Within Daniel chapter eleven, there are several lines of prophecy that all align with the last six verses of the chapter. The portion that aligns with the history of verse forty from the time of the end in 1989, until the Sunday law of verse forty-one, is the portion of the prophecy that was sealed until the last days. It is Daniel’s complement of the Revelation of Jesus Christ that is unsealed just before probation closes. Verse two introduces Trump, the last Republican president, the last President, the President that is the eighth that is of the seven, and he is the richest president that began to stir up the globalists when he announced his candidacy in 2015. Verse ten identifies 1989, and verses eleven and twelve identify the Ukrainian War that began in 2014, with Putin’s victory and following demise.
در باب یازدهم دانیال، چندین سطر نبوت وجود دارد که همگی با شش آیهٔ پایانی آن باب منطبقاند. بخشی که با تاریخِ آیهٔ چهل، از زمانِ آخر در سال ۱۹۸۹ تا قانونِ یکشنبهٔ آیهٔ چهلویک، انطباق دارد، همان بخشی از نبوت است که تا ایام آخر مختوم شده بود. این، متممِ دانیال از مکاشفهٔ عیسی مسیح است که اندکی پیش از بسته شدنِ مهلتِ فیض گشوده میشود. آیهٔ دو، ترامپ را معرفی میکند؛ آخرین رئیسجمهور جمهوریخواه، آخرین رئیسجمهور، آن رئیسجمهوری که هشتم است و از آن هفت میباشد؛ و او ثروتمندترین رئیسجمهوری است که هنگامی که در سال ۲۰۱۵ نامزدی خود را اعلام کرد، آغاز به برانگیختنِ جهانیگرایان نمود. آیهٔ ده، سال ۱۹۸۹ را مشخص میسازد، و آیات یازده و دوازده، جنگ اوکراین را که در سال ۲۰۱۴ آغاز شد، با پیروزی پوتین و سپس زوال او، مشخص میکنند.
Verses thirteen through fifteen, describe the third of the three battles of verse forty, beginning with the collapse of the Soviet Union in 1989, then the Ukrainian War, followed by the Battle of Panium, which represents the external struggle of apostate Protestantism in the United States against the globalists of the world.
آیات سیزده تا پانزده، سومین نبرد از سه نبردِ آیهٔ چهل را توصیف میکنند؛ نبردی که با فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۸۹ آغاز میشود، سپس جنگ اوکراین را در پی دارد، و پس از آن نبرد پانیوم میآید که نمایانگر کشمکش بیرونیِ پروتستانتیسمِ مرتد در ایالات متحده علیه جهانیگرایانِ جهان است.
Apostate Protestantism prevails, and establishes the hierarchical relationship of the threefold union that is implemented at the soon coming Sunday law. The beast is Catholicism, and she is the head of the three powers, represented as Jezebel and a multitude of other symbols. She is the whore that reigns over and rides the beast.
پروتستانتیسمِ مرتد غلبه مییابد و رابطهٔ سلسلهمراتبیِ اتحاد سهگانهای را برقرار میسازد که در قانون یکشنبهٔ قریبالوقوع به اجرا درخواهد آمد. وحش، کاتولیسیسم است، و او سرِ آن سه قدرت است که در قالب ایزابل و انبوهی از نمادهای دیگر به تصویر کشیده شده است. او همان فاحشهای است که بر وحش سلطنت میکند و بر آن سوار است.
The false prophet is the United States, represented by her husband Ahab, who is the head of the tenfold kingdom of the dragon. The Battle of Panium in 200 BC, typifies the external struggle between globalism and apostate Protestantism. The internal struggle is represented by the revolt in 167 BC, followed by the rededication of the temple as commemorated by Hanukkah in 164 BC, that was then followed by a period from 161 BC to 158 BC, that typifies where the United States erects an image of Catholicism’s union of church and state, as represented by the “league”.
پیامبرِ کاذب، ایالات متحده است که بهوسیلهٔ شوهرش اَخاب نمایانده میشود؛ همان که سرِ پادشاهیِ دهگانهٔ اژدهاست. نبردِ پانیوم در سال ۲۰۰ پیش از میلاد، کشاکشِ بیرونی میان جهانیگرایی و پروتستانتیسمِ مرتد را بهصورتِ نمادین مجسم میسازد. کشاکشِ درونی با شورشِ سال ۱۶۷ پیش از میلاد نمایانده شده است، که سپس با تجدیدِ تقدیسِ معبد، آنگونه که در حنوکا در سال ۱۶۴ پیش از میلاد گرامی داشته میشود، دنبال شد؛ و آن نیز بهنوبهٔ خود با دورهای از ۱۶۱ پیش از میلاد تا ۱۵۸ پیش از میلاد دنبال گردید، که نمادِ آن است که ایالات متحده تمثالی از اتحادِ کلیسا و دولتِ کاتولیسیسم را، چنانکه بهوسیلهٔ «اتحاد» نمایانده میشود، برپا میسازد.
In verse thirteen, Uriah Smith informs us that fourteen years after the Battle of Raphia, Ptolemy dies through “intemperance and debauchery, and was succeeded by his son, Ptolemy Epiphanes, a child then four or five years old. Antiochus, during the same time, having suppressed rebellion in his kingdom, and reduced and settled the eastern parts in their obedience, was at leisure for any enterprise when young Epiphanes came to the throne of Egypt.” After Putin’s short-lived victory is over, Trump will be ready to deal with the new infant king of Egypt. Before he does so, he will have “suppressed a rebellion” within the United States.
در آیه سیزدهم، اوریا اسمیت به ما اطلاع میدهد که چهارده سال پس از نبرد رافیا، بطلمیوس بر اثر «افراط و عیاشی» درگذشت، و پسرش، بطلمیوس اپیفانِس، که در آن هنگام کودکی چهار یا پنجساله بود، جانشین او شد. «آنتیوخوس نیز در همان زمان، پس از آنکه شورش را در پادشاهی خود فرونشانیده، و نواحی شرقی را مطیع ساخته و استقرار بخشیده بود، هنگامی که اپیفانِسِ جوان بر تخت مصر نشست، برای هر اقدامی فراغت داشت.» پس از آنکه پیروزی کوتاهمدت پوتین به پایان رسد، ترامپ آماده خواهد بود تا با پادشاه جدید و کودکِ مصر روبهرو شود. پیش از آنکه چنین کند، او «شورشی را» در داخل ایالات متحده فرونشانیده خواهد بود.
