Verses sixteen through nineteen of Daniel chapter eleven represents the history beginning at the soon coming Sunday law in the United States, until Michael stands up and human probation closes. It therefore also represents the history of verse forty-one through verse forty-five of the same chapter.

آیات شانزدهم تا نوزدهمِ باب یازدهمِ دانیال، تاریخِ آغازشونده از قانون یک‌شنبه که به‌زودی در ایالات متحده برقرار خواهد شد تا زمانی که میکائیل برخیزد و مهلتِ آزمایشِ بشر پایان پذیرد را بیان می‌کند. بنابراین، این آیات همچنین تاریخِ آیات چهل‌ویکم تا چهل‌وپنجمِ همان باب را نیز نمایندگی می‌کند.

But he that cometh against him shall do according to his own will, and none shall stand before him: and he shall stand in the glorious land, which by his hand shall be consumed. He shall also set his face to enter with the strength of his whole kingdom, and upright ones with him; thus shall he do: and he shall give him the daughter of women, corrupting her: but she shall not stand on his side, neither be for him. After this shall he turn his face unto the isles, and shall take many: but a prince for his own behalf shall cause the reproach offered by him to cease; without his own reproach he shall cause it to turn upon him. Then he shall turn his face toward the fort of his own land: but he shall stumble and fall, and not be found. Daniel 11:16–19.

اما آن که بر ضدّ او می‌آید، مطابق ارادهٔ خویش عمل خواهد کرد، و هیچ‌کس در برابر او نخواهد ایستاد؛ و او در سرزمینِ جلال خواهد ایستاد، و آن به دست او نابود خواهد شد. همچنین عزم خود را جزم خواهد کرد که با قوّتِ تمامیِ مملکت خویش داخل شود، و صالحان با او خواهند بود؛ و چنین خواهد کرد: و دخترِ زنان را به او خواهد داد تا او را فاسد سازد؛ امّا او بر جانبِ وی نخواهد ایستاد، و از آنِ او نخواهد بود. پس از این، روی خود را به سوی جزایر خواهد گردانید، و بسیاری را خواهد گرفت؛ امّا امیری به خاطر خویشتن، ننگی را که او وارد آورده است، بازخواهد گردانید؛ و بی‌آنکه ننگی بر خود پذیرد، آن را بر سرِ خودِ او بازخواهد گردانید. سپس روی خود را به سوی دژِ سرزمینِ خویش خواهد گردانید؛ امّا لغزش خواهد خورد و سقوط خواهد کرد، و یافت نخواهد شد. دانیال ۱۱:‏۱۶–۱۹

When Sister White addressed the final fulfillment of Daniel chapter eleven, she stated “that much of the history that has been fulfilled in this prophecy will be repeated.” Verses forty-one through forty-five repeat the prophetic history of these verses. The verses were fulfilled when pagan Rome took control of the world by first conquering three geographical areas.

هنگامی که خواهر وایت به تحقق نهایی فصل یازدهم دانیال پرداخت، اظهار داشت که «بخش بزرگی از تاریخی که در این نبوت تحقق یافته است، تکرار خواهد شد.» آیات چهل‌ویک تا چهل‌وپنج، تاریخ نبویِ این آیات را تکرار می‌کنند. این آیات هنگامی تحقق یافتند که رومِ بت‌پرست با نخستینْ تسخیرِ سه ناحیهٔ جغرافیایی، زمام جهان را به دست گرفت.

“Although Egypt could not stand before Antiochus, the king of the north, Antiochus could not stand before the Romans, who now came against him. No kingdoms were longer able to resist this rising power. Syria was conquered, and added to the Roman empire, when Pompey, BC 65, deprived Antiochus Asiaticus of his possessions, and reduced Syria to a Roman province.

اگرچه مصر نتوانست در برابر آنتیوخوس، پادشاه شمال، ایستادگی کند، آنتیوخوس نیز نتوانست در برابر رومیان که اکنون بر ضد او می‌آمدند، پایدار بماند. دیگر هیچ پادشاهی‌ای قادر نبود در برابر این قدرتِ رو به عروج مقاومت کند. سوریه مغلوب شد و به امپراتوری روم ملحق گردید، هنگامی که پومپی، در سال ۶۵ ق.م.، آنتیوخوس آسیاتیکوس را از متصرفاتش محروم ساخت و سوریه را به یک ایالت رومی تبدیل کرد.

“The same power was also to stand in the Holy Land, and consume it. Rome became connected with the people of God, the Jews, by alliance, BC 162, from which date it holds a prominent place in the prophetic calendar. It did not, however, acquire jurisdiction over Judea by actual conquest till BC 63; and then in the following manner.

«همان قدرت نیز قرار بود در سرزمین مقدّس بایستد و آن را ببلعد. روم در سال 162 پیش از میلاد، از طریق اتحاد، با قوم خدا، یعنی یهودیان، مرتبط شد؛ از همان تاریخ، در گاه‌شماری نبوی جایگاهی برجسته می‌یابد. با این حال، تا سال 63 پیش از میلاد، از راه فتح واقعی، حاکمیت بر یهودیه را به دست نیاورد؛ و آن‌گاه به ترتیب زیر.»

“On Pompey’s return from his expedition against Mithridates, king of Pontus, two competitors, Hyrcanus and Aristobulus, were struggling for the crown of Judea. Their cause came before Pompey, who soon perceived the injustice of the claims of Aristobulus, but wished to defer decision in the matter till after his long-desired expedition into Arabia, promising then to return, and settle their affairs as should seem just and proper. Aristobulus, fathoming Pompey’s real sentiments, hastened back to Judea, armed his subjects, and prepared for a vigorous defense, determined, at all hazards, to keep the crown, which he foresaw would be adjudicated to another. Pompey closely followed the fugitive. As he approached Jerusalem, Aristobulus, beginning to repent of his course, came out to meet him, and endeavored to accommodate matters by promising entire submission and large sums of money. Pompey, accepting this offer, sent Gabinius, at the head of a detachment of soldiers, to receive the money. But when that lieutenant-general arrived at Jerusalem, he found the gates shut against him, and was told from the top of the walls that the city would not stand to the agreement.

