The “truth which Peter had confessed is the foundation of the believer’s faith. It is that which Christ Himself has declared to be eternal life.” That “truth” identified two aspects of Christ. The first was that Christ is an element of prophetic history. The waymarks that represent the events of prophetic history, represent Christ. His association with the events identifies the sacredness of the prophetic waymarks, and provides the logic for Sister White so often saying that we must guard the waymarks, for those waymarks represent Jesus Christ. The waymark that represented the testing theme in the time of Christ was His baptism, and it aligned with other events in the sacred reform lines, distinguished by the descent of a Divine symbol.

«حقیقتی که پطرس بدان اقرار کرده بود، بنیاد ایمانِ ایماندار است. این همان چیزی است که خودِ مسیح آن را حیات جاودانی اعلام کرده است.» آن «حقیقت» دو جنبه از مسیح را معرّفی می‌کرد. نخست آن‌که مسیح عنصری از تاریخِ نبوی است. نشانه‌های راه که رویدادهای تاریخِ نبوی را نمایندگی می‌کنند، مسیح را نمایندگی می‌نمایند. پیوند او با این رویدادها، قداستِ نشانه‌های راهِ نبوی را مشخّص می‌سازد و مبنای منطقیِ آن را فراهم می‌آورد که چرا خواهر وایت این‌چنین مکرّر می‌گفت که باید از نشانه‌های راه پاسداری کنیم؛ زیرا آن نشانه‌های راه، عیسی مسیح را نمایندگی می‌کنند. نشانهٔ راهی که مضمونِ آزمون را در زمانِ مسیح نمایندگی می‌کرد، تعمیدِ او بود، و آن با دیگر رویدادها در خطوطِ اصلاحِ مقدّس، که با نزولِ یک نمادِ الهی ممتاز می‌گردند، همسو بود.

In the reform line of Moses, Divinity descended and abode in a burning bush, a symbol of the creator combining with the creation. In the reform line at the end of the seventy years, Michael descended to empower Cyrus to move forward with the first decree, and at the same time Daniel was changed into the image of Christ. In the reform line of Christ, the Holy Spirit descended in the form of a dove to anoint God’s Son, the symbol of Divinity combined with humanity. In Millerite history the angel that descended on August 11, 1840 was “no less a personage than Jesus Christ,” who descended with a little book that was to be eaten, and He was that little book. There He demonstrated that the combination of Divinity with humanity is accomplished by eating and drinking the flesh and blood of the Bread of Heaven.

در خط اصلاحیِ موسی، الوهیت فرود آمد و در بوته‌ای سوزان ساکن شد؛ نمادی از پیوستنِ آفریننده با آفرینش. در خط اصلاحیِ پایان هفتاد سال، میکائیل فرود آمد تا کورش را برای پیش رفتن با فرمانِ نخست توان بخشد، و در همان زمان دانیال به صورتِ مسیح دگرگون شد. در خط اصلاحیِ مسیح، روح‌القدس در هیئتِ کبوتری فرود آمد تا پسرِ خدا را مسح کند؛ نمادِ پیوندِ الوهیت با انسانیت. در تاریخ میلری، آن فرشته‌ای که در 11 اوت 1840 فرود آمد، «شخصیتی کمتر از عیسی مسیح نبود»؛ او با کتابچه‌ای کوچک فرود آمد که می‌بایست خورده شود، و او همان کتابچهٔ کوچک بود. در آنجا او نشان داد که پیوندِ الوهیت با انسانیت به‌واسطهٔ خوردن و نوشیدنِ جسم و خونِ نانِ آسمان تحقق می‌یابد.

Sacred history is sacred because it is embodied by the presence of Christ. The predictions of God’s Word that identify future events, are Jesus Christ, for He is the “Word.” When those predictions are fulfilled in history, the events represent the fulfillment of His word, and His Word is Truth. It is His Word that sets forth the prediction, and it is His Word that is fulfilled when the event arrives, so at the beginning and at the ending it is Jesus Christ, for He is the Alpha and Omega. Therefore, when Peter proclaimed that Jesus was the Christ and the Son of the living God, he was identifying a waymark that was Jesus Christ and a waymark that reaches its perfect fulfillment in the last days. September 11, 2001 was the perfect fulfillment of Christ.

تاریخِ مقدس، مقدس است زیرا با حضورِ مسیح تجسّد یافته است. پیشگویی‌های کلامِ خدا که رویدادهای آینده را معیّن می‌سازند، خودِ عیسی مسیح‌اند، زیرا او «کلمه» است. هنگامی که آن پیشگویی‌ها در تاریخ تحقق می‌یابند، آن رویدادها نمایانگرِ تحققِ کلامِ او هستند، و کلامِ او حق است. این کلامِ اوست که پیشگویی را بیان می‌دارد، و این کلامِ اوست که آنگاه که رویداد فرا می‌رسد تحقق می‌یابد؛ پس در آغاز و در انجام، عیسی مسیح است، زیرا او آلفا و امگا است. از این‌رو، هنگامی که پطرس اعلام کرد که عیسی، مسیح و پسرِ خدایِ زنده است، او نشانه‌ای راهنما را که عیسی مسیح بود و نشانه‌ای راهنما را که در ایامِ آخر به کمالِ تحققِ خود می‌رسد، مشخص می‌ساخت. یازدهم سپتامبر 2001 کمالِ تحققِ مسیح بود.

To reject the prophetic fulfillment of September 11, 2001, is to reject Christ, the Son of the living God. That truth, expressed by Peter, was “the foundation of the believer’s faith,” and on September 11, 2001 Christ led His last-day people back to Jeremiah’s “old paths,” which represent the “foundations” of the movement of the first and third angels’ messages. Peter represented the one hundred and forty-four thousand, who are sealed during the period when the four angels are restraining the four winds. The sealing time is a specific prophetic period, beginning on September 11, 2001 and ending at the soon coming Sunday law. Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing.

دَ رَبِّ ژوندي خدای د زوی، مسیح، د ۲۰۰۱ کال د سپتمبر د ۱۱مې نېټې نبوي پوره کېدل ردول، د مسیح ردول دي. هماغه حقیقت چې پطرس څرګند کړی و، «د مؤمن د ایمان بنسټ» و، او د ۲۰۰۱ کال د سپتمبر په ۱۱مه مسیح خپل د آخرالزمان خلک بېرته د ارمیا «زړو لارو» ته راوبلل، چې د لومړي او درېیمو فرښتو د پیغامونو د غورځنګ «بنسټونه» تمثیلوي. پطرس د یو لک او څلوېښتو زرو استازولي کوله، چې په هغه موده کې مُهرېږي کله چې څلور فرښتې څلور بادونه ایساروي. د مهر لګېدو وخت یو ځانګړی نبوي موده ده، چې د ۲۰۰۱ کال د سپتمبر په ۱۱مه پیلېږي او د ژر راتلونکې يکشنبې قانون سره پای ته رسېږي. عیسی تل د یوه شي پای د هماغه شي له پیل سره تمثیلوي.

