپنی بداعمالی کی سزا کو قبول کریں: تب میں یعقوب کے ساتھ اپنے عہد کو یاد کروں گا، اور اسحاق کے ساتھ اپنے عہد کو بھی، اور ابرہام کے ساتھ اپنے عہد کو بھی یاد کروں گا؛ اور میں اس سرزمین کو یاد کروں گا۔ اور وہ سرزمین ان سے خالی چھوڑ دی جائے گی، اور جب وہ ان کے بغیر ویران پڑی ہوگی تو اپنے سبتوں سے لطف اندوز ہوگی؛ اور وہ اپنی بداعمالی کی سزا کو قبول کریں گے، اس لیے کہ، ہاں اس لیے کہ انہوں نے میرے احکام کو حقیر جانا، اور ان کی جان نے میرے آئین سے نفرت کی۔ لیکن ان سب کے باوجود، جب وہ اپنے دشمنوں کی سرزمین میں ہوں گے، تو میں نہ انہیں رد کروں گا اور نہ ان سے نفرت رکھوں گا کہ انہیں بالکل تباہ کر ڈالوں اور اپنا عہد ان کے ساتھ توڑ دوں؛ کیونکہ میں خداوند ان کا خدا ہوں۔ بلکہ میں ان کی خاطر ان کے آبا و اجداد کے ساتھ کیے ہوئے عہد کو یاد کروں گا، جنہیں میں غیرقوموں کے سامنے ملکِ مصر سے نکال لایا، تاکہ میں ان کا خدا ہوں: میں خداوند ہوں۔ احبار 26:38–45۔