کتاب دانیال — شمارهٔ یکصد و هشتاد و پنج

اور چون عیسی به نواحی قیصریهٔ فیلپی آمد، از شاگردان خود پرسید و گفت: «مردم مرا که پسر انسانم، چه کسی می‌دانند؟» ایشان گفتند: «بعضی می‌گویند یحیی تعمیددهنده‌ای؛ بعضی ایلیا؛ و بعضی دیگر ارمیا یا یکی از انبیا.» به ایشان گفت: «اما شما مرا که می‌دانید؟» شمعون پطرس در پاسخ گفت: «تو مسیح، پسر خدای زنده هستی.» و عیسی در جواب او گفت: «خوشا به حال تو، ای شمعون بن‌یونا، زیرا این را جسم و خون بر تو مکشوف نساخته است، بلکه پدر من که در آسمان است. و من نیز به تو می‌گویم که تو پطرسی، و بر این صخره کلیسای خود را بنا خواهم کرد، و دروازه‌های هاویه بر آن استیلا نخواهد یافت. و کلیدهای ملکوت آسمان را به تو خواهم داد؛ و آنچه بر زمین ببندی، در آسمان بسته خواهد شد؛ و آنچه بر زمین بگشایی، در آسمان گشوده خواهد شد.» متی 16:13–19.

و ہر غلّہ کی نذر جو تُو چڑھائے، اُسے نمک سے مزہ دار کرنا؛ اور اپنے غلّہ کی نذر میں اپنے خدا کے عہد کا نمک ہرگز کم نہ ہونے دینا؛ اپنی سب نذروں کے ساتھ نمک چڑھایا کرنا۔ احبار 2:3۔

سرود درجاتِ داوود۔ دیکھو، کیا ہی اچھا اور کیا ہی خوشگوار ہے کہ بھائی باہم یگانگت میں سکونت کریں! یہ اُس بیش قیمت تیل کی مانند ہے جو سر پر ڈالا گیا، جو بہتے بہتے داڑھی پر، ہارون کی داڑھی پر، نازل ہوا، اور اُس کے لباس کے دامن تک اتر گیا۔ اور یہ حرمون کی شبنم کی مانند ہے، اور اُس شبنم کی مانند جو صیون کے پہاڑوں پر نازل ہوئی؛ کیونکہ وہیں خداوند نے برکت کا حکم فرمایا، یعنی ابدی زندگی۔ زبور 133:1–3۔

و از خونی که بر مذبح است، و از روغنِ مسح، برگیر و آن را بر هارون و بر جامه‌هایش و بر پسرانش و بر جامه‌های پسرانش با وی بپاش؛ و او و جامه‌هایش و پسرانش و جامه‌های پسرانش با وی مقدّس خواهند شد. خروج 29:21.

اے آسمانو، کان دھرو، اور میں کلام کروں گا؛ اور اے زمین، میرے منہ کی باتیں سن۔ میری تعلیم بارش کی مانند ٹپکے گی، میری گفتار اوس کی مانند ٹپکے گی، جیسے نرم گھاس پر ہلکی بارش، اور جیسے سبزہ پر مینہ کی جھڑیاں؛ کیونکہ میں خداوند کے نام کی منادی کروں گا: ہمارے خدا کی عظمت بیان کرو۔ استثنا 32:1–3۔