At the beginning of the sealing time the angel of Revelation eighteen descended, as had the Holy Spirit at the baptism, and that angel was “no less a personage than Jesus Christ,” for the angel that descended to lighten the earth with His glory in the Millerite history was “no less a personage than Jesus Christ.” At the soon coming Sunday law “no less a personage than Jesus Christ,” descends again and presents the second of the two messages of Revelation eighteen, as He calls His other flock out of Babylon. In the middle of the period of the sealing time, an angel descended, as the second angel descended on April 19, 1844, at the first disappointment of the Millerite movement.

در آغاز زمانِ مُهرگذاری، فرشتهٔ مکاشفهٔ هجده فرود آمد، همان‌گونه که روح‌القدس در هنگام تعمید فرود آمده بود، و آن فرشته «کسی جز خودِ عیسی مسیح نبود»؛ زیرا فرشته‌ای که در تاریخِ میلری با جلالِ خویش فرود آمد تا زمین را منوّر سازد، «کسی جز خودِ عیسی مسیح نبود». در قانونِ یکشنبهٔ نزدیک‌الوقوع، «کسی جز خودِ عیسی مسیح نبود» که بار دیگر فرود می‌آید و دومینِ آن دو پیامِ مکاشفهٔ هجده را عرضه می‌دارد، آنگاه که گلهٔ دیگرِ خویش را از بابِل فرا می‌خواند. در میانهٔ دورهٔ زمانِ مُهرگذاری، فرشته‌ای فرود آمد، همان‌گونه که فرشتهٔ دوم در ۱۹ آوریل ۱۸۴۴، در نخستین ناامیدیِ جنبشِ میلری، فرود آمده بود.

Between the arrival of that second angel, and the arrival of the third angel on October 22, 1844, many angels were sent to add power to the second angel as the Midnight Cry message arrived. Speaking of the history when these angels arrived in Millerite history, Sister White informs us that those that rejected these messages had crucified Christ just as assuredly as the Jews crucified Christ.

ميانِ آمدنِ آن فرشتهٔ دوم و آمدنِ فرشتهٔ سوم در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، فرشتگانِ بسیاری فرستاده شدند تا هنگامی که پیامِ فریادِ نیمه‌شب فرا رسید، به فرشتهٔ دوم قوّت ببخشند. خواهر وایت، در سخن گفتن از تاریخِ زمانی که این فرشتگان در تاریخِ میلری ظهور کردند، به ما آگاه می‌سازد که آنان که این پیام‌ها را رد کردند، مسیح را به همان اندازه یقیناً مصلوب کرده بودند که یهودیان مسیح را مصلوب کردند.

“I saw that as the Jews crucified Jesus, so the nominal churches had crucified these messages, and therefore they have no knowledge of the way into the most holy, and they cannot be benefited by the intercession of Jesus there.” Early Writings, 261.

«دیدم همان‌گونه که یهودیان عیسی را مصلوب کردند، کلیساهای اسمی نیز این پیام‌ها را مصلوب کرده‌اند؛ و ازاین‌رو، آنان هیچ شناختی از راه ورود به قدس‌الاقداس ندارند، و نمی‌توانند از شفاعت عیسی در آنجا بهره‌مند شوند.» Early Writings, 261.

The messages represented by the angels, when rejected, represent the crucifixion of Christ, for He embodies the messages and their historical fulfillment. On July 18, 2020, “no less a personage than Jesus Christ” descended, marking the first disappointment and the beginning of the tarrying time. Slain in the streets, the dead dry bones of His last-day people were to be awakened by hearing the only voice that can bring people back to life.

پیام‌هایی که به‌وسیلهٔ فرشتگان نمایانده شده‌اند، هنگامی که رد می‌شوند، مصلوب‌شدنِ مسیح را نمایندگی می‌کنند، زیرا او تجسّمِ آن پیام‌ها و تحقّق تاریخیِ آنهاست. در ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰، «شخصی نه کمتر از خودِ عیسی مسیح» نزول کرد و بدین‌سان نخستین یأس و آغازِ زمانِ درنگ را رقم زد. در کوچه‌ها کشته‌شده، استخوان‌های خشکِ مردهٔ قومِ ایّامِ آخرِ او می‌بایست با شنیدنِ تنها آوازی که می‌تواند مردم را دوباره به حیات بازگرداند، بیدار شوند.

Verily, verily, I say unto you, The hour is coming, and now is, when the dead shall hear the voice of the Son of God: and they that hear shall live. For as the Father hath life in himself; so hath he given to the Son to have life in himself; And hath given him authority to execute judgment also, because he is the Son of man. Marvel not at this: for the hour is coming, in the which all that are in the graves shall hear his voice, And shall come forth; they that have done good, unto the resurrection of life; and they that have done evil, unto the resurrection of damnation. John 5:25–29.

به‌راستی، به‌راستی به شما می‌گویم که ساعتی می‌آید، بلکه اکنون است، که مردگان آواز پسر خدا را خواهند شنید، و آنان که بشنوند زنده خواهند شد. زیرا همچنان‌که پدر حیات را در خود دارد، همچنین به پسر نیز عطا کرده است که حیات را در خود داشته باشد؛ و نیز به او اقتدار بخشیده است که داوری نیز بنماید، زیرا او پسر انسان است. از این تعجب مکنید، زیرا ساعتی می‌آید که در آن، همهٔ آنان که در قبرها هستند آواز او را خواهند شنید، و بیرون خواهند آمد؛ آنان که نیکویی کرده‌اند، برای قیامت حیات؛ و آنان که بدی کرده‌اند، برای قیامت محکومیت. یوحنا 5:25–29.

In July of 2023, His voice called the dead dry bones to life, and Alpha and Omega then repeated the beginning of the sealing time, for July 2023, marks the ending period of the sealing time. His people were then again called back to Jeremiah’s old paths, to the foundations of Millerite history. The foundational message of the Millerites’ beginning and ending were the first and last messages of Millerite history, which was the “seven times” of Leviticus chapter twenty-six.