«هنگامی که پومپیوس از لشکرکشی خود بر ضدّ مهرداد، پادشاه پونتوس، بازمی‌گشت، دو مدّعی، هیرکانوس و ارسطوبولوس، برای تاج و تخت یهودیه در کشاکش بودند. دعوای ایشان نزد پومپیوس مطرح شد، و او به‌زودی بی‌عدالتیِ دعاویِ ارسطوبولوس را دریافت؛ امّا خواست که تصمیم‌گیری در این باب را تا پس از لشکرکشیِ دیرآرزویش به عربستان به تعویق اندازد، با این وعده که سپس بازگردد و امور ایشان را بر وفق آنچه عادلانه و شایسته بنماید، فیصله دهد. ارسطوبولوس، چون مقاصد واقعیِ پومپیوس را دریافت، شتابان به یهودیه بازگشت، رعایای خود را مسلّح ساخت، و برای دفاعی سخت و نیرومند آماده شد، مصمّم بر آنکه به هر بهایی تاج و تخت را، که پیش‌بینی می‌کرد به دیگری واگذار خواهد شد، برای خود نگاه دارد. پومپیوس از پیِ این گریخته، از نزدیک، روان شد. چون به اورشلیم نزدیک گردید، ارسطوبولوس که از راهی که در پیش گرفته بود، به توبه آمده بود، به استقبال او بیرون آمد و کوشید کار را با وعدهٔ تسلیم کامل و پرداخت مبالغ هنگفتی پول، به سازش بکشاند. پومپیوس، چون این پیشنهاد را پذیرفت، گابینیوس را در رأس دسته‌ای از سپاهیان فرستاد تا آن پول را دریافت کند. امّا چون آن سپهسالار به اورشلیم رسید، دروازه‌ها را به روی خود بسته یافت، و از فراز حصارها به او گفته شد که شهر بر آن پیمان نخواهد ایستاد.»

“Pompey, not to be deceived in this way with impunity, put Aristobulus, whom he had retained with him, in irons, and immediately marched against Jerusalem with his whole army. The partisans of Aristobulus were for defending the place; those of Hyrcanus, for opening the gates. The latter being in the majority, and prevailing, Pompey was given free entrance into the city. Whereupon the adherents of Aristobulus retired to the mountain of the temple, as fully determined to defend that place as Pompey was to reduce it. At the end of three months a breach was made in the wall sufficient for an assault, and the place was carried at the point of the sword. In the terrible slaughter that ensued, twelve thousand persons were slain. It was an affecting sight, observes the historian, to see the priests, engaged at the time in divine service, with calm hand and steady purpose pursue their accustomed work, apparently unconscious of the wild tumult, though all around them their friends were given to the slaughter, and though often their own blood mingled with that of their sacrifices.

پومپی، تا در این‌گونه فریب‌خوردن بی‌کیفر نماند، اریستوبولوس را که نزد خود نگاه داشته بود، در زنجیر کرد و بی‌درنگ با تمامی سپاه خویش به سوی اورشلیم لشکر کشید. هواداران اریستوبولوس بر آن بودند که از آنجا دفاع کنند؛ و هواداران هیرکانوس، بر آن‌که دروازه‌ها را بگشایند. اینان که در اکثریت بودند و چیرگی یافتند، ورود آزادانه به شهر را برای پومپی فراهم کردند. در پی آن، پیروان اریستوبولوس به کوه معبد عقب نشستند، با عزمی راسخ برای دفاع از آن مکان، همان‌گونه که پومپی نیز مصمم بود آن را به تصرف درآورد. در پایان سه ماه، رخنه‌ای در دیوار پدید آمد که برای یورش کفایت می‌کرد، و آن مکان به ضرب شمشیر تسخیر شد. در کشتار هولناکی که در پی آمد، دوازده هزار تن کشته شدند. مورخ می‌گوید، منظره‌ای جان‌گداز بود دیدن کاهنانی که در همان هنگام در خدمت الهی مشغول بودند، با دستی آرام و قصدی استوار، کار مألوف خود را دنبال می‌کردند، چنان‌که گویی از آن آشوب مهارنشده بی‌خبر بودند، هرچند در پیرامون ایشان دوستانشان به کشتار سپرده می‌شدند، و هرچند بارها خون خود آنان با خون قربانی‌هایشان درهم می‌آمیخت.

“Having put an end to the war, Pompey demolished the walls of Jerusalem, transferred several cities from the jurisdiction of Judea to that of Syria, and imposed tribute on the Jews. Thus for the first time was Jerusalem placed by conquest in the hands of that power which was to hold the ‘glorious land’ in its iron grasp till it had utterly consumed it.

«پس از آن‌که پومپه به جنگ پایان داد، دیوارهای اورشلیم را ویران کرد، چندین شهر را از قلمرو یهودیه به حوزهٔ فرمانروایی سوریه منتقل ساخت، و بر یهودیان خراج مقرر داشت. بدین‌سان، برای نخستین بار، اورشلیم به‌وسیلهٔ فتح به دست آن قدرتی سپرده شد که می‌بایست «سرزمینِ جلال» را در چنگال آهنین خود نگاه دارد تا آن را به‌کلی نابود سازد.»

“‘VERSE 17. He shall also set his face to enter with the strength of his whole kingdom, and upright ones with him; thus shall he do: and he shall give him the daughter of women, corrupting her: but she shall not stand on his side, neither be for him.’

«آیهٔ ۱۷. او همچنین عزم خود را جزم خواهد کرد که با قوّتِ تمامیِ پادشاهیِ خویش وارد شود، و راستان با او باشند؛ و چنین خواهد کرد: و دخترِ زنان را به او خواهد داد تا او را تباه سازد؛ امّا او بر جانبِ وی نخواهد ایستاد و از آنِ او نخواهد بود.»