ਕਿੰਨੇ ਸੁੰਦਰ ਹਨ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਜੋ ਸੁਖ-ਸੰਦੇਸ਼ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਭਲਾਈ ਦੀ ਸੁਖ-ਖ਼ਬਰ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਉਧਾਰ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਸਿਓਨ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ! ਤੇਰੇ ਪਹਿਰੇਦਾਰ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਠਾਉਣਗੇ; ਉਹ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗਾਵਣਗੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਜਦ ਯਹੋਵਾਹ ਸਿਓਨ ਨੂੰ ਫੇਰ ਲਿਆਏਗਾ, ਤਦ ਉਹ ਅੱਖੀਂ ਅੱਖ ਮਿਲਾ ਕੇ ਦੇਖਣਗੇ। ਹੇ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦੇ ਉਜੜੇ ਹੋਏ ਸਥਾਨੋ, ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਫੁੱਟ ਪਵੋ, ਇਕੱਠੇ ਗਾਓ; ਕਿਉਂਕਿ ਯਹੋਵਾਹ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਨੂੰ ਛੁਡਾ ਲਿਆ ਹੈ। ਯਹੋਵਾਹ ਨੇ ਸਭ ਕੌਮਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੱਗੇ ਆਪਣੀ ਪਵਿੱਤਰ ਬਾਂਹ ਨੰਗੀ ਕੀਤੀ ਹੈ; ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕੋਨੇ ਸਾਡੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਉਧਾਰ ਦੇਖਣਗੇ। ਯਸਾਯਾਹ 52:7–10।

زیرا خداوند چنین می‌فرماید: چون هفتاد سال در بابل به کمال برسد، به شما التفات خواهم نمود و کلام نیکوی خویش را دربارهٔ شما به انجام خواهم رسانید، به اینکه شما را به این مکان بازگردانم. زیرا من اندیشه‌هایی را که دربارهٔ شما می‌اندیشم می‌دانم، خداوند می‌فرماید، اندیشه‌های صلح و نه شرارت، تا آینده‌ای همراه با امید به شما ببخشم. آنگاه مرا خواهید خواند، و خواهید رفت و نزد من دعا خواهید کرد، و من شما را اجابت خواهم نمود. و مرا خواهید طلبید و خواهید یافت، چون مرا به تمامی دل خویش جست‌وجو نمایید. و خداوند می‌فرماید: از جانب شما یافت خواهم شد؛ و اسارت شما را بازخواهم گردانید، و شما را از میان جمیع امت‌ها و از همهٔ مکان‌هایی که شما را بدان‌جا رانده‌ام جمع خواهم کرد، خداوند می‌فرماید؛ و شما را به مکانی که از آنجا به اسیری برده شدید بازخواهم آورد. ارمیا 29:10–14.

کلامی که از جانب خداوند بر ارمیا نازل شد، بدین مضمون که: «یهوه، خدای اسرائیل، چنین می‌فرماید: تمامی سخنانی را که به تو گفته‌ام، برای خود در کتابی بنویس. زیرا اینک خداوند می‌فرماید: روزهایی می‌آید که اسارت قوم خویش، یعنی اسرائیل و یهودا، را بازخواهم گردانید، خداوند می‌فرماید؛ و ایشان را به زمینی که به پدرانشان بخشیدم بازخواهم آورد، و آن را به تصرف خواهند گرفت.» ارمیا 30:1–3.

اور میں بھی تجھ سے کہتا ہوں کہ تو پطرس ہے، اور اس چٹان پر میں اپنی کلیسیا تعمیر کروں گا؛ اور عالمِ ارواح کے پھاٹک اس پر غالب نہ آئیں گے۔ متی 16:18۔

در او نیز ما میراثی یافته‌ایم، چون برحسب قصد او که همه‌چیز را موافق رأی ارادۀ خویش به‌عمل می‌آورد، از پیش معین شده بودیم. افسسیان ۱:۱۱.

«همه‌چیز هول و آشوب است. کاهن در آستانهٔ ذبحِ قربانی است؛ اما کارد از دستِ بی‌رمقِ او فرو می‌افتد، و برّه می‌گریزد. در مرگِ پسرِ خدا، نمونه با حقیقتِ مکمّلِ خود تلاقی کرده است. قربانیِ عظیم تقدیم شده است. راهِ ورود به اقدس‌الاقداس گشوده شده است. راهی تازه و زنده برای همگان مهیا گردیده است. دیگر انسانِ گناهکار و سوگوار نیازی ندارد در انتظارِ آمدنِ کاهنِ اعظم بماند.» آرزوی اعصار، 757.