در ژوئیهٔ ۲۰۲۳، صدای او استخوان‌های خشکِ مرده را به حیات فراخواند، و آلفا و امگا آنگاه آغازِ زمانِ مُهر شدن را تکرار کرد، زیرا ژوئیهٔ ۲۰۲۳ نشانگرِ دورهٔ پایانیِ زمانِ مُهر شدن است. سپس قومِ او بار دیگر به راه‌های کهنِ ارمیا، به بنیان‌های تاریخِ میلریتی، فراخوانده شدند. پیامِ بنیادیِ آغاز و پایانِ میلریتیان، نخستین و آخرین پیام‌های تاریخِ میلریتی بود، که همان «هفت زمان»ِ لاویان، بابِ بیست‌وشش، بود.

In July 2023, God’s last day people were once again commanded to take the little book and eat it. As they eat the little book, they are then tested to see if they will acknowledge the message of the third Woe in Revelation chapter nine (the tidings of the east) and the message of Daniel chapter eleven (the tidings of the north). The testing process leads them to verses thirteen to fifteen of Daniel chapter eleven, which is the Battle of Panium, which is Caesarea Philippi and which is the message of the Midnight Cry where the two classes who have heard His voice are manifested, one class “that have done good, unto the resurrection of life; and they that have done evil, unto the resurrection of damnation.”

در ژوئیهٔ ۲۰۲۳، قومِ ایامِ آخرِ خدا بار دیگر مأمور شدند که کتابِ کوچک را بردارند و بخورند. چون کتابِ کوچک را می‌خورند، آنگاه آزموده می‌شوند تا معلوم شود آیا پیامِ وایِ سوم در مکاشفه فصل نهم (اخبارِ مشرق) و پیامِ دانیال فصل یازدهم (اخبارِ شمال) را تصدیق خواهند کرد یا نه. این فرایندِ آزمون آنان را به آیات سیزده تا پانزدهِ دانیال فصل یازدهم رهنمون می‌شود، که همان نبردِ پانیوم است، که همان قیصریهٔ فیلپی است، و همان پیامِ فریادِ نیمه‌شب است، جایی که دو طبقه از کسانی که آوازِ او را شنیده‌اند آشکار می‌شوند: یک طبقه «که نیکویی کرده‌اند، برای قیامتِ حیات؛ و آنان که بدی کرده‌اند، برای قیامتِ محکومیت.»

There are three voices in the sealing time of the one hundred and forty-four thousand and they are all the voice of “no less a personage than Jesus Christ.” The first voice of Revelation eighteen sounded when the great buildings of New York city were brought down by a touch from God. The second voice is the voice of Michael the archangel who calls the dead out of their graves. The third voice is the second voice of Revelation chapter eighteen that calls His other flock out of Babylon in the hour of the “great earthquake” of Revelation chapter eleven. The perfect fulfillment of Peter’s confession at Caesarea Philippi is made when Christ leads His last day people to “that portion of the prophecy of Daniel relating to the last days.”

در زمان مُهرگذاریِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر، سه صدا وجود دارد، و همگی آن‌ها صدای «کسی نیست جز خودِ عیسی مسیح». نخستین صدای مکاشفه هجده هنگامی طنین افکند که ساختمان‌های عظیم شهر نیویورک با لمسی از جانب خدا فرو ریخته شدند. صدای دوم، صدای میکائیلِ رئیس‌فرشتگان است که مردگان را از قبرهایشان فرامی‌خواند. صدای سوم، دومین صدای فصل هجدهِ مکاشفه است که در ساعتِ «زلزله عظیم»ِ فصل یازدهِ مکاشفه، سایر گوسفندان او را از بابل بیرون می‌خواند. تحقق کاملِ اقرارِ پطرس در قیصریه فیلپی هنگامی به انجام می‌رسد که مسیح قومِ ایامِ آخرِ خود را به «آن بخش از نبوت دانیال که مربوط به ایام آخر است» رهبری می‌کند.

Panium of verses thirteen to fifteen of Daniel eleven, is the “portion” of the prophecy of Daniel that was sealed up that identifies the message of the Midnight Cry. Panium is the Exeter camp meeting in August of 1844, it’s a history that is fulfilled in the second term of Donald Trump, and it is the prophetic message that impresses the seal of God upon the foreheads of the one hundred and forty-four thousand. The verses we are now studying are very holy ground.

پانیومِ آیات سیزدهم تا پانزدهمِ دانیال یازدهم، آن «بخش» از نبوت دانیال است که مُهر شده بود و پیامِ فریادِ نیمه‌شب را مشخص می‌سازد. پانیوم همان گردهم‌آییِ اردوگاهیِ اکستر در اوتِ ۱۸۴۴ است؛ تاریخی است که در دورهٔ دومِ ریاست‌جمهوریِ دونالد ترامپ به انجام می‌رسد، و آن پیامِ نبوی است که مُهرِ خدا را بر پیشانی‌های آن یکصد و چهل و چهار هزار نفر نقش می‌بندد. آیاتی که اکنون در حال مطالعهٔ آن‌ها هستیم، زمینی بسیار مقدس‌اند.

“The truth which Peter had confessed is the foundation of the believer’s faith. It is that which Christ Himself has declared to be eternal life. But the possession of this knowledge was no ground for self-glorification. Through no wisdom or goodness of his own had it been revealed to Peter. Never can humanity, of itself, attain to a knowledge of the divine. ‘It is as high as heaven; what canst thou do? deeper than hell; what canst thou know?’ Job 11:8. Only the spirit of adoption can reveal to us the deep things of God, which ‘eye hath not seen, nor ear heard, neither have entered into the heart of man.’ ‘God hath revealed them unto us by His Spirit: for the Spirit searcheth all things, yea, the deep things of God.’ 1 Corinthians 2:9, 10. ‘The secret of the Lord is with them that fear Him;’ and the fact that Peter discerned the glory of Christ was an evidence that he had been ‘taught of God.’ Psalm 25:14; John 6:45. Ah, indeed, ‘blessed art thou, Simon Bar-jona: for flesh and blood hath not revealed it unto thee.’