“Bishop Newton furnishes another reading for this verse, which seems more clearly to express the sense, as follows: ‘He shall also set his face to enter by force the whole kingdom.’ Verse 16 brought us down to the conquest of Syria and Judea by the Romans. Rome had previously conquered Macedon and Thrace. Egypt was now all that remained of the ‘whole kingdom’ of Alexander, not brought into subjection to the Roman power, which power now set its face to enter by force into that country.

«اسقف نیوتن برای این آیه قرائتی دیگر ارائه می‌کند که به نظر می‌رسد معنای آن را روشن‌تر بیان می‌نماید، بدین‌قرار: “او همچنین روی خود را خواهد نهاد تا به‌زور به تمامی پادشاهی داخل شود.” آیهٔ 16 ما را تا فتح سوریه و یهودیه به‌دست رومیان پیش آورد. روم پیش‌تر مقدونیه و تراکیه را نیز فتح کرده بود. اکنون مصر تنها بخشی بود که از “تمامی پادشاهی” اسکندر باقی مانده و هنوز به فرمان قدرت روم درنیامده بود؛ قدرتی که اینک روی خود را نهاده بود تا به‌زور به آن سرزمین داخل شود.»

“Ptolemy Auletes died BC 51. He left the crown and kingdom of Egypt to his eldest son and daughter, Ptolemy and Cleopatra. It was provided in his will that they should marry together, and reign jointly; and because they were young, they were placed under the guardianship of the Romans. The Roman people accepted the charge, and appointed Pompey as guardian of the young heirs of Egypt.

بطلميوس أوليتس در سال ۵۱ پیش از میلاد درگذشت. او تاج و تخت و پادشاهی مصر را برای پسر و دختر ارشد خود، بطلمیوس و کلئوپاترا، به جا گذاشت. در وصیت او مقرر شده بود که آن دو با یکدیگر ازدواج کنند و به طور مشترک سلطنت نمایند؛ و چون کم‌سال بودند، تحت قیمومت رومیان قرار گرفتند. مردم روم این مسئولیت را پذیرفتند و پومپه را به عنوان قیم وارثان جوان مصر منصوب کردند.

“A quarrel having not long after broken out between Pompey and Caesar, the famous battle of Pharsalia was fought between the two generals. Pompey, being defeated, fled into Egypt. Caesar immediately followed him thither; but before his arrival, Pompey was basely murdered by Ptolemy, whose guardian he had been appointed. Caesar therefore assumed the appointment which had been given to Pompey, as guardian of Ptolemy and Cleopatra. He found Egypt in commotion from internal disturbances, Ptolemy and Cleopatra having become hostile to each other, and she being deprived of her share in the government. Notwithstanding this, he did not hesitate to land at Alexandria with his small force, 800 horse and 3200 foot, take cognizance of the quarrel, and undertake its settlement. The troubles daily increasing, Caesar found his small force insufficient to maintain his position, and being unable to leave Egypt on account of the north wind which blew at that season, he sent into Asia, ordering all the troops he had in that quarter to come to his assistance as soon as possible.

«کمی بعد میان پومپیوس و قیصر نزاعی درگرفت، و نبرد مشهور فارسالیا میان آن دو سردار روی داد. پومپیوس، چون شکست خورد، به مصر گریخت. قیصر بی‌درنگ او را تا آنجا تعقیب کرد؛ اما پیش از رسیدن او، پومپیوس به‌دست بطلمیوس، که وی به‌عنوان قیّم او منصوب شده بود، به‌طرزی پست به قتل رسید. ازاین‌رو، قیصر همان منصبی را که به پومپیوس سپرده شده بود، یعنی قیّومت بطلمیوس و کلئوپاترا، بر عهده گرفت. او مصر را در آشوب ناشی از اغتشاشات داخلی یافت؛ زیرا بطلمیوس و کلئوپاترا با یکدیگر دشمن شده بودند و او از سهم خود در حکومت محروم گشته بود. با وجود این، قیصر درنگ نکرد که با نیروی اندک خود، مشتمل بر ۸۰۰ سوار و ۳۲۰۰ پیاده، در اسکندریه فرود آید، به این نزاع رسیدگی کند و سامان دادن آن را بر عهده گیرد. چون آشوب‌ها هر روز فزونی می‌یافت، قیصر دریافت که نیروی اندک او برای حفظ موقعیتش کافی نیست، و چون به سبب باد شمالی که در آن فصل می‌وزید قادر به ترک مصر نبود، به آسیا پیام فرستاد و فرمان داد که همه سپاهیانی که در آن ناحیه در اختیار داشت هرچه زودتر برای یاری او به نزدش بیایند.»

“In the most haughty manner he decreed that Ptolemy and Cleopatra should disband their armies, appear before him for a settlement of their differences, and abide by his decision. Egypt being an independent kingdom, this haughty decree was considered an affront to its royal dignity, at which the Egyptians, highly incensed, flew to arms. Caesar replied that he acted by virtue of the will of their father, Auletes, who had put his children under the guardianship of the senate and people of Rome, the whole authority of which was now vested in his person as consul; and that, as guardian, he had the right to arbitrate between them.

«با نهایت تکبّر فرمان داد که بطلمیوس و کلئوپاترا سپاهیان خود را منحل کنند، برای حل‌وفصل اختلافات خویش در حضور او حاضر شوند، و به رأی او گردن نهند. از آنجا که مصر پادشاهی‌ای مستقل بود، این فرمان متکبّرانه اهانتی به شأن سلطنتی آن تلقی شد؛ ازاین‌رو مصریان، سخت به خشم آمده، به جنگ برخاستند. قیصر در پاسخ گفت که به موجب وصیت پدر آنان، اولتس، عمل کرده است؛ همان که فرزندان خود را تحت قیمومت سنا و مردم روم قرار داده بود، و تمامی آن اقتدار اکنون به عنوان کنسول در شخص او متمرکز بود؛ و نیز این‌که او، به عنوان قَیِّم، حق داشت میان ایشان داوری کند.»