When Trump is elected, he will implement laws that have been typified by the Alien and Sedition Acts of 1798, along with suspending “habeas corpus,” as did the first Republican president in response to a Civil War. His actions have also been typified by the actions of president Grant when he dealt with the Ku Klux Klan, and F. D. Roosevelt when he imprisoned the Japanese and others in World War Two, and George Bush the last’s Patriot Act.
جب ترامپ انتخاب ہو جائے گا، تو وہ ایسے قوانین نافذ کرے گا جن کی تمثیل 1798 کے ایلین اینڈ سیڈیشن ایکٹس میں پائی جاتی ہے، ساتھ ہی “ہیبیس کارپس” کو معطل کرے گا، جیسا کہ پہلی ریپبلکن صدر نے خانہ جنگی کے جواب میں کیا تھا۔ اس کے اقدامات کی تمثیل صدر گرانٹ کے ان اقدامات سے بھی کی گئی ہے جب اس نے کو کلوکس کلان سے نمٹا، اور ایف۔ ڈی۔ روزویلٹ کے ان اقدامات سے بھی، جب اس نے دوسری جنگِ عظیم میں جاپانیوں اور دوسروں کو قید کیا، نیز جارج بشِ آخر کے پیٹریاٹ ایکٹ سے بھی۔
He, as with Seleucus, will suppress the rebellion in the United States, and then turn his eyes toward the “child king” of Egypt. In so doing, he will form an alliance with Philip of Macedon, for Smith records, “At the same time, Philip, king of Macedon, entered into a league with Antiochus to divide the dominions of Ptolemy between them, each proposing to take the parts which lay nearest and most convenient to him. Here was a rising up against the king of the south sufficient to fulfil the prophecy, and the very events, beyond doubt, which the prophecy intended.”
او، همانگونه که در مورد سلوکوس بود، شورش را در ایالات متحده فرونشانَد و سپس چشمان خود را به سوی «شاهِ کودک» مصر معطوف خواهد کرد. بدینسان، با فیلیپِ مقدونی اتحادی برقرار خواهد ساخت، زیرا اسمیت ثبت میکند: «در همان زمان، فیلیپ، پادشاه مقدونیه، با آنتیوخوس پیمانی بست تا قلمروهای بطلمیوس را میان خود تقسیم کنند، و هر یک بر آن بود که بخشهایی را که به او نزدیکتر و مناسبتر بود، تصرف کند. در اینجا قیامی علیه پادشاه جنوب پدید آمد که برای تحقق نبوت کافی بود، و بیگمان همان رویدادهایی بود که نبوت در نظر داشت.»
Trump will form a firm alliance with the nations of NATO (the United Nations), to address Russia, and the complexities of resolving the fallout of the collapse of Putin. At that time, according to verse fourteen, and Smith’s commentary, “a new power is introduced.” The papacy will intercede to protect Russia and its satellites from the authority of NATO and the United States, or as Smith’s commentary cites, “Rome spoke; and Syria and Macedonia soon found a change coming over the aspect of their dream. The Romans interfered in behalf of the young king of Egypt, determined that he should be protected from the ruin devised by Antiochus and Philip. This was BC 200, and was one of the first important interferences of the Romans in the affairs of Syria and Egypt.”
ترامپ اتحادی استوار با ملتهای ناتو (سازمان ملل متحد) تشکیل خواهد داد تا به مسئلهٔ روسیه و پیچیدگیهای حلوفصل پیامدهای فروپاشی پوتین بپردازد. در آن زمان، بنا بر آیهٔ چهاردهم و تفسیر اسمیت، «قدرتی جدید معرفی میشود.» پاپیّت برای حمایت از روسیه و اقمار آن در برابر اقتدار ناتو و ایالات متحده میانجیگری خواهد کرد؛ یا چنانکه تفسیر اسمیت نقل میکند: «روم سخن گفت؛ و سوریه و مقدونیه بهزودی دریافتند که تغییری بر سیمای رؤیای ایشان عارض میشود. رومیان به سود پادشاه جوان مصر مداخله کردند و مصمم بودند که او را از نابودیای که آنتیوخوس و فیلیپ تدارک دیده بودند، محفوظ بدارند. این در سال ۲۰۰ پیش از میلاد بود، و یکی از نخستین مداخلات مهم رومیان در امور سوریه و مصر بهشمار میرفت.»
Rome, the whore of Tyre, then begins to sing her songs and commit fornication with the kings of the earth, in advance of those kings coming into full obedience to her, just two verses later. At that same time, the Battle of Panium occurred. The year 200 BC identifies the whore of Tyre beginning to sing, and she does so in regard to protecting Russia, who the United States and the United Nations have just agreed to divide up for their mutual benefit. The whore prevails over them both, but the “battle” of Panium then takes place and the United States prevails over the United Nations.
روم، فاحشۀ صور، آنگاه آغاز میکند به سرودن نغمههای خود و با پادشاهان زمین زنا ورزیدن، پیش از آنکه همان پادشاهان تنها دو آیه بعد به اطاعت کامل از او درآیند. در همان زمان، نبرد پانیوم نیز رخ داد. سال ۲۰۰ پیش از میلاد نشانگر آغاز سرودنِ فاحشۀ صور است، و او این کار را در ارتباط با حمایت از روسیه انجام میدهد؛ همان کشوری که ایالات متحده و سازمان ملل متحد بهتازگی توافق کردهاند آن را برای منفعت متقابل خود تقسیم کنند. فاحشه بر هر دوی ایشان غالب میآید، اما سپس «نبرد» پانیوم روی میدهد و ایالات متحده بر سازمان ملل متحد چیره میشود.
Symbolically, thirty-three years later the revolt of Modein begins in the United States. Symbolically, three years later after that, the rededication of so-called Protestantism and a Constitutional Republic is established as represented by Hanukkah. Symbolically, three years after that, the period represented by the league of the Jews with Rome begins.