«آن حقیقتی که پطرس بدان اقرار کرده بود، بنیاد ایمانِ ایماندار است. این همان چیزی است که خودِ مسیح آن را حیات جاودانی اعلام کرده است. اما برخورداری از این معرفت، هیچ مبنایی برای خودستایی نبود. این حقیقت نه به‌سبب حکمتی از آنِ خودِ او و نه به‌سبب نیکوییِ او بر پطرس مکشوف شده بود. انسان هرگز نمی‌تواند از خود، به معرفتِ امور الهی دست یابد. «به بلندی آسمان است؛ چه می‌توانی کرد؟ از هاویه عمیق‌تر است؛ چه می‌توانی دانست؟» ایوب 11:8. تنها روحِ فرزندخواندگی می‌تواند امورِ عمیقِ خدا را بر ما آشکار سازد؛ اموری که «نه چشمی دیده و نه گوشی شنیده و نه به قلب انسان خطور کرده است.» «اما خدا آنها را به‌وسیلهٔ روحِ خود بر ما مکشوف ساخته است، زیرا روح همه‌چیز، حتی امورِ عمیقِ خدا را نیز می‌کاود.» 1 Corinthians 2:9, 10. «راز خداوند با ترسندگانِ اوست»؛ و این واقعیت که پطرس جلالِ مسیح را تشخیص داد، گواهی بود بر اینکه او «از خدا تعلیم یافته» بود. Psalm 25:14; John 6:45. آه، به‌راستی، «خوشا به حال تو، ای شَمعونِ پسرِ یونا، زیرا جسم و خون این را بر تو مکشوف نساخته است.»

“Jesus continued: ‘I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build My church; and the gates of hell shall not prevail against it.’ The word Peter signifies a stone,—a rolling stone. Peter was not the rock upon which the church was founded. The gates of hell did prevail against him when he denied his Lord with cursing and swearing. The church was built upon One against whom the gates of hell could not prevail.” The Desire of Ages, 413

عیسی ادامه داد: «و من نیز تو را می‌گویم که تو پطرس هستی، و بر این صخره کلیسای خود را بنا خواهم کرد؛ و دروازه‌های جهنم بر آن استیلا نخواهند یافت.» واژهٔ «پطرس» به معنای سنگی است—سنگی غلتان. پطرس آن صخره‌ای نبود که کلیسا بر آن بنیاد نهاده شد. آنگاه که او با نفرین و سوگند، خداوند خویش را انکار کرد، دروازه‌های جهنم بر او چیره شدند. کلیسا بر کسی بنا شد که دروازه‌های جهنم نتوانستند بر او استیلا یابند.» آرزوی اعصار، ۴۱۳

The message Christ was presenting to His disciples at Caesarea Philippi was and is the message of the Midnight Cry, and it is placed within the context of a spiritual war between the Greek god Pan, whose temple was called “the gates of hell,” and the two apostate horns of the earth beast. The Maccabees were God’s apostate people, who professed to be the defenders of God’s church, as they were warring against the religion of the Greeks. They identified themselves as both the religious and political leaders. They represent the apostate Protestantism of those fallen churches that, with the government of the United States, are now forming an image of the beast and are warring against the globalist’s religion of woke-ism and Mother Earth. The apostate horns prevail in their struggle with the religious and political elements of globalism, and at the same time the true Protestant horn is being purified by the removal of the last remnants of the foolish virgins, in advance of being lifted up as an ensign at the “great earthquake” of the soon coming Sunday law.

پیامی که مسیح در قیصریهٔ فیلپی به شاگردان خود ارائه می‌کرد و می‌کند، همان پیامِ فریادِ نیمه‌شب است، و این پیام در چارچوبِ جنگی روحانی میان خدای یونانیِ پان، که معبد او «دروازه‌های جهنم» نامیده می‌شد، و دو شاخِ مرتدِ حیوانِ زمین قرار داده شده است. مکابیان قومِ مرتدِ خدا بودند که مدعی بودند مدافعانِ کلیسای خدا هستند، زیرا با دینِ یونانیان می‌جنگیدند. آنان خود را هم رهبرانِ مذهبی و هم رهبرانِ سیاسی معرفی می‌کردند. ایشان نمایانگرِ پروتستانتیسمِ مرتدِ آن کلیساهای سقوط‌کرده‌اند که اکنون همراه با حکومتِ ایالات متحده در حال ساختنِ تصویری از وحش هستند و بر ضدّ دینِ جهانی‌گرایان، یعنی وُکئیسم و مادرِ زمین، می‌جنگند. شاخ‌های مرتد در کشمکشِ خود با عناصرِ مذهبی و سیاسیِ جهانی‌گرایی غالب می‌شوند، و در همان حال، شاخِ حقیقیِ پروتستان با برچیده شدنِ آخرین بقایای باکره‌های نادان، پیش از آن‌که در «زلزلهٔ عظیم»ِ قانونِ یکشنبهٔ به‌زودی‌آینده به‌عنوانِ عَلَمی برافراشته شود، تطهیر می‌گردد.

The portion of the prophecy of the book of Daniel that relates to the last days, which is also the Revelation of Jesus Christ, and is the message of the Midnight Cry, is unsealed by the Lion of the tribe of Judah at Caesarea Philippi, which is Panium. It is unsealed in the midst of the warfare between atheistic beast from the bottomless pit and the horn of Republicanism that began to stir up that beast in 2015, and against the genuine horn of Protestantism that is now being resurrected as a mighty army.

آن بخش از نبوتِ کتاب دانیال که به ایامِ آخر مربوط است، که همان مکاشفهٔ عیسی مسیح نیز هست، و پیامِ فریادِ نیمه‌شب می‌باشد، به‌وسیلهٔ شیرِ سبطِ یهودا در قیصریهٔ فیلپی، که همان پانیوم است، گشوده می‌شود. این نبوت در میانهٔ جنگ میانِ وحشِ ملحدِ برآمده از هاویه و شاخِ جمهوری‌خواهی که در سال ۲۰۱۵ به برانگیختنِ آن وحش آغاز کرد، و نیز بر ضدِ شاخِ اصیلِ پروتستانتیسم که اکنون همچون لشکری عظیم در حالِ قیامِ دوباره است، گشوده می‌شود.

The truth that Peter confessed represents the waymark of September 11, 2001, and also that Christ is the Son of the living God. The truth of what is represented by Jesus being the Son of God, is a testing truth as certainly as was whether Jesus was the Messiah or not in the days of Peter. The proclamation that Jesus is the Son of God represents everything that had been revealed of who the Son is. It represents not only that He was God’s Son, but that He was also the son of man. It is the truth of the incarnation of divinity into humanity, which is the very work that is accomplished during the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. The truth of the “incarnation,” is the truth at the end that was typified by the truth of the “Sabbath” at the beginning.