“The matter was finally brought before him, and advocates appointed to plead the cause of the respective parties. Cleopatra, aware of the foible of the great Roman conqueror, judged that the beauty of her presence would be more effectual in securing judgment in her favor than any advocate she could employ. To reach his presence undetected, she had recourse to the following stratagem: Laying herself at full length in a bundle of clothes, Apollodorus, her Sicilian servant, wrapped it up in a cloth, tied it with a thong, and raising it upon his Herculean shoulders, sought the apartments of Caesar. Claiming to have a present for the Roman general, he was admitted through the gate of the citadel, entered into the presence of Caesar, and deposited the burden at his feet. When Caesar had unbound this animated bundle, lo! the beautiful Cleopatra stood before him. He was far from being displeased with the stratagem, and being of a character described in 2 Peter 2:14, the first sight of so beautiful a person, says Rollin, had all the effect upon him she had desired.

«این امر سرانجام به حضور او برده شد، و وکلایی برای اقامۀ دعوای طرفین تعیین گردیدند. کلئوپاترا که از نقطه‌ضعف آن فاتح بزرگ رومی آگاه بود، داوری کرد که زیبایی حضورش برای به‌دست آوردن حکمی به سود او، از هر وکیلی که می‌توانست به خدمت گیرد، مؤثرتر خواهد بود. برای آن‌که بی‌آن‌که شناخته شود به حضور او راه یابد، به تدبیر زیر متوسل شد: خود را به تمامی قد در میان بستۀ جامه‌ها دراز کشید، و آپولودوروس، خدمتکار سیسیلی او، آن را در پارچه‌ای پیچید، با تسمه‌ای بست، و آن را بر شانه‌های هرکولیِ خویش بلند کرده، رهسپار اقامتگاه قیصر شد. با این ادعا که هدیه‌ای برای سردار رومی دارد، از دروازۀ دژ به درون راه داده شد، به حضور قیصر درآمد، و آن بار را نزد پاهای او بر زمین نهاد. چون قیصر این بستۀ جاندار را گشود، ناگاه کلئوپاترای زیبا در برابر او ایستاده بود. او از این تدبیر سخت ناخشنود نشد، و چون دارای شخصیتی بود که در 2 Peter 2:14 وصف شده است، رولَن می‌گوید، نخستین دیدار چنین شخص زیبایی، همان اثری را بر او نهاد که او خواسته بود.»

“Caesar at length decreed that the brother and sister should occupy the throne jointly, according to the intent of the will. Pothinus, the chief minister of state, having been principally instrumental in expelling Cleopatra from the throne, feared the result of her restoration. He therefore began to excite jealousy and hostility against Caesar, by insinuating among the populace that he designed eventually to give Cleopatra the sole power. Open sedition soon followed. Achillas, at the head of 20,000 men, advanced to drive Caesar from Alexandria. Skillfully disposing his small body of men in the streets and alleys of the city, Caesar found no difficulty in repelling the attack. The Egyptians undertook to destroy his fleet. He retorted by burning theirs. Some of the burning vessels being driven near the quay, several of the buildings of the city took fire, and the famous Alexandrian library, containing nearly 400,000 volumes, was destroyed.

«قیصر سرانجام فرمان داد که برادر و خواهر، مطابق مقصود وصیت‌نامه، به‌طور مشترک بر تخت سلطنت بنشینند. پوتینوس، وزیر اعظم کشور، که بیش از همه در بیرون راندن کلئوپاترا از تخت نقش داشت، از پیامد بازگردانیدن او بیمناک بود. از این‌رو آغاز کرد به برانگیختن حسادت و دشمنی بر ضد قیصر، بدین‌گونه که در میان مردم القا می‌کرد که او سرانجام قصد دارد قدرت را به‌تنهایی به کلئوپاترا بسپارد. به‌زودی شورش آشکار درگرفت. اخیلاس، در رأس ۲۰٬۰۰۰ مرد، پیش آمد تا قیصر را از اسکندریه بیرون براند. قیصر با آرایش ماهرانه دسته کوچک سپاهیان خود در کوچه‌ها و گذرگاه‌های شهر، در دفع این حمله هیچ دشواری نیافت. مصریان کوشیدند ناوگان او را نابود کنند. او در پاسخ، ناوگان ایشان را به آتش کشید. چون برخی از کشتی‌های شعله‌ور به نزدیکی اسکله رانده شدند، چندین بنای شهر آتش گرفت، و کتابخانه نامدار اسکندریه، که نزدیک به ۴۰۰٬۰۰۰ جلد را در بر داشت، نابود شد.

“The war growing more threatening, Caesar sent into all the neighboring countries for help. A large fleet came from Asia Minor to his assistance. Mithridates set out for Egypt with an army raised in Syria and Cilicia. Antipater the Idumean joined him with 3,000 Jews. The Jews, who held the passes into Egypt, permitted the army to pass on without interruption. Without this co-operation on their part, the whole plan must have failed. The arrival of this army decided the contest. A decisive battle was fought near the Nile, resulting in a complete victory for Caesar. Ptolemy, attempting to escape, was drowned in the river. Alexandria and all Egypt then submitted to the victor. Rome had now entered into and absorbed the whole of the original kingdom of Alexander.