اور میں بھی تجھ سے کہتا ہوں کہ تو پطرس ہے، اور اِس چٹان پر میں اپنی کلیسیا تعمیر کروں گا، اور عالمِ ارواح کے دروازے اُس پر غالب نہ آئیں گے۔ متی 16:18۔

«چیزهای پنهان از آنِ یهوه، خدای ماست؛ اما آنچه آشکار شده است، تا ابد از آنِ ما و فرزندان ماست.» تثنیه ۲۹:۲۹. این‌که خدا دقیقاً چگونه کار آفرینش را به انجام رسانید، هرگز بر انسان‌ها مکشوف نساخته است؛ علم بشری نمی‌تواند اسرار حضرتِ اعلی را کشف کند. قدرت آفرینندهٔ او، همانند وجود او، غیرقابلِ درک است.

«خدا اجازت دی ہے کہ علم اور فن دونوں میں نور کا ایک سیلاب دنیا پر انڈیلا جائے؛ لیکن جب بظاہر اہلِ علم لوگ ان موضوعات پر محض انسانی نقطۂ نظر سے گفتگو کرتے ہیں، تو وہ یقیناً غلط نتائج تک پہنچتے ہیں۔ خدا کے کلام نے جو کچھ ظاہر کیا ہے اس سے آگے قیاس آرائی کرنا بےضرر ہو سکتا ہے، اگر ہمارے نظریات کتابِ مقدس میں پائے جانے والے حقائق کے منافی نہ ہوں؛ لیکن جو لوگ کلامِ خدا کو چھوڑ کر سائنسی اصولوں کی بنا پر اُس کے مخلوقاتی کاموں کی توجیہ کرنا چاہتے ہیں، وہ ایک نامعلوم سمندر میں بغیر نقشہ اور قطب نما کے بہتے چلے جاتے ہیں۔ عظیم ترین اذہان بھی، اگر اپنی تحقیق میں کلامِ خدا کی رہنمائی سے محروم ہوں، تو علم اور الہام کے باہمی تعلقات کا سراغ لگانے کی کوشش میں حیران و سرگردان ہو جاتے ہیں۔ چونکہ خالق اور اُس کے اعمال اُن کی فہم سے اس قدر ماورا ہیں کہ وہ انہیں طبعی قوانین کے ذریعے سمجھانے سے قاصر رہتے ہیں، اس لیے وہ بائبل کی تاریخ کو ناقابلِ اعتبار سمجھتے ہیں۔ جو لوگ عہدِ عتیق اور عہدِ جدید کے ریکارڈ کی معتبریت پر شک کرتے ہیں، وہ ایک قدم اور آگے بڑھائے جائیں گے اور خدا کے وجود ہی میں شک کرنے لگیں گے؛ اور پھر، اپنا لنگر کھو دینے کے بعد، وہ بےایمانی کی چٹانوں سے ٹکراتے پھرنے کے لیے چھوڑ دیے جاتے ہیں۔»

“یہ لوگ ایمان کی سادگی کھو چکے ہیں۔ خدا کے پاک کلام کے الٰہی اختیار پر ایک راسخ ایمان ہونا چاہیے۔ بائبل کو انسانوں کے سائنسی نظریات کی کسوٹی پر نہیں پرکھا جانا چاہیے۔ انسانی علم ایک ناقابلِ اعتماد رہنما ہے۔ شکی لوگ، جو نکتہ چینی کی غرض سے بائبل پڑھتے ہیں، ممکن ہے کہ سائنس یا الہامی مکاشفہ میں سے کسی ایک کی ناقص سمجھ کے باعث یہ دعویٰ کریں کہ ان دونوں کے درمیان تضادات پائے جاتے ہیں؛ لیکن جب انہیں درست طور پر سمجھا جائے تو وہ کامل ہم آہنگی میں ہوتے ہیں۔ موسیٰ نے خدا کی روح کی رہنمائی میں لکھا، اور ارضیات کا کوئی صحیح نظریہ ہرگز ایسی دریافتوں کا دعویٰ نہیں کرے گا جنہیں اُس کے بیانات کے ساتھ مطابق نہ کیا جا سکے۔ ہر سچائی، خواہ فطرت میں ہو یا الہام میں، اپنی تمام تر تجلیات میں اپنے ساتھ ہم آہنگ ہے۔”