حقیقتی که پطرس بدان اقرار کرد، نشانهٔ راهِ ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ را نمایندگی می‌کند، و نیز این حقیقت را که مسیح، پسرِ خدای زنده است. حقیقتِ آنچه از این امر مراد می‌شود که عیسی پسرِ خداست، به همان یقین حقیقتی آزمون‌کننده است که در ایام پطرس، مسئلهٔ این‌که آیا عیسی مسیحا بود یا نه، حقیقتی آزمون‌کننده بود. اعلامِ این‌که عیسی پسرِ خداست، نمایندهٔ همهٔ آن چیزی است که دربارهٔ این‌که پسر کیست مکشوف شده بود. این امر نه تنها نمایانگر آن است که او پسرِ خدا بود، بلکه نیز این‌که او پسرِ انسان بود. این، حقیقتِ تجسّدِ الوهیت در انسانیت است؛ همان کاری که در زمانِ مُهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار به انجام می‌رسد. حقیقتِ «تجسّد»، همان حقیقتی است در پایان که در آغاز، به‌وسیلهٔ حقیقتِ «سَبَّت» نمادین شده بود.

October 22, 1844 marked the arrival of the third angel. When an angel arrives, a special truth adapted to the period where the truth is unsealed is opened by the Lion of the tribe of Judah, and that truth then tests the generation where that truth is opened up. On October 22, 1844 the truths associated with the work of Christ, who suddenly came unto the temple He had raised in the forty-six years from 1798 unto 1844, were revealed. Christ’s work of judgment, the law of God, His role as High Priest, the issue of the mark of the beast and the sealing of the one hundred and forty-four thousand were all opened up. Sister White was shown that of those truths, there was one truth which the Alpha and Omega identified in a special light.

22 اکتبر 1844 نشانگر فرارسیدن فرشتهٔ سوم بود. هنگامی که فرشته‌ای می‌رسد، حقیقتی ویژه که متناسب با آن دوره‌ای است که آن حقیقت در آن گشوده می‌شود، به‌وسیلهٔ شیرِ سبطِ یهودا مکشوف می‌گردد، و آن حقیقت سپس نسلی را که آن حقیقت در میان ایشان گشوده شده است می‌آزماید. در 22 اکتبر 1844، حقایقی که با کار مسیح مرتبط بود—همان که ناگهان به هیکلی که آن را در طی چهل‌وشش سال، از 1798 تا 1844، برپا کرده بود آمد—آشکار گردید. کار داوریِ مسیح، شریعت خدا، نقش او به‌عنوان کاهن اعظم، مسئلهٔ نشانِ وحش و مُهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار تن، همگی گشوده شدند. به خواهر وایت نشان داده شد که از میان آن حقایق، حقیقتی واحد وجود داشت که آلفا و اُمگا آن را در نوری ویژه معین ساخته بود.

“I was amazed as I saw the fourth commandment in the very center of the ten precepts, with a soft halo of light encircling it. Said the angel: ‘It is the only one of the ten which defines the living God who created the heavens and the earth and all things that are therein. When the foundations of the earth were laid, then was laid the foundation of the Sabbath also.’” Testimonies, volume 1, 75.

«من در شگفت شدم آنگاه که فرمان چهارم را درست در مرکز ده حکم دیدم، در حالی که هاله‌ای ملایم از نور آن را دربر گرفته بود. فرشته گفت: “این تنها یکی از آن ده فرمان است که خدای زنده را، که آسمان‌ها و زمین و هر آنچه را که در آنهاست آفریده است، معرّفی می‌کند. هنگامی که بنیادهای زمین نهاده شد، در همان هنگام بنیاد سَبَّت نیز نهاده شد.”» شهادت‌ها، جلد ۱، ص. ۷۵.

The sealing time of the one hundred and forty-four thousand had arrived, but it was to be delayed by the rebellion of 1863. On September 11, 2001 the sealing process began when Christ, represented as the mighty angel of Revelation chapter eighteen, descended with a hidden book in His hand that God’s last day people were to eat. The Alpha and Omega always illustrates the end with the beginning, so in the last days there was another truth that was placed in a special light, and it was directly connected to the Sabbath truth that was highlighted the first time Christ attempted to seal the one hundred and forty-four thousand.

زمانِ مُهر کردنِ یکصد و چهل و چهار هزار فرا رسیده بود، اما می‌بایست به سبب شورشِ سال ۱۸۶۳ به تأخیر افتد. در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، فرایندِ مُهر کردن آغاز شد، هنگامی که مسیح، که به صورتِ فرشتهٔ نیرومندِ باب هجدهمِ مکاشفه نمود یافته است، با کتابی پنهان در دست خود فرود آمد؛ کتابی که قومِ ایّامِ آخرِ خدا می‌بایست آن را بخورند. آلفا و اُمگا همواره پایان را با آغاز به تصویر می‌کشد؛ از این‌رو، در ایّامِ آخر نیز حقیقتی دیگر در نوری ویژه قرار داده شد، و آن حقیقت به‌طور مستقیم با حقیقتِ سبت پیوند داشت؛ همان حقیقتی که در نخستین بار که مسیح کوشید یکصد و چهل و چهار هزار را مُهر کند، برجسته شده بود.

“The time has come for Daniel to stand in his lot. The time has come for the light given him to go to the world as never before. If those for whom the Lord has done so much will walk in the light, their knowledge of Christ and the prophecies relating to Him will be greatly increased as they near the close of this earth’s history.

«زمان آن فرا رسیده است که دانیال در نصیب خود بایستد. زمان آن فرا رسیده است که نوری که به او عطا شد، بیش از هر زمان دیگر به جهان برسد. اگر آنان که خداوند برایشان چنین بسیار کرده است، در نور گام بردارند، معرفت ایشان به مسیح و به نبوت‌های مربوط به او، هرچه به پایان تاریخ این زمین نزدیک‌تر شوند، بسیار افزون خواهد شد.»

“Those who commune with God walk in the light of the Sun of Righteousness. They do not dishonor their Redeemer by corrupting their way before God. Heavenly light shines upon them. They are of infinite worth in God’s sight, for they are one with Christ. To them the word of God is of surpassing beauty and loveliness. They see its importance. Truth is unfolded to them. The doctrine of the incarnation is invested with a soft radiance. They see that the Scripture is the key which unlocks all mysteries and solves all difficulties. Those who have been unwilling to receive the light and walk in the light will not be able to understand the mystery of godliness, but those who have not hesitated to take up the cross and follow Jesus will see light in God’s light.” Manuscript Releases, number 21, 406, 407.