«با تهدیدآمیزتر شدن جنگ، قیصر به همهٔ سرزمین‌های همجوار برای یاری فراخوان فرستاد. ناوگانی بزرگ از آسیای صغیر به مدد او آمد. مهرداد با سپاهی که در سوریه و کیلیکیه گرد آورده بود، رهسپار مصر شد. آنتیپاترِ ادومی با ۳۰۰۰ یهودی به او پیوست. یهودیانی که گذرگاه‌های منتهی به مصر را در اختیار داشتند، به آن سپاه اجازه دادند بی‌هیچ مانعی عبور کند. اگر این همکاری از سوی ایشان نبود، سراسر آن نقشه ناگزیر به شکست می‌انجامید. ورود این سپاه سرنوشت نبرد را تعیین کرد. نبردی قاطع در نزدیکی نیل درگرفت که به پیروزی کامل قیصر انجامید. بطلمیوس، در حالی که می‌کوشید بگریزد، در رود غرق شد. پس از آن، اسکندریه و تمامی مصر در برابر فاتح سر فرود آوردند. اکنون روم به تمامی قلمرو اصلی اسکندر راه یافته و آن را در خود جذب کرده بود.»

“By the ‘upright ones’ of the text are doubtless meant the Jews, who gave him the assistance already mentioned. With out this, he must have failed; with it, he completely subdued Egypt to his power, BC 47.

«مقصود از “راستان” در این متن، بی‌گمان یهودیان‌اند که یاریِ پیش‌تر یادشده را به او رساندند. بدون این، او ناگزیر شکست می‌خورد؛ و با آن، مصر را در سال ۴۷ ق.م. به‌کلی به فرمان خود درآورد.»

“‘The daughter of women, corrupting her.’ The passion which Caesar had conceived for Cleopatra, by whom he had one son is assigned by the historian as the sole reason of his undertaking so dangerous a campaign as the Egyptian war. This kept him much longer in Egypt than his affairs required, he spending whole nights in feasting and carousing with the dissolute queen. ‘But,’ said the prophet, ‘she shall not stand on his side, neither be for him.’ Cleopatra afterward joined herself to Antony, the enemy of Augustus Caesar, and exerted her whole power against Rome.

«دخترِ زنان، او را فاسد ساخت.» آن شوری که قیصر نسبت به کلئوپاترا در دل گرفته بود، و از او یک پسر نیز داشت، از سوی مورخ تنها سببِ اقدام او به چنان لشکرکشیِ خطرناکى چون جنگ مصر دانسته شده است. همین امر او را بسیار بیش از آنچه کارهایش اقتضا می‌کرد در مصر نگاه داشت، چندان‌که شب‌های تمام را در بزم و عیش و عشرت با آن ملکهٔ فاسد می‌گذراند. «اما»، نبی گفت، «او بر جانبِ وی نخواهد ایستاد، و از آنِ او نخواهد بود.» کلئوپاترا بعدتر خود را به آنتونی، دشمنِ اوگوستوس قیصر، پیوست و تمامی قدرت خویش را بر ضد روم به کار برد.

“‘VERSE 18. After this shall he turn his face unto the isles, and shall take many: but a prince for his own behalf shall cause the reproach offered by him to cease; without his own reproach he shall cause it to turn upon him.’

«آیهٔ ۱۸. پس از این، روی خود را به سوی جزایر خواهد گردانید و بسیاری را خواهد گرفت؛ اما رئیسی به‌خاطر خود، ننگی را که او وارد آورده بود، فرو خواهد نشاند؛ و آن را بی‌آنکه ننگی بر خود داشته باشد، بر وی بازخواهد گردانید.»

“War with Pharnaces, king of Cimmerian Bosphorus, at length drew him away from Egypt. ‘On his arrival where the enemy was,’ says Prideaux, ‘he, without giving any respite either to himself or them, immediately fell on, and gained an absolute victory over them; an account whereof he wrote to a friend of his in these three words: Veni, vidi, vici; I came, I saw, I conquered.’ The latter part of this verse is involved in some obscurity, and there is difference of opinion in regard to its application. Some apply it further back in Caesar’s life, and think they find a fulfilment in his quarrel with Pompey. But preceding and subsequent events clearly defined in the prophecy, compel us to look for the fulfilment of this part of the prediction between the victory over Pharnaces, and Caesar’s death at Rome, as brought to view in the following verse. A more full history of this period might bring to light events which would render the application of this passage unembarrassed.

«جنگ با فارناسِس، پادشاهِ بوسفورِ کیمِری، سرانجام او را از مصر دور ساخت. پرایدو می‌گوید: «چون به جایی که دشمن در آن بود رسید، بی‌آنکه نه به خود و نه به آنان هیچ مهلتی دهد، بی‌درنگ حمله برد و بر ایشان پیروزیِ کامل به دست آورد؛ گزارشی از آن را نیز در این سه کلمه برای یکی از دوستان خود نوشت: Veni, vidi, vici؛ آمدم، دیدم، فتح کردم.» بخشِ اخیرِ این آیه تا اندازه‌ای در هاله‌ای از ابهام قرار دارد، و دربارهٔ انطباقِ آن اختلافِ نظر هست. برخی آن را به دوره‌ای پیشین‌تر در زندگیِ قیصر بازمی‌گردانند و می‌پندارند تحققِ آن را در نزاعِ او با پومپی می‌یابند. اما رخدادهای پیشین و پسین که در نبوت به‌روشنی معیّن شده‌اند، ما را ناگزیر می‌سازند که تحققِ این بخش از پیشگویی را میانِ پیروزی بر فارناسِس و مرگِ قیصر در روم، که در آیهٔ بعد به آن اشاره شده است، بجوییم. تاریخی کامل‌تر از این دوره شاید بتواند رخدادهایی را آشکار سازد که انطباقِ این عبارت را بی‌ابهام گرداند.»

“‘VERSE 19. Then he shall turn his face toward the fort of his own land: but he shall stumble and fall, and not be found.’

«آیت ۱۹. سپس روی خود را به‌سوی دژِ سرزمینِ خویش خواهد گردانید؛ اما لغزیده، سقوط خواهد کرد، و دیگر یافت نخواهد شد.»