«در کلام خدا پرسش‌های بسیاری مطرح می‌شود که ژرف‌اندیش‌ترین عالمان هرگز نمی‌توانند به آن‌ها پاسخ دهند. توجه ما به این موضوعات جلب می‌شود تا به ما نشان داده شود که چه اندازه امور فراوانی وجود دارد که حتی در میان امور عادیِ زندگی روزمره، ذهن‌های محدود، با همه حکمتِ مورد فخر خویش، هرگز نمی‌توانند آن‌ها را به‌طور کامل درک کنند.»

«با این همه، اهل علم می‌پندارند که می‌توانند حکمت خدا را—آنچه را که او کرده است یا می‌تواند بکند—درک کنند. این اندیشه تا حد زیادی رواج دارد که او به قوانین خودِ خویش محدود است. آدمیان یا وجود او را انکار می‌کنند یا نادیده می‌گیرند، یا می‌پندارند که می‌توانند همه‌چیز را توضیح دهند، حتی عمل روح او را بر دل انسان؛ و دیگر نام او را حرمت نمی‌نهند و از قدرتش هراس ندارند. آنان به امور مافوق‌طبیعی ایمان ندارند، زیرا نه قوانین خدا را درمی‌یابند و نه قدرت نامتناهی او را که ارادهٔ خویش را از طریق همان قوانین به انجام رسانَد. چنان‌که این اصطلاح معمولاً به کار می‌رود، تعبیر «قوانین طبیعت» شامل آن چیزی است که آدمیان توانسته‌اند دربارهٔ قوانینی که بر جهان مادی حکم می‌رانند کشف کنند؛ اما معرفت ایشان چه اندازه محدود است، و میدان عمل آفریننده چه اندازه گسترده، که می‌تواند در هماهنگی با قوانین خویش عمل کند و در عین حال، یکسره فراتر از فهم موجودات متناهی باشد!»

بہت سے لوگ یہ تعلیم دیتے ہیں کہ مادہ میں حیات بخش قوت پائی جاتی ہے—کہ بعض خواص مادہ میں ودیعت کر دیے جاتے ہیں، اور پھر اسے اس کی اپنی موروثی توانائی کے ذریعہ عمل کرنے کے لیے چھوڑ دیا جاتا ہے؛ اور یہ کہ فطرت کے اعمال ایسے ثابت قوانین کے مطابق انجام پاتے ہیں جن میں خود خدا بھی مداخلت نہیں کر سکتا۔ یہ جھوٹا علم ہے، اور کلامِ خدا سے اس کی تائید نہیں ہوتی۔ فطرت اپنے خالق کی خادمہ ہے۔ خدا اپنے قوانین کو منسوخ نہیں کرتا اور نہ ان کے برخلاف کام کرتا ہے، بلکہ وہ مسلسل انہیں اپنے آلات کے طور پر استعمال کرتا ہے۔ فطرت ایک عقل، ایک حضوری، ایک فعال قوت کی گواہی دیتی ہے، جو اس کے قوانین میں اور ان کے وسیلہ سے عمل کرتی ہے۔ فطرت میں باپ اور بیٹے کی مسلسل کارفرمائی جاری ہے۔ مسیح فرماتا ہے، ‘میرا باپ اب تک کام کرتا ہے، اور میں بھی کام کرتا ہوں۔’ یوحنا 5:17۔