«کسانی که با خدا مشارکت دارند، در نورِ آفتابِ عدالت گام برمی‌دارند. آنان با فاسد ساختنِ طریقِ خویش در حضور خدا، رهانندهٔ خود را بی‌حرمت نمی‌سازند. نور آسمانی بر ایشان می‌تابد. آنان در نظرِ خدا دارای ارزشی بی‌نهایت‌اند، زیرا با مسیح یکی هستند. نزد ایشان کلام خدا دارای جمال و دل‌انگیزیِ بی‌مانند است. آنان اهمیت آن را درمی‌یابند. حقیقت بر ایشان مکشوف می‌شود. آموزهٔ تجسّد در پرتوِ تابشی ملایم جلوه‌گر می‌گردد. آنان می‌بینند که کتاب‌مقدس کلیدی است که همهٔ اسرار را می‌گشاید و همهٔ دشواری‌ها را حل می‌کند. کسانی که نخواسته‌اند نور را بپذیرند و در نور گام بردارند، نخواهند توانست رازِ دینداری را درک کنند؛ اما آنان که در برداشتنِ صلیب و پیروی از عیسی درنگ نکرده‌اند، نور را در نورِ خدا خواهند دید.» Manuscript Releases, number 21, 406, 407.

The doctrine of the incarnation is the truth that Divinity combined with humanity does not sin, and the sign of those who have reached that experience in the last days is the Sabbath.

آموزهٔ تجسّد این حقیقت است که الوهیتِ متحد با انسانیت گناه نمی‌کند، و نشانهٔ کسانی که در ایام آخر به آن تجربه دست یافته‌اند، سبت است.

Moreover also I gave them my sabbaths, to be a sign between me and them, that they might know that I am the Lord that sanctify them. Ezekiel 20:12.

افزون بر این، سبت‌های خویش را نیز به ایشان دادم تا نشانی میان من و آنان باشد، تا بدانند که من یهوه هستم که ایشان را تقدیس می‌کنم. حزقیال 20:12.

The one hundred and forty-four thousand are sealed for eternity, and the process of the sealing identifies a short period of time at the end of the sealing process, just before the Sunday law, when the seal is impressed. In that short period of time Divinity is combined with humanity, permanently.

یکصد و چهل و چهار هزار تن تا ابد مُهر می‌شوند، و فرایندِ این مُهرگذاری، دوره‌ای کوتاه از زمان را در پایانِ این فرایند مشخص می‌سازد؛ درست پیش از قانونِ یک‌شنبه، هنگامی که مُهر نقش می‌بندد. در آن دورهٔ کوتاه، الوهیت با انسانیت، به‌طور دائمی، متحد می‌گردد.

“What are you doing, brethren, in the great work of preparation? Those who are uniting with the world are receiving the worldly mold and preparing for the mark of the beast. Those who are distrustful of self, who are humbling themselves before God and purifying their souls by obeying the truth these are receiving the heavenly mold and preparing for the seal of God in their foreheads. When the decree goes forth and the stamp is impressed, their character will remain pure and spotless for eternity.

«ای برادران، در این کار عظیمِ آمادگی چه می‌کنید؟ آنان که با جهان متحد می‌شوند، قالبِ دنیوی را می‌پذیرند و برای نشانِ وحش مهیا می‌گردند. اما آنان که به خویشتن اعتماد ندارند، که خویش را در حضور خدا فروتن می‌سازند و جان‌های خود را به‌واسطهٔ اطاعت از حقیقت پاک می‌کنند، اینان قالبِ آسمانی را دریافت می‌دارند و برای مُهرِ خدا بر پیشانی‌هایشان آماده می‌شوند. هنگامی که فرمان صادر گردد و آن نقش نهاده شود، سیرتِ ایشان تا ابد پاک و بی‌لکه باقی خواهد ماند.»

“Now is the time to prepare. The seal of God will never be placed upon the forehead of an impure man or woman. It will never be placed upon the forehead of the ambitious, world-loving man or woman. It will never be placed upon the forehead of men or women of false tongues or deceitful hearts. All who receive the seal must be without spot before God—candidates for heaven. Go forward, my brethren and sisters. I can only write briefly upon these points at this time, merely calling your attention to the necessity of preparation. Search the Scriptures for yourselves, that you may understand the fearful solemnity of the present hour.” Testimonies, volume 5, 216.

«اکنون زمان آمادگی است. مُهرِ خدا هرگز بر پیشانیِ مرد یا زنِ ناپاک نهاده نخواهد شد. هرگز بر پیشانیِ مرد یا زنی که جاه‌طلب و دنیاپرست است نهاده نخواهد شد. هرگز بر پیشانیِ مردان یا زنانی که زبانِ دروغگو یا دلِ فریبکار دارند نهاده نخواهد شد. همهٔ آنان که مُهر را دریافت می‌کنند، باید در حضور خدا بی‌لکه باشند—نامزدهای آسمان. ای برادران و خواهرانم، به پیش روید. در این هنگام، تنها می‌توانم دربارهٔ این نکات به‌اختصار بنویسم و صرفاً توجه شما را به ضرورتِ آمادگی جلب کنم. خودتان کتبِ مقدس را تفتیش کنید تا هولناک‌بودنِ وقارِ این ساعتِ حاضر را دریابید.» Testimonies, جلد 5، 216.

The previous passage might suggest that the seal is impressed at the Sunday law, but this is not the case. Sister White is clear that the Sunday law is a great crisis, and she also teaches clearly that character is manifested in a crisis, but never developed in a crisis. The seal is impressed at the Sunday law in the sense that it then becomes visible, for those who then have the seal are lifted up as an ensign. The seal is impressed in a short period of time, just before probation closes, and for Sabbath-keepers, probation closes at the Sunday law. The sealing began on September 11, 2001, and no one then received the seal of God, for as illustrated in the period of time following October 22, 1844, there was first to be a testing process.