بهطور نمادین، سیوسه سال بعد، شورشِ مُدعین در ایالات متحده آغاز میشود. بهطور نمادین، سه سال پس از آن، تجدیدِ تقدیسِ آنچه «پروتستانتیسم» و یک جمهوریِ قانوناساسی خوانده میشود، همانگونه که بهوسیلهٔ حنوکا نمایان شده است، برقرار میگردد. بهطور نمادین، سه سال پس از آن، دورهای که با پیمانِ یهودیان با روم نمایان میشود، آغاز میگردد.
The final movements will be rapid ones, so the history represented by forty-eight years in the verses is describing a series of rapid events that prophecy has specifically identified as beginning at the time of the end in 1989, followed by the second battle of verses eleven and twelve in 2014, followed by 2015, when Trump announced his candidacy for president, and thus began his prophetic work of stirring up globalism. Once Trump begins the work of suppressing the Civil War that is already under way, he will attempt an alliance with the United Nations (NATO—Philip of Macedon), and Rome will begin to sing. The attempted alliance becomes the struggle for supremacy between the two forces that is represented by the Battle of Panium.
حَرَکاتِ نهایی، حرکاتی سریع خواهند بود؛ ازاینرو، تاریخی که در آیات با چهلوهشت سال نمایش داده شده است، توصیفگرِ سلسلهای از رویدادهای سریع است که نبوت بهطور مشخص آغاز آن را در زمانِ آخر، در سال ۱۹۸۹، معیّن کرده است؛ سپس نبردِ دومِ آیات یازده و دوازده در سال ۲۰۱۴ رخ میدهد؛ و پس از آن سال ۲۰۱۵ میآید، هنگامی که ترامپ نامزدیِ خود را برای ریاستجمهوری اعلام کرد، و بدینسان کارِ نبویِ او برای برانگیختنِ جهانیگرایی آغاز شد. هنگامی که ترامپ کارِ سرکوبِ جنگِ داخلیای را که هماکنون در جریان است آغاز کند، خواهد کوشید با سازمان ملل متحد (ناتو—فیلیپِ مقدونی) اتحادی برقرار سازد، و روم آغاز به سرودن خواهد کرد. این اتحادِ نافرجام به کشمکش برای برتری میان آن دو نیرو بدل میشود؛ کشمکشی که در نبردِ پانیوم به تصویر کشیده شده است.
Panium then is the waymark of verse thirteen, where the final rapid movements that precede the Sunday law begin. All the prophets spoke more of the end of the world, than the time in which they lived, and Jesus was of course the greatest of all prophets. Just before the cross, which typifies the Sunday law, that is represented by verse sixteen, Jesus took a trip with His disciples to Panium. His time there, and the lessons He set forth there, align with the soon coming Battle of Panium. Throughout history Panium has had several names, and at the time of Christ the name for Panium was Caesarea Philippi.
پس پانیوم آیت سیزدهم کی وہ علامتِ راہ ہے، جہاں اتوار کے قانون سے پیش تر واقع ہونے والی آخری تیز رفتار حرکات آغاز پاتی ہیں۔ تمام انبیا نے اُس زمانے کی نسبت، جس میں وہ زندہ تھے، دنیا کے اختتام کے بارے میں زیادہ کلام کیا، اور یقیناً یسوع سب انبیا میں اعظم تھے۔ صلیب سے ذرا پہلے، جو اتوار کے قانون کی مثالی علامت ہے، اور جس کی نمائندگی آیت سولہ کرتی ہے، یسوع اپنے شاگردوں کے ساتھ پانیوم کے سفر پر گئے۔ وہاں اُن کا قیام، اور وہ اسباق جو انہوں نے وہاں پیش کیے، جلد آنے والی جنگِ پانیوم کے ساتھ ہم آہنگ ہیں۔ پوری تاریخ میں پانیوم کے کئی نام رہے ہیں، اور مسیح کے زمانے میں پانیوم کا نام قیصریہ فلپی تھا۔
“Jesus and His disciples had now come into one of the towns about Caesarea Philippi. They were beyond the limits of Galilee, in a region where idolatry prevailed. Here the disciples were withdrawn from the controlling influence of Judaism, and brought into closer contact with the heathen worship. Around them were represented forms of superstition that existed in all parts of the world. Jesus desired that a view of these things might lead them to feel their responsibility to the heathen. During His stay in this region, He endeavored to withdraw from teaching the people, and to devote Himself more fully to His disciples.
«عیسی و شاگردانش اکنون به یکی از شهرهای پیرامون قیصریهٔ فیلیپی آمده بودند. آنان از حدود جلیل فراتر رفته بودند، در ناحیهای که بتپرستی در آن غلبه داشت. در اینجا شاگردان از نفوذ مهارکنندهٔ یهودیت دور نگه داشته شدند و به تماس نزدیکتر با پرستش بتپرستانه آورده شدند. در اطراف آنان، گونههای خرافهای نمایان بود که در همهٔ بخشهای جهان وجود داشت. عیسی میخواست که مشاهدهٔ این امور آنان را به احساس مسئولیتشان در قبال امّتهای بتپرست رهنمون سازد. او در مدت اقامت خود در این ناحیه، میکوشید از تعلیم دادن به مردم کناره گیرد و خود را بهگونهای کاملتر وقف شاگردانش سازد.»
“He was about to tell them of the suffering that awaited Him. But first He went away alone, and prayed that their hearts might be prepared to receive His words. Upon joining them, He did not at once communicate that which He desired to impart. Before doing this, He gave them an opportunity of confessing their faith in Him that they might be strengthened for the coming trial. He asked, ‘Whom do men say that I the Son of man am?’
«او میخواست از رنجی که در انتظارش بود به ایشان بگوید. اما نخست تنها به کناری رفت و دعا کرد تا دلهای آنان برای پذیرفتن سخنان او آماده گردد. چون به ایشان پیوست، بیدرنگ آنچه را که میخواست ابلاغ کند با آنان در میان ننهاد. پیش از آن، به آنان فرصت داد تا ایمان خود را به او اقرار کنند، تا برای آزمایشِ پیشِ رو استوار گردند. او پرسید: “مردم مرا که پسر انسانم، چه کسی میدانند؟”»
“Sadly the disciples were forced to acknowledge that Israel had failed to recognize their Messiah. Some indeed, when they saw His miracles, had declared Him to be the Son of David. The multitudes that had been fed at Bethsaida had desired to proclaim Him king of Israel. Many were ready to accept Him as a prophet; but they did not believe Him to be the Messiah.