لاویان، در سرود خود که در نحمیا ثبت شده است، چنین سرودند: «تو، و تنها تو، یهوه هستی؛ تو آسمان را، آسمانِ آسمان‌ها را، با تمامی لشکر آنها، و زمین را، و هر آنچه در آن است، ... آفریده‌ای؛ و تو همهٔ آنها را حفظ می‌کنی.» نحمیا 9:6. در خصوص این جهان، کار آفرینش خدا به انجام رسیده است. زیرا «اعمال از بنیاد عالم تمام شده بود.» عبرانیان 4:3. اما نیروی او همچنان در نگاهبانی آفریدگانش به کار می‌رود. این‌گونه نیست که چون دستگاهی یک بار به حرکت درآمده است، به نیروی ذاتی خود به کار ادامه دهد و از این‌رو نبض بتپد و نَفَس در پی نَفَس آید؛ بلکه هر نَفَس، هر تپش قلب، گواهی است بر مراقبتِ فراگیرِ آن کسی که «در او زندگی می‌کنیم و حرکت می‌نماییم و وجود داریم.» اعمال 17:28. این به سبب قدرت ذاتی نیست که زمین سال به سال برکات خود را به بار می‌آورد و حرکت خود را به گرد خورشید ادامه می‌دهد. دست خدا سیارات را هدایت می‌کند و آنها را در سیر منظمشان در آسمان‌ها در جای خود نگاه می‌دارد. او «لشکر آنها را به شماره بیرون می‌آورد؛ همه را به نام می‌خواند؛ از عظمت قوت او و از آن‌رو که در قدرت تواناست، یکی از آنها مفقود نمی‌شود.» اشعیا 40:26. به واسطهٔ قدرت اوست که گیاهان می‌بالند، برگ‌ها پدیدار می‌شوند و گل‌ها می‌شکفند. او «علف را بر کوه‌ها می‌رویاند» (مزمور 147:8)، و به واسطهٔ او دره‌ها بارور می‌گردند. «همهٔ جانوران جنگل ... خوراک خود را از خدا می‌طلبند»، و هر موجود زنده‌ای، از کوچک‌ترین حشره تا انسان، هر روزه وابسته به مراقبتِ عنایتیِ اوست. در کلمات زیبای مزمورنویس آمده است: «این همه منتظر تو هستند.... آنچه به آنها می‌دهی، جمع می‌کنند؛ دست خود را می‌گشایی، از نیکی سیر می‌شوند.» مزمور 104:20، 21، 27، 28. کلام او عناصر را فرمان می‌راند؛ آسمان‌ها را به ابرها می‌پوشاند و باران را برای زمین مهیا می‌سازد. «برف را مانند پشم می‌فرستد؛ ژاله را چون خاکستر می‌پراکند.» مزمور 147:16. «چون آواز خود را می‌دهد، انبوهی از آب‌ها در آسمان‌ها پدید می‌آید، و بخارها را از کرانه‌های زمین بالا می‌آورد؛ برق‌ها را با باران پدید می‌آورد، و باد را از خزانه‌های خود بیرون می‌آورد.» ارمیا 10:13.

«خدا بنیانِ همه‌چیز است. هر علمِ حقیقی با اعمالِ او در هماهنگی است؛ هر تعلیمِ راستین به اطاعت از حکومتِ او می‌انجامد. علم شگفتی‌های تازه‌ای را در برابر دیدگان ما می‌گشاید؛ اوج می‌گیرد و ژرفاهای تازه را می‌کاود؛ اما از پژوهش‌های خود چیزی به دست نمی‌آورد که با مکاشفهٔ الهی در تعارض باشد. جهل ممکن است بکوشد با توسل به علم، دیدگاه‌های نادرست دربارهٔ خدا را تأیید کند، اما کتابِ طبیعت و کلامِ مکتوب بر یکدیگر نور می‌افکنند. بدین‌سان ما برانگیخته می‌شویم که آفریننده را پرستش کنیم و به کلامِ او اعتمادی آگاهانه داشته باشیم.» مشایخ و انبیا، ۱۱۳–۱۱۵.