“After this conquest, Caesar defeated the last remaining fragments of Pompey’s party, Cato and Scipio in Africa and Labienus and Varus in Spain. Returning to Rome, the ‘fort of his own land,’ he was made perpetual dictator; and such other powers and honors were granted him as rendered him in fact absolute sovereign of the whole empire. But the prophet had said that he should stumble and fall. The language implies that his overthrow would be sudden and unexpected, like a person accidentally stumbling in his walk. And so this man, who fought and won five hundred battles, taken one thousand cities, and slain one million one hundred and ninety-two thousand men, fell, not in the din of battle and the hour of strife, but when he thought his pathway was smooth and strewn with flowers, and when danger was supposed to be far away; for, taking his seat in the senate chamber upon his throne of gold, to receive at the hands of that body the title of king, the dagger of treachery suddenly struck him to the heart. Cassius, Brutus, and other conspirators rushed upon him, and he fell, pierced with twenty-three wounds. Thus he suddenly stumbled and fell, and was not found, BC 44.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 258–264.

«پس از این فتح، قیصر واپسین بقایای حزب پومپه را، یعنی کاتو و اسکیپیو را در افریقا، و لابیئِنوس و واروس را در اسپانیا، شکست داد. چون به روم، «دژِ سرزمین خویش»، بازگشت، او را دیکتاتورِ مادام‌العمر ساختند؛ و چنان قدرت‌ها و افتخارات دیگری به او عطا شد که در عمل او را فرمانروای مطلقِ تمام امپراتوری گردانید. اما نبی گفته بود که او لغزش خواهد خورد و ساقط خواهد شد. این تعبیر دلالت دارد بر اینکه سرنگونی او ناگهانی و غیرمنتظره خواهد بود، همچون شخصی که در هنگام راه رفتن، به‌طور اتفاقی پایش بلغزد. و چنین شد که این مرد، که پانصد نبرد را جنگیده و پیروز شده بود، یک هزار شهر را تسخیر کرده، و یک میلیون و یکصد و نود و دو هزار تن را کشته بود، نه در غوغای جنگ و ساعتِ کشاکش، بلکه آنگاه سقوط کرد که می‌پنداشت راهش هموار و از گل‌ها فرش شده است، و هنگامی که گمان می‌رفت خطر بسی دور باشد؛ زیرا چون بر تخت زرینِ خویش در تالار سنا نشست تا از دست آن مجلس عنوانِ پادشاه را دریافت کند، خنجرِ خیانت ناگهان بر دلش فرود آمد. کاسیوس، بروتوس، و دیگر توطئه‌گران بر او هجوم آوردند، و او در حالی که با بیست‌وسه زخم سوراخ شده بود، فرو افتاد. بدین‌سان ناگهان لغزش خورد و ساقط شد، و یافت نشد، در سال 44 ق.م.» اوریاه اسمیت، Daniel and the Revelation، 258–264.

The historical fulfillment of pagan Rome (the king of the north), being established upon the throne is a history that prefigures the history of modern Rome’s enthronement at the threefold union which takes place at the soon coming Sunday law. The history is also typified in verses thirty through thirty-six, which identified when the papacy was first placed upon the throne in 538. Verses sixteen through nineteen, and verses thirty-one through thirty-six both represent the final rise and fall of the whore of Tyre. That history was also represented in verses five through nine, when the first king of the north was established after conquering three geographical areas. Thereafter he entered into a treaty with the king of the south, but broke the treaty, and in response the king of the south delivered a deadly wound, and the king of the north died in the captivity of Egypt.

تحقّقُ روما الوثنية التاريخي، بصفتها ملكَ الشمال، إذ أُقيمت على العرش، هو تاريخٌ يُمثّل مُسبقًا تاريخَ تتويج روما الحديثة عند الاتحاد الثلاثي الذي يحدث عند قانون الأحد الآتي قريبًا. كما أنّ هذا التاريخ يتمثّل أيضًا في الآيات الثلاثين إلى السادسة والثلاثين، التي حدّدت متى وُضعت البابوية أولًا على العرش سنة 538. وتمثّل الآيات السادسة عشرة إلى التاسعة عشرة، والآيات الحادية والثلاثون إلى السادسة والثلاثين، كلتاهما الصعودَ الأخيرَ وسقوطَ زانية صور. وقد مُثّل هذا التاريخ أيضًا في الآيات الخامسة إلى التاسعة، حين أُقيم أولُ ملكٍ للشمال بعد أن غلب ثلاثَ مناطق جغرافية. وبعد ذلك دخل في معاهدةٍ مع ملك الجنوب، لكنه نقض المعاهدة، فردّ ملكُ الجنوب بإيقاع جرحٍ مميت، ومات ملكُ الشمال في سبيِ مصر.

Verses five through nine, verses sixteen through nineteen, and verses thirty through thirty-six provide three prophetic lines that are fulfilled in verses forty through forty-five. When Sister White identified that “much of the history that has been fulfilled in this prophecy will be repeated,” it actually meant that the entire chapter illustrates verses forty through forty-five. Verses twenty through twenty-two identify the birth and the death of Christ, thus representing the time of the end in both 1798 and 1989 by His birth, and then His death on the cross represented October 22, 1844, and the Sunday law.

آیات پنج تا نه، آیات شانزده تا نوزده، و آیات سی تا سی‌وشش، سه خطّ نبوّتی را ارائه می‌کنند که در آیات چهل تا چهل‌وپنج به انجام می‌رسند. هنگامی که خواهر وایت تصریح کرد که «بخش بزرگی از تاریخی که در این نبوّت تحقق یافته است، تکرار خواهد شد»، مقصود در واقع این بود که تمام این فصل، آیات چهل تا چهل‌وپنج را به تصویر می‌کشد. آیات بیست تا بیست‌ودو، تولّد و مرگ مسیح را مشخص می‌کنند؛ ازاین‌رو، به‌واسطهٔ تولّد او، زمان آخر را هم در 1798 و هم در 1989 بازنمایی می‌کنند، و سپس مرگ او بر صلیب، نمایانگر 22 اکتبر 1844 و قانون یکشنبه بود.