با اندوه، شاگردان ناگزیر شدند اذعان کنند که اسرائیل در شناختن مسیحِ خود ناکام مانده است. برخی، بهراستی، هنگامی که معجزات او را دیدند، او را پسر داوود خوانده بودند. انبوه مردمانی که در بیتصیدا خوراک یافته بودند، خواسته بودند او را پادشاه اسرائیل اعلام کنند. بسیاری آماده بودند او را بهعنوان نبی بپذیرند؛ اما ایمان نداشتند که او همان مسیح باشد.
“Jesus now put a second question, relating to the disciples themselves: ‘But whom say ye that I am?’ Peter answered, ‘Thou art the Christ, the Son of the living God.’
«عیسی اکنون پرسش دومی مطرح کرد که به خودِ شاگردان مربوط میشد: «اما شما مرا که میدانید؟» پطرس پاسخ داد: «تو مسیح، پسر خدای زنده هستی.»»
“From the first, Peter had believed Jesus to be the Messiah. Many others who had been convicted by the preaching of John the Baptist, and had accepted Christ, began to doubt as to John’s mission when he was imprisoned and put to death; and they now doubted that Jesus was the Messiah, for whom they had looked so long. Many of the disciples who had ardently expected Jesus to take His place on David’s throne left Him when they perceived that He had no such intention. But Peter and his companions turned not from their allegiance. The vacillating course of those who praised yesterday and condemned today did not destroy the faith of the true follower of the Saviour. Peter declared, ‘Thou art the Christ, the Son of the living God.’ He waited not for kingly honors to crown his Lord, but accepted Him in His humiliation.
«Պետրոսը սկզբից իսկ հավատացել էր, որ Հիսուսը Մեսիան է։ Շատ ուրիշներ ևս, որոնք համոզվել էին Հովհաննես Մկրտչի քարոզչությամբ և ընդունել էին Քրիստոսին, սկսեցին կասկածել Հովհաննեսի առաքելության վերաբերյալ, երբ նա բանտարկվեց և մահվան մատնվեց, և այժմ նրանք կասկածում էին, թե արդյոք Հիսուսն է այն Մեսիան, որին այդքան երկար սպասել էին։ Աշակերտներից շատերը, որոնք բուռն ակնկալությամբ սպասում էին, թե Հիսուսը պիտի զբաղեցնի Իր տեղը Դավթի գահի վրա, թողեցին Նրան, երբ տեսան, որ Նա նման մտադրություն չունի։ Սակայն Պետրոսը և նրա ընկերները չշեղվեցին իրենց հավատարմությունից։ Նրանց հավատը, ովքեր երեկ գովաբանում էին, իսկ այսօր դատապարտում, չկործանեց Փրկչի ճշմարիտ հետևորդի հավատը։ Պետրոսը հայտարարեց. «Դու ես Քրիստոսը՝ կենդանի Աստծո Որդին»։ Նա չսպասեց, որ թագավորական պատիվները պսակեն իր Տիրոջը, այլ ընդունեց Նրան Իր խոնարհացման մեջ»։
“Peter had expressed the faith of the twelve. Yet the disciples were still far from understanding Christ’s mission. The opposition and misrepresentation of the priests and rulers, while it could not turn them away from Christ, still caused them great perplexity. They did not see their way clearly. The influence of their early training, the teaching of the rabbis, the power of tradition, still intercepted their view of truth. From time to time precious rays of light from Jesus shone upon them, yet often they were like men groping among shadows. But on this day, before they were brought face to face with the great trial of their faith, the Holy Spirit rested upon them in power. For a little time their eyes were turned away from ‘the things which are seen,’ to behold ‘the things which are not seen.’ 2 Corinthians 4:18. Beneath the guise of humanity they discerned the glory of the Son of God.
«پطرس ایمان آن دوازده تن را بیان کرده بود. با این همه، شاگردان هنوز از درک مأموریت مسیح بسیار دور بودند. مخالفت و بدنماییِ کاهنان و حاکمان، هرچند نمیتوانست آنان را از مسیح برگرداند، با این حال ایشان را به شدت دچار حیرت و سردرگمی میساخت. آنان راه خود را بهروشنی نمیدیدند. تأثیر تربیت نخستین ایشان، تعلیمِ ربیان، و نیروی سنّت، هنوز دید آنان را نسبت به حقیقت سد میکرد. گهگاه پرتوهای گرانبهای نور از سوی عیسی بر آنان میتابید، اما آنان غالباً چون مردمانی بودند که در میان سایهها دست به جستوجو میبرند. امّا در این روز، پیش از آنکه رو در روی آزمون بزرگ ایمان خود قرار گیرند، روحالقدس با قدرت بر ایشان قرار گرفت. برای زمانی کوتاه، چشمان ایشان از «چیزهای دیدنی» برگردانده شد تا «چیزهای نادیدنی» را بنگرند. 2 Corinthians 4:18. آنان در پسِ حجابِ بشریت، جلالِ پسرِ خدا را تشخیص دادند.»
“Jesus answered Peter, saying, ‘Blessed art thou, Simon Bar-jona: for flesh and blood hath not revealed it unto thee, but My Father which is in heaven.’
عیسیٰ نے پطرس کو جواب دیتے ہوئے فرمایا: ”مبارک ہے تو، اے شمعون ابنِ یونا، کیونکہ یہ بات تجھ پر گوشت اور خون نے ظاہر نہیں کی، بلکہ میرے باپ نے جو آسمان پر ہے۔“
“The truth which Peter had confessed is the foundation of the believer’s faith. It is that which Christ Himself has declared to be eternal life. But the possession of this knowledge was no ground for self-glorification. Through no wisdom or goodness of his own had it been revealed to Peter. Never can humanity, of itself, attain to a knowledge of the divine. ‘It is as high as heaven; what canst thou do? deeper than hell; what canst thou know?’ Job 11:8. Only the spirit of adoption can reveal to us the deep things of God, which ‘eye hath not seen, nor ear heard, neither have entered into the heart of man.’ ‘God hath revealed them unto us by His Spirit: for the Spirit searcheth all things, yea, the deep things of God.’ 1 Corinthians 2:9, 10. ‘The secret of the Lord is with them that fear Him;’ and the fact that Peter discerned the glory of Christ was an evidence that he had been ‘taught of God.’ Psalm 25:14; John 6:45. Ah, indeed, ‘blessed art thou, Simon Bar-jona: for flesh and blood hath not revealed it unto thee.’