گزشتہ عبارت سے یہ تاثر مل سکتا ہے کہ مہر اتوار کے قانون کے وقت ثبت کی جاتی ہے، لیکن معاملہ ایسا نہیں ہے۔ سسٹر وائٹ واضح کرتی ہیں کہ اتوار کا قانون ایک عظیم بحران ہے، اور وہ یہ بھی نہایت صراحت کے ساتھ سکھاتی ہیں کہ بحران میں کردار ظاہر ہوتا ہے، لیکن بحران میں کبھی نشوونما نہیں پاتا۔ مہر اتوار کے قانون کے وقت اس معنی میں ثبت کی جاتی ہے کہ اسی وقت وہ نمایاں ہو جاتی ہے، کیونکہ جو لوگ اُس وقت مہر رکھتے ہیں، وہ ایک جھنڈے کے طور پر بلند کیے جاتے ہیں۔ مہر ایک مختصر مدت کے اندر، آزمائش کی مہلت کے بند ہونے سے ذرا پہلے ثبت کی جاتی ہے، اور سبت ماننے والوں کے لیے آزمائش کی مہلت اتوار کے قانون پر بند ہو جاتی ہے۔ مہر کرنے کا عمل 11 ستمبر، 2001 کو شروع ہوا، اور اُس وقت کسی نے خدا کی مہر حاصل نہ کی، کیونکہ جیسا کہ 22 اکتوبر، 1844 کے بعد کے عرصۂ وقت میں واضح کیا گیا، پہلے ایک آزمائشی عمل ہونا تھا۔

In every reform movement, when the divine symbol descends to empower the message that was unsealed at the time of the end, a testing process begins. When Michael descended to empower Cyrus to move forward with the first decree, the Jews were then tested as to whether they would leave the home they had lived in for the previous seventy years and return to a ruined city and rebuild it. When the Holy Spirit descended at the baptism of Christ, the Jews were tested on the subject of the Messiah. When the mighty angel of Revelation ten descended on August 11, 1840, that generation was tested on whether they would eat the little book, and all that the little book represented.

در هر جنبش اصلاحی، هنگامی که نماد الهی فرود می‌آید تا پیامی را که در زمان آخر گشوده شد، نیرو بخشد، فرایندی از آزمون آغاز می‌شود. هنگامی که میکائیل فرود آمد تا کورش را توان بخشد که با فرمان نخست به پیش رود، یهودیان آنگاه آزموده شدند که آیا خانه‌ای را که در هفتاد سال گذشته در آن زیسته بودند ترک خواهند کرد و به شهری ویران بازخواهند گشت و آن را بازسازی خواهند نمود یا نه. هنگامی که روح‌القدس در تعمید مسیح فرود آمد، یهودیان در موضوع مسیحا آزموده شدند. هنگامی که فرشتهٔ نیرومندِ مکاشفهٔ ده در 11 اوت 1840 فرود آمد، آن نسل در این مورد آزموده شد که آیا کتابچهٔ کوچک را خواهند خورد و هر آنچه را که آن کتابچهٔ کوچک نمایندگی می‌کرد.

A testing process began on August 11, 1840 that produced two classes of worshippers, and the class that followed the Lamb into the Most Holy Place were candidates to be among the one hundred and forty-four thousand. The final test for that generation, who failed the testing process, began with the arrival of increased light upon the “seven times,” of Leviticus twenty-six. From 1856 unto 1863, the Laodicean message marked a final period of time in the period that began with the arrival of the third angel on October 22, 1844. That period of time is represented by verses thirteen through fifteen of Daniel chapter eleven.

فرایندِ آزمونی در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ آغاز شد که دو طبقه از پرستندگان را پدید آورد، و آن طبقه که برّه را تا به مکانِ اقدس پیروی کردند، نامزد آن بودند که در شمارِ یکصد و چهل و چهار هزار باشند. آزمونِ نهایی برای آن نسل، که در این فرایندِ آزمون کامیاب نشد، با رسیدنِ نورِ افزون‌تر بر «هفت زمان»ِ لاویان بیست‌وشش آغاز گردید. از ۱۸۵۶ تا ۱۸۶۳، پیامِ لائودکیه، واپسین برهه‌ای از زمان را در آن دوره‌ای مشخص ساخت که با آمدنِ فرشتهٔ سوم در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ آغاز شده بود. آن دورهٔ زمانی به‌وسیلهٔ آیات سیزده تا پانزدهِ باب یازدهمِ دانیال به تصویر کشیده شده است.

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

“‘In the beginning was the Word, and the Word was with God, and the Word was God. The same was in the beginning with God. All things were made by him; and without him was not any thing made that was made. In him was life; and the life was the light of men. And the light shineth in darkness; and the darkness comprehended it not.’ ‘And the Word was made flesh, and dwelt among us, (and we beheld his glory, the glory as of the only begotten of the Father,) full of grace and truth’ (John 1:1–5, 14).

«در ابتدا کلمه بود، و کلمه نزد خدا بود، و کلمه خدا بود. همان در ابتدا نزد خدا بود. همه‌چیز به‌واسطهٔ او آفریده شد؛ و بدون او چیزی از آنچه آفریده شد، آفریده نگردید. در او حیات بود؛ و حیات نور انسان‌ها بود. و نور در تاریکی می‌تابد؛ و تاریکی آن را درنیافت.» «و کلمه جسم گردید و در میان ما ساکن شد، (و جلال او را دیدیم، جلالی شایستهٔ یگانه‌زادهٔ پدر،) پر از فیض و راستی» (John 1:1–5, 14).

“This chapter delineates the character and importance of the work of Christ. As one who understands his subject, John ascribes all power to Christ, and speaks of His greatness and majesty. He flashes forth divine rays of precious truth, as light from the sun. He presents Christ as the only Mediator between God and humanity.

«این فصل، شخصیت و اهمیتِ کارِ مسیح را ترسیم می‌کند. یوحنا، چون کسی که موضوع خود را می‌شناسد، تمامی قدرت را به مسیح نسبت می‌دهد و از عظمت و جلال او سخن می‌گوید. او همچون نوری از خورشید، پرتوهای الهیِ حقیقتِ گران‌بها را می‌درخشاند. او مسیح را به‌عنوان تنها میانجی میان خدا و بشریت معرفی می‌کند.»

“The doctrine of the incarnation of Christ in human flesh is a mystery, ‘even the mystery which hath been hid from ages and from generations’ (Colossians 1:26). It is the great and profound mystery of godliness. ‘The Word was made flesh, and dwelt among us’ (John 1:14). Christ took upon Himself human nature, a nature inferior to His heavenly nature. Nothing so shows the wonderful condescension of God as this. He ‘so loved the world, that he gave his only begotten Son’ (John 3:16). John presents this wonderful subject with such simplicity that all may grasp the ideas set forth, and be enlightened.

«عقیدهٔ تجسّد مسیح در جسم بشری رازی است، «همان رازی که از دهرها و از نسل‌ها پنهان داشته شده بود» (کولسیان 1:26). این، راز عظیم و عمیق دینداری است. «کلمه جسم گردید و در میان ما ساکن شد» (یوحنا 1:14). مسیح طبیعت انسانی را بر خود گرفت، طبیعتی که از طبیعت آسمانی او فروتر بود. هیچ چیز به اندازهٔ این، فروتنی شگفت‌انگیز خدا را آشکار نمی‌سازد. او «جهان را آن‌قدر محبت نمود که پسر یگانهٔ خود را داد» (یوحنا 3:16). یوحنا این موضوع شگفت‌انگیز را با چنان سادگی بیان می‌کند که همه بتوانند مفاهیم عرضه‌شده را دریابند و منوّر گردند.»