Verse twenty-three identifies the league between the Jews and Rome, during the history of the Maccabean revolt. The “league” in that history is represented by the dates of 161 BC and 158 BC. The Maccabean history represents an internal line that finds its beginning with a “league” between Rome and the Maccabean Jews that was initiated by the Jews, and ultimately ended with the Jews pronouncing that they have no king but Caesar. Verse twenty-three of course follows verses twenty-one and twenty-two, and verse twenty-one identifies the birth of Christ, which is a prophetic time of the end, and verse twenty-two identifies the cross, which represents the Sunday law.

آیهٔ بیست‌وسه پیمان میان یهود و روم را در جریان تاریخ قیام مکابیان مشخص می‌کند. «پیمان» در آن تاریخ با سال‌های 161 ق.م. و 158 ق.م. نشان داده شده است. تاریخ مکابیان نمایانگر خطی درونی است که آغاز خود را با «پیمانی» میان روم و یهودیان مکابی می‌یابد؛ پیمانی که از سوی یهودیان آغاز شد و سرانجام با این اعلام یهودیان پایان یافت که پادشاهی جز قیصر ندارند. البته آیهٔ بیست‌وسه در پی آیات بیست‌ویک و بیست‌ودو می‌آید، و آیهٔ بیست‌ویک تولد مسیح را مشخص می‌کند، که زمانی نبوی از پایان است، و آیهٔ بیست‌ودو صلیب را مشخص می‌کند، که نمایانگر قانون یک‌شنبه است.

At the cross the Jews identified Caesar (Rome) as their king, and the “league” of verse twenty-three references the beginning of the Jews’ choice to serve Rome, right at the ending point of the Jews proclaiming their allegiance to Rome. The ending of the Jews, as represented at the cross, is followed by the beginning of the Jews’ association with Rome.

بر صلیب، یهود قیصر (روم) را به‌عنوان پادشاه خود معرفی کردند، و «عهد» در آیهٔ بیست‌وسه به آغاز انتخاب یهود برای خدمت به روم اشاره دارد، درست در همان نقطهٔ پایانیِ اعلام وفاداری یهود به روم. پایان یهود، چنان‌که در صلیب نمایان شد، با آغاز پیوند یهود با روم دنبال می‌شود.

Verses twenty-four through thirty describe the three hundred and sixty years that pagan Rome ruled supremely from the Battle of Actium in 31 BC, unto the transfer of the capital from Rome to Constantinople in the year 330. The period of three hundred and sixty years typifies the twelve hundred and sixty years papal Rome ruled supremely, and together they represent the period from verse forty-one, and the threefold union that occurs at the soon coming Sunday law, unto the close of probation.

آیات بیست‌وچهارم تا سی‌ام، سیصد و شصت سالی را توصیف می‌کنند که در طی آن رومِ مشرک از نبرد آکتیوم در سال 31 ق.م. تا انتقال پایتخت از روم به قسطنطنیه در سال 330 میلادی، به‌طور مطلق فرمان راند. این دورهٔ سیصد و شصت‌ساله، نمونهٔ دوازدهصد و شصت سالی است که رومِ پاپی به‌طور مطلق حکومت کرد، و این دو با هم دوره‌ای را نمایان می‌سازند که از آیهٔ چهل‌ویکم، و اتحاد سه‌گانه‌ای که در قانون یکشنبهٔ قریب‌الوقوع پدید می‌آید، آغاز شده و تا پایان زمانِ آزمایش امتداد می‌یابد.

All the prophetic lines of history in chapter eleven, align with the last six verses of Daniel eleven, but it is the prophetic history from the time of the end in 1989, represented in verse forty through to the Sunday law in verse forty-one, that is “that portion of the prophecy of Daniel relating to the last days.” The history that is left blank in verse forty, is the Revelation of Jesus Christ that is unsealed when the time is at hand, just before probation closes.

تمام خطوط نبویِ تاریخ در باب یازدهم با شش آیهٔ آخرِ دانیال یازده هم‌سو هستند، اما این تاریخِ نبوی از زمانِ آخر در سال ۱۹۸۹، که در آیهٔ چهل نمود یافته است، تا حکمِ یکشنبه در آیهٔ چهل‌ویک، همان «آن بخشی از نبوتِ دانیال است که به ایامِ آخر مربوط می‌شود.» تاریخی که در آیهٔ چهل به‌صورتِ خالی باقی گذاشته شده است، همان مکاشفهٔ عیسی مسیح است که هنگامی که وقت نزدیک است، اندکی پیش از بسته‌شدنِ زمانِ آزمایش، از مُهر گشوده می‌شود.

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

“We have the commandments of God and the testimony of Jesus Christ, which is the spirit of prophecy. Priceless gems are to be found in the word of God. Those who search this word should keep the mind clear. Never should they indulge perverted appetite in eating or drinking.

«ما احکام خدا و شهادت عیسی مسیح را داریم، که روح نبوت است. گوهرهای گران‌بها در کلام خدا یافت می‌شوند. کسانی که این کلام را جست‌وجو می‌کنند باید ذهن خود را روشن نگاه دارند. هرگز نباید در خوردن یا نوشیدن به اشتهای منحرف میدان دهند.»

“If they do this, the brain will be confused; they will be unable to bear the strain of digging deep to find out the meaning of those things which relate to the closing scenes of this earth’s history.

«اگر آنان چنین کنند، ذهن دچار آشفتگی خواهد شد؛ آنان تابِ فشارِ کندوکاوِ عمیق برای دریافتِ معنای آن اموری را که به صحنه‌های پایانیِ تاریخِ این زمین مربوط می‌شود، نخواهند داشت.»