«حقیقتی که پطرس بدان اقرار کرده بود، بنیاد ایمانِ ایماندار است. این همان چیزی است که خودِ مسیح آن را حیات جاودانی اعلام کرده است. اما برخورداری از این معرفت، هیچ مجالی برای خودستایی فراهم نمیکرد. این معرفت نه بهواسطهٔ حکمت یا نیکوییِ خودِ او، بلکه به پطرس مکشوف شده بود. انسان هرگز نمیتواند از خود، به معرفتِ الهی دست یابد. «به بلندی آسمانهاست؛ چه میتوانی کرد؟ از هاویه عمیقتر است؛ چه میتوانی دانست؟» ایوب 11:8. تنها روحِ فرزندخواندگی میتواند امورِ عمیقِ خدا را بر ما آشکار سازد، اموری که «نه چشمی دیده و نه گوشی شنیده و نه به دلِ انسان خطور کرده است.» «اما خدا آنها را بهواسطهٔ روحِ خود بر ما مکشوف ساخته است، زیرا روح همهچیز، حتی امورِ عمیقِ خدا را نیز تفحّص میکند.» اول قرنتیان 2:9، 10. «رازِ خداوند با ترسندگانِ اوست»؛ و این واقعیت که پطرس جلالِ مسیح را تشخیص داد، گواهی بود بر اینکه او «از خدا تعلیم یافته» بود. مزمور 25:14؛ یوحنا 6:45. آری، بهراستی، «خوشا به حال تو، ای شمعون بنیونا، زیرا جسم و خون این را بر تو مکشوف نساخته است.»
“Jesus continued: ‘I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build My church; and the gates of hell shall not prevail against it.’ The word Peter signifies a stone,—a rolling stone. Peter was not the rock upon which the church was founded. The gates of hell did prevail against him when he denied his Lord with cursing and swearing. The church was built upon One against whom the gates of hell could not prevail.
«عیسی ادامه داد: “و من نیز تو را میگویم که تو پطرس هستی، و بر این صخره کلیسای خود را بنا خواهم کرد؛ و دروازههای هاویه بر آن استیلا نخواهد یافت.” واژهٔ پطرس به معنای سنگی است،—سنگی غلتان. پطرس آن صخرهای نبود که کلیسا بر آن بنیان نهاده شده باشد. آنگاه که با لعن و سوگندْ خداوند خود را انکار کرد، دروازههای هاویه بر او چیره شدند. کلیسا بر آن یگانهای بنا شد که دروازههای هاویه بر او نمیتوانست چیره گردد.»
“Centuries before the Saviour’s advent Moses had pointed to the Rock of Israel’s salvation. The psalmist had sung of ‘the Rock of my strength.’ Isaiah had written, ‘Thus saith the Lord God, Behold, I lay in Zion for a foundation a stone, a tried stone, a precious cornerstone, a sure foundation.’ Deuteronomy 32:4; Psalm 62:7; Isaiah 28:16. Peter himself, writing by inspiration, applies this prophecy to Jesus. He says, ‘If ye have tasted that the Lord is gracious: unto whom coming, a living stone, rejected indeed of men, but with God elect, precious, ye also, as living stones, are built up a spiritual house.’ 1 Peter 2:3–5, R. V.
«سدهها پیش از ظهورِ نجاتدهنده، موسی به صخرهٔ نجاتِ اسرائیل اشاره کرده بود. مزمورنویس از «صخرهٔ قوّتِ من» سروده بود. اشعیا نوشته بود: «بنابراین خداوند یهوه چنین میگوید: اینک من در صهیون سنگی را برای بنیاد مینهم، سنگی آزموده، سنگِ زاویهای گرانبها، بنیادی استوار.» تثنیه ۳۲:۴؛ مزمور ۶۲:۷؛ اشعیا ۲۸:۱۶. خودِ پطرس نیز، در حال نوشتن به الهام، این نبوّت را بر عیسی تطبیق میدهد. او میگوید: «اگر چشیدهاید که خداوند مهربان است: نزد او میآیید، آن سنگِ زنده را که هرچند از سوی آدمیان رد شد، نزد خدا برگزیده و گرانبهاست، و شما نیز همچون سنگهای زنده، به صورت خانهای روحانی بنا میشوید.» ۱ پطرس ۲:۳–۵، R. V.»
“‘Other foundation can no man lay than that is laid, which is Jesus Christ.’ 1 Corinthians 3:11. ‘Upon this rock,’ said Jesus, ‘I will build My church.’ In the presence of God, and all the heavenly intelligences, in the presence of the unseen army of hell, Christ founded His church upon the living Rock. That Rock is Himself,—His own body, for us broken and bruised. Against the church built upon this foundation, the gates of hell shall not prevail.
«زیرا هیچکس نمیتواند بنیادی جز آنچه نهاده شده است بگذارد، که آن عیسی مسیح است.» اول قرنتیان ۳:۱۱. عیسی فرمود: «بر این صخره کلیسای خود را بنا خواهم کرد.» مسیح در حضور خدا و جمیع موجودات عاقل آسمانی، و در حضور سپاه نادیدنی جهنم، کلیسای خود را بر صخرهٔ زنده بنیاد نهاد. آن صخره خودِ اوست—جسد خود او که برای ما شکسته و کوفته شد. بر کلیسایی که بر این بنیاد بنا شده است، دروازههای جهنم استیلا نخواهد یافت.
“How feeble the church appeared when Christ spoke these words! There was only a handful of believers, against whom all the power of demons and evil men would be directed; yet the followers of Christ were not to fear. Built upon the Rock of their strength, they could not be overthrown.