“Christ did not make believe take human nature; He did verily take it. He did in reality possess human nature. ‘As the children are partakers of flesh and blood, he also himself likewise took part of the same’ (Hebrews 2:14). He was the son of Mary; He was of the seed of David according to human descent. He is declared to be a man, even the Man Christ Jesus. ‘This man,’ writes Paul, ‘was counted worthy of more glory than Moses, inasmuch as he who hath builded the house hath more honour than the house’ (Hebrews 3:3).

“مسیح تظاهر نکرد که طبیعت انسانی را بر خود گرفت؛ او حقیقتاً آن را برگرفت. او به‌راستی دارای طبیعت انسانی بود. «چون فرزندان در گوشت و خون شریک‌اند، او نیز همچنین در همان‌ها شریک گردید» (Hebrews 2:14). او پسر مریم بود؛ از حیث نسب انسانی، از ذریّت داوود بود. او انسان خوانده شده است، یعنی انسان، مسیحْ عیسی. پولس می‌نویسد: «این مرد مستحق جلالی افزون‌تر از موسی شمرده شد، از آن‌رو که بناکنندهٔ خانه حرمت بیشتری از خودِ خانه دارد» (Hebrews 3:3).”

“But while God’s Word speaks of the humanity of Christ when upon this earth, it also speaks decidedly regarding His pre-existence. The Word existed as a divine being, even as the eternal Son of God, in union and oneness with His Father. From everlasting He was the Mediator of the covenant, the one in whom all nations of the earth, both Jews and Gentiles, if they accepted Him, were to be blessed. ‘The Word was with God, and the Word was God’ (John 1:1). Before men or angels were created, the Word was with God, and was God.

«لیکن جب خدا کا کلام مسیح کی انسانیت کا ذکر کرتا ہے جب وہ اس زمین پر تھے، تو وہ اُن کی ازلی پیش‌ہستی کے بارے میں بھی نہایت واضح طور پر کلام کرتا ہے۔ کلام ایک الٰہی ہستی کے طور پر موجود تھا، یعنی خدا کے ابدی بیٹے کے طور پر، اپنے باپ کے ساتھ اتحاد اور یگانگت میں۔ ازل سے وہ عہد کا درمیانی تھا، وہی جس میں زمین کی سب قومیں، خواہ یہودی ہوں یا غیرقوموں میں سے، اگر اُسے قبول کریں، برکت پانے والی تھیں۔ ‘کلام خدا کے ساتھ تھا، اور کلام خدا تھا’ (John 1:1)۔ انسانوں یا فرشتوں کی تخلیق سے پہلے، کلام خدا کے ساتھ تھا، اور خدا تھا۔»

“The world was made by Him, ‘and without him was not anything made that was made’ (John 1:3). If Christ made all things, He existed before all things. The words spoken in regard to this are so decisive that no one need be left in doubt. Christ was God essentially, and in the highest sense. He was with God from all eternity, God over all, blessed forevermore.

دنیا به‌واسطهٔ او آفریده شد، «و به‌غیر از او چیزی از موجودات وجود نیافت» (یوحنا ۱:۳). اگر مسیح همه‌چیز را آفریده است، پس پیش از همه‌چیز وجود داشته است. سخنانی که در این باره گفته شده، چنان قاطع است که هیچ‌کس لازم نیست در تردید باقی بماند. مسیح ذاتاً خدا بود، و در عالی‌ترین معنا. او از ازل با خدا بود، خدایِ بر همه، متبارک تا ابدالآباد.

“The Lord Jesus Christ, the divine Son of God, existed from eternity, a distinct person, yet one with the Father. He was the surpassing glory of heaven. He was the commander of the heavenly intelligences, and the adoring homage of the angels was received by Him as His right. This was no robbery of God. ‘The Lord possessed me in the beginning of his way,’ He declares, ‘before his works of old. I was set up from everlasting, from the beginning, or ever the earth was. When there were no depths, I was brought forth; when there were no fountains abounding with water. Before the mountains were settled, before the hills was I brought forth: while as yet he had not made the earth, nor the fields, nor the highest part of the dust of the world. When he prepared the heavens, I was there: when he set a compass upon the face of the depth’ (Proverbs 8:22–27).

خداوند عیسی مسیح، پسر الهیِ خدا، از ازل وجود داشت؛ شخصی متمایز، و در عین حال یکی با پدر بود. او جلال برتر آسمان بود. او فرمانده موجودات عاقل آسمانی بود، و کرنشِ پرستش‌آمیزِ فرشتگان به‌حق از سوی او پذیرفته می‌شد. این غصبِ حقِ خدا نبود. او اعلام می‌دارد: «خداوند مرا در ابتدای طریق خویش داشت، پیش از اعمال خویش از قدیم. من از ازل برقرار شدم، از ابتدا، پیش از آنکه زمین باشد. هنگامی که ژرفاها نبود، من پدید آورده شدم؛ هنگامی که چشمه‌های لبریز از آب نبود. پیش از آنکه کوه‌ها برپا شوند، پیش از تپه‌ها من پدید آورده شدم؛ هنگامی که هنوز زمین و صحراها را نساخته بود، و نه نخستین ذرات غبار جهان را. چون آسمان‌ها را مهیا ساخت، من آنجا بودم؛ چون دایره‌ای بر سطح لجه قرار داد» (امثال 8:22–27).

“There are light and glory in the truth that Christ was one with the Father before the foundation of the world was laid. This is the light shining in a dark place, making it resplendent with divine, original glory. This truth, infinitely mysterious in itself, explains other mysterious and otherwise unexplainable truths, while it is enshrined in light, unapproachable and incomprehensible.” Selected Messages, book 1, 246–248.

«در این حقیقت که مسیح پیش از بنیان‌گذاری جهان با پدر یکی بود، نور و جلال نهفته است. این همان نوری است که در مکانی تاریک می‌درخشد و آن را با جلال الهی و ازلی درخشان می‌سازد. این حقیقت، که در ذات خود بی‌نهایت رازآمیز است، حقایق رازآمیزِ دیگر را که در غیر این صورت تبیین‌ناپذیرند، توضیح می‌دهد، حال آنکه خود در نوری دست‌نیافتنی و نامفهوم محفوظ است.» Selected Messages, book 1, 246–248.