“When the books of Daniel and Revelation are better understood, believers will have an entirely different religious experience. They will be given such glimpses of the open gates of heaven that heart and mind will be impressed with the character that all must develop in order to realize the blessedness which is to be the reward of the pure in heart.

«آنگاه که کتاب‌های دانیال و مکاشفه بهتر فهمیده شوند، ایمانداران تجربه‌ای دینی به‌کلی متفاوت خواهند داشت. چنان جلوه‌هایی از دروازه‌های گشودهٔ آسمان به آنان عطا خواهد شد که دل و ذهنشان از آن شخصیتی متأثر گردد که همه باید آن را پرورش دهند، تا به آن سعادتی نایل آیند که پاداش پاک‌دلان خواهد بود.»

“The Lord will bless all who will seek humbly and meekly to understand that which is revealed in the Revelation. This book contains so much that is large with immortality and full of glory that all who read and search it earnestly receive the blessing to those ‘that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein.’

«خداوند همهٔ کسانی را برکت خواهد داد که با فروتنی و ملایمت در پی آن باشند که آنچه را در مکاشفه آشکار شده است، دریابند. این کتاب حاوی چنان مطالب فراوانی است که از جاودانگی لبریز و آکنده از جلال است؛ و همهٔ آنان که آن را می‌خوانند و با جدیت در آن تفحص می‌کنند، آن برکتی را دریافت می‌دارند که برای کسانی است که «کلمات این نبوت را می‌شنوند و آنچه را در آن نوشته شده است، حفظ می‌کنند.»»

“One thing will certainly be understood from the study of Revelation—that the connection between God and His people is close and decided.

از مطالعۀ مکاشفه یک نکته بی‌تردید دریافت خواهد شد—این‌که پیوند میان خدا و قوم او نزدیک و استوار است.

“A wonderful connection is seen between the universe of heaven and this world. The things revealed to Daniel were afterward complemented by the revelation made to John on the Isle of Patmos. These two books should be carefully studied. Twice Daniel inquired, How long shall it be to the end of time?

میان عالم آسمان و این جهان، پیوندی شگفت‌انگیز دیده می‌شود. آنچه بر دانیال مکشوف گردید، بعدها به‌وسیلهٔ مکاشفه‌ای که به یوحنا در جزیرهٔ پطمس داده شد، تکمیل شد. این دو کتاب باید با دقّت مورد مطالعه قرار گیرند. دانیال دو بار پرسید: «تا پایان زمان، چه مدّت خواهد بود؟»

“‘And I heard, but I understood not: then said I, O my Lord, what shall be the end of these things? And He said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. And from the time that the daily sacrifice shall be taken away, and the abomination that maketh desolate set up, there shall be a thousand two hundred and ninety days. Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days. But go thou thy way till the end be: for thou shalt rest, and stand in thy lot at the end of the days.’

«و شنیدم، اما نفهمیدم؛ پس گفتم: ای سرورم، عاقبت این امور چه خواهد بود؟ و او گفت: ای دانیال، راه خود را پیش گیر، زیرا این سخنان تا زمانِ آخر بسته و مهر شده است. بسیاری طاهر خواهند شد و سفید گشته، آزموده خواهند شد؛ اما شریران به شرارت عمل خواهند کرد، و هیچ‌یک از شریران نخواهند فهمید؛ لیکن حکیمان خواهند فهمید. و از زمانی که قربانیِ دائمی برداشته شود و رجاستِ ویرانگر برپا گردد، هزار و دویست و نود روز خواهد بود. خوشا به حال آن که انتظار کشد و به هزار و سیصد و سی و پنج روز برسد. اما تو تا پایان، راه خود را پیش گیر؛ زیرا آرام خواهی گرفت و در پایانِ ایام در قرعهٔ خویش خواهی ایستاد.»

“It was the Lion of the tribe of Judah who unsealed the book and gave to John the revelation of what should be in these last days.

«این شیرِ قبیلۀ یهودا بود که کتاب را گشود و به یوحنا مکاشفۀ آنچه را که در این ایام آخر باید واقع شود، عطا کرد.»

“Daniel stood in his lot to bear his testimony which was sealed until the time of the end, when the first angel’s message should be proclaimed to our world. These matters are of infinite importance in these last days; but while ‘many shall be purified, and made white, and tried,’ ‘the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand.’ How true this is! Sin is the transgression of the law of God; and those who will not accept the light in regard to the law of God will not understand the proclamation of the first, second, and third angel’s messages. The book of Daniel is unsealed in the revelation to John, and carries us forward to the last scenes of this earth’s history.

«دانیال در نصیب خود ایستاد تا شهادت خویش را که تا زمانِ آخر مهر شده بود، بر دوش کشد؛ آنگاه که پیامِ فرشتهٔ اول می‌بایست به جهان ما اعلام شود. این امور در این ایامِ آخر از اهمیتی نامتناهی برخوردارند؛ اما در حالی که «بسیاری طاهر و سفید و آزموده خواهند شد»، «شریران شرارت خواهند ورزید، و هیچ‌یک از شریران نخواهند فهمید.» این تا چه اندازه درست است! گناه، تعدّی از شریعتِ خداست؛ و آنان که نورِ مربوط به شریعتِ خدا را نخواهند پذیرفت، اعلامِ پیام‌های فرشتهٔ اول و دوم و سوم را درک نخواهند کرد. کتابِ دانیال در مکاشفه به یوحنا گشوده می‌شود و ما را به سوی آخرین صحنه‌های تاریخِ این زمین پیش می‌برد.»

“Will our brethren bear in mind that we are living amid the perils of the last days? Read Revelation in connection with Daniel. Teach these things.” Testimonies to Ministers, 114, 115.

"آیا برادران ما به یاد خواهند داشت که ما در میان خطرات ایام آخر زندگی می‌کنیم؟ مکاشفه را در پیوند با دانیال بخوانید. این امور را تعلیم دهید." Testimonies to Ministers, 114, 115.