کلیسا در زمانی که مسیح این سخنان را بر زبان آورد، چه اندازه ناتوان مینمود! تنها مشتی اندک از ایمانداران بودند که تمامی قدرت دیوان و انسانهای شریر بر ضد ایشان بسیج میشد؛ بااینهمه، پیروان مسیح نمیبایست بترسند. چون بر صخرهٔ قوت خویش بنا شده بودند، نمیتوانستند مغلوب گردند.
“For six thousand years, faith has builded upon Christ. For six thousand years the floods and tempests of satanic wrath have beaten upon the Rock of our salvation; but it stands unmoved.
«شَپږ زره کاله دي چې ایمان پر مسیح بنا شوی دی. شَپږ زره کاله دي چې د شیطاني غضب سېلابونه او توپانونه زموږ د نجات پر ډبره راپرېوتي دي؛ خو هغه لا هم نه دی خوځېدلی.»
“Peter had expressed the truth which is the foundation of the church’s faith, and Jesus now honored him as the representative of the whole body of believers. He said, ‘I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven.’
«پطرس آن حقیقتی را بیان کرده بود که بنیاد ایمان کلیساست، و عیسی اکنون او را بهعنوان نمایندهٔ تمام جماعتِ ایمانداران گرامی داشت. او گفت: «کلیدهای ملکوت آسمان را به تو خواهم سپرد؛ و آنچه بر زمین ببندی، در آسمان بسته خواهد شد؛ و آنچه بر زمین بگشایی، در آسمان گشوده خواهد شد.»»
“‘The keys of the kingdom of heaven’ are the words of Christ. All the words of Holy Scripture are His, and are here included. These words have power to open and to shut heaven. They declare the conditions upon which men are received or rejected. Thus the work of those who preach God’s word is a savor of life unto life or of death unto death. Theirs is a mission weighted with eternal results.
«کلیدهای ملکوت آسمان» همان سخنان مسیح است. تمامی کلماتِ کتابمقدسِ مقدس از آنِ اوست و در اینجا دربرگرفته شده است. این کلمات قدرت دارند که آسمان را بگشایند و ببندند. آنها شرایطی را اعلام میکنند که بر اساس آن، انسانها پذیرفته یا رد میشوند. از اینرو، کارِ کسانی که کلام خدا را موعظه میکنند، یا بویِ حیات برای حیات است یا بویِ مرگ برای مرگ. مأموریت آنان رسالتی است آکنده از نتایج ابدی.
“The Saviour did not commit the work of the gospel to Peter individually. At a later time, repeating the words that were spoken to Peter, He applied them directly to the church. And the same in substance was spoken also to the twelve as representatives of the body of believers. If Jesus had delegated any special authority to one of the disciples above the others, we should not find them so often contending as to who should be the greatest. They would have submitted to the wish of their Master, and honored the one whom He had chosen.
نجاتدهنده کار انجیل را بهطور فردی به پطرس نسپرد. او در زمانی بعد، با تکرار سخنانی که به پطرس گفته شده بود، آنها را مستقیماً بر کلیسا اطلاق کرد. و همین معنا نیز به دوازده تن، بهعنوان نمایندگان جماعت ایمانداران، گفته شد. اگر عیسی هرگونه اقتدار ویژهای را به یکی از شاگردان، برتر از دیگران، واگذار کرده بود، آنان را اینهمه در حال مجادله درباره اینکه چه کسی بزرگتر است نمییافتیم. ایشان در برابر خواست استاد خود تسلیم میشدند و آن کسی را که او برگزیده بود، حرمت مینهادند.
“Instead of appointing one to be their head, Christ said to the disciples, ‘Be not ye called Rabbi;’ ‘neither be ye called masters: for one is your Master, even Christ.’ Matthew 23:8, 10.
«بهجای آنکه کسی را بهعنوان سرِ خود منصوب کنند، مسیح به شاگردان فرمود: “شما را ربی مخوانند؛” “و نیز شما را استاد مخوانند، زیرا استاد شما یکی است، یعنی مسیح.” متی ۲۳:۸، ۱۰.»
“‘The head of every man is Christ.’ God, who put all things under the Saviour’s feet, ‘gave Him to be the head over all things to the church, which is His body, the fullness of Him that filleth all in all.’ 1 Corinthians 11:3; Ephesians 1:22, 23. The church is built upon Christ as its foundation; it is to obey Christ as its head. It is not to depend upon man, or be controlled by man. Many claim that a position of trust in the church gives them authority to dictate what other men shall believe and what they shall do. This claim God does not sanction. The Saviour declares, ‘All ye are brethren.’ All are exposed to temptation, and are liable to error. Upon no finite being can we depend for guidance. The Rock of faith is the living presence of Christ in the church. Upon this the weakest may depend, and those who think themselves the strongest will prove to be the weakest, unless they make Christ their efficiency. ‘Cursed be the man that trusteth in man, and maketh flesh his arm.’ The Lord ‘is the Rock, His work is perfect.’ ‘Blessed are all they that put their trust in Him.’ Jeremiah 17:5; Deuteronomy 32:4; Psalm 2:12.
«سرِ هر مرد، مسیح است.» خدا که همهچیز را زیر پایهای نجاتدهنده نهاد، «او را سرِ همهچیز به کلیسا داد، که بدن اوست، پریِ او که همه را در همه پر میسازد.» 1 Corinthians 11:3; Ephesians 1:22, 23. کلیسا بر مسیح همچون بنیاد خویش بنا شده است؛ و باید از مسیح همچون سرِ خود اطاعت کند. نباید بر انسان تکیه نماید یا بهوسیلهٔ انسان اداره شود. بسیاری ادعا میکنند که مقام امانت و مسئولیتی در کلیسا به ایشان اقتدار میبخشد تا تعیین کنند دیگران چه باید باور کنند و چه باید انجام دهند. خدا این ادعا را تأیید نمیکند. نجاتدهنده اعلام میدارد: «همهٔ شما برادرید.» همه در معرض وسوسهاند و مستعد خطا. برای هدایت، بر هیچ موجود فانیای نمیتوان تکیه کرد. صخرهٔ ایمان، حضور زندهٔ مسیح در کلیساست. ضعیفترین افراد میتوانند بر این تکیه کنند، و آنان که خود را نیرومندترین میپندارند، اگر مسیح را کارآیی خویش نسازند، ضعیفترین ثابت خواهند شد. «ملعون است انسانی که بر انسان توکل میکند و بشر را بازوی خود میسازد.» خداوند «صخره است و کار او کامل.» «خوشا به حال همهٔ آنان که بر او توکل دارند.» Jeremiah 17:5; Deuteronomy 32:4; Psalm 2:12.
“After Peter’s confession, Jesus charged the disciples to tell no man that He was the Christ. This charge was given because of the determined opposition of the scribes and Pharisees. More than this, the people, and even the disciples, had so false a conception of the Messiah that a public announcement of Him would give them no true idea of His character or His work. But day by day He was revealing Himself to them as the Saviour, and thus He desired to give them a true conception of Him as the Messiah.
«پس از اعتراف پطرس، عیسی به شاگردان فرمان داد که به هیچکس نگویند که او مسیح است. این فرمان از آن رو داده شد که مخالفت کاتبان و فریسیان قاطع و استوار بود. افزون بر این، مردم، و حتی خودِ شاگردان، تصوری چنان نادرست از مسیحا داشتند که اعلام علنی او هیچ تصور درستی از شخصیت یا کار او به ایشان نمیداد. اما او روز به روز خویشتن را به آنان همچون نجاتدهنده آشکار میساخت، و بدینسان میخواست ادراکی درست از خود بهعنوان مسیحا به ایشان ببخشد.»
“The disciples still expected Christ to reign as a temporal prince. Although He had so long concealed His design, they believed that He would not always remain in poverty and obscurity; the time was near when He would establish His kingdom. That the hatred of the priests and rabbis would never be overcome, that Christ would be rejected by His own nation, condemned as a deceiver, and crucified as a malefactor,—such a thought the disciples had never entertained. But the hour of the power of darkness was drawing on, and Jesus must open to His disciples the conflict before them. He was sad as He anticipated the trial.” The Desire of Ages, 411-415.
شاگردان هنوز انتظار داشتند که مسیح همچون شهریاری دنیوی سلطنت کند. با آنکه او مدتها مقصود خود را پنهان نگاه داشته بود، آنان بر این باور بودند که او همیشه در فقر و گمنامی باقی نخواهد ماند؛ زمان آن نزدیک بود که پادشاهی خود را برقرار سازد. اینکه نفرت کاهنان و ربیان هرگز مغلوب نخواهد شد، اینکه مسیح از سوی قوم خود رد خواهد شد، بهعنوان فریبکاری محکوم خواهد گشت، و همچون تبهکاری مصلوب خواهد شد—چنین اندیشهای هرگز به ذهن شاگردان راه نیافته بود. اما ساعتِ قدرتِ ظلمت در حال فرارسیدن بود، و عیسی میبایست نبردی را که پیش رویشان بود بر شاگردان خود آشکار سازد. او از آن رو که محاکمه را پیشاپیش میدید، اندوهگین بود.» آرزوی اعصار، ۴۱۱-۴۱۵.
Verse sixteen of Daniel eleven, represents the soon coming Sunday law in the United States. Just before the hour of that “earthquake” the candidates who are seeking to be among the one hundred and forty-four thousand are awakened from their sleep. What awakens them is a prophetic message. At that point two classes are manifested, and as illustrated in the parable of the ten virgins, one class has oil in the vessels, the other class does not. Verses thirteen through fifteen of Daniel eleven, not only represent the prophetic history that precedes the Sunday law, they represent the “message”, which, in the context of the parable of the ten virgins, is the “oil,” that the wise will have in order to receive the seal of God and be lifted up as an ensign at the hour of the great earthquake. These articles have now reached the climax of all the articles, for the message that is represented within these verses, is the golden oil that is poured down through the two golden pipes.
آیۀ شانزدهمِ دانیال یازده، بیانگر قانون یکشنبهای است که بهزودی در ایالات متحده برقرار خواهد شد. درست پیش از ساعت آن «زلزله»، نامزدهایی که میکوشند در شمارِ یکصد و چهل و چهار هزار تن باشند، از خواب خود بیدار میشوند. آنچه ایشان را بیدار میسازد، پیامی نبوی است. در آن نقطه، دو طبقه آشکار میگردند، و چنانکه در مثلِ ده باکره به تصویر کشیده شده است، یک طبقه در ظرفهای خود روغن دارد و طبقۀ دیگر ندارد. آیات سیزده تا پانزدهمِ دانیال یازده، نهتنها تاریخ نبویِ پیش از قانون یکشنبه را نمایندگی میکنند، بلکه «پیام» را نیز نمایندگی میکنند؛ پیامی که، در چارچوبِ مثلِ ده باکره، همان «روغن» است که خردمندان آن را خواهند داشت تا مُهرِ خدا را دریافت کنند و در ساعتِ زلزلۀ عظیم همچون عَلَمی برافراشته شوند. این مقالات اکنون به اوجِ همۀ مقالات رسیدهاند، زیرا پیامی که در این آیات نمایانده شده است، همان روغنِ طلایی است که از طریقِ دو لولۀ طلایی فرو ریخته میشود.
We will continue this study in the next article.
ما این مطالعه را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.
“Just as long as those who profess the truth are serving Satan, his hellish shadow will cut off their views of God and heaven. They will be as those who have lost their first love. They cannot view eternal realities. That which God has prepared for us is represented in Zechariah, chapters 3 and 4, and 4:12–14: ‘And I answered again, and said unto him, What be these two olive branches which through the two golden pipes empty the golden oil out of themselves? And he answered me and said, Knowest thou not what these be? And I said, No, my Lord. Then said he, These are the two anointed ones, that stand by the Lord of the whole earth.’
«تا زمانی که کسانی که به حق اعتراف میکنند در خدمت شیطان باشند، سایۀ دوزخیِ او دید آنان را از خدا و آسمان خواهد برید. ایشان همچون کسانی خواهند بود که محبت نخستین خود را از دست دادهاند. آنان نمیتوانند واقعیات ابدی را مشاهده کنند. آنچه خدا برای ما مهیا ساخته است، در زکریا، بابهای ۳ و ۴، و ۴:۱۲–۱۴، چنین به تصویر کشیده شده است: “و بار دیگر پاسخ داده، به او گفتم، این دو شاخۀ زیتون که از طریق دو لولۀ زرین، روغنِ زرین را از خود جاری میسازند، چیست؟ و او در جواب من گفت، آیا نمیدانی که اینها چیستند؟ و من گفتم، نه، ای آقای من. آنگاه گفت، اینها آن دو مسحشدهاند که در حضور خداوندِ تمامیِ زمین میایستند.”»
“The Lord is full of resources. He has no lack of facilities. It is because of our lack of faith, our earthliness, our cheap talk, our unbelief, manifested in our conversation, that dark shadows gather about us. Christ is not revealed in word or character as the One altogether lovely, and the chiefest among ten thousand. When the soul is content to lift itself up unto vanity, the Spirit of the Lord can do little for it. Our shortsighted vision beholds the shadow, but cannot see the glory beyond. Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.
«خداوند مملو از منابع است. او هیچ کمبودی در وسایل ندارد. این به سبب کمبود ایمان ما، دنیازدگی ما، سخنان سست و سبک ما، و بیایمانی ماست که در گفتار ما آشکار میشود، که سایههای تاریک بر گرد ما فراهم میآیند. مسیح در کلام یا در سیرت، بهعنوان آن که سراسر دلانگیز است و ممتازتر از دههزار، آشکار نمیگردد. هنگامی که جان خرسند است که خود را به سوی بطالت برکشد، روح خداوند برای آن اندک میتواند کرد. دیدِ کوتاهبین ما سایه را میبیند، اما نمیتواند جلالِ آنسوی آن را مشاهده کند. فرشتگان چهار باد را نگاه داشتهاند، که به اسبی خشمگین تشبیه شده است که میکوشد خود را رها سازد و بر سراسر روی زمین بتازد و در مسیر خود خرابی و مرگ به بار آورد.»
“Shall we sleep on the very verge of the eternal world? Shall we be dull and cold and dead? Oh, that we might have in our churches the Spirit and breath of God breathed into His people, that they might stand upon their feet and live. We need to see that the way is narrow, and the gate strait. But as we pass through the strait gate, its wideness is without limit.” Manuscript Releases, volume 20, 217.
«آیا بر همان آستانۀ جهان جاودان به خواب خواهیم رفت؟ آیا کُند و سرد و مرده خواهیم بود؟ آه، کاش در کلیساهای ما روح و نَفَسِ خدا در قوم او دمیده شود، تا بر پایهای خود بایستند و زنده شوند. ما نیاز داریم ببینیم که راه تنگ است و دروازه باریک. اما هنگامی که از دروازۀ تنگ میگذریم، فراخیِ آن بیحد و حصر است.» Manuscript Releases، جلد 20، 217.
“The anointed ones standing by the Lord of the whole earth, have the position once given to Satan as covering cherub. By the holy beings surrounding his throne, the Lord keeps up a constant communication with the inhabitants of the earth. The golden oil represents the grace with which God keeps the lamps of believers supplied, that they shall not flicker and go out. Were it not that this holy oil is poured from heaven in the messages of God’s Spirit, the agencies of evil would have entire control over men.
«آن مسحشدگانی که در حضور خداوندِ تمامِ زمین ایستادهاند، همان مقامی را دارند که روزگاری به شیطان، بهعنوان کروبیِ سایهگستر، عطا شده بود. خداوند بهواسطۀ موجودات مقدسی که گرداگرد تخت او را احاطه کردهاند، پیوسته با ساکنان زمین در ارتباط است. روغنِ زرین نمایانگر آن فیضی است که خدا بهوسیلۀ آن چراغهای ایمانداران را فراهم و پرنگه میدارد تا سوسو نزنند و خاموش نگردند. اگر این روغنِ مقدس، در پیامهای روحِ خدا، از آسمان فرو ریخته نمیشد، عوامل شرارت بهطور کامل بر انسانها تسلط مییافتند.»
“God is dishonored when we do not receive the communications which he sends us. Thus we refuse the golden oil which he would pour into our souls to be communicated to those in darkness. When the call shall come, ‘Behold, the bridegroom cometh; go ye out to meet him,’ those who have not received the holy oil, who have not cherished the grace of Christ in their hearts, will find, like the foolish virgins, that they are not ready to meet their Lord. They have not, in themselves, the power to obtain the oil, and their lives are wrecked. But if God’s Holy Spirit is asked for, if we plead, as did Moses, ‘Show me thy glory,’ the love of God will be shed abroad in our hearts. Through the golden pipes, the golden oil will be communicated to us. ‘Not by might, nor by power, but by my Spirit, saith the Lord of Hosts.’ By receiving the bright beams of the Sun of Righteousness, God’s children shine as lights in the world.” Review and Herald, July 20, 1897.
«خدا زمانی بیحرمت شمرده میشود که پیامهایی را که برای ما میفرستد دریافت نکنیم. بدینسان، آن روغنِ زرین را که او میخواهد در جانهای ما بریزد تا به کسانی که در تاریکیاند رسانیده شود، رد میکنیم. هنگامی که این ندا برخیزد: “اینک داماد میآید؛ به استقبال او بیرون آیید”، آنان که روغنِ مقدس را دریافت نکردهاند و فیض مسیح را در دلهای خود گرامی نداشتهاند، همچون باکرههای نادان خواهند یافت که برای ملاقات خداوند خویش آماده نیستند. آنان در خود قدرتی ندارند که آن روغن را به دست آورند، و زندگیهایشان تباه میشود. اما اگر روحالقدسِ خدا درخواست شود، اگر التماس کنیم، چنانکه موسی کرد، “جلال خود را به من بنما”، محبت خدا در دلهای ما ریخته خواهد شد. از طریق لولههای زرین، آن روغنِ زرین به ما منتقل خواهد شد. “نه به قدرت و نه به قوّت، بلکه به روح من، یهوه صبایوت میگوید.” با دریافت پرتوهای درخشانِ آفتابِ عدالت، فرزندان خدا همچون نورها در جهان میدرخشند.» Review and Herald, July 20, 1897.